Miles de estrelas similares ao noso Sol emigraron en masa desde o centro da Vía Láctea, hai aproximadamente entre 4 e 6 mil millóns de anos. (Observatorio Astronómico Nacional de Xapón (NAOJ))
A nosa galaxia, a Vía Láctea, non foi sempre a pacífica e ordenada illa de estrelas que vemos hoxe. Moi ao contrario, hai ao redor de 4.600 millóns de anos, aínda en plena formación, o seu centro era un ateigado e caótico rebumbio de estrelas, dominado por un xigantesco buraco negro e enteiramente bañado por unha radiación mortal.
Pero foi precisamente alí, naquela contorna hostil en que as estrelas xigantes morrían rápido e as explosións de supernovas estaban á orde do día, onde naceu o Sol. E non naceu só, senón practicamente ao mesmo tempo que miles de copias case exactas a el. Pouco despois, e xunto a ese exército de ’xemelgos’, a nosa estrela emprendeu unha migración monumental, unha viaxe interminable ao longo de máis de 10.000 anos luz (aproximadamente 94.600 billóns de km) a través dos incipientes brazos espirais, surfeando as ondas gravitacionais dunha galaxia en pleno desenvolvemento.
Desta forma, e tras un longo e azaroso periplo, o Sol chegou aos tranquilos suburbios galácticos que ocupa na actualidade. Nin que dicir ten que sen aquel éxodo masivo, a vida na Terra xamais tería a oportunidade de florecer. É máis, seguramente sería aniquilada antes sequera de empezar.
A asombrosa viaxe da nosa estrela acaba de coñecerse grazas ao traballo dun equipo liderado polos investigadores Daisuke Taniguchi, da Universidade Metropolitana de Tokio, e Takuji Tsujimoto, do Observatorio Astronómico Nacional de Xapón. A súa investigación, que se publicará proximamente en dous artigos de Astronomy & Astrophysics (dispoñibles xa no servidor arXiv, AQUÍ e AQUÍ), lanza nova luz non só sobre o lugar de orixe do noso Sistema Solar, senón tamén sobre a propia evolución da Vía Láctea a gran escala.
Durante décadas, os arqueólogos galácticos (astrónomos que rastrexan a historia e o movemento ancestral das estrelas) enfrontáronse a un auténtico crebacabezas. Sabían perfectamente, pola abundancia de elementos pesados na súa composición química, que o Sol naceu hai 4.600 millóns de anos e moito máis preto do centro galáctico do que está hoxe en día. Pero, como logrou entón escapar despois e chegar á súa posición actual, tan lonxe do núcleo central?
As observacións máis recentes mostran que a Vía Láctea posúe unha xigantesca estrutura central en forma de barra onde as estrelas son moito máis abundantes que na periferia, o noso fogar actual. Esta inmensa acumulación de materia preto do o seu núcleo crea o que os científicos denominan unha barreira de corrotación, unha especie de muro gravitacional infranqueable que fai que sexa extraordinariamente difícil para as estrelas escapar cara aos bordos da galaxia. Un muro que, evidentemente, o noso Sol conseguiu atravesar. Pero como?
Para resolver o misterio, o equipo de Taniguchi e Tsujimoto decidiu buscar á familia perdida do Sol. E para iso mergulláronse no océano de datos da sonda espacial Gaia da Axencia Espacial Europea (ESA), un satélite que cartografou cunha precisión inédita máis de 2.000 millóns de obxectos celestes da nosa galaxia. O obxectivo era atopar ’xemelgos solares’, é dicir, estrelas cunha temperatura, gravidade superficial, idade e composición química (metalicidade) practicamente idénticas ás do noso Sol.
Ata o de agora, estudos previos baseados no uso de espectrógrafos e mostraxes masivas de estrelas, apenas lograran identificar a uns poucos centos de soles irmáns, limitados ademais á nosa veciñanza cósmica máis inmediato. Con todo, e grazas ao inmenso catálogo de Gaia, os investigadores xaponeses lograron elaborar un catálogo de 6.594 ’xemelgos solares’ con idades extremadamente precisas. É unha colección case 30 veces maior que a de calquera estudo precedente. Un auténtico tesouro para os científicos.
Ao analizar esta colosal base de datos e corrixir o rumbo de selección estatístico (posto que as estrelas máis brillantes son máis fáciles de ver), os astrónomos atopáronse cunha gran sorpresa. A distribución de idades destes xemelgos do Sol mostraba un claro e amplo pico de estrelas que tiñan exactamente entre 4.000 e 6.000 millóns de anos. Entre elas, por suposto, encádrase o noso Sol, que ten unha idade de 4.600 millóns de anos.
Ademais, e ao viaxar xuntas, esas estrelas similares á nosa atópanse, case exactamente, á mesma distancia do centro galáctico que nós. E iso significa, como recalcan os autores do estudo, que o noso Sol non está na súa posición actual por mero accidente, senón como parte dunha migración estelar moito maior. O Sol, en definitiva, forma parte dun éxodo masivo de miles de estrelas, que fuxiron xuntas da convulsa zona central da galaxia. O cal, unha vez máis, devólvenos ao enigma inicial da barreira gravitacional infranqueable. Como lograron o Sol e os seus miles de compañeiras atravesar o cerco?
«A barreira de corrotación creada pola estrutura da barra no centro galáctico -explican os investigadores- en principio non permitiría un evento masivo deste tipo. Con todo, a historia cambia por completo se temos en conta que a barra aínda se estaba formando naquel momento».
É dicir, que hai uns 5.000 millóns de anos a Vía Láctea, moito máis nova, era unha galaxia aínda dinámica e moldeable. E esa xigantesca barra de estrelas que hoxe encerra o corazón galáctico como os barrotes dunha cela de máxima seguridade, aínda estaba en construción, e coas portas da prisión parcialmente abertas. Millóns de estrelas recentemente nadas aproveitaron ese momento único de transición para saír disparadas cara á afastada e pacífica periferia. As idades destes miles de xemelgos solares revelan, por tanto, non só cando ocorreu a gran evasión da nosa estrela, senón a marxe de tempo exacto durante o cal terminou de cristalizar a barra central da nosa Vía Láctea.
As implicacións do descubrimento son profundas. Sabemos con absoluta certeza que o centro da galaxia é unha contorna moitísimo menos hospitalario para a evolución da vida que as tranquilas rexións exteriores nas que habitamos. A intensa radiación ultravioleta, a proximidade a potentes fontes de raios X, a densidade de buracos negros e as continuas explosións estelares farían case imposible que un planeta retivese unha atmosfera estable e permitise o fráxil desenvolvemento de moléculas biolóxicas complexas.
Así que, ao parecer, todos nós somos o afortunado resultado dunha fuga cósmica a gran escala. Se o Sol permanecese atrapado alí, no seu turbulento e afastado lugar de nacemento, a Terra probablemente sería hoxe unha rocha estéril, calcinada e sen rastro de vida. Os novos artigos, por tanto, lanzan unha inesperada luz sobre unha parte importante da nosa historia: como o noso Sistema Solar, e en consecuencia o noso fráxil planeta azul, acabou atopando o seu lugar nunha rexión da galaxia o suficientemente apracible como para que os organismos puidesen prosperar, evolucionar e, miles de millóns de anos despois, mirar ao ceo estrelado e pescudar de onde vimos.
FONTE: José manuel Nives/abc.es/ciencia
