Reconstrución artística de como puido ser Eoceras, o novo xénero de cefalópodo primitivo / Yang Dinghua
Durante décadas, a orixe dos cefalópodos foi un dos grandes enigmas da paleontoloxía. Polbos, luras, xibas e nautilos forman hoxe un dos grupos de animais mariños máis sofisticados do planeta, capaces de desprazarse con rapidez, cazar activamente e mesmo resolver problemas complexos. Con todo, reconstruír os seus primeiros pasos evolutivos sempre resultara especialmente difícil pola escaseza de fósiles dos primeiros momentos do Cámbrico.
Agora, un achado realizado no sur da China podería cambiar esa historia. Un equipo internacional de investigadores identificou un pequeno organismo mariño de apenas un milímetro de lonxitude que viviu hai uns 520 millóns de anos e que presenta a evidencia máis antiga coñecida dunha estrutura crave na evolución dos cefalópodos: o sifúnculo, o conduto interno que permitiu controlar a flotabilidade das súas cunchas.
O descubrimento, publicado na revista Nature, non só adianta nuns 30 millóns de anos o rexistro fósil deste grupo de moluscos, senón que tamén chea un dos baleiros máis importantes entre as predicións realizadas mediante estudos xenéticos e as probas achegadas ata o de agora polo rexistro paleontolóxico.
Os investigadores bautizaron á nova especie como Eoceras shaanxiense, un nome que fai referencia tanto á súa antigüidade como á provincia chinesa onde foron atopados os exemplares. Aínda que o seu aspecto dista moito do dun polbo moderno, este diminuto animal podería representar un dos primeiros capítulos dunha historia evolutiva que acabaría dando lugar a algúns dos depredadores máis exitosos dos océanos.
A innovación que fai tan especial a este fósil apenas ocupa unha fracción de milímetro. Trátase do sifúnculo, un estreito tubo que atravesa as cámaras internas da cuncha de determinados cefalópodos.
En especies posteriores, este conduto permitiu regular a cantidade de líquido e gas almacenados no interior da cuncha, modificando así a flotabilidade do animal. Grazas a este mecanismo, os cefalópodos puideron abandonar progresivamente o fondo mariño e desprazarse libremente pola columna de auga, un cambio que transformou por completo o seu modo de vida.
Os científicos consideran que esta innovación foi tan importante como a aparición da propulsión a barullo, xa que ambas as características acabaron convertendo aos cefalópodos en cazadores activos.
Como explican os autores do estudo, "combinado coa propulsión a barullo, o sifúnculo permitiu aos cefalópodos adoptar un estilo de vida nectónico e predominantemente depredador mediante unha regulación prolongada da súa flotabilidade".
Ata o de agora, o exemplar máis antigo aceptado pertencía á especie Plectronoceras cambria, do Cámbrico superior. Con todo, esa especie aparecía moito despois da data suxerida polos reloxos moleculares, que situaban a orixe do grupo precisamente durante a explosión cámbrica.
Distintos estados de conservación dos fósiles de Eoceras atopados na formación Shuijingtuo, de hai uns 520 millóns de anos / NIGPAS
O novo fósil procede da formación Shuijingtuo, no sur da China, un xacemento famoso por albergar pequenos fósiis mineralizados que conservan algúns dos primeiros representantes de numerosos grupos animais.
Os investigadores analizaron 32 exemplares utilizando microscopía electrónica de varrido e tomografía computarizada de alta resolución, técnicas que permitiron reconstruír tanto o exterior como o interior das diminutas cunchas.
A primeira ollada, Eoceras shaanxiense parece unha pequena cuncha cónica completamente recta. Con todo, o verdadeiro interese aparece no seu interior.
As imaxes revelaron varias cámaras separadas por tabiques e, percorrendo un dos laterais, un fino tubo segmentado conectado mediante diminutas canles. Tras comparar esta estrutura coa anatomía de cefalópodos posteriores, os investigadores concluíron que se trata do exemplo máis antigo coñecido dun sifúnculo primitivo.
En palabras do equipo científico, "en conxunto, estas características identifican o tubo segmentado de Eoceras shaanxiense como un candidato a sifúnculo primordial dos cefalópodos".
Segundo a súa hipótese, a evolución seguiría tres grandes pasos. En primeiro lugar apareceron moluscos con cunchas rectas divididas por cámaras internas. Máis adiante evolucionou un conduto segmentado que mantiña a comunicación entre esas cámaras, o estadio que representaría Eoceras. Finalmente xurdiría o sifúnculo completamente desenvolvido que caracteriza aos cefalópodos posteriores.
Este escenario axuda a explicar unha transición evolutiva que ata o de agora permanecía practicamente oculta pola falta de fósiles.
O estudo tamén apoia as estimacións obtidas mediante análises xenéticas, que levaban anos apuntando a unha orixe moito máis antiga do grupo do que reflectía o rexistro fósil dispoñible.
A pesar de posuír esta innovación anatómica, os investigadores cren que Eoceras shaanxiense aínda estaba lonxe de converterse nun nadador eficiente. O seu sistema de regulación de flotabilidade era extremadamente simple e todo indica que pasaba gran parte da súa vida desprazándose sobre o fondo mariño.
Ademais, o fósil unicamente conserva a cuncha mineralizada. Non existen restos de tecidos brandos, polo que resulta imposible saber como eran os seus tentáculos, a súa musculatura ou se xa dispoñía dun embude funcional para impulsarse mediante chorros de auga.
Por ese motivo, os autores do traballo manteñen unha postura prudente e consideran que serán necesarios novos descubrimentos para reconstruír con maior precisión as primeiras etapas evolutivas dos cefalópodos.
Como recoñecen no estudo, aínda quedan numerosas incógnitas por resolver sobre a orixe dun dos grupos de animais máis extraordinarios que existiron nos océanos.
FONTE: Christian Pérez/muyinteresante.okdiario.com
