#DígochoEu Moito ollo con arroxar!
CANTO SABES DE ISLANDIA? XIII
Continúo coa serie adicada a Islandia, esa illa europea situada no océano Atlántico, coñecida pola súa impresionante paisaxe volcánica, glaciares e auroras boreais. País cunha poboación relativamente pequena, onde a enerxía renovable e o turismo son piares importantes da súa economía.
A contestación correcta á pregunta de onte é República Parlamentaria. A forma de goberno de Islandia é a de república parlamentaria. A actual república proclamouse o 17 de xuño de 1944. Desde o 1 de decembro de 1918, e ata ese día, Islandia fora un estado soberano baixo a coroa danesa. Tras o referendo constitucional celebrado en maio dese ano, ocorrido mentres Dinamarca atopábase ocupada por Alemaña, aprobouse a independencia definitiva. O parlamento islandés, chamado Althing, foi creado no ano 930, polo que considérase o máis antigo do mundo.
E imos coa pegunta de hoxe!
13. Cal é a Presidenta de Islandia?
- 1
- 2
Mañá a solución e una nova proposta!
FONTE e Imaxes: es.wikipedia.org
LA VUELTA 2025
Hoxe, 23 de agosto, comeza La Vuelta 2025 en Turín (Italia). Componse de 21 etapas e cubrirá unha distancia total de 3.151 quilómetros, rematando o 14 de setembro de 2025 en Madrid. O percorrido está distribuido en:
- 4 etapas chairas (1 con final no alto)
- 6 etapas de media montaña
- 5 etapas de montaña
- 1 contrarreloxo individual
- 3 etapas onduladas con final no alto
- 2 días de descanso
Un total de 162 participantes en 23 equipos loitarán por estar no podio de Madrid.
Se queres siguila preme AQUÍ.
Sorte a todos!
#DígochoEu: Como se di *rodillera?
O experimento dos gardas e os prisioneiros
Imaxina que puideses elixir cada mañá como queres ser, de que maneira gustaríache relacionarte cos demais e como facer unha boa xestión das emocións. Para a psicóloga Elizabeth Clapés é posible se habitamos o presente e prestamos atención ao que o noso corpo está a dicirnos e por que. No noso día a día temos unha gran cantidade de pensamentos e sentimentos, cruzámonos con multitude de persoas e experimentamos todo tipo de situacións. Identificalas e saber distinguir as que podemos cambiar das que non é clave para deixar de vivir en piloto automático e facernos responsables do noso propio benestar.
“A ansiedade dinos que algo non vai ben: que hai un traballo que nos está afectando para mal, que alguén nos está xerando malestar, que hai unha decisión que temos que tomar e non somos capaces… Calquera cousa que o noso corpo interpreta que nos está facendo dano”, sostén. Escoitar o que o noso corpo vén dicirnos é comprender que a ansiedade non é máis que un mecanismo de alerta ante situacións que nos resultan ameazantes. Por iso, Clapés insiste na importancia de facer exercicios de introspección para conectar coa capacidade reflexiva que ten a mente de ser consciente dos nosos estados físicos e emocionais.
Elizabeth Clapés é psicóloga e está especializada no ámbito da sexoloxía clínica e as relacións de parella. Actualmente dedícase á divulgación da psicoloxía en redes sociais e a acompañar a persoas no seu proceso terapéutico. Nos seus libros Querida eu e Ata que te caias ben expón a saúde mental como unha prioridade vital para aceptarnos, coidarnos e crear relacións sas cos demais, primeiro e principalmente connosco mesmos.
CANTO SABES DE ISLANDIA? XII
Continúo coa serie adicada a Islandia, esa illa europea situada no océano Atlántico, coñecida pola súa impresionante paisaxe volcánica, glaciares e auroras boreais. País cunha poboación relativamente pequena, onde a enerxía renovable e o turismo son piares importantes da súa economía.
A contestación correcta á pregunta de onte é 8. O país divídese en 8 rexións, 6 circunscricións, 23 condados e 79 municipios.
E imos coa pegunta de hoxe!
12. Cal é a forma de gobernó de Islandia?
- Monarquía
- República Parlamentaria
- Ditadura
Mañá a solución e una nova proposta!
FONTE e Imaxes: es.wikipedia.org
#DígochoEu: Seguro que sabes o que é o castrapo?
Inflación sen inflatón: un científico español propón unha teoría revolucionaria sobre a orixe do Universo
A ilustración mostra a evolución do Universo desde a inflación (esquerda) ata o presente (dereita) / Institute of Statistical Mathematics (ISN) en Xapón
Foron as ondas gravitacionais, e non as hipotéticas partículas chamadas ’inflatóns’, as responsables da súbita ’inflación’ que tivo lugar nos primeiros instantes do Universo. Igual que as ondas do mar modelan as costas, esas ondulacións no tecido mesmo do espazo-tempo colocaron ao cosmos recentemente nado no camiño que o levou a converterse no que vemos na actualidade. Unha idea certamente revolucionaria, plasmada nun artigo titulado Inflación sen inflatón recentemente publicado en Physical Review Research por un equipo de investigadores dirixido polo español Raúl Jiménez, investigador de ICREA no Instituto de Ciencias do Cosmos na Universidade de Barcelona, en estreita colaboración con científicos da universidade italiana de Padua.
Durante décadas, a teoría da inflación cósmica foi a pedra angular que nos permite entender, polo menos en parte, o misterio da orixe do Universo. Trátase dun modelo que, en esencia, dinos que o Universo, nos seus primeiros instantes, medrou de forma explosiva, expandíndose a unha velocidade inimaxinable en apenas unha fracción de segundo. Sen esa súbita expansión sería imposible explicar, por exemplo, por que a pesar das incribles distancias a temperatura media do Universo e a forma en que nel distribúese a materia son uniformes, é dicir, igual en todas partes. Esas rexións nunca poderían ’compartir’ esas propiedades se previamente non estivesen en contacto. É dicir, se unha pequena rexión que xa era uniforme e que xa estaba en equilibrio térmico desde o principio non se expandiu rapidamente ata abarcar o Universo enteiro. Esa especie de ’estirón’ cósmico, di a teoría, foi o que achandou o camiño para a formación de todo o que vemos hoxe.
Con todo, a pesar do seu éxito, a teoría da inflación cósmica ten un ’talón de Aquiles’ que os físicos coñecen ben: a súa excesiva dependencia de parámetros que son axustables. É dicir, a inflación, na súa formulación máis estendida, necesita da existencia dun campo hipotético, o inflatón, do que non temos nin unha soa proba experimental. Ademais, para que o modelo encaixe coas observacións, hai que ’tocar’ e axustar unha serie de parámetros, o que para moitos científicos é un problema.
No mundo da ciencia, en efecto, considérase que un modelo é máis robusto canto menos haxa que manipulalo para que funcione. E ao contrario, un modelo que encaixa perfectamente cos datos, pero só despois de axustar mil e unha variables, parécese máis a un traxe feito a medida que a unha lei universal da Natureza.
E aquí é onde entra en xogo a nova e audaz idea proposta por Raúl Jiménez e os seus colegas. A súa teoría non necesita recorrer ao inflatón, nin a ningún outro ingrediente exótico para funcionar. No seu lugar, suxire que as propias fluctuacións cuánticas do espazo-tempo, en forma de ondas gravitacionais, foron suficientes para sementar as sementes das estruturas cósmicas que vemos na actualidade. Trátase dunha idea elegante e minimalista, que usa só dous ingredientes esenciais: a gravidade e a mecánica cuántica.
Nun Universo que se expande de forma acelerada, un concepto que encaixa perfectamente co que vemos hoxe en día debido á acción da enerxía escura, esas pequenas oscilacións de ’a nada’, ocorren continuamente e son algo natural. E esas fluctuacións maniféstanse como ondas gravitacionais que se propagan, chocan e interactúan.
A través de complexos cálculos, o equipo de Jiménez conseguiu demostrar no seu estudo que esas diminutas ondas gravitacionais, a medida que interactúan entre si, poden xerar as variacións de densidade necesarias para que, co tempo, a gravidade faga o seu traballo e de lugar ás estruturas que coñecemos. O resultado final é un modelo que xera un espectro de perturbacións (as diferenzas de densidade) consistente co que observamos no Fondo Cósmico de Microondas, o eco do Big Bang. E faio sen a necesidade de postular novas partículas. Como apunta o propio Jiménez, «estamos a demostrar que a gravidade e a mecánica cuántica poden ser suficientes para explicar como xurdiu a estrutura do cosmos».
A proposta de Jiménez e o seu equipo, aínda que non é a única alternativa (están, entre outras, a ’cosmoloxía de cordas’ o ’Big Bounce’, ou a ’Gravidade cuántica de Lazos’), destaca pola súa sinxeleza e, sobre todo, porque é verificable. Como sinala o propio Jiménez, «a ciencia, na súa máxima expresión, é a capacidade de facer predicións claras que futuras observacións poidan confirmar ou rexeitar».
Por suposto, tamén a teoría ’clásica’ da inflación fai predicións, pero resulta difícil de verificar, xa que a súa propia flexibilidade e adaptabilidade xoga na súa contra. A nova proposta, con todo, é moito máis restritiva. E se é correcta, deberiamos ser capaces de comprobala coas próximas xeracións de telescopios e experimentos, actualmente en construción. A clave está en ser capaces de detectar as chamadas ondas gravitacionais ’primordiais’, algo que neste momento aínda non se conseguiu.
De feito, os detectores actuais de ondas gravitacionais, como LIGO e Virgo, detectan ondas moi ’bastas’, as que proceden de eventos de extrema violencia, como a colisión de buracos negros ou a explosión de estrelas. Pero a ’pegada’ das ondas gravitacionais primordiais sobre as que se basea o modelo de Jiménez sería moito máis sutil, dunha frecuencia moito máis baixa e fóra do alcance dos instrumentos actuais. Algo que proxectos futuros, como o telescopio espacial LISA, ou a procura de ondas gravitacionais a través da observación de púlsares poderían, resolver, e ser capaces por tanto de confirmar ou descartar a fascinante idea do científico español.
Se finalmente a teoría de Jiménez confírmase, non só daríanos unha visión máis elegante da orixe do cosmos, senón que abriría tamén un novo capítulo na nosa comprensión sobre os seus primeiros instantes de existencia. Diríanos que, ás veces, a resposta non está no exótico e o inexplorado, senón no máis profundo da física que xa coñecemos. Toda unha lección de humildade e unha mostra da beleza intrínseca do Universo.
FONTE: José Manuel Nieves/abc.es/ciencia