Blogia

vgomez

CANTO SABES DE XAMAICA? II

Continúo coa serie, que onte comezamos, adicada a Xamaica, un país insular situado non mar Caribe. A terceira illa máis grande das Grandes Antillas e do Caribe (despois de Cuba e a Española).

A contestación correcta á pregunta de onte é 11.000 km2. Exactamente 10.991 km2. O país está formado por unha soa illa, que conta con 240 km de longo e un máximo de 80 km de ancho.

E imos coa pregunta de hoxe!

2. Ubicación de Xamica!

- Está a 330 km do subcontinente centroamericano, a 50 km ao sur de Cuba e a 180 km ao oeste da illa da Española, e a uns 400 km de Porto Rico.

- Está a 630 km do subcontinente centroamericano, a 150 km ao sur de Cuba e a 180 km ao oeste da illa da Española, na cal están Haití e a República Dominicana e a un 621 km de Porto Rico.

Mañá a solución e una nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org   Imaxes: es.mapas-jamica.com e freepik.es

Así é a medusa xigante de 10 metros de longo que tamén vive en augas de España

Un dos seres máis impresionantes e á vez esquivos dos océanos é a medusa xigante, que pode chegar a medir ata 10 metros de lonxitude e que se viu en poucas ocasións desde que foi descuberta, hai algo máis dun século. Os investigadores da compañía de exploración Viking foron dos últimos en poder observar un exemplar de Stygiomedusa gigantea e obtiveron vídeos e fotografías realmente espectaculares.

Os avistamentos realizados tiveron lugar durante inmersións efectuadas cun pequeno sumerxible nas augas costeiras da Península Antártica a principios de 2022. A pesar de alcanzar ata 10 metros de lonxitude, só rexistráronse 126 avistamentos da medusa pantasma xigante desde que se describiu a especie por primeira vez en 1910. Uns turistas gravaron outro exemplar en augas superficiais da Antártida en 2023.

Segundo os mapas que reflicten ditas observacións, dúas delas efectuáronse nas costas cantábricas, entre o País Vasco e Cantabria. Con todo, o maior número de observacións foi efectuado no continente antártico e nas costas de América do Norte.

 

Mapa das observacións realizadas no planeta / DM Moore

Esta medusa pode chegar a medir, cos seus portentosos brazos, ata 10 metros de lonxitude. A súa presenza fantasmagórica lembra en movemento a tiras de papel hixiénico movéndose de forma ondulada polo mar.

A medusa ten unha campá en forma de paraugas que pode medir ata un metro de ancho. Ten unha cor marrón avermellada profundo ou cor ameixa típico dos animais de augas profundas.

Cabeza da medusa xigante / Mbari

No seu estudo, publicado na revista Polar Research do Norwegian Polar Institute, explícanse os detalles da observación efectuada co Viking Octantis, o sumerxible de Viking Cruises para axudar aos investigadores para observar animais que son difíciles de observar.

Segundo explican os científicos que participaron na expedición, a criatura era máis grande que o sumerxible cando foi detectada a varios centos de metros de profundidade preto da illa Rongé, da Antártida.

A diferenza doutras medusas, as medusas pantasma xigantes non teñen tentáculos urticantes para atrapar ás súas presas. En cambio, envolven os seus alimentos cos seus brazos (xeralmente plancto ou pequenos peixes) e lévanos ás súas bocas.

FONTE: Joan Lluís Ferrer/farodevigo.es

CANTO SABES DE XAMAICA?

Xamaica é un país insular situado non mar do Caribe. Unha montañosa illa situada ao sur de Cuba. A terceira illa máis grande das Grandes Antillas e do Caribe (despois de Cuba e a Española). Cristóbal Colón descubriu a illa en 1494 e cando os indios nativos arawak extinguíronse, os españois comezaron a importar escravos africanos. Na actualidade, máis do 90% da poboación é de descendencia africana.

Queres coñecer un pouco mellor este país insular?

Si! Pois comezamos.

1. Tal como dixemos, Xamia, atópase no mar do Caribe, pero cal é o tamaño desta illa, aproximadamente?

- 10.000 km2

- 11.000 km2

- 12.000 km2

Mañá a solución e una nova pregunta!

FONTE: es.wikipedia.org   Imaxes: evaneos.es e es.wikipedia.org

A ORIXE DAS PALABRAS: VISTA DE LINCE

A expresión “vista de lince”, a pesar do que se poida pensar, non provén da visión que poidan ter os linces, que ven como calquera outro felino, ten a súa orixe nun personaxe da mitoloxía grega, Linceo.

Linceo era o fillo de Afareo, Rei de Mesenia no Oriente Próximo, e un dos aventureiros que se embarcaron con Jasón en busca do vellocino de ouro. Del dicíase que tiña unha vista tan extraordinaria, incrible e aguda que que podía advertir desde Libia unha frota de Cartago e era capaz de ver a través de obxectos opacos ou o que ocorría baixo terra.

Aínda que os mitos poden ter algo de realidade, neste caso, a calidade que posuía Liceo de ver a través das cousas podía provir dos seus propios coñecementos de xeoloxía ou experiencia en minería, os cales podían permitirlle decidir onde escavar para extraer ouro.

Tras esta explicación, podemos comprobar que este devandito é máis ben un erro de transcrición ou de audición, xa que debería ser “vista de Linceo” e non “de lince”.

Hai que lembrar que non é a única expresión de agudeza visual que recorre aos animais. Tamén adoitamos utilizar co mesmo significado as expresións “vista de aguia” ou “vista de falcón”, que nestes casos si está máis que xustificado xa que as aves, sobre todo as rapaces, teñen o sentido da vista moito máis desenvolvido que os do oído e olfacto.

FONTE e Imaxe: vistaoftalmologos.es

DigochoEu: Non escribas *hombro en galego

*Hombro é incorrecto en galego, pero polo h!

#DígochoEu

PREMIOS FRONTEIRAS DO COÑECEMENTO EN TECNOLOXÍAS DA INFORMACIÓN E COMUNICACIÓN

 Anil K. Jain e Michael I. Jordan / FBBVA

A Fundación BBVA concedeu o premio Fronteiras do Coñecemento, na categoría Tecnoloxías da Información e a Comunicación, a Anil K. Jain (Universidade de Michigan State, Estados Unidos) e a Michael I. Jordan (Universidade de california Berkeley, Estados Unidos), pola súa contribución ao desenvolvemento destas novas ferramentas postas ao servizo dos seres humanos.

Ambos os científicos resultaron os gañadores das 41 candidaturas recibidas, na XVII edición dos prestixiosos galardóns. "A súa contribución alcanza a todos os aspectos da vida cotiá", resaltou o presidente do xurado, Joos Vandewalle, científico da Real Academia Flamenca de Ciencias e Artes de Bélxica. A acta do xurado, composto por expertos internacionais, coincide ao sinalar "o acto impacto destas aplicacións para o conxunto da sociedade".

Instituidos en 2008, os premios da Fundación BBVA Fronteiras do Coñecemento contan coa participación do Ministerio de Ciencia, Innovación e Universidades, e o Consello Superior de Investigacións Científicas. Constitúen un conxunto de galardóns de importancia internacional, como referenda que en 31 ocasións os premiados recibiron despois o premio Nobel.

O investigador de orixe india Anil Jain está considerado o pai científico da biometría, pola súa responsabilidade en establecer patróns baseados no máximo rigor científico, para o recoñecemento de trazos físicos das persoas, en especial de impresións dixitais e rostro.

Pola súa banda, o profesor Michail I. Jordan desenvolveu técnicas matemáticas e computacionales, como os chamados LMM, Modelos de Linguaxe Multimodal. Son utilizados na aprendizaxe da Intelixencia Artificial, IA, a partir dun gran número de datos, para aplicacións que serven de apoio en decisións de todo tipo.

Jordan acoutou a importancia destas ferramentas na súa relación cos seres humanos. "A aparición dos motores de procura nos 90 fíxonos máis intelixentes. O ChatGPT non é en si unha entidade particularmente intelixente", explica sobre esta aplicación que "permítenos compartir información, algo vital que nos fai máis intelixentes".

FONTE: Alfredo Merino/elmundo.es

Un paso máis preto da misteriosa orixe dos dinosauros

Na ilustración, un Nyasasaurus, que podería ser o dinosauro máis antigo coñecido, ou ben un parente próximo dos primeiros dinosauros / Mark Witton/Museo de Historia Natural de Londres

Na actualidade, os fósiles máis antigos de dinosauros que se coñecen datan de hai uns 230 millóns de anos, e proceden de xacementos de Brasil, Arxentina e Zimbabwe (hoxe en continentes separados, pero naquel momento unidos no supercontinente Gondwana). Con todo, as características de todos eses exemplares indican que non foron os primeiros dinosauros en existir, senón que, pola contra, tratábase de criaturas moi ben adaptadas e que xa levaban longo tempo, poida que mesmo millóns de anos, evolucionando. É dicir, que ocultos en algures, en xacementos aínda por descubrir, deberían existir fósiles de dinosauros moito máis antigos dos que apareceron ata o de agora. Nalgún lugar, si, pero onde?

 Agora, un equipo de paleontólogos dirixido por investigadores do University College de Londres cre que os restos daqueles primeiros dinosauros poden estar a agardar no máis profundo da selva amazónica e outras rexións ecuatoriais de América do Sur e África.

O novo estudo, recentemente publicado en Current Biology, analizou detidamente as lagoas que existen no rexistro fósil e concluíu que os primeiros dinosauros probablemente xurdiron nunha rexión ecuatorial cálida do que entón era o supercontinente Gondwana, que naquel momento abarcaba os actuais Congo, deserto do Sahara e conca do Amazonas.

"Os dinosauros están ben estudados -explica Joel Heath, autor principal do estudo- , pero aínda non sabemos realmente de onde viñeron. O rexistro fósil ten lagoas tan grandes que non se pode tomar ao pé da letra. O noso modelo suxire que os primeiros dinosauros poderían orixinarse en Gondwana occidental, e a baixa latitude. Trátase dunha contorna máis cálida e seco do que se pensaba anteriormente, formado por zonas parecidas a desertos e sabanas".

"Ata o de agora -prosegue o investigador-, non apareceron fósiles de dinosauros nas rexións de África e América do Sur que algunha vez formaron esta parte de Gondwana. Con todo, isto podería deberse a que os investigadores aínda non atoparon as rocas adecuadas, debido a unha combinación de inaccesibilidade e unha relativa falta de esforzos de investigación nestas áreas".

O estudo de Heath e os seus colegas baseouse en fósiles e árbores evolutivas de dinosauros e os seus parentes réptiles próximos, así como na xeografía do período. E tivo moi en conta as lagoas no rexistro fósil en áreas do mundo onde non se atoparon restos e das que nin sequera temos unha información completa.

O que si sabemos é que, cando xurdiron, os primeiros dinosauros eran amplamente superados en número polos seus ’curmáns’, os réptiles, entre eles os devanceiros dos crocodilos, os pseudosuquios (un grupo abundante que inclúe especies enormes de ata 10 metros de longo) e os pterosaurios, os primeiros animais en desenvolver o ’voo motorizado’, xa que voaban batendo as ás en lugar de planeando, e que creceron ata alcanzar o tamaño de avións de combate.

Moi ao contrario, os primeiros dinosauros eran moito máis pequenos que os seus descendentes: máis do tamaño dun pito ou un can que dun Diplodocus. Ademais eran bípedos, xa que camiñaban sobre as súas dúas extremidades inferiores, e crese que na súa maioría eran omnívoros. Os dinosauros só puideron empezar a dominar o mundo moito despois, cando, fai uns 200 millóns de anos, as erupcións volcánicas acabaron cunha boa parte dos seus parentes réptiles.

Segundo o novo estudo, pois, os dinosauros, así como algúns réptiles, xurdiron en latitudes baixas do antigo Gondwana, desde onde despois estendéronse cara ao sur do continente e a Laurasia, o supercontinente adxacente no norte, que máis tarde se dividiu en Europa, Asia e América do Norte.

Segundo os investigadores esa rexión é a máis probable para a orixe dos dinosauros porque se trata dun punto intermedio entre o lugar onde se atoparon os primeiros fósiles, no sur de Gondwana, e a área onde se descubriron os fósiles de moitos dos seus parentes próximos, ao norte en Laurasia.

Dado que non se sabe exactamente como se relacionaban entre si os dinosauros máis antigos, Heath e o seu equipo decidiron probar o seu modelo sobre tres árbores evolutivas diferentes. E o que mellor coincidiu foi o que propoñía a orixe gondwanés na árbore que consideraba aos silesáuridos (tradicionalmente considerados como ’curmáns’ dos dinosauros, pero non dinosauros en si) como antepasados directos dos dinosauros ornitisquios.

Os ornitisquios, un dos tres principais grupos de dinosauros que máis tarde incluíron aos herbívoros Stegosaurus e Triceratops, están misteriosamente ausentes do rexistro fósil destes primeiros tempos da era dos dinosauros. Pero se os silesáuridos resultasen ser os antepasados dos ornitisquios, ese baleiro na árbore evolutiva quedaría súbitamente cheo.

Philip Manion, autor principal do estudo, explica que "os nosos resultados suxiren que os primeiros dinosauros poden estar ben adaptados a ambientes cálidos e áridos. Dos tres grupos principais de dinosauros, un grupo, o dos saurópodos, que inclúe ao brontosaurio e ao Diplodocus, pareceu conservar a súa preferencia por un clima cálido, manténdose nas latitudes máis baixas da Terra. E a evidencia suxire que os outros dous grupos, terópodos e ornitisquios, puideron desenvolver a capacidade de xerar a súa propia calor corporal algúns millóns de anos despois, no período Xurásico, o que lles permitiu prosperar en rexións máis frías, incluídos os polos". En total, o longo reinado dos dinosauros sobre a Terra durou máis de 135 millóns de anos. E foi necesaria unha gran catástrofe a escala planetaria para facelos desaparecer.

FONTE: J. Manuel Nieves/abc.es/ciencia

#DígochoEu: Cuíño, cuíño

Cu non leva til! Atención a explicación de Esther!

#DígochoEu