Ilustración dunha paisaxe do Triásico tardío no sur de Brasil, con Isodapedon varzealis en primeiro plano e otro réptil ao fondo / Caio Fantini
No sur do Brasil, un equipo de paleontólogos sacou á luz un fósil duns 230 millóns de anos que obriga a repensar como eran os ecosistemas antes do auxe dos dinosauros. O achado, tal e como revelou un estudo recente publicado na Royal Society Open Science, apunta a unha diversidade moito maior de réptiles herbívoros do que se cría.
Durante décadas, os científicos consideraron que certos grupos de réptiles do Triásico tardío eran relativamente homoxéneos. Con todo, novas evidencias están a comezar a rachar esa idea. En particular, os rincosaurios (uns réptiles cuadrúpedos con pico) pasaron de ser vistos como un grupo uniforme a converterse en protagonistas dunha historia evolutiva moito máis rica e complexa.
Estes animais, que dominaron numerosos ecosistemas terrestres, desempeñaban un papel crave como consumidores primarios. De feito, tal e como indica o propio estudo, nalgúns xacementos podían representar ata o 90% dos fósiles vertebrados atopados. O seu éxito evolutivo explícase, en parte, por unha anatomía altamente especializada: un pico córneo sen dentes na parte frontal e complexas baterías dentais na parte posterior da mandíbula.
Para entender a importancia do achado, hai que retroceder uns 230 millóns de anos, ao período Triásico. Nese momento, os continentes estaban unidos nun único supercontinente, Panxea. Esta configuración permitía que especies animais desprazásense ao longo de enormes distancias, creando ecosistemas sorprendentemente interconectados.
Neste contexto, o actual sur do Brasil era unha contorna dinámica de chairas fluviais e zonas inundables, onde convivían distintos grupos de réptiles, algúns deles relacionados cos devanceiros dos crocodilos, e os primeiros dinosauros comezaban a facer a súa aparición. Pero aínda non dominaban a paisaxe.
Os rincosaurios, en cambio, si o facían. Eran abundantes, diversos e esenciais para o equilibrio ecolóxico. A súa dieta herbívora contribuía a modelar a vexetación, mentres que eles mesmos servían de presa para carnívoros máis grandes. Era, en moitos sentidos, un mundo en transición.
O xacemento onde se realizou o descubrimento, na rexión de Várzea do Agudo, é especialmente relevante porque pertence a unha fase na que os ecosistemas estaban a cambiar rapidamente. Tal e como adiantou a investigación, esta zona representa unha ponte entre comunidades dominadas por réptiles herbívoros e outras onde os dinosauros comezarían a impoñerse.
A primeira vista, o fósil achado podería parecer un máis dentro deste grupo. Trátase dun cranio parcial con mandíbulas, coidadosamente extraído e preparado en laboratorio. Con todo, ao analizalo en detalle, os investigadores comezaron a detectar trazos que non encaixaban con ningunha especie coñecida.
O cranio, relativamente ben conservado, mostraba unha estrutura robusta e unha forma triangular típica destes réptiles. Pero había algo distinto. Algo que obrigaba a mirar máis de preto.
Os científicos compararon o fósil con decenas de exemplares procedentes de distintas partes do mundo. Tamén realizaron análises filoxenéticas para determinar a súa posición na árbore evolutiva. Os resultados foron sorprendentes.
Non só non coincidía coas especies coñecidas en Sudamérica, senón que parecía ocupar unha posición máis primitiva dentro do seu grupo. Isto suxería que a diversidade destes animais fora subestimada durante décadas.
A confirmación chegou tras unha análise detallada da súa anatomía. Tal e como revelou o estudo, o fósil pertence a unha especie completamente nova: Isodapedon varzealis.
O seu trazo máis rechamante está na mandíbula superior. A diferenza doutros rincosaurios, cuxas superficies dentais adoitan ser asimétricas, este exemplar presenta unha disposición practicamente simétrica. Este detalle, aparentemente menor, ten implicacións profundas.
Indica que este animal podería ter unha estratexia de alimentación distinta. É dicir, non todos os rincosaurios comían o mesmo nin do mesmo xeito. Algúns, como este novo taxón, poderían especializarse en tipos concretos de vexetación.
Ademais, a súa morfoloxía mandibular suxire adaptacións únicas que reforzan esta idea de diversificación ecolóxica. Noutras palabras, estes réptiles non só eran abundantes: tamén estaban a experimentar unha radiación evolutiva máis complexa do que se pensaba.
Pero o achado non termina aí. Un dos aspectos máis fascinantes é a súa relación con especies atopadas a miles de quilómetros de distancia.
A análise filoxenética, tal e como indica o traballo científico, mostra que Isodapedon varzealis está emparentado con formas primitivas achadas en lugares como Arxentina e mesmo Escocia. Este dato reforza unha idea clave: durante o Triásico, as faunas estaban moito máis conectadas do que hoxe imaxinariamos.
A existencia deste tipo de vínculos transcontinentais só explícase pola configuración de Panxea. Sen barreiras oceánicas, os animais podían expandirse amplamente, xerando distribucións xeográficas que hoxe resultan sorprendentes.
Este descubrimento, por tanto, non só engade unha nova especie ao rexistro fósil. Tamén axuda a reconstruír como se dispersaban os animais e como evolucionaban nun mundo radicalmente distinto ao actual.
Brasil desenterra un extraño reptil con pico que revela un inesperado vínculo prehistórico entre continentes / Royal Society Open Science (2026)
Ata o de agora, os científicos tendían a agrupar moitas especies baixo un mesmo xénero, simplificando a súa clasificación. Con todo, este novo estudo suxire que esa visión podería estar equivocada.
De feito, os resultados apoian restrinxir o xénero Hyperodapedon a unha única especie, o que implica que outros fósiles deberían reclasificarse. En consecuencia, a diversidade destes réptiles sería moito maior.
Este cambio ten implicacións importantes para a biostratigrafía, é dicir, para a forma en que se utilizan os fósiles para datar as capas xeolóxicas. Se hai máis especies das que se pensaba, tamén haberá que revisar como se interpretan estes rexistros.
O achado de Isodapedon varzealis chega nun momento clave da historia da vida. Pouco despois, os dinosauros comezarían a dominar os ecosistemas terrestres, relegando a moitos destes réptiles a un segundo plano.
Con todo, este fósil demostra que, antes dese cambio, o mundo estaba cheo de experimentos evolutivos. Diferentes especies probaban distintas estratexias para sobrevivir, adaptarse e prosperar.
E nese escenario, os rincosaurios non eran simples actores secundarios. Eran pezas fundamentais dun ecosistema complexo, dinámico e en constante cambio.
FONTE: Chistrian Pérez/muyinteresante.okdiario.com
