Os códigos de barras son omnipresentes no noso día a día, desde os produtos que compramos no supermercado ata as entradas dos concertos. Xurdiron como resposta á necesidade que tiñan tanto fabricantes como distribuidores de produtos de gran consumo de automatizar a xestión de produtos.
A pesar do seu uso xeneralizado, moitos de nós descoñecemos como funcionan esas marcas negras e brancas que parecen carecer de sentido.
O seu alumeamento remóntase a 1932, cando dous estudantes de Harvard buscaron unha forma máis eficiente de realizar pedidos por catálogo. A súa idea, aínda que simple, resultou revolucionaria: utilizar un sistema de símbolos que puidese ser lido por máquinas.
Con todo, non foi ata 1974 cando se escaneou o primeiro produto con código de barras, foi un paquete de chicles nunha tenda de Ohio (Estados Unidos). No noso país a súa chegada produciuse tres anos despois coa venda dun estropallo nun coñecido supermercado valenciano.
O código de barras é, en esencia, unha linguaxe secreta que só as máquinas poden descifrar. Consta dun símbolo (as barras) e un código (os números). A pesar de que comunmente se cre que a parte relevante do código son as barras, realmente é o número o máis importante e o que garante que o produto teña un identificador único, universal e concreto.
Para lelo utilízase un dispositivo chamado lector de código de barras que emite un raio de luz láser sobre o símbolo. As barras escuras absorben a luz, mentres que as claras reflíctena. Un sensor de luz interpreta o patrón de reflexión e convérteo nun sinal eléctrico que logo é decodificada por un computador.
As liñas e números que forman un código de barras conteñen unha gran cantidade de información valiosa sobre o produto. O código máis común, denominado EAN13, está composto por trece díxitos, cada un cunha función específica: os primeiros dous ou tres díxitos identifican o país onde se rexistrou o produto (por exemplo, o 84 para España). O seguintes catro ou cinco díxitos corresponden ao código da empresa fabricante, os cinco díxitos seguintes identifican o produto en si e o último díxito –de control- garante a integridade do código.
O código de barras nos produtos automatizou a identificación de produtos, reducindo erros e axilizando procesos como o inventario, a facturación e o control de stocks.
Este sistema eliminou a necesidade de teclear manualmente os códigos de produtos, aforrando tempo e recursos, reducindo as fraudes, xa que o díxito de control axuda a detectar produtos falsificados ou manipulados, e mellorando a rastrexabilidade, debido a que permite rastrexar a orixe e o percorrido dos produtos ao longo da cadea de subministración.
Hai uns anos a cadea inglesa BBC escolleu ao código de barras como un dos cincuenta inventos que cambiaron o rumbo da economía moderna. Razón non lle faltaba, verdade?
FONTE: Pedro gargantilla/abc.es/ciencia Imaxe: es.wikipedia.org
