Tyrannosaurus do Field Museum (Chicago) / commons.wikimedia.org
Un equipo internacional de científicos logrou medir cunha gran precisión a temperatura corporal do tiranosaurio rex, o icónico depredador que viviu a finais do período Cretácico, hai entre 68 e 66 millóns de anos. Grazas á análise de isótopos en tres dentes púdose pescudar que o seu organismo tiña unha temperatura de 36,3 °C (cunha marxe de erro de 2,5 graos), similar á do corpo humano, o que lle permitiría habitar en condicións climáticas moi diversas e favorecer a súa expansión territorial por América do Norte.
O traballo, que se publica na revista científica Science Advances, é o primeiro destas características que se realiza con fósiles de T. rex e revela que sería un depredador ou un carnazal enérxico e non un animal lento. “Aínda sendo un réptil escamento que pon ovos, a súa temperatura foi comparable á dun mamífero peludo de sangue quente. Os crocodilos modernos son máis fríos, entre 30 e 35 °C, e as aves máis quentes están entre 40 e 43 °C, así que estes tiranosaurios terían que consumir moita máis comida para sobrevivir, mantendo unha actividade constante para alimentarse e migrar mesmo a ambientes fríos”, explica á Vangarda Robert Eagle, xeobiólogo da Universidade de California nos Ánxeles (UCLA) e coautor da investigación.
Para coñecer a temperatura dos grandes tiranosaurios que poboaron a Terra antes da gran extinción tras o impacto dun asteroide, os investigadores utilizaron tres pezas dentais que estaban no Museo Nacional de Ciencias Naturais dos Ánxeles, procedentes do xacemento de Hell Creek (Arroio do Inferno) en Montana. Hai xa unha década que se coñece a tecnoloxía da paleotermia de isótopos que permite pescudar se animais extintos eran de sangue frío ou quente, pero para usala co T. rex había que destruír máis material do que ningún museo ou institución estaba disposto a facilitar aos científicos, así que o equipo da UCLA centrouse en mellorar o proceso ata lograr reducir a cantidade que precisaban nun 90%.
O profesor Robert Eagle mantén na súa man un dente do T. rex utilizado / UCLA
A clave estaba no esmalte, o tecido máis duro do reino animal e unha auténtica fortaleza contra o paso do tempo. O método consiste en contar a abundancia de ligazóns químicas entre variantes pesadas de carbono e osíxeno atrapadas no mineral do dente. Canto máis frío é o organismo, máis ligazóns agrúpanse; a maior calor, a agrupación diminúe. Para asegurarse de que os datos non eran produto da contaminación do chan tras millóns de anos baixo terra, os científicos someteron as mostras a un estrito control de calidade que demostrou que a estrutura química dental preservaba a súa “pegada biolóxica” orixinal. Para extraer o esmalte, utilizaron un trade dental e disolveron o po resultante en ácido fosfórico que liberou o dióxido de carbono, o gas que contiña as ligazóns isotópicas.
O verdadeiro valor do achado apareceu ao comparar ao Thyrannosaurus rex cos seus veciños de ecosistema. Se os seus dentes guindaron unha temperatura corporal de 36,3 °C, os dos crocodilos que compartían os seus ríos apenas chegaban a 30,9 °C. Esta brecha térmica demostra que este dinosauro, que podía pesar ata nove toneladas, non só absorbía a calor ambiental das chairas do Cretácico, senón que posuía un metabolismo acelerado que xeraba calor de forma interna ao queimar enerxía, como os mamíferos depredadores actuais.
Esta calor interna podía facer que non dependese do clima exterior e tivese unha gran tolerancia ecolóxica. “Non podemos estar seguros só coa temperatura interior pero varias liñas de investigación apuntan nesa mesma dirección; os tiranosáuridos parecen persistir todo o ano no Ártico (Alaska) e un animal de sangue frío do seu tamaño non tería esa capacidade.”, indica Aradhna Tripati, autora principal do traballo e tamén investigadora climática da UCLA. Tripati lembra que non se atoparon fósiles de lagartos, tartarugas, crocodilos ou outros réptiles cretácicos en Alaska.
Estas conclusións tamén cadran con outras evidencias publicadas recentemente, que apuntan a que esta liñaxe de dinosauros puido dispersarse desde Asia a América a través do Estreito de Bering, o que supoñería que non se orixinou neste último continente como se pensaba. “O que non sabemos é canto alimento requiriría para manterse porque non coñecemos a súa taxa metabólica, pero é un tema interesante para futuras investigacións”, apunta Tripati. A científica destaca a relevancia deste traballo para coñecer mellor uns depredadores que forman parte da cultura popular.
“A fisioloxía térmica determina o comportamento, a área de distribución e a resposta dunha especie a un clima cambiante”, sinala a investigadora. “Os dentes dinnos agora que era un dinosauro máis cálido que a súa contorna, que podía habitar en calquera lugar do continente; en definitiva, un animal moi distinto a un réptil que toma o sol”.
O equipo adianta que xa está a traballar para aplicar o mesmo método a outras especies de dinosauros das que se conserva esmalte dental, alén de seguir estudando tiranosaurios doutros xacementos.
FONTE: Rosa M. Tristán/lavanguardia.com/ciencia
