Científicos españois resolven o enigma da anomalía magnética do Atlántico sur
Os satélites Swarm mostran unha nova célula formándose na Anomalía do Atlántico Sur / (DTU Space)
Desde hai décadas, os científicos observan con inquietude un estraño fenómeno que ten lugar sobre as nosas cabezas. Coñecido como ’Anomalía do Atlántico Sur` (AAS) trátase, en esencia, dunha vasta rexión onde o campo magnético terrestre, o escudo invisible que nos protexe da letal radiación cósmica e os ventos solares, está perigosamente debilitado. Esta ’abolladura` magnética cobre unha inmensa zona que se estende desde Sudamérica ata o océano Atlántico austral e o suroeste de África.
Os datos recompilados polos últimos estudos son reveladores. Nos últimos 200 anos, o campo magnético perdeu ao redor dun 9% da súa forza en termos globais. E no corazón desta anomalía, a caída é aínda máis drástica: entre 1970 e 2020, a forza mínima do campo derrubouse de 24.000 a 22.000 nanoteslas. Ao mesmo tempo, esta rexión de baixa intensidade magnética foi crecendo e desprazándose cara ao oeste a un ritmo duns 20 quilómetros por ano. As recentes imaxes obtidas pola constelación de satélites Swarm da Axencia Espacial Europea (ESA) mostran, ademais, que a anomalía parece estar a piques de dividirse en dúas células diferenciadas.
Esta debilidade magnética xa está a causar máis dun quebradizo de cabeza. As axencias espaciais, por exemplo, saben que cando os satélites atravesan esta zona están moito máis expostos ás partículas cargadas do espazo, sufrindo curtocircuítos e fallos técnicos. Pero a maior preocupación era que este fenómeno fose o preludio dun inminente investimento dos polos magnéticos da Terra. Extremo que foi desmentido en 2022 por un equipo de investigadores de Suecia e Estados Unidos.
Agora, un novo estudo recentemente publicado en Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) acaba de guindar nova luz sobre este enigma xeolóxico. E é que, ao parecer, a Anomalía do Atlántico Sur non é un evento único, senón un proceso xeomagnético recorrente.
Para chegar a esta conclusión, un equipo de investigadores do Instituto de Xeociencias (CSIC-UCM), liderados por Miriam Gómez-Paccard e F. Javier Pavón Carrasco, reconstruíron a historia do campo xeomagnético en Sudamérica durante os últimos 2.000 anos. E dado que no pasado non había satélites, o equipo recorreu a unha técnica sorprendente: o arqueomagnetismo.
«Para estudar o campo magnético moi atrás no tempo, Miriam Gómez-Paccard, primeira asinante do artigo, fai falta recorrer ao paleomagnetismo e no meu caso eu dedícome ao arqueomagnetismo». É dicir, un método que non analiza rochas de hai millóns de anos, senón que se aplica a «estruturas arqueolóxicas e obxectos arqueolóxicos que teñen arxilas no seu interior, basicamente cerámicas e fornos arqueolóxicos e que se quentaron en tempos moito máis recentes».
Do mesmo xeito que as rochas, sinala a investigadora, tamén estas arxilas «reteñen un sinal magnético porque teñen óxidos de ferro e ao arrefriarse ese sinal magnético queda impreso». Deste xeito, estudando fragmentos cerámicos datados por carbono 14 e correspondentes ao primeiro milenio antes de Cristo e aos primeiros séculos da nosa era, os investigadores puideron ler o rexistro magnético oculto no barro cocido.
Os datos revelan que a intensidade do campo magnético terrestre en Sudamérica foi menor que a de Europa durante o período do estudo. Pero o máis asombroso foi descubrir unha anomalía case idéntica á actual e que xa existía hai case dous milenios noutro punto do planeta. Unha anomalía de baixa intensidade que, en palabras de Gómez-Paccard «moveuse desde o Océano Índico a Sudamérica entre o ano 1 e o 850 d.C., seguindo unha traxectoria similar á da actual anomalía do Atlántico Sur». Esa outra anomalía naceu no océano Índico, pero logo foise movendo cara a África e chegou ata onde se atopa a actual anomalía do Atlántico Sur.
O feito de que a Anomalía do Atlántico Sur non sexa única, significa que o noso planeta xa se enfrontou máis dunha vez (e sobreviviu), a eventos similares, é dicir, que estamos ante algo estrutural. «O que atopamos, di a investigadora, é un fenómeno similar ao actual. E iso quere dicir que hai ’algo’ que fai que o fenómeno se repita de forma recorrente e sempre no hemisferio sur». Algo, si, pero que?
«Ata fai non moitos anos, prosegue Gómez-Paccard, en xeofísica tratabamos o campo magnético como un produto do movemento do núcleo externo do planeta. E agora o que está en debate é que haxa algo máis». Ese algo máis podería vir tamén do núcleo interno sólido, ou quizá dos dominios máis profundos do manto terrestre. É algo que, por agora, non se sabe con certeza.
A pesar diso, moitas sospeitas recaen sobre dúas xigantescas estruturas subterráneas, coñecidas como Grandes Provincias de Baixa Velocidade Sísmica (LLSVPs). Trátase de dúas masas xigantes de rocha, afundidas a miles de quilómetros de profundidade xusto debaixo de África e do Océano Pacífico. Teñen o tamaño de continentes e están feitas de materiais moito máis densos que os do manto ao seu redor. Ambas as, ademais, son o suficientemente grandes para xerar as súas propias perturbacións na magnetosfera.
Algúns estudos anteriores, entre eles un que mereceu a portada de Nature en novembro de 2023, suxiren que estas enormes masas enterradas no interior do noso mundo son nin máis nin menos que os restos do protoplaneta Theia, que chocou contra a Terra hai 4.500 millóns de anos para formar a Lúa.
Para Gómez-Paccard, o que parece claro, independentemente da súa orixe extraterrestre ou non, é que son «zonas onde as características térmicas e a composición son distintas ás do manto que as rodea. E imaxinamos que poden ser como grandes zonas capaces de canalizar o magnetismo do planeta».
A existencia de antigas anomalías magnéticas non é do todo nova en xeoloxía. Investigadores da Universidade de Liverpool, en efecto, acharon en 2020 evidencias en lavas volcánicas da Illa de Santa Elena que apuntan a que o Atlántico Sur xa experimentaba anomalías deste tipo hai entre 8 e 11 millóns de anos. O que o traballo de Gómez-Paccard e o seu equipo achega é, por primeira vez, o detalle a escala de séculos e milenios, o elo perdido entre os millóns de anos e a actualidade. «Ao estar nunha escala de tempo intermedia entre eses millóns de anos e a actual, afirma a investigadora, o que podemos ver por primeira vez é como se move esta anomalía nunha escala de séculos ou milenios».
Ante a inevitable pregunta sobre se esta continua diminución do campo magnético deixaranos indefensos ou se o planeta se asoma a un investimento de polos, Gómez-Paccard é categórica: «O escudo vai diminuíndo, si. O que pasa é que só son iso, diminucións, o cal non quere dicir que nun futuro próximo vaia haber un investimento dos polos magnéticos».
Os efectos, por tanto, limitaranse principalmente ás nosas tecnoloxías modernas. Está a ocorrer o mesmo que hai 2.000 anos, só que entón non había satélites GPS que puidesen sufrir un apagamento. «Os satélites, explica Gómez-Paccard, cando viaxan por alí, van máis protexidos e pode haber algún problema eléctrico, aínda que nada catastrófico».
Enfrontámonos, en definitiva, a un crebacabezas colosal onde as diminutas vasillas de arxila dos nosos devanceiros están a ensinarnos a ler as dinámicas máis inalcanzables do centro da Terra. O escudo magnético respira, cambia e ten cicatrices, e a Anomalía do Atlántico Sur é só unha delas, o latexado profundo e recorrente dun planeta que está asombrosamente vivo.
FONTE: josé Manuel Nieves/abc.es/ciencia
