Descobren en Alabama un peixe cavernícola cego bautizado en honra ao Demogorgon da mitoloxía / Matthew Niemiller/Universidade de Auburn en Montgomery
Durante máis de catro décadas, un pequeno sistema de covas do norte de Alabama recibiu a visita constante de biólogos, espeleólogos e especialistas en conservación. Mes tras mes, os investigadores percorrían as súas galerías alagadas para controlar o estado dunha das especies máis ameazadas dos Estados Unidos: o camarón cavernícola de Alabama. Parecía un lugar onde xa non quedaban grandes secretos por descubrir. Pero a natureza ten unha extraordinaria capacidade para desmentir as nosas certezas.
En febreiro de 2025, durante unha desas inspeccións rutineiras, un peixe branco, sen ollos e de apenas uns centímetros chamou a atención dos investigadores. A primeira ollada lembraba a outros peixes cavernícolas que xa habitan a rexión, pero había algo diferente no seu aspecto. A súa cabeza era máis robusta, o fuciño presentaba unha forma inusual e o corpo mostraba trazos que ningún dos especialistas esperaba atopar.
Aquela primeira impresión terminou converténdose nun dos descubrimentos zoolóxicos máis sorprendentes dos últimos anos. Tal e como revela un estudo publicado en Scientific Reports, as análises posteriores demostraron que non só se trataba dunha especie descoñecida, senón dunha liñaxe completamente nova para a ciencia, bautizado como Demogorgonichthys arcanus.
A noticia responde a unha pregunta que calquera pode facerse: como é posible que aínda aparezan novos vertebrados en lugares que os científicos levan estudando durante décadas? A resposta obriga a reformular a nosa idea do ben que coñecemos o planeta e demostra que, mesmo baixo os nosos pés, seguen existindo ecosistemas practicamente inexplorados.
Aínda que desde o exterior pareza unha simple cavidade na rocha, en realidade forma parte dun enorme sistema de acuíferos e galerías subterráneas. Son espazos onde nunca chega a luz solar, os alimentos son escasos e as condicións apenas cambian durante miles de anos.
Vivir alí supón enfrontarse a unha contorna radicalmente distinta ao de calquera río ou lago superficial. Nese escenario, moitas especies evolucionan de xeito independente durante centos de miles ou mesmo millóns de anos.
O resultado adoita parecer estraño para os nosos ollos. Peces completamente despigmentados, sen ollos funcionais, con órganos sensoriais extremadamente desenvolvidos e metabolismos moi lentos. Con todo, esa aparencia non representa unha perda evolutiva, senón todo o contrario: é unha extraordinaria adaptación a un dos ambientes máis difíciles do planeta.
Unha boa analoxía sería imaxinar un coche deseñado exclusivamente para circular polo deserto. Probablemente renunciaría a elementos innecesarios para gañar eficiencia. Nas covas ocorre algo parecido. Os ollos deixan de achegar vantaxes cando nunca existe luz, mentres que outros sentidos cobran unha importancia decisiva para localizar alimento ou detectar obstáculos.
Precisamente esa especialización extrema converte aos peixes cavernícolas nalgúns dos vertebrados máis singulares coñecidos.
Este pequeno peixe cego, de apenas cinco centímetros, podería vivir unicamente nunha soa cova coñecida / Matthew L. Niemiller et ao, Scientific Reports (2026)
O máis rechamante do descubrimento é que Demogorgonichthys arcanus non habitaba unha cova descoñecida nin un remoto recuncho inaccesible do planeta. Vivía en Bobcat Cave, un sistema kárstico situado dentro da base militar de Redstone Arsenal, preto de Huntsville (Alabama), que foi obxecto de estudos biolóxicos continuos desde principios da década de 1990.
Ata o de agora pensábase que o único peixe cavernícola habitual era o coñecido peixe das covas do sur (Typhlichthys subterraneus). Con todo, os investigadores comprobaron que ambos compartían as mesmas augas a pesar de pertencer a ramas evolutivas moi diferentes.
Tal e como indica o estudo, esta convivencia demostra que a adaptación á vida subterránea produciuse de xeito independente en distintas liñaxes, un fenómeno moito menos frecuente do que podería parecer.
É como descubrir que dúas persoas que parecen irmáns polo seu aspecto pertencen, en realidade, a familias completamente distintas e que simplemente desenvolveron características similares porque creceron en ambientes idénticos.
Ese fenómeno recibe o nome de evolución converxente e constitúe unha das mellores probas de como a selección natural pode conducir a solucións moi parecidas cando diferentes especies afrontan exactamente os mesmos desafíos ambientais.
O novo peixe presentaba unha chepa moi marcada detrás da cabeza, un fuciño máis longo e aplanado e unha disposición distinta de determinados órganos sensoriais distribuídos sobre a pel. Tamén carecía completamente de pigmentación visible.
Pero os investigadores necesitaban probas moito máis sólidas. Para iso recorreron tanto a tomografías computarizadas de alta resolución como á análise de varios xenes e do xenoma mitocondrial completo.
Os resultados confirmaron que o animal estaba claramente separado do resto de peixes cavernícolas norteamericanos. De feito, a distancia xenética era suficiente para xustificar a creación dun novo xénero, algo extraordinariamente pouco habitual nun grupo tan estudado como os Amblyopsidae.
Un dos achados máis interesantes afectou o xene da rodopsina, fundamental para a sensibilidade á luz. No caso deste peixe, unha parte importante dese xene aparece eliminada, o que provoca que deixe de funcionar correctamente.
Noutras palabras, este peixe non só vive sen ollos visibles, senón que ademais perdeu parte da maquinaria xenética asociada á percepción da luz.
Os autores elixiron Demogorgonichthys polo Demogorgon, unha criatura vinculada desde hai séculos á mitoloxía do inframundo e posteriormente popularizada polos xogos de rol e a serie Stranger Things.
O termo arcanus, pola súa banda, significa "oculto", "secreto" ou "escondido" en latín. A combinación resulta especialmente apropiada para un animal que permaneceu inadvertido durante décadas nunha das covas mellor estudadas dos Estados Unidos.
Tal e como explican os investigadores no propio traballo científico, o nome reflicte tanto o seu hábitat subterráneo como o feito de que probablemente pase a maior parte da súa vida no acuífero profundo, fóra do alcance dos seres humanos.
Os científicos estiman que toda a súa área de distribución ocupa apenas uns poucos quilómetros cadrados e consideran que a especie cumpre os criterios para ser catalogada como En Perigo Crítico debido á súa distribución extremadamente restrinxida.
Paradoxalmente, o seu mellor aliado pode ser precisamente o lugar onde vive.
Bobcat Cave atópase dentro dunha instalación militar federal onde o acceso está moi restrinxido e o desenvolvemento urbanístico resulta limitado. Esa circunstancia contribuíu indirectamente a preservar a contorna durante décadas, aínda que os investigadores advirten de que o maior risco segue sendo a contaminación das augas subterráneas, especialmente conforme continúa crecendo a área metropolitana de Huntsville.
O descubrimento tamén lembra que protexer unha cova non basta. Todo o terreo situado sobre o acuífero forma parte do mesmo ecosistema. O que sucede na superficie acaba chegando á auga onde sobreviven estes animais.
Quizá o ensino máis importante desta historia non sexa o nome do peixe nin o seu peculiar aspecto.
O verdadeiramente sorprendente é comprobar que aínda existen vertebrados completamente descoñecidos en lugares onde os científicos levan traballando xeración tras xeración.
Durante moito tempo asumiuse que as grandes sorpresas biolóxicas só podían aparecer en selvas remotas ou en fondos oceánicos inexplorados. Con todo, este estudo demostra que mesmo un ecosistema monitorizado durante corenta anos aínda pode esconder especies novas.
Cada nova especie descuberta axuda a reconstruír a historia da evolución, mellora a nosa comprensión sobre como se adaptan os organismos a ambientes extremos e ofrece novas pistas sobre o funcionamento de ecosistemas que tamén abastecen de auga a millóns de persoas.
Nese sentido, o pequeno peixe branco de Bobcat Cave representa moito máis que unha curiosidade zoolóxica. É a proba de que a natureza segue gardando segredos extraordinarios xusto debaixo dos nosos pés e de que aínda sabemos moito menos do noso propio planeta do que nos gustaría crer.
FONTE: Christian Pérez/muyinteresante.okdiario.com
