A espectacular imaxe que Hubble capturou das entrañas da nube molecular de Perseo
Nas entrañas da nube molecular de Perseo, a uns 950 anos luz da Terra, o Telescopio Espacial Hubble capturou algo máis que unha simple instantánea astronómica. O que rexistrou é unha colección variada de obxectos estelares en formación que engalanan a paisaxe nebuloso da rexión coñecida como NGC 1333. Como xoias incrustadas en veludo escuro, estas protoestrelas e nebulosas reflicten os misterios dun universo que aínda non terminou de escribirse.
Á esquerda desta maxestosa imaxe, unha estrela en pleno nacemento (unha protroestrela) proxecta o seu tenue fulgor sobre o gas e o po que a rodea, orixinando unha nebulosa de reflexión.
Dúas franxas escuras que flanquean ese punto brillante non son outra cousa que o disco protoplanetario que a acompaña: un anel xiratorio de materia primordial onde, algún día, poderían tomar forma novos mundos.
Este disco, ademais, lanza unha sombra que se desprega sobre a casulla de gas ao redor da estrela, aínda que aínda se descoñece o punto exacto onde a penumbra termina e comeza a materia sólida do disco.
Cara ao centro-dereita da imaxe, ábrese unha cavidade esculpida polo vento: un abanico luminoso que delata a presenza dunha nebulosa de reflexión. Na súa base, dúas estrelas novas (HBC 340 e HBC 341) destácanse por expulsar intensos ventos estelares, chorros de materia que arrincan os veos do gas circundante, baleirando aos poucos esta rexión de formación estelar. A luz destas estrelas dispérsase ao chocar coas partículas suspendidas, creando ese halo evanescente que parece respirar.
Este veo brillante, con todo, non permanece estático. O seu fulgor titila co tempo, nun vaivén que os científicos atribuíron aos cambios de brillo das propias estrelas que o iluminan. HBC 340, máis intensa e volátil que a súa compañeira, é a principal responsable desta danza lumínica, cuxas variacións se cre que son causadas por violentos estalidos na súa superficie e eyecta de materia de forma irregular.
Ambas as estrelas, HBC 340 e HBC 341, pertencen a unha intrigante clase de obxectos chamada estrelas variables de Orión. Estas novas entidades cósmicas caracterízanse por un comportamento errático: a súa luminosidade cambia sen aviso previo aviso, afectada por procesos internos que aínda desconcertan aos astrónomos.
Na súa mocidade violenta e desordenada, estas estrelas experimentan explosións, tormentas estelares e desprazamentos de materia que as converten nun verdadeiro espectáculo celeste. Co paso do tempo, moitas delas logran estabilizarse e transfórmanse en astros menos dramáticos, máis constantes no seu brillo.
Nos extremos inferior e superior dereito da imaxe, outras cinco estrelas da mesma liñaxe (todas elas variables de Orión) relocen con enerxía incandescente. Parecen gardiás da paisaxe cósmica, faros errantes que vixían os procesos de nacemento estelar.
Máis aló destas protagonistas brillantes, o resto do campo visual está sementado doutros obxectos estelares novos, en diferentes fases de formación, algúns ocultos baixo densas nubes de gas, outros xa visibles como puntos de luz en proceso de maduración.
Así, NGC 1333 non é simplemente unha imaxe: é un laboratorio activo onde os astrónomos exploran as propiedades dos discos circumestelares (eses aneis que poderían dar lugar a sistemas planetarios), e estudan os fluxos de materia que emanan destes astros incipientes. A información recompilada polo Hubble é fundamental para entender como evoluciona o material ao redor das estrelas novas e como dese caos aparente poden xurdir planetas, atmosferas e, talvez, algún día, vida.
FONTE: Sergio Parra/nationalgeographic.com.es
