Can de palleiro, raza autóctona galega / piensosloboazul.com
Non hai dúbida de que os cans ven o mundo de forma diferente a como o facemos nós, pero é unha lenda urbana que a súa vista só sexa capaz de distinguir o branco, o negro e leves sombras agrisadas?
Mentres que a maioría das persoas somos capaces de apreciar un espectro de cores completo que vai do vermello ao violeta, os ollos dos cans carecen dalgúns dos receptores de luz que a nós permítennos distinguir certas cores, en especial o vermello e o verde. Pero si son capaces de distinguir o amarelo e o azul.
As diferentes lonxitudes de onda da luz tradúcense en cores distintas no sistema visual dun animal. O de arriba corresponde á vista humana, e o de abaixo á dun can / Arriba: iStock/Getty Images Plus via Getty Images. Abaixo: esa mesma imaxe procesada pola Dog Vision Image Processing Tool, de András Péter.
O que vemos como vermello ou laranxa, para un can pode ser unha sombra de ton marrón claro. Para o noso can, unha pelota cor laranxa intenso sobre o céspede verde podería ser unha pelota marrón claro situada sobre un céspede de tonalidade igualmente apardazado. Con todo, é probable que unha pelota cor azul intenso si que a apreciemos de forma similar.
Os animais non poden falar para explicar como ven, pero para medir a súa visión os investigadores non tiveron maior dificultade en adestrar a cans para que tocasen co fuciño discos de cores que se iluminaban. Posteriormente adestraron aos cans para que tocasen o disco que era dunha cor distinta ao resto. Cando estes cans, ben adestrados, deixaron de saber que discos tiñan que presionar, os científicos deduciron que nese punto xa non eran capaces de distinguir as diferenzas entre cores. Estes experimentos, ademais, demostraron que os cans só podían distinguir o amarelo e o azul.
As retinas dos seres humanos, situadas na parte posterior dos nosos globos oculares, posúen tres tipos distintos de células con forma de cono que son as responsables de que podamos distinguir as distintas cores que vemos. Pero cando os científicos usaron unha técnica denominada electrorretinografía para determinar como reaccionaban á luz os ollos dos cans, descubriron que estes dispoñen dun número menor destes receptores cónicos.
A luz chega ata a parte posterior do globo ocular, que a percibe grazas aos bastonciños e conos. Estes envían sinais visuais ao cerebro / iStock/Getty Images Plus via Getty Images
Pero non é só que os cans vexan menos cores que nós; probablemente tamén vexan con menos nitidez. As análises demostran que tanto a estrutura como o propio funcionamento do seu ollo fan que vexan máis borrosos os obxectos situados a certa distancia. Mentres que para unha persoa unha visión perfecta ten un valor 20/20, a visión típica dos cans rolda o 20/75. Iso significa que o que unha persoa cunha visión normal pode ver con nitidez desde 75 metros, para velo igual o can debe estar a 20. Con todo, como os cans non len o xornal, esta menor agudeza visual non afecta á súa vida.
Probablemente haxa unha gran diferenza entre razas no que se refire á capacidade visual dos cans. No que respecta a a caza, por exemplo, os criadores seleccionaron ao longo dos anos a cans como os galgos ingleses por ter mellor vista que outras razas como os bulldogs.
Pero a cuestión complícase aínda máis. Mentres que ás persoas cústanos ver con nitidez cando hai pouca luz, os investigadores cren que os cans poden ver igual de ben durante o anoitecer ou o amencer que durante unha mañá luminosa. Isto débese a que, comparadas coas dos humanos, as retinas dos cans posúen unha maior porcentaxe e unha maior variedade doutro tipo de receptor visual. Trátase dos bastonciños, chamados así debido á súa forma, e que en condicións de pouca luz funcionan mellor que as células cónicas.
Doutra banda, os cans posúen unha capa de tecido reflector na parte posterior dos ollos que lles axuda a ver mellor cando hai pouca luz. Trátase do tapetum lucidum, que funciona coma se fose un espello e recolle e concentra a luz dispoñible para axudarlles a ver cando está escuro. É este tapetum lucidum o que fai que os cans e outros mamíferos teñan ese reflexo luminoso nos ollos cando pola noite apuntámoslles á cara cunha lanterna ou tentamos sacarlles unha foto con flash.
Os cans posúen o mesmo tipo de visión que moitos outros animais, entre os que se inclúen os gatos e os raposos. Os investigadores cren que para este tipo de depredadores é importante detectar os movementos das súas presas durante a noite, e por este motivo a súa visión evolucionou deste xeito. Do mesmo xeito que moitos outros mamíferos, os cans desenvolveron a capacidade de buscar comida e de cazar durante o crepúsculo ou en condicións de pouca luz, o que foi en detrimento de a súa capacidade de distinguir unha maior variedade de cores. Trátase de algo que a maioría de paxaros, réptiles e primates si pode facer. Os seres humanos, en cambio, non evolucionamos para estar activos durante a noite, polo que conservamos a nosa capacidade para distinguir moitas cores así como a nosa visión nítida.
Antes de sentir mágoa polos cans porque non son capaces de distinguir todas as cores do arco iris, pensemos en que algúns dos seus outros sentidos están moito máis desenvolvidos que os nosos. Son capaces de percibir os sons agudos desde moito máis lonxe que nós, e o seu olfacto é moitísimo máis potente.
Aínda que o noso can poida non ser capaz de distinguir facilmente un xoguete laranxa sobre o céspede, sen dúbida pode cheiralo e atopalo facilmente cando queira.
FONTE: Nancy Dreschel/theconversation.com
