Blogia

vgomez

BANDEIRAS DO MUNDO XLII

Esta é a bandeira de Uganda (República de Uganda/RepuJamhuri ya Uganda), un país situado na África oriental. Conta cunha poboación estimada que rolda os 43 millóns de habitantes, sendo a súa capital Kampala. Os idiomas oficiais son o suahili e o inglés.

A bandeira consta de seis franxas horizontais alternadas de negro, amarelo e vermello, cun disco branco central no que se encontra un grou. As tres cores son representativas das xentes de África (negro), o sol africano (amarelo) e a irmandade africana (o vermello sendo a cor do sangue, que conecta aos africanos). O grou que aparece no centro é a avenacional, de nome científico Grus grus.

FONTE: gal.wikipedia.org e en.wikipedia.org

EVIDENCIAS DA QUINTA FORZA DA NATUREZA



Todo o que existe no Universo "funciona" grazas á acción de catro forzas fundamentais: gravidade, electromagnetismo e dúas interaccións nucleares, a forte, que mantén a cohesión dos núcleos atómicos, e a débil, responsable dos fenómenos de desintegración radioactiva. Pero un equipo de físicos do instituto de Investigacións Nucleares de Hungría, baixo a dirección de Attila Krasznahorkay, está convencido de observar, en acción, unha quinta forza ata o de agora descoñecida. O seu traballo acábase de publicar en arXiv.org.

Non é a primeira vez que este equipo de investigadores afirma "ter visto" á misteriosa quinta forza. Hai uns anos, sen ir máis lonxe, tiveron un indicio dela durante a descomposición dun isótopo de berilio. E agora, no seu novo artigo, aseguran poder observala de novo. E non só iso, senón tamén á partícula que a transporta, que bautizaron como X17.

Se o achado confírmase, non só poderemos comprender mellor as forzas que gobernan o Universo, senón que se podería resolver, dunha vez por todas, o molesto problema da materia escura.

Krasznahorkay e os seus colegas xa sospeitaban dende 2016, cando levaron a cabo o seu anterior traballo, que algo estraño estaba a suceder durante a descomposición dun átomo de berilio-8, durante a que observaron que emitía luz. E se esa luz era o suficientemente enerxética, transformábase nun electrón e un positrón (a súa antipartícula), que se afastaban o un do outro nun ángulo predicible. De feito, segundo a lei de conservación da enerxía, a medida que esta aumenta nun feixe de luz que produce as dúas partículas, o ángulo entre elas debería diminuír.

Pero, curiosamente, iso non foi o que viron Krasznahorkay e o seu equipo. No seu reconto, en efecto, produciuse un aumento inesperado no número de electróns e positróns que se separaban en ángulos de 140 graos, moito maiores do previsto.

Aquel estudo suscitou de inmediato a atención doutros investigadores en todo o mundo. E algúns deles suxeriron que a anomalía detectada podería deberse á acción dunha partícula descoñecida e aínda non observada. En concreto, e segundo as súas características, un bosón fundamental completamente novo.

A aposta, desde logo, non foi pequena. Na actualidade coñecemos catro forzas fundamentais, e sabemos que as súas unidades mínimas, ou cuantos, son transportados, polo menos en tres delas, por bosóns. Das catro forzas, só a gravidade resístese aínda a ser cuantificada. Suponse que a unidade mínima de gravidade é transportada por unha partícula hipotética, o gravitón, que lamentablemente os científicos aínda non conseguiron descubrir.

Os investigadores descartan que o novo bosón puidese ser unha das partículas que transportan as catro forzas coñecidas. A súa masa distintiva, 17 electronvoltios (unhas 33 veces a masa do electrón) e a súa vida útil (aproximadamente 10 á menos 14 segundos) descartan por completo esa posibilidade.

A conclusión, por tanto, é que todos os sinais detectados apuntan a que o novo  bosón X17 sería o portador dunha nova e descoñecida quinta forza da Natureza.

No seu actual experimento os investigadores foron aínda máis aló. E en lugar de observar como se descompón o berilio-8, Krasznahorkay e o seu equipo fixáronse, esta vez, nos cambios no estado dun núcleo de helio previamente excitado.

Como no seu achado anterior, os científicos atoparon pares de electróns e positróns separándose en ángulos que non coinciden cos modelos actuais. Nesta ocasión, o ángulo observado era de 115 graos. A partir de aí, os cálculos indicaban que o núcleo de helio tamén podería producir un bosón de moi curta duración, cunha masa que de novo roldaba os 17 megaelectronvoltios. Por iso decidiron bautizar á nova posible partícula como X17. Por suposto, trátase dunha partícula hipotética, non descuberta aínda e que non pode por tanto inscribirse en ningún modelo oficial. De feito, mentres que o achado de 2016 foi aceptado e publicado pola prestixiosa revista Physical Review Letters, o estudo actual debe pasar aínda a revisión por pares, aínda que xa está dispoñible para a súa consulta en arXiv.org.

Se o estraño bosón existe realmente e non é só unha ilusión debida a algún problema durante o experimento, o feito de que interactúe con neutróns suxire que podería ser o responsable dunha forza que non se parece en nada ás catro que coñecemos. E co misterio da materia escura sobre a mesa e aínda sen resolver, unha partícula fundamental completamente nova podería levar a unha solución que os físicos levan décadas buscando inutilmente.

Sucede que, en varios experimentos destinados a "cazar" materia escura buscábase, precisamente, unha partícula estraña de 17 megaelectronvoltios, xusto a masa calculada por Krasznahorkay para a hipotética partícula do seu experimento. Simple casualidade? É aínda moi pronto para dicilo, pero a misteriosa X17 podería, perfectamente, ser xusto o que levaba tanto tempo buscando.

FONTE: José manuel Nieves/abc.es/ciencia. Imaxe: desdeabajo.info

A SUMA SEGUNDO O MÉTODO ABN

 

As matemáticas dividiron tradicionalmente á sociedade en dous bandos: aqueles a os que lles resultan máis fáciles as «letras» e os que, en cambio, decántanse por «os números». Unha materia tan complexa e específica como as matemáticas foron sempre o cabalo de batalla dos profesores, pero sobre todo, dos alumnos.

Foi a necesidade de facelas máis motivadoras, fáciles e conectadas cos nenos o que levou a Jaime Martínez Montero (Inspector de Educación desde 1977. Foi Profesor Asociado da Facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Cádiz. Mestre e doutor en Filosofía e Ciencias da Educación) a impulsar un novo método. Trátase do método ABN, isto é, aberto e baseado en números (non en cifras), contraposto aos clásicos algoritmos pechados de toda a vida. Unha nova forma de ensinar que permite aos alumnos operar comprendendo o que están a facer, chegar ao cálculo mental de forma sinxela e natural e aumentar a súa capacidade de resolución de problemas.

Aqui tes a suma mediante iste método.

SABES PARA QUE SERVE?

Todos os días utilizamos decenas de obxectos aos que apenas prestamos atención. A súa presenza está tan integrada na nosa vida cotiá que non perdemos nin un segundo en analizalos. Limitámonos a darlles uso e punto. Por iso adoitamos pensar que todo aquilo que non ten unha utilidade aparente, ten unha función meramente ornamental. Pero nada máis lonxe da realidade. Aínda que é certo que moitos detalles teñen un obxectivo exclusivamente estético, tamén o é que moitos deles foron colocados cun claro propósito, aínda que gran parte dos seus usuarios habituais descoñézao.

Vexamos algún exemplos!

1. A tapa do bolígrafo Bic



A súa función é dobre: por unha banda, evitar que a tinta se seque e, por outro, que se alguén a traga, non se obstrúan por completo as vías respiratorias.

2. O peto pequeno do pantalón vaqueiro



O  bolsillito situado encima do peto principal destes pantalóns creouse para que os usuarios de reloxos de peto puidéseno gardar e sacar con facilidade.

Continuará!

FONTE: Diego Bermejo/elmundo.es/f5

A SOCIEDADE AÍNDA NON ENTENDE QUE É A VIOLENCIA DE XÉNERO

 

Cando saín desa relación era incapaz de dicir unha canción que me gustase ou unha película. Eu non era ninguén. Non era nada”. Aínda así, a Mariña Marroquí custoulle un lustro chamar “maltratador” ao home que lle roubou a adolescencia. Dos 15 aos 19 anos viviu un inferno que agora relata con dureza: “A min pegáronme, queimáronme, violáronme, deixáronme nun escampado, asfixiáronme, insultáronme e humilláronme”. E, aínda por riba, o que quedou foi unha muller que sentíase culpable, avergoñada e rota. Agora, totalmente recuperada e optimista, expón o seu pasado porque está convencida de que a visibilización e a educación son as únicas ferramentas para eliminar a violencia de xénero.

Mariña Marroquí estudou Educación Social na Universidade de Granada e actualmente preside a Asociación Ilicitana contra a Violencia de Xénero (AIVIG). No seu empeño educativo ha levado o taller “O amor non doe”, unha dinámica de prevención e detección precoz da violencia de xénero, a máis de 65.000 adolescentes. Tamén imparte cursos a policías, fiscais e profesionais sanitarios. “Necesito tentar que esta sociedade cambie, que a educación cambie e coñézase ese inferno que está tan oculto dentro de tantas casas”, asegura. Ademais, é autora do libro ‘Iso non é amor: 30 retos para traballar a igualdade’.

Que é o amor para Marroquí? “O amor é algo que saca a mellor versión de ti mesma, que te fai ser feliz cada día, que te fai sorrir e onde te sentes libre e, sobre todo, segura”, sostén. Sábese afortunada por seguir viva e goza, con humor contaxioso, de cada canción, de cada película e de cada segundo. É profesional, é valente, é feliz. Hoxe Mariña Marroquí, máis que nunca, é.

Atención a vítimas de violencia de xénero: 016

O PRIMEIRO ATLAS DE TITÁN, UNHA LÚA "IRMÁ" DA TERRA

O mapa de Titán mostra as zonas de chaira (verde), as dunas (morado),  montículos e zonas montañosas (laranxa), lagos e  maros (azul), zonas kársticas (fucsia) e cráteres (vermello)

Titán é un mundo sorprendentemente complexo. Na superficie desta lúa de Saturno hai tres grandes mares e un accidentado relevo, moldeado pola erosión. Vastas dunas esténdense na liña da súa ecuador, grandes chairas nas latitudes medias e terreos abruptos con grandes lagos preto de polos. Ríos de metano líquido e doutros hidrocarburos tallaron canóns estreitos e profundos no seu chan. Agora, todas estas cordilleiras, cantís e volcáns foron recollidos no primeiro mapa xeolóxico deste satélite, publicado na revista Nature Astronomy.

Titán é o único satélite natural do Sistema Solar que ten unha atmosfera densa e o único corpo fóra da Terra que presenta lagos e mares permanentes. Por iso constitúe tamén un importante laboratorio para entender mellor os procesos que crearon o noso propio planeta. "A cartografía completa de Titán permitiunos distinguir os diferentes accidentes que hai na súa superficie -montañas, dunas, cráteres, etc.- e determinar as súas idades relativas", explica a coautora do traballo. "As investigacións futuras poderanse beneficiar desta categorización e grazas a iso poderemos comprender a misteriosa conexión que existe entre a codia e o interior, así como os procesos que gobernan a súa complexa superficie."

Despois de identificar as principais formas xeolóxicas que forman o astro, os autores puideron determinar a súa idade relativa e a súa distribución xeográfica. "As dunas e os lagos son relativamente novos, mentres que os terreos húmidos ou montañosos son os máis antigos", escriben no artigo. A relación espacial e de superposición entre eses accidentes é clave porque permite aos expertos reconstruír a evolución da paisaxe e, con iso, comprender os procesos que impulsaron os grandes cambios.

As grandes masas líquidas de Titán non son de auga, senón de metano e  etano. No seu clima, por baixo de 184 ºC, as condicións permiten que os hidrocarburos coexistan en estado líquido, xeo e vapor. Iso permite un ciclo de fenómenos climáticos e xeolóxicos que deron orixe á súa forma actual. Con todo, esta dinámica tamén crea unha atmosfera  nebulosa que dificulta a observación e o estudo da superficie. Neste caso, os investigadores utilizaron datos dos instrumentos infravermellos e de radar a bordo de Cassini, a sonda cuxa misión acabou en 2017 coa súa desintegración na atmosfera de Saturno tras 13 anos en órbita.

Os grandes lagos de Titán concéntranse nos polos, mentres a maior parte do resto do satélite está cuberta por chairas orgánicas, aínda que a súa natureza exacta aínda non se coñece: "Sabemos que o material que compón estas chairas, que cobren gran parte da superficie de Titán, xérase pola  fotoquímica de metano e nitróxeno a gran altitude na atmosfera e está que depositado na superficie e despois procesado" explican. "O noso traballo a partir de agora é identificalo".

A pesar de que existen grandes diferenzas de temperatura e condicións ambientais, a lúa de Saturno comparte moitas características coa Terra no momento en que xurdiu a vida. Por iso Titán esperta gran interese entre os científicos.

"Na Terra non podemos variar as condicións, como a temperatura da superficie e a densidade atmosférica, para confirmar como se ocorren realmente algúns procesos xeolóxicos", explica a primeira autora do artigo. "Pero recorrendo a Titán, podemos ver como eses procesos que nos son familiares poderían cambiar cando se alteran esas condicións".

FONTE: Amado Herrero/elmundo.es

ANIMAMIS MIMÉTICOS: A PERFECCIÓN DA CAMUFLAXE XIX (FIN)

Remato con esta serie adicada ao mimetismo, unha capacidade que teñen certos seres vivos para asemellarse a outros organismos e á súa propia contorna para obter algunha vantaxe.

19. Cabaliño de mar pigmeo 

 

O cabaliño de mar pigmeo (Hippocampus bargibanti) é unha das especies de  caballito de mar máis pequenas que existen. Utilizan como técnica adherirse aos corais  gorgonias. Unha vez que se atopen alí, adoptan a mesma  coloración destes corais para mesturarse coa contorna. Xeralmente, viven en pequenos grupos dun máximo de 20 adultos.

Esta serie que hoxe remato, presentou algúns exemplos, dos moitos que se poderían expor, e espero que servira para unha aproximación a esa capacidade de certos seres vivos denominada mimetismo.

Ata a próxima serie!

FONTE: Sarah Romero e María Moya/muyinteresante.es



ANIMAIS MIMÉTICOS: A PERFECTA CAMUFLAXE XVIII

Continúo con esta serie adicada ao mimetismo, unha capacidade que teñen certos seres vivos para asemellarse a outros organismos e á súa propia contorna para obter algunha vantaxe.

18. Pica americana

 

A pica americana (Ochotona princeps) é unha especie de mamífero que vive nas montañas do Oeste de América do Norte e frecuenta campos rochosos. O seu tamaño e a súa cor permiten que se camuflen entre as pedras.

Continuará!

FONTE: Sarah Romero e María Moya/muyinteresante.es