Achan un dinosauro cabeza de ferro que embestía como un carneiro hai 73 millóns de anos: tiña forma de ave e un cranio moi groso
Reconstrución en vida de Xenovenator espinosai / Connor Ashbridge
Durante millóns de anos, os dinosauros poboaron a Terra deixando tras de si unha asombrosa variedade de formas, adaptacións e comportamentos. Pero hai descubrimentos que non só sorprenden pola súa rareza, senón porque reescriben o que criamos saber sobre como viviron e enfrontáronse. É o caso de Xenovenator espinosai, unha nova especie de dinosauro terópodo descuberta no norte de México e que, segundo un recente estudo publicado na revista Diversity, podería converter a súa cabeza nun auténtico ariete para loitar contra os seus conxéneres.
Este pequeno pero feroz dinosauro, parente próximo das aves actuais, habitou o que hoxe é o estado de Coahuila hai uns 73 millóns de anos, en pleno Cretácico Superior. O que o fai excepcional non é o seu tamaño, nin as súas garras nin os seus dentes, senón o seu cranio: groso, bombeado e recuberto dunha textura rugosa que lembra aos cascos de combate. É a primeira vez que se documenta unha adaptación tan extrema para o combate nun dinosauro da liñaxe maniraptorano, o mesmo que eventualmente daría orixe ás aves.
O achado de Xenovenator espinosai remóntase a principios dos anos 2000, cando un equipo do Museo do Deserto (Saltillo, México) recuperou varios fragmentos craniais na Formación Cerro do Pobo. Aínda que nun principio os fósiles foron descritos de forma preliminar, non foi ata 2026 cando se publicou un estudo completo liderado polo paleontólogo Héctor Rivera-Sylva e con participación internacional. Foi entón cando o espécime recibiu oficialmente o seu nome e categoría de nova especie.
A análise mediante escaneos por tomografía computarizada (CT) permitiu aos investigadores descubrir que os ósos do cranio, especialmente os frontais e parietais, non só estaban engrosados ata os 12 mm, senón que presentaban unha estrutura interna densa, con trabéculas óseas compactas, e suturas fortemente entrelazadas que ofrecían unha resistencia adicional ao impacto. A superficie exterior do cranio era áspera e estriada, un trazo que tamén aparece noutros dinosauros con estruturas de exhibición ou combate.
Estas características lembran poderosamente aos famosos paquicefalosaurios, os "dinosauros de cabeza dura", que se cre usaban o seu domo cranial en enfrontamentos directos, tal como fan hoxe algúns mamíferos como os carneiros. O sorprendente é que Xenovenator non pertence a ese grupo. É un troodóntido, unha liñaxe de terópodos bípedos, áxiles e de pequeno tamaño, coñecidos por ter grandes ollos e cerebros relativamente desenvolvidos. Ata o de agora, non se identificou neste grupo ningunha especialización anatómica tan clara para o combate físico entre individuos.
Cranio fósil do exemplar tipo de Xenovenator espinosai, catalogado como CPC 2973 / Diversity (2026)
Por que un dinosauro desenvolvería unha cabeza tan reforzada? A resposta, segundo os autores do estudo, apunta á selección sexual. É dicir, trazos que non necesariamente ofrecen unha vantaxe para sobrevivir fronte a depredadores ou ao ambiente, pero que si aumentan as probabilidades de reproducirse. O groso cranio bombeado de Xenovenator podería servir como sinal visual para atraer parella ou, máis probable aínda, como arma para combater a outros machos polo dereito para reproducirse. Un duelo de cabezazos digno dos rituais de apareamiento dos antílopes ou elefantes mariños actuais.
Curiosamente, os exemplares adicionais referidos a esta especie presentan un cranio menos desenvolvido, o que suxire a existencia de dimorfismo sexual (diferenzas entre machos e femias) ou ben unha transformación progresiva ao longo do crecemento. Noutras palabras, só os adultos ou os machos máis dominantes poderían desenvolver plenamente esta “armadura cranial”.
O descubrimento tamén abre a porta para revisar fósiles doutros troodóntidos. Algúns, como Troodon formosus, mostran sinais de rugosidade na cara e os ósos nasais, o que podería ser un indicio de que o comportamento combativo non era exclusivo do Xenovenator, senón máis común do que se pensaba. A diferenza sería que esta nova especie levou dita tendencia ao extremo.
A evolución tende a repetir patróns exitosos. En distintos grupos de dinosauros, desde os paquicefalosaurios aos ceratópsidos como Triceratops, xurdiron estruturas esqueléticas destinadas á exhibición ou ao combate, como cornos, frontes engrosadas ou cristas óseas. A aparición dunha cabeza reforzada nun troodóntido parece ser outro caso de evolución converxente: distintas especies que, sen estar estreitamente emparentadas, desenvolven solucións similares a problemas similares.
Este fenómeno reforza a idea de que a selección sexual foi unha motor clave na evolución dos dinosauros durante o Cretácico. Non só tratábase de sobrevivir aos depredadores ou cazar presas, senón tamén de impresionar ás posibles parellas e derrotar aos rivais. E ás veces, como no caso do Xenovenator, a estratexia elixida foi tan directa como eficaz: embestir coa cabeza.
As análises filoxenéticas sitúan a Xenovenator espinosai dentro dunha rama de troodóntidos de gran tamaño que habitaron América do Norte, concretamente no que se coñece como Laramidia, unha antiga masa continental que comprendía o actual oeste de América do Norte. A existencia dunha especie emparentada, Xenovenator robustus, no suroeste de Estados Unidos suxire que ambos formaban parte dunha liñaxe local e especializada, adaptado aos ecosistemas do suroeste laramidiano.
Lonxe de ser unha rareza illada, Xenovenator pode ser a punta do iceberg dunha radiación evolutiva de dinosauros "cabeza de ferro" que usaban o seu cranio tanto para pensar… como para pelexar.
Este achado non só amplía a diversidade coñecida de dinosauros troodóntidos, senón que achega unha proba contundente de que mesmo as liñaxes máis pequenas, veloces e “lixeiros” desenvolveron estratexias de combate físico. É un recordatorio de que a evolución non ten prexuízos: calquera estrutura, por insólita que pareza, pode converterse nunha arma se as circunstancias requíreno.
FONTE: Chistrian Pérez/muyinteresante.com
