A maioría dos mortais pensa nas chinches como en pequenos e molestos insectos de apenas uns milímetros, temibles porque se alimentan de sangue humano e colonizan as camas menos insalubres. Con todo, a familia dos heterópteros é moi ampla, e conta con curmáns moito máis grandes e terribles, polo menos en aparencia.
É o caso das chinches acuáticas xigantes, depredadoras voraces que comen desde peixes a tartarugas, pasando por serpes e mesmo patos. E son capaces debido á súa envergadura, cuxos espécimes máis grandes, chamados Lethocerus grandis e Lethocerus maximus, que viven en Sudamérica, poden medir máis de 10 centímetros. Pero existen 150 especies deferentes repartidas por zonas subtropicales e tropicais de todo o mundo, e que acaban de ser obxecto de estudo de investigadores da Universidade de Nagasaki (Xapón) publicado na revista Entomological Science.
Estes insectos teñen artes depredadoras únicas, e non parece importarlles o tamaño das súas presas. Cando teñen a presa ao alcance, atrápana coas patas dianteiras e asegúrana coas traseiras, nun abrazo mortal. A continuación, crávanlle unha especie de aguillón que probablemente inxecte unhas toxinas que axuden á posterior descomposición do tecido (xa sexa a través da paralización ou a anestesia da vítima). Despois, absorben os fluídos triturados da presa. Nas de maior tamaño, poden tardar horas e que a vítima estea con vida durante o proceso.
Ao contrario do que ocorre normalmente no reino animal, para as chinches acuáticas xigantes a tarefa de coidar dos ovos correspóndelle ao macho, que poden mesmo cargar nas súas costas coas futuras chinches.
A investigación tamén sinala que nalgunhas especies as femias encárganse de comerse os ovos doutras nais. E non só as femias son temibles. Tamén as súas ninfas (as crías cuxa fase vital dura ata 60 días), que cazan cágados ou peixes pequenos. As ninfas contan con patas dianteiras moi curvadas, o que lles axuda a agarrar ás presas máis facilmente.
Con todo, e a pesar dos seus temibles comportamentos, as chinches acuáticas xigantes son necesarias para os ecosistemas, debido precisamente á súa condición de superdepredaroras: manteñen o equilibrio da cadea trófica. E, á súa vez, tamén son presas de peces e outros animais máis grandes, incluídas as persoas, que se comen estes insectos fritos ou fervidos no sueste asiático.
FONTE: abc.es/ciencia
