OPINIÓN E COMENTARIO

NON CHE GUSTAN OS INSECTOS? A TÚA SUPERVIVENCIA DEPENDE DELES

Medrou rodeado de natureza nunha pequena aldea galega. De neno fascinábase coa luz dos vagalumes, os regueiros de formigas e o movemento das ás das bolboretas. A súa vocación pola bioloxía sempre estivo clara, pero na universidade descubriu a súa verdadeira paixón: os insectos. “Eses bichos aos que sempre estamos a perseguir”, chancea o entomólogo José Carlos Otero. A súa obra ‘A vida secreta dos insectos’, publicada en 2018, explora e indaga no fascinante mundo destes pequenos seres, tan necesarios para a conservación, o equilibrio natural e o coidado do medio ambiente. “Moita xente alegraríase se desaparecesen os insectos, pero debemos pararnos a pensar no papel fundamental que cumpren nos ecosistemas”. José Carlos Otero convídanos a coñecer e descubrir a importancia dunha xoaniña, unha araña ou un mosquito: “Debemos entendelos e protexelos, porque a nosa supervivencia depende deles, aínda que ás veces cústenos entendelo”, conclúe.

José Carlos Otero é entomólogo e doutor en Biología por a Universidade de Santiago de Compostela, onde actualmente exerce como profesor. Desenvolve a súa actividade docente e investigadora no Departamento de Zooloxía de a Facultade de Biología, da que foi decano nos anos 90. Publicou varios libros e numerosos artículos científicos sobre as familias de coleópteros, taxonomía de insectos, biodiversidade e zooxeografía. Tamén participou en diversas expedicións científicas a Á frica e o Himalaya. En 2018 publicou a súa obra ‘A vida secreta dos insectos’ (Plataforma Editorial).

SOMOS DIFERENTES, PERO XUNTOS FACEMOS COUSAS EXTRAORDINARIAS

Un asubío anuncia a conclusión do partido. É a final da Copa Mundial de Rugby de 1995 e o capitán dos Springboks, a selección surafricana, alza os brazos ao ceo para, de inmediato, fincar o xeonllo no chan, abatido pola emoción. Aquel deportista de case dous metros é François Pienaar, un home consciente de que aquela vitoria transcendía o deporte. “No escenario, o señor Mandela entrégame o trofeo, ponme a man no ombreiro e dime: “François, grazas polo que fixeches por este país”. E eu respóndolle: “Non, señor. Grazas polo que vostede fixo por este país”, lembra o exxogador.

Os alleos ao rugby recoñecen a Pienaar porque saltou mundialmente á fama grazas á película ‘Invictus’, baseada no libro superventas ‘O factor humano’ de John Carlin. Pouco despois da abolición do sistema do Apartheid en Sudáfrica, o presidente Nelson Mandela puxo en mans de Pienaar un logro capaz de unir e inspirar á nova nación surafricana: o triunfo da súa selección oficial de rugby no mundial.

Mandela deu todo o seu apoio ao equipo e espertou un forte nacionalismo no país a medida que avanzaba o torneo. Gañaron. François Pienaar converteuse accidentalmente nunha peza crave da historia. E o rugby, un deporte tradicionalmente asociado á minoría branca, transformouse no emblema da reconciliación de todo un país. “Abrazábase xente de todas as razas”, rememora o deportista.

MITOS E CERTEZAS NAS RELACIÓNS PERSOAIS

María Esclapez é psicóloga, sexóloga, terapeuta de parellas e autora do libro ‘Quérome, quérote’. E como tantas outras persoas, ela tamén viviu experiencias traumáticas nas súas relacións de parella, tóxicas e dependentes, ata atopar a forma de saír desa dinámica. “Despois de ver e vivir moitos vínculos tóxicos, sei que só son iso: vínculos que se reflicten en comportamentos. Non existen as persoas tóxicas, senón persoas con historias e aprendizaxes que emiten comportamentos tóxicos”, describe Esclapez, que comparte en redes sociais, consellos sobre psicoloxía e trucos para manter relacións afectivas sas.

“Todo o que aprendemos ao longo da vida de maneira consciente ou inconsciente cambia a nosa maneira de vivilas, mesmo se o que aprendemos facémolo dentro da mesma relación. O ser humano é como unha esponxa, aprende comportamentos, situacións, palabras, imaxes, formas de pensar e mesmo actitudes”, explica a experta. E conclúe: “Moitas veces, estas vivencias pódense chegar a converter en auténticos traumas. Nas relacións cos pais, as amizades ou a parella, calquera vivencia que supoña un sufrimento emocional ou físico considérase traumática porque afecta a parte íntima e afectiva da persoa. Este tipo de traumas serán os que máis adiante poidan condicionar o tipo de vínculo nunha relación, que poderá ser tóxico ou non”.

JURASSIC WORLD: DOMINIO

 

Ultimamamente levo falado neste blog, e seguirei facéndoo, de dinosauros. Esta fin de semana chega aos cines a película Jurassic World: Dominio, secuela da cinta da saga de ciencia ficción e aventuras que se estreou en 2018 (O reino caído). Esta sexta entrega está protagonizada por Chris Pratt e Bryce Dallas Howard, así como polos actores da película de 1993 Jurassic Park, incluídos Sam Neill, Laura Dern e Jeff Goldblum. Xa só polo mero feito de ver a estes actores, moitos opinaron que “merece a pena o prezo da entrada” só por velos de novo no mundo dos dinosauros dirixido por Steven Spielberg e baseado no libro homónimo do autor estadounidense Michael Crichton.

Nesta nova entrega os dinosauros son máis grandes, hai máis acción e máis momentos ’horribles’, á vez que máis criaturas mesturadas con humanos. Pero unha investigación sacou á luz un erro científico importante que cometeu a nova película de Jurassic World Dominio. O fallo?

Un dos momentos máis emocionantes da película, é precisamente cando Quetzalcoatlus, un xénero extinto de  pterosaurios  pterodactiloideos do Cretácico superior e un dos maiores animais voadores coñecidos de todos os tempos, descende do ceo e ataca o avión dos nosos queridos protagonistas. É unha das imaxes que aparece no tráiler da película que tedes arriba.

Coas súas xigantescas ás que alcanzan os 10 metros de longo estendidas de punta a punta, Quetzalcoatlus tivo que ser un espectáculo aterrador. Pero, en que se equivoca acinta? Unha análise aerodinámico dirixido por investigadores da Universidade de Nagoya en Xapón suxire que a película errou na forma de facer ver voar a este pterosaurio. Segundo o traballo, estas criaturas xigantes non poderían voar máis que unha curta distancia e nin moito menos voar a tanta altura e precipitarse sobre unha presa coma se dun falcón tratásese.

Esta é a súa ficha técnica:

Título orixinal: Jurassic World: Dominion

Ano: 2022

Duración: 146 min.

País: Estados Unidos

Produtora: Amblin Entertainment, Universal Pictures, Perfect World Pictures, Latina Pictures.

Distribuidora: Universal Pictures

Xénero: Ciencia ficción. Acción. Fantástico. Aventuras. Dinosauros.

Dirección: Colin Trevorrow

Guión: Emily Carmichael, Colin Trevorrow. Historia: Derek Connolly, Colin Trevorrow. Personaxes: Michael Crichton

Música: Michael Giacchino

Fotografía: John Schwartzman

Reparto: Chris Pratt, Bryce Dallas Howard, Laura Dern, Jeff Goldblum, Sam Neill, Isabella Sermon, DeWanda Wise, Mamoudou Athie, Omar Sy, Campbell Scott, BD Wong, Justice Smith, Daniella Pineda, Scott Haze, Kristoffer Polaha, Dichen Lachman, Enzo Squillino Jr., Elva Trill, Freya Parker, Alexander Owen.

Sinopse: Catro anos despois da destrución de Isla Nublar, os dinosauros agora conviven, e cazan, cos seres humanos en todo o mundo. Este fráxil equilibrio remodelará o futuro e determinará, dunha vez por todas, se os seres humanos seguirán na cúspide dos depredadores nun planeta que comparten cos animais máis temibles da creación.

Ideal para os seguidores de dinosauros!

UNHA MENSAXE DE SABIDURÍA

“Cada persoa é unha viaxe, que a viaxe sexa única”, di aos 91 anos o psicólogo Ramón Bayés. E engade: “Que a vida sexa unha viaxe consciente. A vida é procura, a vida é camiño”. Sabias palabras dun home que dedicou toda a súa vida a investigar a alma humana, indagando en cuestións como o paso do tempo, o  afrontamiento da morte, a identidade, a felicidade, o duelo ou a perda.

Ramón Bayés dedicou máis de seis décadas a axudar ás persoas para afrontar a enfermidade, a despedirse da vida con acougo e a soportar as perdas. A finais dos 70 especializouse no campo da Psicoloxía da Saúde, traballando con pacientes de cancro, VIH e unidades de coidados paliativos. É doutor en Filosofía e Letras pola Universidade de Barcelona e diplomado en Psicoloxía Clínica pola mesma universidade. Desde o ano 2002 exerce como profesor emérito na Universidade Autónoma de Barcelona. En 1995 recibiu o ‘Premio Pavlov’ da Sociedade Catalá de Análise e Terapia do Comportamento polo conxunto da súa obra. É autor de máis de 700 publicacións especializadas e de divulgación. Tamén escribiu numerosos libros, entre os que destacan ‘Afrontando a vida, esperando a morte’ (2006), ‘Vivir: guía para unha xubilación activa’ (2009), ‘O psicólogo que buscaba a serenidade’ (2010), ‘O reloxo emocional: sobre o tempo e a vida’ (2018) e ‘Unha longa viaxe pola vida’ (2019).

ALGÚN DÍA TODOS SEREMOS PALABRAS

A protagonista desta historia é unha nena tímida e con voz crebada que, como querendo abrazar a súa antípoda, pasou a infancia soñándose artista. Os contos nocturnos, o amor polas palabras e o apoio familiar trazaron o camiño. Así, Victoria Siedlecki atopou o seu lugar na narración oral escénica. “Aí tiña a liberdade de elixir o que dicía, de decidir como e onde o facía, e podía reproducir cada día esa felicidade que sentía cando polas noites a nosa nai ou o noso pai contábannos unha historia”, recoñece a contacontos.

Esta artista multidisciplinar formouse en ballet, interpretación e canto na Escola de Teatro Musical de Julio Bocca, en Arxentina. E desde hai máis de dúas décadas reside en España, onde chegou para ampliar os seus estudos de baile e flamenco. As historias que habitan en Vitoria Siedlecki reveláronse primeiro a través do corpo, da danza, para máis tarde configurarse e fortalecerse na narración oral. “Teño o corpo todo cheo de palabras”, recita con emoción a actriz.

Despuntou co seu espectáculo ‘Relatos eróticos’, un monólogo no que interpretaba textos de Cortázar, Benedetti ou pasaxes pouco coñecidas de ‘As mil e unha noites’, e que se perpetuou durante oito tempadas na carteleira teatral española, achegando os contos a máis de 50.000 persoas. Actualmente, colabora con diversos medios de comunicación, imparte talleres e continúa con representacións en España e América Latina. Experta en comunicación non verbal, dirixe ‘A Escola de Contacontos’ en Madrid, onde ensina a contar e forma a narradores orais; e é cofundadora de ‘Zelwa Storytelling’, unha consultora que traslada a súa experiencia nos escenarios á comunicación de organizacións e equipos. “Todo o mundo pode aprender a contar contos”, sentenza Siedlecki, apontoando así a aquela nena  apocada e de garganta fráxil que converteu a arte de contar contos nunha forma de vida.

A DANZA DAS ABELLAS

 

O apicultor e mestre Gerardo Pérez teno claro: o amor á natureza vén polo coñecemento. “Todos os animais son marabillosos, ata o verme máis  asqueroso. Todos son incribles... se os coñeces”, afirma. El empezou a traballar coas abellas hai máis de 30 anos, pero continúa fascinándose cada día con elas: “As abellas son grandes descoñecidas. Forman sociedades complexas e perfectamente organizadas, das que os seres humanos poderiamos aprender moito”, explica.

“A desaparición das abellas é un problema moi grave para a humanidade”, engade. E é que calcúlase que estes pequenos insectos son os responsables da polinización dun terzo da alimentación mundial: “É moi probable que os produtos químicos debilitarían o sistema inmunolóxico das abellas. Os científicos están moi preocupados porque as consecuencias poderían ser graves para o planeta”.

Tras estudar Maxisterio en Madrid, Gerardo Pérez meteu na maleta a súa vocación de mestre e puxo rumbo a unha vida rural, afastado do ruído urbanita. Chegou á espectacular paraxe da Serra de Gredos e alí creou algo único: a ‘Aula Museo das Abellas’, un centro de educación ambiental onde nenos e maiores poden descubrir o apaixonante mundo destes insectos: “Creo que o amor á natureza vén polo coñecemento. Só poderémola amar e respectar se a coñecemos”, conclúe.

ACTITUDE E PERSEVERANZA: DÚAS CLAVES PARA IR SEMPRE ADIANTE

Un inesperado e fatídico accidente cambiou a súa vida para sempre. Tiña 18 anos cando participaba na Copa de Europa de 1985, como integrante do equipo español de esquí alpino. Nunha baixada en pista, un xuíz de competición cruzou a liña de meta xusto no momento no que el chegaba. O impacto entre ambos foi devastador. O resultado para Albert Llovera foron dous  vértebras dorsais rotas. E en diante, unha vida en cadeira de rodas aprendendo a convivir coa discapacidade. A pesar diso, este home positivo e optimista soubo demostrar que o seu afán de superación pode bater calquera obstáculo. “Un debe loitar en por si e polo que quere, acompañado dos seus seres queridos, porque estar nesta vida xa é un milagre”, afirma. Lonxe de afundirse, lanzouse ao mundo do automobilismo para competir en categorías profesionais con coches adaptados. Para obter a súa licenza, insistiu durante dous anos sen parar no empeño, ata que o conseguiu. Na súa primeira competición, subiu ao podio como gañador.

A día de hoxe, Albert Llovera participou en sete campionatos mundiais do Dakar, a competición máis dura e esixente do automobilismo mundial. Tamén participou en numerosas ocasións no Campionato de España de Rallys de Terra, no Intercontinental Rally Challenge e no Campionato Mundial de Rallys. O seu espírito de loita e superación conduciulno a ser o único piloto do mundo con discapacidade que, conducindo única e exclusivamente coas mans, subiu ao podio como gañador xunto a pilotos sen ningún tipo de minusvalía. A súa mensaxe é claro: “Son un tipo con sorte. A sorte ás veces vén buscarte, pero tamén hai que pelexala”. No ano 2005 estreouse un documental chamado "As ás do fénix", que relata o seu espírito de loita tras o seu accidente, e en 2011 publicou a súa autobiografía, baixo o título ‘Non limits’.