OPINIÓN E COMENTARIO

UN LIBRO PARA OS AMANATES DOS DINOSAUROS

 

Son moitos os artigos publicados neste blog sobre os dinosauros, polo que non sería de xustixa facer o mesmo co último libro publicado sobre o tema: Dinosaurios, los colosos de un mundo perdido, do paleoartista José Antonio Peñas e publicado na editorial Pinolia.

Durante os 200 millóns de anos que durou o Mesozoico, o Sol iluminou aos seres máis asombrosos que pisaron xamais o planeta. Tras unha das maiores catástrofes de todos os tempos, os sobreviventes expandíronse nunha variedade de formas e tamaños sen igual, enchendo a terra, as augas, e mesmo os ceos con xigantes que parecen sacados das lendas. E, xusto no seu cénit, ese mundo de marabillas foi varrido dunha plumada, nun novo desastre de proporcións titánicas.

Os dinosauros e os outros habitantes da Era dos Réptiles cativaron a imaxinación do público desde o mesmo momento do seu descubrimento, fai preto de dous séculos. O seu aspecto, o seu comportamento, o seu mesma natureza foinos revelada, aos poucos, pola ciencia do Pasado. Con todo, a propia espectacularidade destes seres fai difícil a súa comprensión. Os xigantescos esqueletos, ou mesmo as reconstrucións anatómicas tridimensionales, por si soas, fannos pensar en criaturas alleas a este mundo, monstros incomprensibles pertencentes a un mundo que podería resultarnos case alieníxenas.

Por iso, neste libro, téntase ir un paso máis aló, integrando aos xigantes no seu contexto, no seu mundo, un que non foi tan diferente do noso, para presentalas como o que foron realmente: seres vivos, con comportamentos similares aos dos animais que coñecemos hoxe en día, integrados en ecosistemas complexos e vibrantes.

A intención do autor, José Antonio Penas, é ofrecernos unha viaxe ao pasado, un safari fotográfico no que captar os pequenos detalles da vida cotiá, máis aló das titánicas batallas que nos regalou o cine. Batallas que seguramente tamén tiveron lugar, pero que só serían un fragmento na existencia destas criaturas fascinantes e, aínda, moi descoñecidas.  

Moi recomendable!

A VIDA SEMPRE MERECE A PENA

 

Son un mozo de pobo que gozou dunha vida plena. Desta maneira tan sinxela, defínese o exfutbolista navarro Juan Carlos Unzué. En 1986 debutou como porteiro no CA. Osasuna, o equipo da súa cidade. Mantívose durante dezasete tempadas na elite do fútbol español xogando en equipos como o FC. Barcelona, o Sevilla F.C, o C.D Tenerife e o Real Oviedo, pondo fin á súa carreira no ano 2003 regresando, precisamente, ao club onde comezou. Foi director técnico e adestrador de porteiros en varios equipos de primeira división nos que conseguiu todos os éxitos que un adestrador pode conseguir: Ligas, Copas do Rei, Copas de Europa e Mundiais de Clubs.

Hoxe, Juan Carlos Unzué disputa, quizá, a competición máis importante da súa vida: a loita contra a esclerose lateral amiotrófica (ELA), unha enfermidade neurodexenerativa que padece desde hai varios anos e que actualmente non ten cura. Máis que preocuparme polo tempo que me queda de vida, o que me ocupa é que o tempo que estea aquí teña sentido, que mereza a pena ata o último día.

A través do seu libro ‘Unha vida plena’, da súa participación na ’Fundación Luzón’ e grazas ao apoio e agarimo incondicional da súa familia, Juan Carlos dedícase en corpo e alma a recadar fondos para a investigación da enfermidade e a dar a coñecer á sociedade en que consiste, que consecuencias ten e, sobre todo, en que situación están a maioría de "compañeiros de equipo".

"Sento que esta nova forma de darlle sentido á miña vida, prodúceme tanta ou máis satisfacción que a que me produciu o deporte en cincuenta e tres anos", afirma o futbolista.

A CREATIVIDADE É IR POLA VIDA PENSANDO COMO MELLORAR AS COUSAS

 

“A mellor herdanza que un avó pode deixar aos seus netos é explicarlles que aprendeu da vida”, sentencia o creativo barcelonés Luís Bassat. Para este mítico publicitario español, a clave da existencia resúmese en que “o verdadeiramente importante é axudar aos demais, especialmente a aqueles que non coñeces”. Aos 79 anos, Luís Bassat está considerado un dos maiores expertos mundiais en creatividade e unha das persoas máis influentes no ámbito da publicidade en España, onde recibiu máis de 400 premios e distincións, entre eles o ‘Premio ao Mellor Publicitario español do século XX’ e o ‘Premio Nacional de Publicidade’ en 2008. A pesar de todo o seu éxito, asegura: “Os valores humanos, como a lealdade e a honestidade, tamén son esenciais na vida profesional”.

En 1975, Luís Bassat Coen fundou a axencia de publicidade Bassat & Asociados, que anos máis tarde se convertería no importante grupo de comunicación ‘Bassat Ogilvy’. É coleccionista e promotor de arte contemporánea, doutor ‘Honoris Causa’ pola Universidade Europea de Madrid e autor de case unha decena de libros de cabeceira sobre publicidade e marcas, como ‘O libro vermello da publicidade’ (1993) ou ‘Confesións persoais dun publicista’ (2008). En 2020 publicou o libro inspiracional ‘Soña como Luther King, fala como Obama, manda sen mandar e se ti mesmo’.

TRES FORMAS DE FALAR COS TEUS FILLOS ADOLESCENTES

 

Coñece ben a montaña rusa adolescente porque leva varias décadas acompañando a familias no camiño da educación. “Os 20 anos que nos toca educar aos fillos son os máis complicados da vida e o últimos cinco son os máis difíciles”, recoñece o médico psicoterapeuta Antonio Ríos.

Licenciado en Mediina e Cirurxía pola Universidade de Alacante, e doutoramento na Unidade de Psiquiatría na Universidade de Valencia, Ríos é especialista en orientación e psicoterapia familiar, de parella e con adolescentes. “Moitos dos conflitos xéranse nas familias e son elas quen teñen que buscar as solucións”, asegura o terapeuta. Actualmente dirixe o Centro FAyPA, un espazo de orientación e terapia en Alacante, España.

Antonio Ríos foi tamén docente en varios másteres de psicoloxía e imparte talleres en escolas de pais e nais. Para axudar a familias e profesores a encarar as pendentes e bucles da adolescencia creou o videolibro ‘Adolescente na casa 5 anos de trincheira!’. Con singular sentido do humor, Ríos lembra que hai unha parte positiva: “a adolescencia é unha etapa cun principio e un final, é dicir: termínase!”. Que non cunda o pánico.

WOUNDA, UNHA HISTORIA DE ESPERANZA

 

A Doutora Jane Goodall conta unha historia real vivida por si mesma: ’Wounda, unha historia de esperanza’ é un relato que nos lembra que todos os seres vivos estamos conectados. Unha narración que nos convida a imaxinar e traballar xuntos por un futuro máis sustentable. Porque, como lembra Goodall: Non esquezamos que cada día, coas nosas accións, cada un de nós podemos marcar a diferenza.

Jane Goodall dedicou a súa vida ao estudo e conservación dos chimpancés e está considerada unha das mulleres científicas de maior impacto no século XX. Foi distinguida con máis de 100 galardóns internacionais como o Premio Príncipe de Asturias de Investigación en España, a Lexión de Honra da República de Francia, o título de Dama do Imperio Británico, ademais da Medalla de Ouro da UNESCO e o recoñecemento como Mensaxeira da Paz de Nacións Unidas, entre outros.

NON HAI RETOS GRANDES, SENÓN PERSOAS PEQUENAS

 

No barrio dos Pajaritos (Sevilla), nos anos 80 e 90, a heroína levou por diante á metade dunha xeración. A outra metade sobreviviu como puido. Alí vivía Sergio López, coñecido artisticamente como Haze, icona do rap flamenco sevillano e autor de bandas sonoras que retratan a vida da periferia, en películas como ‘Eu son a Juani’ ou ‘Sete virxes’. 

Aquel escenario de penurias económicas, drogas, rúa, delincuencia e prisión foi o caldo de cultivo para a súa música, que pasou de vender en maquetas a tres euros, a asinar grandes contratos con multinacionais discográficas. Despois de abandonar os estudos na adolescencia e recuperalos con 31 anos, Sergio López acaba de aprobar a oposición como profesor de Secundaria, que compaxina coa escritura e a produción musical. 

A súa experiencia e leccións de vida reúnense no seu recente poemario autobiográfico, ‘O neno que saíu do barrio’, e no seu último disco, ‘Carne de canón’. “Aos mozos que están agora na ESO, en Bacharelato, que teñen as mesmas dificultades ou unha contorna parecida á miña, diríalles que nunca é tarde para estudar, para formarse. E aos pais deses alumnos que, polo mero feito de que vivan na periferia, nun barrio pobre, nun sitio difícil, crean que os seus fillos van fracasar, téñolles que dicir que deben apoialos, que deben fomentar a curiosidade, que deben avivar a chama do coñecemento, que deben convencer aos seus fillos de que poden conseguir o que se propoñan”, reflexiona o músico e profesor.

VIAXE Á SABEDORÍA DAS XENTES DO DESERTO

 

Baixo o aparente baldío do deserto, o xornalista Josto Maffeo ve brotar todas as súas bondades. Define o ceo nocturno do Sahara como “a ‘Capela Sixtina’ do universo”; reivindica a descoñecida pluralidade das súas terras, e concede o don da xenerosidade e a sabedoría ás xentes que as habitan. “Máis aló da postal da palmeira e as dunas hai xente leal que che daría a metade da súa pinga de auga se puidese”, asegura o tamén viaxeiro.

Durante catro décadas Josto Maffeo compaxinou o seu traballo como correspondente na península ibérica para Il Messaggero de Roma con continuas expedicións ao deserto africano. O xornalista aterrou en España para contar a Transición e quedou para relatar aos italianos - en prensa, radio e televisión - a transformación do país. Desde o que recoñece como “privilexio de correspondente” fíxose un oco en diferentes espazos informativos españois: colaborou no ‘Informativo matinal’ de Radio Televisión Española, no programa televisivo ‘A mirada crítica’ de Telecinco, ou en ‘Non é un día calquera’ en Radio Nacional de España.

Pero a súa gran paixón ten nome de deserto e é o obxecto do libro coescrito coa xornalista Anxos Branco: ‘Sahara, unha viaxe á sabedoría das xentes do deserto’. Nel, Maffeo comparte as súas experiencias e aventuras e introduce a algún dos personaxes que coñeceu durante as súas viaxes. Ademais, conta o seu labor solidario no terreo, que lle valeu multitude de recoñecementos como a honra de Caballero da Orde da Estrela da Solidariedade Italiana. “Creo que educar sen viaxar un pouquiño, sen afastarse un pouco de onde un vive habitualmente e confrontar outras maneiras de vivir e de pensar, queda nunha pobre experiencia”, conclúe.

DEBEMOS EDUCAR AOS NENOS PARA DEFENDER DA NATUREZA

 

O biólogo Miguel Delibes de Castro lembra que o seu pai, o novelista Miguel Delibes, foi quen inculcoulle o amor pola natureza e a curiosidade por entendela. Xuntos, pai e fillo, publicaron ‘A terra ferida’ en 2005, como advertencia sobre o futuro preocupante do medio ambiente. “A conclusión era que o mundo que iamos deixar aos nosos fillos non era moi positivo, pero agora mesmo as cousas van peor. Desde o punto de vista da perda de vida silvestre, da contaminación, do CO₂ na atmosfera, do cambio climático, todos os indicadores son negativos”, advirte Delibes de Castro, profesor de investigación do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) e presidente da Sociedade Española para a Conservación e Estudo de Mamíferos. 

Despois de escribir a ‘Enciclopedia Salvat da Fauna’ con Félix Rodríguez de la Fuente, o científico viviu e traballou na Estación Biolóxica de Doñana, onde comezou a súa loita contra a extinción do lince ibérico, do que é considerado un experto a nivel internacional. “Desaparecen miles de especies cada ano. Se segue a este ritmo, os expertos consideran que entre o ano 890 e 2150 extinguiríanse o 75% das especies. Iso é unha extinción masiva. Debemos conservar a natureza e darlle unha importancia que os apóstolos do cambio climático desdeñan”, sinala.

Autor de numerosas investigacións, artigos científicos e libros de divulgación, Delibes de Castro recibiu, entre outros, o Premio Nacional Félix Rodríguez de la Fuente á Conservación da Natureza e o Premio Nacional de Investigación Alejandro Malaspina.