OPINIÓN E COMENTARIO

O MELLOR ANTIVÍRICO: O MEDO

O medo: sentimento de inquietude que se experimenta ante a presenza, real ou imaxinaria, dun perigo.

A viñeta do xenial El Roto (Andrés Rábago García, Madrid-1947) no xornal El País, trata precisamente iste tema. Non podemos perderlle o medo ao virus, do contrario aparecerán, como xa o están facendo, os chamados rebrotes que nos poden levar a un novo confinamento.

Esta nova realidade ten que recordarnos que temos seguir tendo medo a esta virus, actuando iste, tal como di a viñeta de antivirico, previndo contaxios.

Responsabilidade!

O AMOR NON SE PARECE EN NADA AO QUE NOS ENSINAN

 

“Cando saín desa relación era incapaz de dicir unha canción que me gustase ou unha película. Eu non era ninguén. Non era nada”. Aínda así, a Mariña Marroquí custoulle un lustro chamar “maltratador” ao home que lle roubou a adolescencia. Dos 15 aos 19 anos viviu un inferno que agora relata con dureza: “A min pegáronme, queimáronme, violáronme, deixáronme nun escampado, asfixiáronme, insultáronme e humilláronme”. E, tras deixar a relación, o que quedou foi unha muller que sentía culpable, avergoñada e rota. Agora, totalmente recuperada e optimista, expón o seu pasado porque está convencida de que a visibilización e a educación son as únicas ferramentas para eliminar a violencia de xénero.

Mariña Marroquí estudou Educación Social na Universidade de Granada e actualmente preside a Asociación Ilicitana contra a Violencia de Xénero (AIVIG). No seu empeño educativo, levou o taller “O amor non doe” (unha dinámica de prevención e detección precoz da violencia de xénero) a máis de 65.000 adolescentes. Tamén imparte cursos a policías, fiscais e profesionais sanitarios. “Necesito tentar que esta sociedade cambie, que a educación cambie e coñézase ese inferno que está tan oculto dentro de tantas casas”, asegura. Ademais, é autora do libro ‘Iso non é amor: 30 retos para traballar a igualdade’.

Que é o amor para Marroquí? “O amor é algo que saca a mellor versión de ti mesma, que te fai ser feliz cada día, que te fai sorrir e onde te sentes libre e, sobre todo, segura”, sostén. 

Sábese afortunada por seguir viva e agora goza, con humor contaxioso, de cada canción, de cada película e de cada segundo. É profesional, é valente, é feliz. Hoxe Mariña Marroquí, máis que nunca, é.

Atención ás vítimas de violencia de xénero: 016

OS BENS MÁIS VALIOSOS QUE TEMOS: O TEMPO E A SAÚDE

“Un é aventureiro como outro é poeta, porque ten unha visión romántica da existencia e pensa que a vida ten que ser algo máis que simplemente pasar polo mundo”. O naturalista e aventureiro Nacho Dean foi a primeira persoa da historia en dar a volta ao mundo a pé e en solitario, completando un total de 31 países e 33.000 quilómetros en tres anos. “O meu obxectivo non foi facer unha paréntese na miña vida, senón abrazala máis intensamente que nunca”, asegura. Anos despois propúxose outro reto: unir nadando os cinco continentes co obxectivo de lanzar unha mensaxe de conservación dos océanos. Un fito que completou na chamada ‘Expedición Nemo’: “O mar é o gran esquecido, atopouse lixo onde non chega nin a luz solar”, advirte.

Fillo de mariño e amante da natureza, de neno Nacho Dean creceu lendo a Xulio Verne e vendo os documentais de Félix Rodríguez de la Fuente. Deles aprendeu a súa paixón pola exploración e a visión do mundo como un todo. “A natureza é o lugar ao que pertencemos, o que lle facemos a ela facémosnolo a nós mesmos”, reflexiona. As súas expedicións servíronlle para visibilizar a degradación do planeta e incidir na nosa responsabilidade ante o cambio climático.

Para el, camiñar, viaxar e observar son escolas de vida porque nos ensinan que as cousas poden ser de moitas maneiras diferentes. O seu inquebrantable compromiso coa natureza é o seu motor de inspiración e o que condiciona a súa visión reveladora da existencia: “Tes que realizar un verdadeiro exercicio de desprendemento e desapego, tes que deixalo todo: a túa casa, o traballo, a familia, os amigos, os teus bens materiais. Tamén os medos dunha cultura que valora máis o benestar, o confort, a seguridade, a estabilidade, por encima doutros valores como son emprender, arriscarse, a paixón de estar vivo”.

O PENSAMENTO ADOLESCENTE

Egoístas, imaxinativos e invulnerables. Así son, segundo o psicopedagogo Javier Valverde, os adolescentes. Leva máis de trinta anos traballando con eles. En particular, con familias con moz@s que presentan dificultades de aprendizaxe e coas que -a través da orientación educativa- promove a integración socioafectiva tanto na casa como na escola.

Licenciado en Ciencias da Educación na Universitat Autònoma de Barcelona e cunha mestría como Formador de Formadores, Valverde recomenda a empatía para entender as características do pensamento adolescente. “Sintámonos tamén contentos de ter un mozo rebelde”, sostén Valverde. O educador asegura que este peculiar momento da vida “é o que nos fai únicos no universo: a narrativa, a fábula que nos construímos como adolescentes”.

O educador propón pautas educativas e de comportamento en ‘40 marróns con fillos adolescentes e como afrontalos con agarimo’. Un libro-guía para facer fronte á incerteza ante os fillos que inician o tránsito á vida adulta. Javier Valverde convida os pais non esquecer o seu ’eu’ adolescente. “Se perdemos esta parte do adolescente que fomos, perderemos a capacidade de asombro, a alegría de vivir, a improvisación, perderemos vida no fondo”, conclúe.

COIDAR A AUTOESTIMA

O psicólogo e escritor Walter Riso defende que na escola debería incorporarse dúas novas materias: “Aprender a perder” e “Amor propio”. Desta forma poderiamos ensinar aos nenos, as claves das relacións sas, lonxe da dependencia emocional, o abuso e o sufrimento. “Por que sufrimos tanto por amor? Sufrimos polos mitos, porque non son relacións democráticas, pola dependencia emocional. Ti non podes negociar unha relación afectiva cando ocorren dúas cousas que van afectar a túa autoestima: a indiferenza e a perda da confianza básica”, explica  Riso.

Tamén a autoestima pódese ensinar desde a infancia, afirma o psicólogo, a través do desenvolvemento de catro alicerces: autoconcepto, autoimaxe, autorreforzo e autoeficacia. Lonxe do egoísmo e a egolatría, o autocoidado san permitirá unha sociedade máis forte, valente e resiliente.

Walter Riso é doutor en Psicoloxía, especialista en Terapia Cognitiva e Máster en Bioética, con máis de 30 anos de experiencia no ámbito da psicoloxía clínica e a formación, a través da súa cátedra universitaria entre España e Latinoamérica. É autor de máis de 20 textos científicos e de divulgación, traducidos a máis de 10 idiomas, que o converteron en autor superventas de títulos como ‘Pensar ben, sentirse ben’, ‘Filosofía para a vida cotiá’, ou ‘Amar ou depender’.

O RUMBO OPTIMISTA

 

A neurociencia di que as ‘lentes de cor rosa’ acompáñannos desde que nacemos. Segundo a neurocientífica e profesora Tali Sharot “temos a crenza de que o futuro será mellor, moito mellor que o pasado ou o presente”. Doutorada en Psicoloxía e Neurociencia na Universidade de Nova York, actualmente é profesora asociada de Neurociencia Cognitiva no departamento de Psicoloxía Experimental do University College de Londres, onde tamén dirixe o Laboratorio do Cerebro Afectivo. 

As innovadoras investigacións de Sharot integran a neurociencia, a economía do comportamento e a psicoloxía para estudar como a emoción inflúe nas crenzas, nas decisións que tomamos e mesmo nas interaccións sociais das persoas. Nos seus estudos descubriu que a nosa tendencia é ser optimistas: “o rumbo optimista está presente en case o 80 por cento da poboación”, asegura. E isto pode ser moi positivo: “reduce a nosa tensión e ansiedade, polo que é excelente para a nosa saúde mental e física”, asegura Sharot. Pero a investigadora tamén advirte: “se subestimamos os riscos, poderiamos non tomar suficientes precaucións”. 

Tali Sharot é autora das obras ‘The Optimism Bias’ e ‘The Science of Optimism’, polos que recibiu varios galardóns como o Premio da Sociedade Británica de Psicoloxía. Os seus experimentos e os achados na ciencia cognitiva contribuíron a unha maior comprensión da base biolóxica do optimismo. E a conclusión é clara: somos optimistas por natureza.

A CUARIOSIDADE, O MOTOR DOS AVANCES DA HUMANIDADE

Desde neno sentiu unha curiosidade irrefreable por entender como se constrúen as cousas. Así desenvolveu a súa paixón pola enxeñería. Pero foi vendo a Neil Armstrong pisar a Lúa, desde a súa Arxentina natal e no seu televisor branco e negro, cando espertou a súa vocación pola exploración do espazo. Na actualidade, Miguel San Martín é xefe de enxeñería aeroespacial no ‘Jet Propulsion Laboratory’ da NASA.

O seu traballo céntrase en analizar os problemas que se presentan durante a aterraxe das naves de exploración noutros planetas, lúas ou asteroides. Levou a cabo misións de gran importancia para a investigación espacial, como a ‘Magallanes’ a  Venus ou a ‘Cassini’ a Saturno. Pero a súa área de especialización son as exploracións a Marte. Participou nas misións ‘Mars Pathfinder’ (1997), ‘Mars Exploration Rovers Spirit’ e ‘Opportunity’ (2004). En 2011 tivo un papel crave na exitosa misión ‘Curiosity’ para a exploración da superficie marciana.

Miguel San Martín licenciouse en Enxeñería Electrónica na Universidade de Syracuse (Estado de Nova York) e en 1985 rematou o seu Máster en Enxeñería Aeronáutica e Astronáutica no Massachusetts Institute of Technology. Ese mesmo ano entrou a formar parte da NASA. Recibiu numerosos premios, entre os que destacan o Premio Konex ao Mérito en desenvolvemento tecnolóxico, a Medalla do logro de Enxeñería Excepcional da NASA e o prestixioso Premio Collier Trophy, outorgado pola Asociación Nacional de Aeronáutica estadounidense. En 2019 foi elixido membro da Academia Nacional de Enxeñería de Estados Unidos.

HUMOR REAL: TURISTAS

 

A viñeta de hoxe do xornal La Voz de Galicia de Pinto&Chinto (David Pintor Pinto - A Coruña, 1975 e Carlos López, Chinto - Boimorto, 1967) plasma unha "nova realidade" que nos trae a pandemia; e aos feitos me remito, en concreto Galicia, cos, por agora, nove contaxiados en Ribeira e A Pobra.

Que Deus nos pille confesados!