OPINIÓN E COMENTARIO

SER CONSCIENTES DO CAMBIO CLIMÁTICO

 

O naturalista e escritor Joaquín Araújo fai un chamamento apaixonado e urxente a toda a sociedade: debemos ser conscientes da nosa responsabilidade ante o cambio climático, “a maior equivocación na historia da nosa especie”. O seu compromiso científico e profundo coñecemento da natureza foi recoñecido con multitude de galardóns, como o premio "GLOBAL 500" outorgado polas Nacións Unidas (ONU) polo seu labor divulgativo, así como o Premio Ondas 2003 pola súa participación no programa de radio ‘Non é un día calquera’. Na súa traxectoria, destaca o seu labor como guionista dos 50 capítulos da serie ‘A arca de  Noé’, e como asesor científico de Félix Rodríguez de la Fuente en ‘O home e a terra’, o mítico programa que se alzou co premio á mellor serie da Historia outorgado pola Academia da Televisión. Hoxe, Joaquín Araújo continúa o seu legado como campesiño e  divulgador, permanece nel, un espírito de poeta da paisaxe e a veciñanza, e todo a través dun excelso manexo da palabra que nos transporta ata o corazón dos bosques e os seus habitantes. As súas historias reividican que a sensatez e a harmonía deberían arraigar no ser humano para lograr o funcionamento sustentable do noso mundo: “Hoxe que temos máis conciencia ambiental que nunca, parece mentira que a nosa intelixencia non se faga amiga da transparencia e do clima”.

CADA PELÍCULA É PRODUTO DA SÚA ÉPOCA

 

En A invasión dos ladróns de corpos, película dirixida por Don Siegel en 1954, uns estraños dobres chegados do espazo exterior suplantan a identidade de pacíficos cidadáns estadounidenses. Os aliens non teñen sentimentos e, aínda que exteriormente móstranse idénticos, é fácil recoñecer a  impostura porque pase o que pase ao redor mantéñense  impávidos. A crítica viu na obra de  Siegel (cineasta de trazo groso e pouco dado ás sutilezas) unha  diatriba  anticomunista, aínda que tamén hai quen afirmou que o que reflicte é precisamente o contrario: a  paranoia do país durante a Guerra Fría, a súa obsesión por atopar inimigos e sospeitosos en calquera parte. Dunha ou outra forma, o seguro é que aqueles extraterrestres impertérritos dicían máis da sociedade humana do seu tempo que de civilizacións doutros planetas.

Luís Miguel  Ariza, xornalista,  divulgador científico e escritor coincide en que esta é a tónica xeral do cinema de ciencia ficción, debido a que “ofrece unha xanela sociolóxica de exploración destas sociedades e dos seus medos. É unha máquina do tempo”. No seu último libro, Vixíen os ceos!,  Ariza repasa 22 grandes títulos do xénero para revelar os segredos e significados que se esconden (ou se mostran) nas súas imaxes. Utilizar a ciencia ficción como instrumento para afirmar teorías sociais, políticas e mesmo relixiosas non é nada novo. Aí está, sen ir máis lonxe, Ron L Hubbard, o polémico fundador da Ciencioloxía. Un modesto escritor de novelas do xénero sobre as cales, con todo, cimentou algunhas das ideas do seu exitoso culto. No terreo académico e universitario a ciencia ficción tamén tivo  predicamento. Numerosas teses doutorais analizaron a realidade do mundo tomando como pedra de toque as ficcións futuristas. O panorama é  inabarcable, con propostas tan heteroxéneas como o estudo de xénero De homes e  cyborgs: a construción da  masculinidad no cinema americano actual de ciencia ficción de Rocío Carrasco publicado pola universidade de Huelva, ou a análise arquitectónica Entre  Blade runner e Mickey Mouse, novas condicións urbanas: unha perspectiva dende Os Anxeles, California de José Luis Pérez de Lama e publicada pola universidade de Sevilla.

“Cada película é produto da súa época”, asegura  Ariza, e así o reflicte nas análises que dedica a estes clásicos no seu libro, tratando de responder a preguntas como que é o que representa o personaxe de Neo e  Matrix, se Star Trek responde a unha visión optimista e cosmopolita do que podería ser o futuro, ou que ideoloxías políticas e ansiedades sociais expóñense en Terminator. Todo iso, ademais, dunha forma accesible e divertida. Tal cal é sempre a boa ciencia ficción.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.com

PERO SOMOS TAN INTELIXENTES?

 

Está considerada como unha das mulleres científicas de maior impacto no século XX. Os ollos de Jane Goodall brillan ao compartir as súas historias de onte, convertidas hoxe en grandes leccións de vida sobre a ciencia e a educación: "Se curiosa e comete erros, se paciente e non te rendas", repite esta muller extraordinaria. Goodall é Doutora en Etoloxía pola Universidade de Cambridge e Doutora ’honoris causa’ por máis de 45 universidades do mundo. Recibiu máis de 100 premios internacionais como o Premio Príncipe de Asturias de Investigación, a Lexión de Honra da República de Francia, o título de Dama do Imperio Británico ou a Medalla de Ouro da UNESCO, entre outros. Ademais é “Mensaxeira da Paz” de Nacións Unidas. Goodall viviu a súa infancia e mocidade cun só soño: viaxar dende a súa Inglaterra natal a África para estar preto dos animais e escribir sobre eles. En 1960, con apenas 23 anos, fixo realidade o seu propósito da man do famoso antropólogo Louis Leakey quen lle encargou a arriscada misión de viaxar á selva de Gombe, Tanzania e converterse así no primeiro ser humano en observar e investigar aos chimpancés salvaxes. Acompañada da súa nai comezou un proxecto de investigación de seis meses de duración. Hoxe, case 60 anos despois, continúa desenvolvéndose grazas ao equipo de investigadores do Instituto Jane Goodall na que é, unha das investigacións de campo máis prolongadas sobre animais en liberdade. As investigacións da Doutora Goodall revolucionaron á comunidade científica e fascinaron ao mundo enteiro. A súa perseveranza, intuición,  empatía e capacidade de observación, non só permitíronnos descubrir o descoñecido mundo dos chimpancés e doutras especies, senón que, convídannos a reflexionar sobre nós mesmos, promover un estilo de vida máis sustentable e a construír unha sociedade máis xusta.

EH, QUE ISTO VAI EN SERIO

 

O filósofo e pedagogo José Antonio Mariña desenvolveu ao longo das últimas décadas unha corrente de pensamento que resume na súa proposta de “Pacto Educativo”. Propón unha mobilización da sociedade civil, como compromiso que reúna a familias e escolas a favor do alumnado, para reclamar á clase política que cumpra cos seus compromisos respecto a a mocidade. Inclusión educativa, autonomía pedagóxica, creatividade, motivación, talento e convivencia son algúns dos aspectos que desenvolve en libros como ‘Espertade ao Diplodocus’, ‘O bosque pedagóxico’, ‘Obxectivo: xerar talento’ ou ‘A intelixencia que aprende’. José Antonio Mariña, fundador da Universidade de Pais, é tamén autor do ‘Libro Branco da Profesión Docente’, por encargo do Ministerio de Educación, onde abre o debate sobre as novas correntes de innovación pedagóxica. “España perdeu o tren da Ilustración, perdeu o tren da Industrialización. Se España perde o tren da aprendizaxe, convertémonos no bar de copas de Europa. E eu, para os meus alumnos, non o quero. De maneira que hai que empezar a dicirlle á sociedade: «Eh, que isto vai en serio», e que podemos ter un problema de paro xuvenil crónico gravísimo porque non estamos a poñer as medidas necesarias para atallalo, e é un asunto dunha gran inxustiza social”, conclúe Mariña.

MITIGAR O RISCO

 

E se os nenos, para medrar sans, necesitan experimentar? O educador estadounidense  Gever Tulley está convencido diso. Asegura que o risco, controlado, pode converterse nunha potente ferramenta educativa: “Para obter adultos competentes, debemos educar a nenos capaces de enfrontarse á adversidade, superándose a si mesmos”. Tulley cre firmemente que a educación sen sobreprotección é moi necesaria no século XXI: “Necesitamos nenos e nenas valentes, que estean preparados para afrontar os retos do mundo que vén”. Escritor, educador, orador e científico, Gever Tulley é o fundador de ‘Brightworks  School’ e ‘Tinkering School’, dous proxectos educativos baseados na aprendizaxe a través da experimentación, o risco e a creatividade. O seu libro, ‘50 cousas perigosas que deberías deixar facer aos teus fillos’, escrito xunto a Julie Spiegler, é unha compilación de actividades pensadas para realizar en familia. Nel, propón experimentos controlados como pegarse os dedos con pegamento, ou  vendarse os ollos durante unha hora. “Os nenos son persoas capaces de facer cousas asombrosas mentres aprenden a avaliar os riscos e as súas consecuencias”. Aos pais medorentos, Tulley lánzalles unha mensaxe clara: “Non permitas que entre os teus fillos e a súa autonomía, interpóñase o teu medo”.

HUMOR NA SEMANA SANTA

Viñeta no xornal Faro de Vigo de Davila

Xenial!

CINE:"MIA E O LEÓN BRANCO"

 

Nesta Semana Santa, chega aos cines a película "Mia e o león branco", unha película familiar que pretende crear conciencia. Esta é a súa ficha técnica:

Título orixinal: Mia et le lion blanco

Año: 2018

Duración: 98 minutos

País: Francia

Xénero: Drama

Produtora: Coproducción Francia-Sudáfrica-Alemania; Galatée Films / Outside Films / Film Afrika Worldwide / Pandora Films / M6 Films / Canal+

Dirección: Gilles de Maistre

Guión: Prune de Maistre, William Davies

Música: Armand Amar

Fotografía: Brendan Barnes

Reparto: Daniah De Villiers, Mélanie Laurent, Langley Kirkwood, Ryan Mac Lennan, Lionel Newton, Lillian Dube, Brandon Auret

Sinopse: Dende que era unha nena, Mia comeza unha relación extraordinaria con Charlie, un cachorro de león branco nado na granxa de leóns dos seus pais en Sudáfrica. Durante varios anos, medrarán xuntos e vivirán unha amizade incondicional. Cando ela cumpre 14 anos, e Charlie xa se converteu nun fermoso león adulto,  Mia descobre que vano vender. Ao saber que o seu amigo está en perigo,  Mia e o león emprenderán unha viaxe a través da sabana en busca dunha terra onde Charlie poida vivir en liberdade.

Boa película para estas vacacións!

HUMOR REAL: "ELECCIÓNS"

 

Xa estamos en Campaña Electoral e o humorista gráfico El Roto (Andrés Rábago García, Madrid, 1947) na súa vineta diaria no xornal El País, trata o tema das diferentes promesas dos partidos políticos.

A bos entendedores pucas palabras!