OPINIÓN E COMENTARIO

ARTE CONTEMPORÁNEA

 

A arte contemporánea aquela arte xurdida a partir da  eclosión vangardista dos inicios do século  XX. Estas propostas artísticas, distinguíronse por presentar unha serie de ideas que revolucionaron a institución da arte, como a ruptura cos modelos tradicionais ou o seu carácter crítico e experimental, temos de exemplo os  movementos artísticos contemporáneos como o fovismo, o expresionismo, o cubismo, o  futurismo, o  neoplasticismo, o  dadaísmo e o surrealismo.

Hai uns días rematou a feira ARCO de arte contemporánea con moito éxito.

Entende todo o mundo este tipo de arte? A arte moderna é un idioma e, como todos os idiomas, esixe unha aprendizaxe. Unha cousa é que non guste, ou que non se entenda, e outra a reacción violenta e agresiva que, desafortunadamente, provoca en tantas ocasións, mesmo en persoas, como o ministro inglés Howell, que cualificou de “merda conceptual” as obras dos catro artistas seleccionados do ano 2002 para premio Turner, que se concede cada año na Tate Gallery de Londres.

A viñeta de El Roto (Andrés Rábago García, Madrid-1947) no xornal El País do pasado día 4, trata precisamente este tema.

Concluínte!

O CASTIGO NON É UNHA ESTRATEXIA EDUCATIVA, É UNHA INSEGURIDADE ADULTA

 

É efectivo o castigo para os nosos fillos?, é posible educar aos nenos con amabilidade e firmeza, ao mesmo tempo?, que habilidades teñen que aprender os nosos fillos para desenvolverse ben? Estas, son só algunhas das cuestións que Marisa Moya aborda nesta conversación. Mestra, psicóloga e directora de escola infantil, Moya é a máxima referencia en Disciplina positiva en España. Nos seus talleres para familias e docentes, insignia a pais e nais a relacionarse de maneira afectiva cos nenos e aprender habilidades que necesitan para crecer e desenvolverse. Para Marisa Moya, a clave da educación no século  XXI consiste en crear ximnasios emocionais en cada fogar e en cada escola. Segundo a mestra, o propósito a longo prazo de todos os pais é axudar aos seus fillos no desenvolvemento da autoestima e as destrezas que necesitan para ser seres humanos felices e capaces de contribuír ao benestar da súa familia e da sociedade, xa que é só a través da confianza e a experiencia como un aprende a humanizarse: “Os nenos necesitan experimentar para converterse en persoas. O castigo non é unha estratexia educativa, é unha inseguridade adulta”, conclúe a educadora.

INTELIXENCIA EMOCIONAL

 

Daniel J. Siegel é doutor en Medicina, profesor de Psiquiatría Clínica na Facultade de Medicina da Universidade de California nos Anxeles, codirector do UCLA Mindful Awareness  Research Center e director executivo do Mindsight Institute. Siegel é autor de  bestsellers como ‘Ser pais conscientes’, ‘Mindsight’, a nova ciencia da transformación persoal e dun dos libros máis aclamados internacionalmente ‘The Developing Mind’, cuxas propostas se aplicaron a programas educativos de todo o mundo. Na súa obra ‘Tormenta Cerebral’, Daniel J. Siegel achega as claves para acabar con algúns dos mitos e falsas crenzas máis estendidas sobre a adolescencia. Desde unha visión positiva, Siegel afirma que a adolescencia é unha etapa moi especial, unha faísca emocional, un momento de conexión social, de procura do novo e con esencia creativa: “Os adolescentes teñen paixón, un sentimento de que todo importa. Teñen unha capacidade profunda de colaboración entre eles, e o valor de probar cousas novas”, destaca.

A FILOSOFÍA E O ARTE DE ESCOITAR

 

É o filósofo contemporáneo máis popular do mundo. Michael Sandel, profesor na Universidade de Harvard e Premio Princesa de Asturias das Ciencias Sociais 2018, ten como obxectivo poñer a educación cívica sobre a mesa e conectar a filosofía coa nosa vida cotiá.

“Sócrates vagaba polas rúas e dialogaba coa xente, a filosofía xurdía da vida da cidade, das opinións e conviccións que tiñan eses cidadáns”, argumenta. E, vinte e seis séculos despois, este profesor de Filosofía Política trata de revivir o espírito  socrático e párase a falar coa xente para indagar que é a xustiza ou que significa o “ben común”. Faio dentro e, sobre todo, fóra das aulas. Na serie da BBC ’The Global  Philosopher’, lidera as discusións en vídeo con participantes de máis dunha trintena de países sobre os aspectos éticos de temas como a inmigración ou o cambio climático. Os seus escritos sobre xustiza, ética, democracia e mercados traducíronse a máis de 25 idiomas, entre os que destaca o libro ’O que o diñeiro non pode comprar: Os límites morais do mercado’. O filósofo tamén imparte "Xustiza", o primeiro curso de  Harvard dispoñible gratuitamente en liña e en televisión.

Michael  Sandel foi un pioneiro no uso de novas tecnoloxías para promover o discurso público global, pero critica as redes sociais e a adicción ás pantallas das que sostén: “se as deixamos que actúen soas, compiten coa educación e son unha das maiores barreiras para a aprendizaxe”.

COMO UN PROFESOR PODE CAMBIAR A VIDA DUN NENO

 

Realizou a súa primeira composición con tan só nove anos. Hoxe, o octoxenari  Benjamin Zander, está considerado un dos directores de orquestra máis prestixiosos do mundo e o maior especialista na obra de Gustav Mahler. Foi discípulo de Benjamin Britten, Imogen Holst e do violonchelista español Gaspar Cassadó. Aínda que  Zander converteuse nun mestre con identidade propia, convencido de que “a música trata sobre o amor, sobre a expresión, sobre a liberdade, sobre a alegría”. Por iso antes de elevar a súa batuta, antes de cada concerto, dá unha charla á audiencia na que comparte as historias que se esconden detrás das composicións e nas que, ademais, transmite o seu amor pola música. “A música clásica eleva ao ser humano para ser a mellor versión de si mesmo”, asegura. 

Actualmente dirixe a Orquestra Filarmónica de Boston e a súa filial xuvenil. Músicos aos que inculca a súa pedagoxía: “A técnica non é o obxectivo final, o obxectivo final é o amor, é a expresión, a comunicación, o contacto, a comunidade”. O músico inglés é tamén autor de varios libros entre os que destaca a superventas ‘A arte do posible’.
Cal sería a última peza que lle gustaría dirixir? Na resposta de Benjamin Zander resúmese a súa paixón como unha actitude ante a vida: "A ‘Novena Sinfonía de Mahler’, porque é unha despedida que expresa a gratitude por estar vivo”.

ESTAR INFORMADO PARA TOMAR UNHA DECISIÓN

 

As matemáticas poden ser divertidas? Como poden axudarnos no noso día a día? En definitiva, cal é o poder que nos dá as matemáticas? Ninguén mellor que Adrián Paenza para responder a estas preguntas. Doutor en matemáticas e profesor na Universidade de Buenos Aires durante máis de 20 anos, Paenza está considerado como un dos grandes  divulgadores matemáticos do mundo, recibindo, entre outros, o prestixioso premio Leelavati en 2014 outorgado pola Unión Matemática Internacional, pola súa contribución e labor divulgativa. A súa paixón por ciencia, a política e o deporte levoulle, a compaxinar a súa faceta como matemático co xornalismo. Profesión que desenvolveu con éxito durante máis de corenta anos nos grandes medios arxentinos de prensa, radio e televisión na que destacaron os populares programas: Científicos Industria Arxentina e especialmente Alterados por Pi, programa que se mantivo en antena durante máis de dez anos. É autor de numerosos libros, entre os que destacan a exitosa serie: Matemática, estás aí?, Matemagia (2015), Matemáticas para todos (2017) e A porta equivocada (2018). A través de historias, retos e enigmas, Adrián Paenza logra espertar a nosa curiosidade, desafiar a nosa imaxinación e contaxiarnos o seu entusiasmo polo coñecemento e a aprendizaxe, demostrando que as matemáticas ademais de moi útiles son tremendamente divertidas.

ECOLOXÍA DA INFANCIA

 

“Cando era neno tiña unha frase para presentarme: chámome  André, teño catro anos, non me gustan os bombóns e non vou á escola”. Hoxe  André  Stern (escritor, músico,  lutier e compositor) segue presentándose como un neno de 47 anos, ao que séguenlle sen gustar os doces e nunca foi escolarizado. Tampouco os seus dous fillos. Autor de libros como ‘Xogar’ e ‘Eu nunca fun á escola’, o fillo do pensador e investigador Arno Stern defende un cambio de actitude cara aos nenos, que chama “ecoloxía da infancia”. Director do Instituto Arno Stern (Laboratorio de observación e preservación das disposicións espontáneas do neno) e da iniciativa ‘Homes para mañá’, impulsada polo neurobiólogo Gerald Hüther, André Stern propón unha filosofía educativa que respecte a curiosidade e capacidades  innatas dos nenos, para permitir o desenvolvemento do seu potencial e  autoaprendizaxe. “A neurociencia descubriu recentemente que o cerebro desenvólvese segundo o uso que lle deamos, pero cando o usamos con entusiasmo. É extraordinario que a neurobioloxía déanos a evidencia do que todo sabemos: o entusiasmo vólvenos xenios. Esa emoción fai medrar cada vez máis o noso coñecemento e, ao final, somos extremadamente competentes. Non tentemos introducir conceptos nos nosos fillos; vexamos que sae de eles”, conclúe.

A IMPORTANCIA DA MÚSICA NAS NOSAS VIDAS

 

O seu contacto coa música chegou tarde, pero a súa carreira como músico foi meteórica. O tenor granadino, José Manuel Zapata, pisou os principais teatros de ópera do mundo, dende o Teatro Real ao Metropolitan de Nova York, pero decidiu cambiar o rumbo da súa carreira para achegar a música clásica a unha audiencia máis ampla. “O problema é que non soubemos como chegar ao público contemporáneo, os auditorios están moi envellecidos”, laméntase Zapata.

 Este inusual tenor renovouse como director de orquestra e monologuista en espectáculos sinfónicos irreverentes nos que une o humor, coa música clásica e contemporánea. Cre no que fai e enche auditorios en base a un concepto sinxelo: “A boa música é  atemporal e non responde a clichés ou catalogacións estilísticas, simplemente é boa música”. ‘Tango man a man’, ‘Concerto para Zapata e Orquestra’ ou ‘From Bach to Radiohead’, son algúns dos títulos dos seus espectáculos. Montaxes que teñen a música clásica como protagonista, pero desde unha formulación pouca habitual, liberada dos corpiños e os tópicos que, segundo el, a miúdo envólvena.