UN PAÍS CHAMADO ESPAÑA

OS BORBÓNS EN ESPAÑA VII

Continúo co paseo pola galería de todos os monarcas que, baixo o apelido Borbón, sentáronse no trono de España e o repaso dos fitos máis importantes do seu reinado.

7. FERNANDO VII

Fernando VII, alcumado "o desexado" e tamén "o felón" (San Lorenzo do Escorial, 14 de outubro de 1784-Madrid, 29 de setembro de 1833), foi rei de España entre marzo e maio de 1808 e, de novo, trala expulsión do «rei intruso» Xosé I Bonaparte e o seu retorno a España e dende maio de 1814 até a súa morte en 1833, agás nun breve intervalo de tempo en 1823, en que foi destituído polo consello de Rexencia.

Fillo e herdeiro de Carlos IV e de María Luísa de Parma que foran depostos tralo motín de Aranxuez, tivera unha enorme popularidade nos primeiros momentos entre o pobo español que o alcumara como "o desexado" cando fora obrigado a abdicar en Baiona polo que pasou toda a Guerra da Independencia en Valençay en calidade de preso de Napoleón I, a quen chegara a solicitar ser o seu fillo adoptivo.

En outubro de 1802 casou coa súa prima María Antonia de Nápoles (1784-1806), que chorou de desesperación a primeira vez que o viu, debido ao seu "horrible aspecto". Co tempo, a súa esposa colleulle cariño, pero a princesa faleceu sen deixar descendencia. En 1816 casou con Mª Isabel de Braganza (1797-1818), que era sobriña súa. Con ela tivo 2 fillas que morreon, a primeira aos poucos meses e a segunda no parto, no que tamén morreu ela. En 1819 volveu casar con Mª Josefa Amalia de Saxonia (1803-1829) que morreu prematuramente, sen deixar descendencia. En 1929 casou, por cuarta vez e xa con 45 anos, coa súa prima Mª Cristina de Borbón-Dúas Sicilias (1806-1878). Do matrimonio tivo 2 fillas: a primeira, que posteriormente se coñecería como Isabel II e Luisa Fernanda. 

O reinado de Fernando VII herdou un país dividido pola guerra da independencia e o fin do seu reinado deu paso a unha guerra civil, as chamadas guerras carlistas.

Considerado por moitos historiadores como o peor rei da historia moderna de España, reforzou aínda máis a súa poder absolutista e dedicouse a perseguir aos liberais que loitaran e sangraran contra os franceses para que el recuperase o seu trono. Foi un monarca cruel, egoísta e incompetente que só buscou o seu propio beneficio e o mantemento do seu poder, sen importar a quen levase por diante entre medias.

En política exterior, o seu reinado caracterizouse polo inicio do proceso descolonizador en América latina, que rematará a finais do século XIX.

Mañá a seguinte monarca Borbón!

FONTE: Idea orixinal Daniel Delgado/muyinteresante.es e wikipedia.org Imaxe: Retratro de Fernando VII de Vicente López Portaña/wikipedia.org

OS BORBÓNS EN ESPAÑA VI

Continúo co paseo pola galería de todos os monarcas que, baixo o apelido Borbón, sentáronse no trono de España e o repaso dos fitos máis importantes do seu reinado.

6. CARLOS IV

Carlos IV, chamado "o Cazador" (Portici, 11 de novembro de 1748-Nápoles, 19 de xaneiro de 1819), foi rei de España desde o 14 de decembro de 1788 ata o 19 de marzo de 1808. Fillo e sucesor de Carlos III e de María Amalia de Saxonia.

Casou con Mª Luisa de Parma (1751-1819), cando ela tiña 13 anos, sendo primos carnais por vía paterna e parentes próximos pola vía materna de María Luisa. Tiveron catorce fillos en trece embarazos (á parte destes, a raíña tivo 10 embarazos máis que acabaron todos en abortos espontáneos, o cal suma un total de 23 embarazos). Deles, sete chegaron á idade adulta. As malas linguas dicían que foi amante do primeiro ministro Godoy.

Carlos IV intentou continuar o labor reformista do seu pai por un brevísimo período de tempo. O estalido da Revolución Francesa fíxolle temer que as súas ideas de liberdade, igualdade e fraternidade estendésense a España e freou calquera tipo de medida progresista que houbese en marcha. Carlos IV resultou ser un rei vago e nefasto que confiou a responsabilidade de gobernar en Manuel Godoy, un home autoritario e con axenda propia que fixo de España o seu casarío. Tras a firma do tratado de  Fontainebleau, polo que España e Francia (e Godoy) repartíanse Portugal, Fernando VII promoveu unha rebelión contra o seu pai e iste tivo que abdicar nel, marchándose a Francia. A cousa podería terminar aí pero Napoleón Bonaparte tiña os seus propios plans: reuniu a Carlos IV e Fernando VII en Baiona, convenceu ao fillo para que lle devolvese a coroa ao pai e ao pai para que lla dese a Xosé Bonaparte e deixounos alí encerrados con todos os luxos imaxinables mentres o preparaba a invasión de España.

Mañá o seguinte monarca Borbón!

FONTE: Idea orixinal Daniel Delgado/muyinteresante.es e wikipedia.org Imaxe: Retratro de Carlos IV de Francisco de Goya/wikipedia.org

OS BORBÓNS EN ESPAÑA V

Continúo co paseo pola galería de todos os monarcas que, baixo o apelido Borbón, sentáronse no trono de España e o repaso dos fitos máis importantes do seu reinado.

5. CARLOS III

Carlos III, chamado "o Político" a ou "o Mellor Alcalde de Madrid" (Madrid, 20 de xaneiro de 1716-Madrid, 14 de decembro de 1788), foi duque de Parma e Plasencia entre 1731 e 1735, rei de  Nápoles e rei de  Sicilia de 1734 a 1759 e de España desde 1759 ata a súa morte en 1788. Carlos era o terceiro fillo home de Felipe V que chegou á vida adulta e o primeiro que tivo coa súa segunda muller, Isabel Farnesio, polo que foron os seus medio irmáns Luís I e Fernando VI quen sucedeu ao seu pai nun primeiro momento.

Contraeu matrimonio en 1737 con María Amalia de Saxonia (1724-1760), filla de Federico Augusto II. Tiveron trece fillos, pero só sete chegaron a adultos.

O seu reinado viuse caracterizado por certo aperturismo ás ideas ilustradas e a novas formas de pensamento que viñan dos países da contorna e por unha serie de grandes reformas e melloras seguindo a filosofía do despotismo ilustrado (“todo para o pobo, pero sen o pobo”). Apoiándose en ministros como Esqulache, Grimaldi ou Floridablanca, Carlos III logrou modernizar o país e mellorar as condicións de vida da poboación mentres o mantiña todo o poder e a capacidade de decisión na súa man.

En política exterior destácase un achegamento a Francia, co que rompía a neutralidade promovida por Fernando VI, e o seu apoio ás Trece Colonias na Guerra de Independencia dos Estados Unidos.

Mañá o seguinte monarca Borbón!

FONTE: Idea orixinal Daniel Delgado/muyinteresante.es e wikipedia.org Imaxe: Retratro de Carlos III de Anton Raphael Meng/wikipedia.org

OS BORBÓNS EN ESPAÑA IV

Continúo co paseo pola galería de todos os monarcas que, baixo o apelido Borbón, sentáronse no trono de España e o repaso dos fitos máis importantes do seu reinado.

4. FERNANDO VI

Fernando VI, chamado "o Prudente" ou "o Xusto" (Madrid, 23 de setembro de 1713-Villaviciosa de Odón, 10 de agosto de 1759), foi rei de España desde 1746 ata 1759. Era o fillo menor de Felipe V e da súa primeira esposa María Luisa Gabriela de Saboya. Casou con Bárbara de Bragança (1711-1758) en 1729, que foi raíña de España ata a súa morte.

O seu goberno baseouse no apoio e consello dos seus ministros, grandes mentes do país, para reformar o estado español e lograr así un fortalecemento da súa posición internacional mediante a cal Francia e Gran Bretaña considerasen a España unha nación o bastante poderosa como para que lles conviñese tela como aliada.  É probable que os proxectos máis ambiciosos e relevantes do seu reinado fosen os levados a cabo polo marqués da Enseada, secretario de Facenda, Mariña e Indias. Entre outras cousas, o da Enseada modernizou a mariña, creou o imposto do catastro, promoveu o comercio coas Américas e creou a Real Academia de Belas Artes de San Fernando en 1752.

Fernando VI morreu un ano despois que a súa muller, sen descendencia.

Mañá o seguinte monarca Borbón!

FONTE: Idea orixinal Daniel Delgado/muyinteresante.es e wikipedia.org Imaxe: Retratro de Fernando VI de Louis-Michel van Loo/wikipedia.org

OS BORBÓNS EN ESPAÑA III

Continúo co paseo pola galería de todos os monarcas que, baixo o apelido Borbón, sentáronse no trono de España e o repaso dos fitos máis importantes do seu reinado.

3. LUÍS I

Luís I , chamado "o Ben Amado" ou "o Liberal" (Madrid, 25 de agosto de 1707-Madrid, 31 de agosto de 1724), foi rei de España, tras a abdicación do seu pai, desde o 15 de xaneiro de 1724 ata a súa morte 229 días despois, por mor das vexigas que contraera, o que converte ao seu reinado no máis efémero da historia de España. Era o fillo maior de Felipe V e María Luisa de Gabriela de Saboya. Ademais de breve, o reinado de Luís I foi irrelevante dado que quen manexaba a política do país seguía sendo o seu pai desde a Granxa de San Ildefonso, ocupándose só das festas cos seus amigos.

Casou, cando tiña 15 anos el e 12 ela, con Luisa Isabel de Orleans (1709-1742), que padecía trastorno límite da personalidade (TLP), a que a facía actuar cunha conduta impropia na corte. Non tiveron descendencia.

Mañá o seguinte monarca Borbón!

FONTE: Idea orixinal Daniel Delgado/muyinteresante.es e wikipedia.org Imaxe: Retratro de Luis i de Jean Ranc/wikipedia.org

OS BORBÓNS EN ESPAÑA II

Tal como indiquei o día anterior, comezo hoxe o paseo pola galería de todos os monarcas que, baixo o apelido Borbón, sentáronse no trono de España e o repaso dos fitos máis importantes do seu reinado.

1. FELIPE V

Como bisneto de Felipe IV, foi o sucesor do último monarca da Casa de Austria, o seu tío-avó Carlos II, polo que se converteu no primeiro rei da Casa de Borbón en España. O seu reinado comezou coa Guerra de Sucesión (1701-1713) na que reforzaría o seu dereito ao trono pola forza das armas.

Felipe V, chamado "o Animoso" (Versalles, Francia, 19 de decembro de 1683-Madrid, España, 9 de xullo de 1746), foi rei desde o 16 de novembro de 1700 ata a súa morte en 1746, cunha breve interrupción (comprendida entre o 16 de xaneiro e o 5 de setembro de 1724) por causa da abdicación no seu fillo Luís I, falecido prematuramente o 31 de agosto de 1724.

Casou coa súa curmá, María Luisa Gabriela de Saboya (1688-1714), o 2 de novembro de 1701 e tiveron catro fillos. Contraeu segundas nupcias con Isabel Farnesio (1692-1766) o 24 de decembro de 1714 e tiveron sete fillos.

A súa chegada supuxo unha modernización da economía e a política do país con reformas baseadas no modelo francés que reformularon o estado absolutista e fortaleceron a centralización dos poderes directamente na institución da coroa. Cabe destacar que aínda que tiña un poder absoluto, nunca gobernou como tal. A enfermidade que padecía desde a adolescencia e que provocaba no rei ataques transitorios de depresión impediu que Felipe V puidese cumprir regularmente coas súas tarefas de goberno. Por iso, o verdadeiro poder exercérono os seus primeiros ministros, algúns cortesáns como a princesa dos Ursinos (Marie Anne de La Trémoille), e posteriormente a súa segunda muller, Isabel  Farnesio, coa que se casou en 1714.

Durante os últimos anos do seu reinado, a enfermidade mental e a deterioro física de Felipe V fóronse acentuando, ata que na noite do 9 de xullo de 1746 morreu dun ataque cerebrovascular.

Mañá o seguinte monarca Borbón!

FONTE: Idea orixinal Daniel Delgado/muyinteresante.es e wikipedia.org Imaxe: Retratro de Felipe V de Jean Ranc/wikipedia.org

OS BORBÓNS EN ESPAÑA

 

Casa Borbón-España, que aparece no centro do Escudo de España

As casas reais son unha cousa bastante curiosa, se un párase a pensalo. En Europa, por exemplo, xurdiron dos terratenientes e nobres adiñeirados que podían manter un exército propio e impoñerse a outros tras a caída do Imperio romano. Logo apareceron as divinas providencias e a elección por parte de deidades daqueles que debían liderar a determinado pobo e así, nun par de séculos, o Vello Continente atopouse con grandes señores que afirmaban ter dereito de nacemento e divino para mandar, facer e desfacer. Ao final, non deixan de ser as propias persoas as que, cos seus actos, terminan por poñer a un ou outro no trono.

A Casa de Borbón, ou de Borbón-Anjou, é a casa real reinante actualmente en España. A rama española da Casa de Borbón é unha dinastía orixinaria de Francia que acabou desaparecendo da política gala coa chegada da República pero atopou un novo lugar onde reinar en España, país que durante séculos fora un dos seus peores inimigos. A relación entre os Austrias e os Borbóns é complexa como case todas as que teñen que ver con política, diñeiro, poder e guerras. O caso é que, por proximidade e por intereses comúns, foron facéndose inimigos e aliados segundo conviña e acabaron por mesturarse a través de matrimonios e unións que (digamos que case sempre) seguían máis un interese particular que un amor entre os devanditos. A historia quixo que, no ano 1700, o rei Carlos II de España convertésese no último dos Austrias ao falecer sen descendencia e nomear como o seu sucesor a Felipe de Anjou, fillo da súa media irmá e do Rey Sol. Este momento (e a súa posterior vitoria nunha guerra pola sucesión do trono español na que meteu a man media Europa) marcou a chegada dos Borbóns á Casa Real española.

Desde entón, moitas cousas cambiaron no país ibérico. Como resulta obvio, a nova dinastía estaba fortemente influenciada polas tenencias políticas, económicas e sociais francesas e iso levou a España a un aperturismo a novas correntes de pensamento. Entre reis e raíñas atopámonos con aqueles que aplicaron reformas que fixeron medrar ao país, os que preferían irse a cazar ou só buscaban defender os seus propios privilexios e non lles tremía a man á hora de mandar execucións e aqueles que foron froito das circunstancias. Os primeiros Borbóns, curiosamente, son menos coñecidos pero é a partir de Carlos III cando toman relevancia e vese máis claramente como as decisións dos reis (e a raíña, que só houbo una) moldearon o país que España é hoxe.

 

Árbore xenealóxica dos reis de España da casa de Borbón (en rosa). Inclúe aos últimos Habsburgos ou Austrias (en laranxa) e a súa relación de parentesco cos Borbóns, a través de Luís XIV de Francia.

Dende mañá, diariamente, faremos un paseo pola galería de todos os monarcas que, baixo o apelido Borbón, sentáronse no trono de España e repasaremos os fitos máis importantes do seu reinado.

FONTE: Idea orixinal Daniel Delgado/muyinteresante.es  Imaxes: wikipedia.org

VENTO DO NORTE

 

Iste tema "Vento do norte" forma parte do disco "Aquel neno que eu fun" do cantante cántabro Sergio Agüeros González (Torrelavega, 1975). Foi gravado en 2006, xunto co seu irmán Nando.

Iste tema foi peticionado con multitude de firmas para que fose o himno oficial de Cantabria, para substiuír a  Himno á Montaña, composto en 1926 polo mestre Juan Guerrero Urreisti, actual himno desa comunidade dende 1987.

Cantabria é unha comunidade autónoma uniprovincial situada no norte de España. Limita con Asturias ao oeste, con Euskadi (provincia de Biscaia) ao leste, con Castela e León (provincias de León, Palencia e Burgos) ao sur, e co mar Cantábrico ao norte. A súa capital e cidade máis poboada é Santander.

Emotiva canción con esta letra:

Me embruja el murmullo del río y del monte
Con lluvia de mayo me quiero mojar
Voy a correr como el lobo en la noche
Pretendo sentir toda tu inmensidad.

Me guía la luz de un rayo de luna
La clara del alba al amanecer.
Me llena de vida toda la hermosura
De esta tierra verde que aprendo a querer.

Quiero saltar de la rama de un roble
Gritar tu nombre y echar a volar
Tengo la fuerza del viento del norte
Y esa bravura que viene del mar.

Un puño de tierra, de arena o de nieve
Hacen tan pequeño lo poco que soy
Que a veces me alienta y otras me hiere
Yo vengo de ti y no se donde voy.

Quiero saltar de la rama de un roble
Gritar tu nombre y echar a volar
Tengo la fuerza del viento del norte
Y esa bravura que viene del mar.

FONTE: Musixmatch e wikipedia.org