ZONA VERDE

SOSTIBILIDADE III

Estás averiguando o que sabes sobre a sotibilidade e o que significa realmente.

A contestación á pregunta de onte é Transporte. Neste sentido, o transporte por estrada representa a maior parte, un 25% de todas as emisións. O segundo dos sectores máis contaminantes é a industria, quen representa un 19% das emisións. Séguenlle a xeración de electricidade, cun 17%, e o sector agrícola, cun 12%.

E imos coa pregunta de hoxe!

3. Á hora de facer a compra cal destas afirmacións dirías que é a menos consecuente?

- Comprar a granel é unha forma estupenda de aforrar diñeiro

- Presta atención ás datas de caducidade dos alimentos e tenta planificar as túas comidas

- Compra o que necesites, pódescho permitir a todos os niveis

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: farodevigo.es/sociedade e climatica.lamarea.com     Imaxe: sabervivirtv.com

   

SOSTIBILIDADE II

Estás averiguando o que sabes sobre a sotibilidade e o que significa realmente.

A contestación á pregunta de onte é É unha economía que fomenta a reutilizacion e que os produtos teñan unha segunda vida, como o plástico reciclado. Lonxe do actual sistema lineal de ‘usar e tirar’, aposta por outro moito máis respectuoso co medio ambiente que permite estender a vida útil dos produtos e darlles unha segunda vida mediante a prevención, a reutilización, reparación e reciclaxe, convertendo os residuos en recursos.

E imos coa pregunta de hoxe!

2. Que sector xera máis emisións contaminantes en España?

-Industria

- Agricultura e gandería

- Transporte

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: farodevigo.es/siciedade      Imaxe: euroganaderia.eu

SOSTIBILIDADE

A sostibilidade é unha das cuestións críticas tanto a nivel administrativo como particular. Tanto as empresas privadas como os municipios buscan cada vez máis formas de reducir o seu impacto ambiental, e por iso, os gases renovables están a converterse nunha opción moi atractiva para contribuír na loita contra o cambio climático e o impulso da economía circular.

Pero canto sabes sobre iste tema? Queres comprobalo? Pois alá imos!

1. Que é a economía circular e que beneficios achega?

- É unha economía baseada no usar e tirar, con producos dun só uso, polo que é máis cómoda.

- É unha economía que fomenta a reutilizacion e que os produtos teñan unha segunda vida, como o plástico reciclado.

- É unha economía baseada na reciclaxe dalgúns produtos, aínda que o plástico non é un deles.

Maña a solución e unha nova pregunta!

FONTE: farodevigo.es/sociedade

COP 15

Tras varios atrasos e imitando ás súas irmás climáticas, o Cumio de Biodiversidade de Nacións Unidas celebrada en Montreal (Canadá) como COP15 chegou a unha acordo histórico para protexer o planeta e frear a perda de biodiversidade. “Hai seis meses non estabamos seguros de poder realizar esta conferencia, pero hoxe estamos a dar un paso audaz para protexer a natureza, a auga que bebemos, o aire que respiramos”, sinalou Steven Guilbeault, ministro de medioambiente de Canadá. O documento final bautizado por moitos como “o Acordo de París da biodiversidade´” inclúe a protección do 30% do planeta, restaurar o 30% dos ecosistemas danados, reducir á metade os riscos de pesticidas, duplicar o financiamento global para a protección da natureza. “Os líderes mundiais comprométense a tomar medidas urxentes para deter e reverter a perda de biodiversidade para finais da década”, destaca o texto definitivo.

Tras varios anos de atraso, prevista inicialmente para celebrarse en 2020 en Kunming (China), pola Covid-19, China, que ostenta a presidencia da 15ª Conferencia das Partes (COP), presentou un borrador final con catro grandes obxectivos plasmados en 23 metas concretas. Ademais, o acordo inclúe o compromiso de mobilizar “polo menos 200.000 millóns de dólares anuais en financiamento nacional e internacional” relacionado coa biodiversidade. Unido a este montante, os países desenvolvidos comprométense, reza o texto, a aumentar ata 20.000 millóns de dólares para 2025 “os fluxos financeiros” para os países con menos recursos financeiros. Con todo, esta cifra “deberá aumentar ata os 30.000 millóns de dólares anuais”, apunta o borrador final.

Tras catro anos de negociacións, onte luns, case 200 países, entre os que non están os Estados Unidos, alcanzaron este acordo que “non é vinculante, aínda que os gobernos terán a tarefa de mostrar o seu progreso no cumprimento dos obxectivos con plans nacionais de biodiversidade”. Un control similar ás contribucións determinadas a nivel nacional, que os países utilizan para mostrar o progreso no cumprimento do acordo climático de París.

Estes son os obxectivos máis importantes do acordo de Kunming-Montreal para 2030:  

- Protección de polo menos o 30% das terras, augas continentais, zonas costeiras e océanos do mundo. 

- Restaurar completamente (ou estar en proceso de conseguilo) o 30% dos ecosistemas terrestres, continentais e costeiros e mariños degradados do planeta.

- Reducir o desperdicio mundial de alimentos á metade e reducir significativamente o consumo excesivo e a xeración de residuos. 

- Reducir á metade tanto o exceso de nutrientes como o risco xeral que representan os pesticidas e os produtos químicos altamente perigosos. 

- Eliminar ou reformar progresivamente os subsidios que danan a biodiversidade en polo menos 500.000 millóns de dólares cada ano para 2030. 

- Mobilizar polo menos 200.000 millóns de dólares para 2030 ao ano en financiamento nacional e internacional relacionada coa biodiversidade de fontes públicas e privadas. 

- Aumentar os fluxos financeiros internacionais dos países desenvolvidos cara aos países en desenvolvemento ata polo menos 20.000 millóns de dólares anuais para 2025 e ata os 30.000 para 2030. 

- Previr a introdución de especies exóticas invasoras prioritarias e reducir polo menos á metade a introdución e o establecemento de novas especies exóticas invasoras. E erradicalas ou controlalas nas illas e outros sitios prioritarios.

Loglarémolo! Xa veeeeeeremos!

FONTE: elpais.com e abc.es    Imaxe: enb.iisd.org

RESUCITAN UN VIRUS CONXELADO NO PERMAFROSTDURANTE 48.500 ANOS

Gran parte da tundra de Alaska é permafrost / NASA/JPL-Caltech/Charles Miller.

Características morfolóxicas que guían a identificación temperá de virus recentemente illados (tinción negativa, microscopía electrónica de transmisión). (A) A gran partícula ovoide (1000 nm de lonxitude) dos Pandoravirus co seu ápice ostiolo característico (punta de frecha branca). (B) Unha mestura de partículas de Pandoravirus e partículas icosaédricas de Megavirus que exhiben unha "porta estelar" (estrutura similar a unha estrela de mar branca que coroa un vértice, punta de frecha branca). (C) A partícula alongada dun Cedratvirus (1500 nm de lonxitude) presenta dúas estruturas en forma de cortiza no vértice (puntas de frecha brancas). (D) A partícula alongada dun Pithovirus (1900 nm de lonxitude) exhibe unha estrutura similar a unha cortiza no vértice único (punta de frecha branca). (E) A gran partícula icosaédrica "peluda" (770 nm de diámetro) dun Megavirus, coa súa prominente "porta estelar" (punta de frecha branca). (F) A partícula icosaédrica máis pequena (200 nm de diámetro) típica dos Asfarvirus/Pacmanvirus / biorxiv.org

Científicos franceses reviviron un virus de 48.500 anos de antigüidade que estivo encerrado no permafrost siberiano desde a Idade de Xeo. Introducírono nun cultivo de amebas vivas e observaron que volvía a replicarse. Podería infectar a humanos.

Os científicos reviviron varios virus antigos, incluído un de 48.500 anos que é o máis antigo xamais recuperado. Estiveron encerrados no profundo do permafrost siberiano desde a Idade de Xeo.

Nun novo artigo publicado en bioRxiv, os autores desta investigación, da que é primeiro autor Jean-Marie Alempic, explican como identificaron e reviviron 13 virus pertencentes a cinco clados diferentes, a partir de 7 mostras colleitadas no xeado Afastado Oriente ruso.

Un clado é cada unha das ramificacións que se obtén despois de facer un único corte na árbore filoxenético. Empeza cun antepasado común e consta de todos os seus descendentes, que forman unha única rama na árbore da vida.

Entre os virus identificados, puideron revivir un dunha mostra de permafrost que tiña uns 48.500 anos de antigüidade.

Tamén recuperaron tres novos virus dunha mostra de feces de mamut conxeladas, de 27.000 anos de antigüidade, así como un anaco de permafrost recheo cunha gran cantidade da do mamut. Dous novos virus máis foron illados do contido estomacal conxelado dun lobo siberiano (Canis lupus).

O equipo introduciu os virus nun cultivo de amebas vivas e demostrou que estes virus aínda eran capaces de invadir a célula e de replicarse: os experimentos mostraron que os virus aínda tiñan o potencial de ser patóxenos infecciosos.

O proxecto é obra dun equipo de investigadores da Universidade de Aix-Marseille en Francia, que en 2014 revivira un virus de 30.000 anos de antigüidade atopado no permafrost siberiano.

No seu artigo, os investigadores salientan que é necesario realizar máis investigacións sobre os virus capaces de infectar eucariotas, organismos con células que teñen un núcleo, así como a todas as formas de vida complexas, como plantas e animais, incluídos os humanos.

Os científicos sinalan que se publicaron moi poucos estudos sobre este tema. Explican que é probable que o aumento das temperaturas, como resultado do cambio climático, volva espertar moitas ameazas microbianas, incluídos os virus patóxenos, do pasado antigo.

"Como lamentablemente está ben documentado por pandemias recentes (e en curso), calquera virus novo, mesmo relacionado con familias coñecidas, case sempre require o desenvolvemento de respostas médicas altamente específicas, como novos antivirais ou vacinas", escriben os autores do estudo.

"Non existe un equivalente de ’antibióticos de amplo espectro’ contra os virus debido á falta de procesos universalmente conservados que poidan usarse como medicamentos en todas as familias de virus. Por tanto, é razoable especular sobre o risco de que as partículas de virus antigos poidan seguir sendo infecciosas e volver aparecer despois do desxeo das antigas capas de permafrost", engaden os autores.

Destacan así mesmo que o quecemento climático é particularmente notable no Ártico, onde as temperaturas media parecen aumentar o dobre de rápido que nas rexións tépedas, e que unha das consecuencias máis visibles deste proceso é o desxeo global do permafrost a profundidades crecentes.

Engaden que a desconxelación do permafrost ten importantes consecuencias microbiolóxicas, como a liberación física de bacterias vivas (ou arquexas) que permaneceron en criptobiosis atrapadas no permafrost profundo e illadas da superficie da Terra durante polo menos 2 millóns de anos.

Sinalan que o retorno periódico das epidemias de ántrax que devastan as poboacións de renos relacionouse co descongelamiento máis profundo da capa activa do permafrost na superficie do chan durante os veráns excepcionalmente calorosos, o que permitiría que as esporas centenarias de Bacillus anthracis, procedentes dos cemiterios ou cadáveres de animais vellos, volvan rexurdir.

FONTE: levante-emv.com/tendencias21

CENOURAS DE MAR: O CORAL MENOS COÑECIDO DOS FONDOS MARINOS GALEGOS

 

O mergullador e realizador galego Pedro Alonso estase a converter nunha das referencias audiovisuais á hora de divulgar a biodiversidade dos fondos mariños do país. O que comezou para el coma pasatempo está a alcanzar uns niveis de produción case cinematográficos. Nun dos seus últimos vídeos publicados na súa canle de Youtube, Alonso aspira a amosar a riqueza que teñen os solos areosos do Parque Nacional das Illas Atlánticas. Nel, pódese ver unha especie de coral non moi coñecida entre os galegos e galegas que non son asiduos mergulladores: as cenouras de mar.

É unha das variadas especies de nidarios que podemos atopar nos fondos galegos. Neste caso trátase dunha colonia carnosa de pólipos non calcáreos, de aspecto moi diferente ás corais que estamos afeitos a ver. Pertence ao grupo dos antozoos, cuxo nome significa “animais flor”, isto débese a que durante algún tempo pensouse que eran plantas e non animais.

 Alonso explica unha situación da que está canso e que lle move a facer estes vídeos: “Cando volves a terra, a xente só pregunta se pescaches ou apañaches algo. Non entenden que podas ir mergullar para observar e desfrutar destes fondos que, ademais, necesitamos coidar máis e mellor”.

FONTE: gciencia.com/fotonautas

A ATMOSFERA TERRESTRE ENCOLLEUSE 342 METROS EN 20 ANOS

A atmosfera da Terra encolleuse 342 metros en 20 anos polo CO₂ / NASA

As emisións de dióxido de carbono non só están a contaminar e quentando a atmosfera, senón que mesmo están a reducir o seu tamaño. Así o pon de manifesto unha recente investigación, que sostén que os gases de efecto invernadoiro contribuíron significativamente a que encollese a atmosfera superior. Esta era unha posibilidade que se expuxo como hipótese ao longo de varias décadas, pero agora púidose demostrar cientificamente por primeira vez.

Os investigadores centraron as súas investigacións en dúas capas, coñecidas colectivamente como MLT: a mesosfera, que comeza a uns 60 quilómetros de altitude; e a termosfera inferior, que comeza ao redor dos 90 quilómetros.

Os datos do satélite TIMED da NASA, un observatorio que recompila datos sobre a atmosfera superior, resultaron ser un verdadeiro filón, porque proporcionaron información de presión e temperatura para as dúas capas MLT durante un período de case 20 anos, desde 2002 ata 2021.

Eses datos demostraron un arrefriado radiativo na atmosfera superior causado polo dióxido de carbono. Ese arrefriado está a provocar que a estratosfera contráiase, e está a facer o mesmo coa mesosfera e tamén coa termosfera.

 

Capas da atmosfera / ENTERARSE

Utilizando os datos do satélite, Mlynczak e o seu equipo puideron concluír que a mesosfera e a termosfera inferior contraéronse en total uns 1.333 metros. Desa cifra, aproximadamente 342 metros son o resultado do arrefriado inducido polo CO₂ emitido polo home.

Tendo en conta que a termosfera esténdese varios centos de quilómetros, eses 342 metros poden non parecer moito. Con todo, un artigo publicado en setembro pola física Ingrid Cnossen do British Antarctic Survey no Reino Unido calculou que o arrefriado termosférico podería resultar nunha redución do 33% na resistencia atmosférica para o ano 2070.

As consecuencias deste feito poderían alcanzar aos obxectos en órbita ao redor da Terra. Segundo o estudo, podería producirse un incremento na lonxevidade dos refugallos espaciais, como satélites obsoletos e outros elementos da órbita terrestre, o que implicaría que poderían permanecer no seu lugar durante máis tempo.

Á súa vez, a acumulación de lixo espacial causaría problemas e riscos para os satélites máis novos que orbitan ao redor da Terra e para a Estación Espacial Internacional, así como ás observacións espaciais en xeral.

"Unha consecuencia é que os satélites permanecerán activos por máis tempo, o cal é xenial, porque a xente quere que os seus satélites permanezan en funcionamento", explicou o científico xeoespacial Martin Mlynczak, do Centro de Investigación Langley da NASA.

"Pero tamén os residuos permanecerán máis tempo e probablemente aumenten a probabilidade de que os satélites e outros obxectos espaciais valiosos necesiten axustar a súa traxectoria para evitar colisións", engadiu.

FONTE: José Lluís Ferrer/farodevigo.es/medio-ambiente

A POMBA FAISÁN DE CALUGA NEGRA

 

A pomba faisán de caluga negra sobrevive. Facía 140 anos que non se viu un exemplar desta especie, pero hai unhas semanas unha expedición científica confirmou a súa existencia nun recóndito bosque dunha illa de Papúa Nova Guinea. Un vídeo e varias fotografías demóstrano. O sorprendente achado emocionou os descubridores: "Foi como descubrir un unicornio".

Non se sabe cantos exemplares quedan desta subespecie de pomba faisán, cuxo nome científico é Otidiphaps nobilis insularis, pero é evidente que está en perigo crítico de extinción, e que probablemente a súa área de distribución limítese a un pequeno recuncho da illa de Fergusson, conformada principalmente por áreas montañosas e selvas tropicais.

Localización da illa de Fergussón, onde se acho á pomba faisán de caluga negra /Burmesedays

A expedición en busca desta ave realizouse en setembro. Estivo coliderada por Jordan Boersma, do Laboratorio de Ornitoloxía de Cornell, da Universidade de Cornell en Ithaca, en Nova York, quen explica que durante gran parte da viaxe, parecía que non habería posibilidade de atopar á ave.

De feito, foi case ao final da viaxe cando se rexistrou o descubrimento. "Estabamos a só dous días do final do noso tempo na illa Fergusson cando unha das nosas cámaras remotas gravou ao ave camiñando e abanicando a súa cola", explica Boersma.

Os investigadores puideron tomar imaxes e un vídeo desta gran ave, que habita no chan e ten unhas costas de cor amarroado, a cabeza e o corpo negros e unha cola que se balancea como a dun faisán.

Os expedicionarios sospeitan que só existen exemplares da especie terra dentro na illa Fergusson. "É un terreo xeotérmico cálido e extremadamente accidentado, entrelazado con ríos sinuosos e denso con insectos que pican e samesugas", detalla a Universidade de Cornell.

"Despois dun mes de procura, ver esas primeiras fotos da pomba faisán foi como atopar un unicornio", lembra Mittermeier. "É o tipo de momento co que soñas toda a túa vida como conservacionista e observador de aves", engade.

A pomba faisán de caluga negra é unha gran descoñecida para os científicos. Fora vista por última vez en 1883. Sábese moi pouco desta especie, á parte de dúas especímenes colleitados en 1882. Si pervivía na memoria dos habitantes da illa, que conservaran o seu nome, ‘Auwo’, e moitas historias e lendas das que é protagonista.

Non hai gravacións dos seus sons, aínda que os investigadores cren que probablemente soará parecido a unha especie diferente de pomba faisán na parte continental de Papua Nova Guinea, un son que os aldeáns comparan con "o berro desesperado dunha muller condenada ao ostracismo pola súa comunidade".

 

Debuxo da pomba faisán de caluga negra / John Gerrard Keulemans

Precisamente o coñecemento indíxena foi clave para o éxito da expedición. Varios aldeáns comentaron que escoitaran á pomba faisán de caluga negra. E Doka Nason, experto local en aves, uniuse á procura e aconsellou ao equipo onde buscar. Nason instalou tamén a cámara que finalmente gravou á ave. "Cando vin as fotos, estaba incriblemente emocionado", rememora. "Estaba a saltar berrando: ’Lográmolo!’", exclama.

"Foi unha experiencia única na vida traballar cos insulars de Fergusson para atopar a pomba faisán e dar charlas en escolas e pobos sobre a nosa procura foi o máis destacado", apunta Jason Gregg, outro dos líderes da expedición.

"Os nenos rumoreaban o nome local do ave, ‘Auwo’, e todos falaban respecto diso. Estou moi feliz de saber que esta especie sobrevive e abre oportunidades para aprender aínda máis sobre ela e o seu incrible fogar", comenta Gregg.

Pero os conservacionistas están preocupados polo futuro da especie. O principal terrateniente da zona na que se atopou o ave explicou ao equipo de procura que acababa de asinar un acordo cunha empresa madeireira, unha medida que podería destruír o hábitat do faisán de caluga negra e provocar a súa extinción.

O equipo está a buscar financiamento para poder volver a Fergusson e tratar de pescudar cantos exemplares quedan. "A razón pola que me importa, pola que creo que a todos deberíanos importar, é que esta ave significou algo e continúa significando algo para a xente local", sinala Boersma.

"Esta especie é parte das súas lendas e cultura. Se a perdemos, entón a súa importancia cultural perderase xunto co papel que desempeña neste fantástico ecosistema", engade. A comunidade local mostrouse tamén moi emocionada co descubrimento.

FONTE: Ramón Díaz/farodevigo.es/medio-ambiente