Un científico español crea vida sintética capaz de imitar a sistemas orgánicos (Máis preto de lograr a vida artificial)

Imaxes tomadas con microscopio electrónico de varrido (SEM) / Juan Pérez- Mercader

O astrobiólogo español Juan Pérez Mercador, investigador principal na Iniciativa sobre a Orixe da Vida na Universidade de Harvard (Estados Unidos), converteuse no primeiro científico en crear vida artificial de cero: é dicir, sistemas completamente sintéticos que se comportan igual que os vivos naturais.

O seu achado, descrito nun artigo publicado este luns na revista PNAS, supón un fito en materia de bioloxía sintética e novos materiais, e abre a porta, entre outros, ao desenvolvemento de aplicacións para crear vida artificial que imite aos sistemas vivos sen recorrer a eles.

“Mostramos como se poden xerar sistemas totalmente sintéticos nun medio acuoso, cuxas moléculas de partida son independentes da bioquímica —non teñen relación cos da vida natural— pero que, cando os facemos reaccionar químicamente mediante luz, xeran novas moléculas que autoensámblanse dando lugar a sistemas microscópicos que imitan aos sistemas vivos”, explica Pérez Mercador nunha entrevista con EFE.
 

A ilustración amosa as diferentes etapas polas que varias moléculas non biolóxicas medraron e multiplicáronse / Juan Pérez Mercader/PNA

Partindo dun pequeno grupo de sete ou oito moléculas simples e independentes da bioquímica en solución acuosa, o investigador e o seu equipo conseguiron que se dean as características dun sistema vivo natural: a capacidade de xestionar información, metabolizar (xerar moléculas complexas a partir de moléculas simples), reproducirse e evolucionar.

El e o seu equipo parten dunha solución acuosa de moléculas simples de menos de cinco nanómetros, ás que aplican luz para iniciar un proceso de metabolismo similar ao que ocorre na vida natural. A continuación, esas moléculas autoensámblanse en estruturas celulares semiporosas que se acaban degradando baixo a luz e nese proceso reprodúcense en forma de esporas, xerando unha segunda xeración de moléculas.

As novas células xurdidas nese proceso reprodutivo maduran e seguen o mesmo ciclo ata acabar producindo a unha terceira xeración. E así sucesivamente a partir das primeiras moléculas simples, segundo detállase no artigo.

“Logramos que sistemas sinxelos e pequenos, en presenza de luz e comida proveniente da ambiente inicial, reprodúzanse por esporas, expulsando moléculas soltas que volven ao medio e empezan a atoparse con outras alí e con luz, e inician un novo ciclo”, indica o investigador.

Nese proceso, os investigadores tamén son os primeiros en alumar un sistema sintético artificial que posúa unha das claves da evolución de Charles Darwin: a chamada variación heredable (as diferenzas entre membros dunha poboación viva natural que se transmiten de xeración en xeración a través do seu material xenético).

“Démonos conta de que crear sistemas coas propiedades da vida, non require da bioquímica, e iso supón que estes sistemas teñen a capacidade para evolucionar; é dicir, se cambia a contorna, adáptanse ás novas condicións e vanse facendo máis complexos”, apunta.

O logro de crear vida sintética artificial é froito de moitos anos de traballo por parte de Pérez Mercador (Alcalá de Guadaíra, Sevilla, 1947), que tamén foi o fundador e primeiro director do Centro español de Astrobioloxía (CAB, CSIC-INTA) e desde 2010 dirixe un equipo de científicos que investigan a orixe da vida non bioquímica na Universidade de Harvard.

Aínda que el e o seu equipo xa describiron como sintetizar moléculas para xerar células artificiais simples nun traballo publicado en Scientific Reports en 2017, neste caso recorren a unha nova fórmula para facelo e convértense nos primeiros en describir como se reproduce a vida sintética.

O achado terá grandes implicacións para coñecer mellor o camiño que puido xerar os primeiros seres vivos baseados en bioquímica na Terra primitiva a partir de situacións simples, ou como se podería xerar vida noutros lugares do sistema solar, en exoplanetas ou outros lugares do Universo. Ademais, repercutirá no ámbito tecnolóxico para buscar aplicacións a sistemas que imitan os sistemas vivos sen recorrer a eles.

FONTE: agenciasinc.es

CANTO SABES DA REXIÓN DE MURCIA? XIV (FIN)

Remato coa serie adicada á Rexión de Murcia, tamén coñecida como o “Xardín de Europa”. Destacamos as súas reservas mariñas, praias paradisíacas, pinturas rupestres, vestixios romanos, tradicións únicas, chans fértiles e as terras de cultivo que se estenden en todas direccións dan lugar a marabillosos froitos, apreciados nos seus pratos irresistibles, e unha natureza envexable.

A contestación correcta á pregunta de onte, e última da serie é Nino Bravo. Luis Manuel Ferri Llopis, coñecido artisticamente como Nino Bravo, nado en Aielo de Malferit (Valencia) o 3 de agosto do 1944 e finado en Villarrubio (Cuenca) o 16 de abril de 1973, foi un cantante español.

O resto de fuguras son murcianos: Calor Alcaraz (El Palmar, Murcia; 5 de maio de 2003) e Alejandro Valverde (Las Lumbreras, Murcia, 25 de abril de 1980).

E así remato esta serie, esperando que servise para coñecer algo mellor esta comunidade autónoma.

Ata a próxima serie!

FONTE: es.wikipedia.org  Imaxes: open.spotify.com

#DígochoEu: Non digas *xelo

En galego non temos nin *xelo nin *xelados!

#DígochoEu

CHINA: O REINO OCULTO

Neste vídeo de viaxe en China 4K, GlobDocs lévate a explorar montañas de China, paisaxes que desafían a lóxica e pobos esquecidos. Este documental sobre China revela unha China salvaxe e auténtica, coa fauna de China como o gato leopardo, mono rhesus, faisán común, pantera nubrada, londra europea, takin, cervo sika e o maxestoso corvo grande. Un verdadeiro documental de natureza que te convida a explorar China como nunca antes.

SABÍAS QUE... É TAN PERIGOSO O DRAGÓN AZUL?

Mide só entre tres e catro centímetros pero pechou praias, causado temor aos bañistas e desbancou ás mismísimas medusas no que a alarmas a pé de beira respecta. O dragón azul, unha diminuta e preciosa babosa que non se adoita prodigar no Mediterráneo, gañouse un primeiro posto no podio como non grato protagonista do verán. Dunha vistosa cor azul, velo nadar facendo piruetas sobre a auga é ter ansias súbitas de tocalo pero alto aí! Se o dragón azul conseguiu que soen todos os sinais é porque é altamente urticante.

O dragón azul, Glaucus atlanticus, é un nudibranquio peláxico. Isto significa que, igual que todas as especies peláxicas, sexan animais ou vexetais, vive en augas abertas medias e superficiais e evita o fondo mariño e a costa; con todo, é posible que o dragón azul, arrastrado por correntes e polo aumento de temperatura da auga, apareza de cando en vez a poucos metros da praia, como sucedeu agora.

En xeral habita augas tépedas e tropicais, é fiel aos océanos Atlántico e Índico e surfeiro habitual en Sudáfrica e Mozambique; ata 2021, facía 300 anos! que non se documentaba no Mediterráneo. Unha vez máis, o culpable máis sinalado é o consabido e documentado cambio climático que se manifesta co aumento de temperatura da auga mariña e unha meteoroloxía cambiante que inclúe correntes que permiten arrastralo ata augas que, en teoría, deberían ser máis frías.

Na súa parte dorsal presenta unha cor azul prata mentres que o seu ventre é azul pálido. Frota e nada sobre as súas costas grazas á inxestión de aire que en forma de burbulla pode manter no seu estómago e desprazarse así boca arriba sobre a superficie. Móvese con graza e acrobacias como unha nadadora de sincronizada. Ten seis apéndices ao longo do tronco chamados ceratas que á súa vez posúen varias terminacións e os seus tons azuis, en todas as partes do seu corpo, están adornados por vetas un pouco máis escuras que percorren o seu tronco. Este despregamento cromático engamado está firmemente relacionado coa súa subsistencia como especie: o seu deber, como todas elas, é camuflarse para defenderse dos seus depredadores e buscar alimento.

No sustento que necesita reside a razón da súa tóxica picadura. Glaucus atlanticus aliméntase de diversos hidrozoos pero o seu prato favorito é unha medusa, a carabela portuguesa, Physallia physales, que é altísimamente urticante. Consome exemplares desta especie enteritas e mentres o fai, almacena e selecciona as toxinas, chamadas cnidocitos, para o seu propio uso. Deposítaas nas ceratas, esas terminacións visibles que concentran a toxicidade, por iso é polo que estas acaben sendo a zona máis urticante. Importante saber que as ceratas actívanse por presión, e non por rozamento ou por un contacto accicental, por tanto, hai que manosearlas dalgún modo para que piquen. Folga dicir que os humanos e o noso sangue non somos alimento para o dragón azul así que, igual que sucede coas medusas, nunca van cheirar a nosa pel a distancia, nin nos perseguirán, nin lles chamamos a atención, nin irán a por nós: son os encontros accidentais (estamos no seu medio) os que nos afectan.

A picadura do dragón azul é dolorosa. Más urticante que a que nos pode producir calquera das especies de medusas habituais que atopamos no Mediterráneo, aínda que parecida á das carabelas portuguesas, que igual que os dragóns azuis tamén apareceron puntualmente preto das costas mediterráneas e en Xibraltar. Nalgúns casos extremos, en persoas máis sensibles ou con determinadas alerxias, pode provocar mareos, vómitos, malestar e dor de cabeza. Se recibimos unha picadura, recoméndase que, tal como fariamos coa dunha medusa, lavémonos a zona afectada con auga salgada de mar e apliquemos algún pano frío, pero non xeo e nunca vinagre ou alcohol. Aínda que non debería ir a máis, recoméndase sempre que no caso de que a picadura empeore, visitemos con urxencia un servizo médico.

FONTE: Mónica Artigas/nationalgeographic.com.es

CANTO SABES DA REXIÓN DE MURCIA? XIII

Continúo coa serie adicada á Rexión de Murcia, tamén coñecida como o “Xardín de Europa”. Destacamos as súas reservas mariñas, praias paradisíacas, pinturas rupestres, vestixios romanos, tradicións únicas, chans fértiles e as terras de cultivo que se estenden en todas direccións dan lugar a marabillosos froitos, apreciados nos seus pratos irresistibles, e unha natureza envexable.

A contestación correcta á pregunta de onte é 12. Na Rexión de Murcia adóitanse distinguir 12 comarcas, aínda que non están nin recoñecidas nin delimitadas oficialmente. O Estatuto de Autonomía da Rexión de Murcia configura a comarca como un dos elementos da súa organización territorial, mais a Asemblea Rexional de Murcia non promulgou ningunha lei de comarcalización, polo que, de momento, tales comarcas carecen de personalidade xurídica.

E imos coa pregunta de hoxe e última da serie!

13. Un destes personaxes famosos non da Rexión de Murcia. Cal é?

- 1

- 2

- 3

Mañá a solución e fin da serie!

FONTE: es.wikipedia.org  Imaxes: museoninobravo.com, el mundo.es e es.wikipedia.org

#DígochoEu: Non digas *chaflán

A única palabra acabada en -flan que temos en galego é o propio flan! Así que non digas *chaflán.

#DígochoEu

CANTO SABES DA REXIÓN DE MURCIA? XII

Continúo coa serie adicada á Rexión de Murcia, tamén coñecida como o “Xardín de Europa”. Destacamos as súas reservas mariñas, praias paradisíacas, pinturas rupestres, vestixios romanos, tradicións únicas, chans fértiles e as terras de cultivo que se estenden en todas direccións dan lugar a marabillosos froitos, apreciados nos seus pratos irresistibles, e unha natureza envexable.

A contestación correcta á pregunta de onte é 45. A Rexión de Murcia está dividida en 45 concellos. Varios deles rozan ou incluso superan aos 1.000 km² de extensión, como Lorca (1.676 km²), que é o segundo municipio máis extenso do Estado español despois do de Cáceres, en Estremadura. Por este motivo, en Murcia é común a división dos municipios en pedanías e deputacións; así, o municipio de Murcia posúe 54 pedanías e o municipio de Cartagena 24 deputacións. Na Rexión hai 66 deputacións (pertencentes ás localidades de Cartagena, Lorca e Totana) e 295 pedanías (do resto de municipios). Albudeite e Pliego non teñen pedanías.

E imos coa pregunta de hoxe!

12. Cantos comarcas ten a Rexión de Murcia?

- 6

- 12

- 18

Mañá a solución e una nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org  Imaxes: miacademiadeoposiciones.com e es.wikipedia.org