Blogia

vgomez

A biodiversidade do solo actúa como ‘escudo natural’ que protexe cultivos e humanos de patóxenos

O traballo aporta o primeiro atlas mundial de patóxenos do chan / Pexels

 

Os solos son un dos maiores reservorios de patóxenos, pero estes non se acumulan por igual en todos os ecosistemas. Dous estudos internacionais, coliderados polo Instituto de Recursos Naturais e Agrobiología de Sevilla (IRNAS-CSIC), configuran o primeiro atlas global de patóxenos bacterianos do solo e revelan que unha microbiota activa e diversa diminúe a súa prevalencia. Os resultados publicados en Nature Communications sinalan que a biodiversidade frea as infeccións bacterianas en cultivos estratéxicos como o tomate e o arroz. O traballo publicado en Cell Host & Microbe demostra este mesmo comportamento natural ante patóxenos perigosos para a saúde humana, como os que causan a tuberculose ou a salmonelose.

“Na era do microbioma, comprendemos que a defensa biolóxica que se produce, por exemplo, na pel ou no tracto dixestivo dos organismos, ten o seu paralelo na capacidade natural do solo, xa que cando a microbiota é diversa, contribúe a evitar o establecemento e a proliferación de patóxenos”, asegura Míriam Muñoz Rojas, coautora de ambos os estudos e investigadora no IRNAS-CSIC.

O primeiro dos traballos demostra que os solos máis resistentes ás pragas vexetais son aqueles onde predominan certos grupos de bacterias beneficiosas. Tras a análise de 1.600 mostras de solos en 59 países, o equipo investigador descubriu o papel clave de dúas grandes familias de bacterias, que actúan como gardiáns naturais do solo: as Actinobacterias, que producen de forma natural compostos químicos capaces de acabar ou de frear os patóxenos; e as Bacillota, bacterias que compiten con estes polo espazo e os recursos.

A presenza destes microorganismos no solo pode aumentar polos residuos animais e humanos, determinadas prácticas agrícolas ou a deposición de esporas transportadas polo aire, entre outros factores. En solos alterados, con escasa diversidade, poden incrementar a súa presenza no microbioma residente e ter o potencial de infectar os cultivos.

En termos de seguridade alimentaria, comprender estes mecanismos é esencial para protexer cultivos estratéxicos como o tomate, a pataca ou o arroz fronte a epidemias bacterianas emerxentes. “Se logramos fomentar a biodiversidade nativa do solo, poderiamos axudar a reducir a dependencia de agroquímicos, promovendo cultivos máis resilientes de forma natural”, destaca Manuel Delgado Baquerizo, líder do Laboratorio de Biodiversidade e Funcionamento Ecosistémico (BioFunLab) e coautor de ambos os traballos. Os autores destacan o potencial deste mecanismo como estratexia agrícola, baseada na natureza, que fomenta a biodiversidade do solo e reduce a presenza de patóxenos nos nosos cultivos.

A capacidade da biodiversidade para evitar a proliferación de microbios patoxénicos tamén afecta a saúde humana. “Multitude de bacterias patóxenas para os seres humanos viven no solo, moitas delas oportunistas. É dicir, que, aínda que adoitan ser inofensivas en organismos sans, proliferan cando as condicións son favorables. Os nosos estudos demostran que a biodiversidade do solo é esencial para controlar o seu incremento”, explica Delgado Baquerizo.

O equipo investigador identificou 80 especies bacterianas potencialmente perigosas para os seres humanos en solos de todo o mundo. Entre estas especies, 25 resultaron ser dominantes —presentes no 80% das mostras analizadas—, destacando a presenza da bacteria da tuberculose (Mycobacterium tuberculose), a salmonela ou o Bacillus anthracis, responsable de enfermidades como o ántrax.

Estes patóxenos son especialmente abundantes en ecosistemas húmidos. O factor climático máis determinante é a choiva: o 82% dos patóxenos dominantes correlaciónanse coas precipitacións. “O mesmo que ocorre con outros microorganismos do solo, o aumento de auga no terreo facilita o desprazamento e supervivencia dos patóxenos”, aclara Muñoz Rojas. Outro factor climático é a calor. A maior temperatura, maior presenza de patóxenos, o que destaca a relevancia destes estudos no contexto actual de cambio climático.

“Os nosos resultados proporcionan unha base científica clara, que será útil para mellorar os sistemas de vixilancia preventiva e a atención da saúde fronte a enfermidades producidas por bacterias do solo no escenario de cambio climático”, resaltan os asinantes do estudo.

Estes estudos presentan por primeira vez un atlas global dos patóxenos bacterianos tras analizar 1.602 metaxenomas do solo procedentes de 59 países. Este enfoque pon en valor a colaboración científica internacional para identificar tendencias comúns en solos de todo o mundo que permitan abordar desafíos como a seguridade alimentaria e o cambio climático. Aínda que a inmunidade do solo varía significativamente segundo o clima e o uso do mesmo, os mecanismos biolóxicos básicos son universais.

Segundo o atlas, os patóxenos humanos dominantes prevalecen nos ecosistemas húmidos. Coa tendencia actual de aumento de temperaturas e maior humidade atmosférica, prevese que a biodiversidade do solo se poida ver alterada e, polo tanto, a comunidade microbiana. “Os modelos preditivos suxiren que é probable que os patóxenos bacterianos dominantes aumenten de proporción en escenarios climáticos futuros, particularmente en rexións tropicais e subtropicais”, explican os autores.

“Este traballo non sería posible sen unha ampla colaboración internacional que permitiu integrar datos e enfoques de múltiples rexións do mundo, aspecto fundamental para comprender un fenómeno a escala global”, conclúe Muñoz Rojas, coautora en ambos os estudos.

FONTE: gciencia.com

TAL DÍA COMO HOXE: 24 DE MAIO...

1822 Tras a batalla de Pichincha (gañada polo xeneral Antonio José de Sucre) Ecuador independízase de España.

1844 Desde o Capitolio de Washington á cidade de Baltimore, o inventor Samuel Morse emite a primeira mensaxe telegráfica.

1883 Despois de 14 anos de construción, inaugúrase oficialmente a ponte de Brooklyn, o primeiro construído con cables de aceiro, por John e Washington Roebling.

1940 Igor Sikorsky realiza a primeira proba exitosa do seu helicóptero dun só rotor.

1976 Entre Londres e Washington D. C. comeza o servizo do avión supersónico Concorde.

1993 Microsoft desenvolve Windows NT.

FONTE: hoyenlahistoria.com    Imaxes: es.wikipedia.org

SOLUCIÓN SOPA DE LETRAS CXCIV

Máis capitales do mundo!

MANAMA (Capital de Bahrain)  

BRASILIA (Capital de Brasil)           

TIMBU (Capital de Bután)

PALIKIR (Capital dos Estados Federados de Micronesia)  

MALABO (Capital de Guinea Ecuatorial)

TEGUCIGALPA (Capital de Honduras)

IACARTA (Capital de Indonesia)        

DUBLÍN (Capital de Irlanda)

TOKYO (Capital de Xapón)

ABUJA (Capital de Nixeria)            

KYMGSTON (Capital de Xamaica)        

ZAGREB (Capital de Croacia)

CANTO SABES DE XEOGRAFÍA DE ESPAÑA? XXXIII

Continúo coa serie adicada á xeografía española, xa que coñecela en profundidade non só nos axuda a entender mellor o noso país, senón tamén a interpretar como inflúe na nosa cultura, economía e formas de vida.

A contestación correcta á pregunta de onte é Mar Cantábrico. A Illa de Santa Marina ou Illa dos Jorganes é a maior das reducidas illas de Cantabria, cunha extensión de 18’5 hectáreas. Está preto da costa do municipio de Ribamontán al Mar, ao leste da boca da baía de Santander.

E imos coa pregunta de hoxe!

33. Onde se atopa o Mar Menor?

- Comunidade Valenciana

- Andalucia

- Rexión de Murcia

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Propia e es.wikipedia.org   Imaxes: bahiasantander.es e valladares.info

Un 'mini Plutón' imposible: descobren unha atmosfera nun pequeno mundo que non debería tela

Na ilustración, secuencia temporal dunha estrela pasando detrás dun pequeno Obxecto Transneptuniano con Atmosfera / (NAOJ)

Sabemos ben que non todos os planetas ou satélites teñen unha atmosfera. De feito, na nosa propia veciñanza cósmica abundan os mundos de rocha espida e cráteres expostos directamente ao baleiro do espazo. Aí están, por exemplo, Mercurio, a Lúa ou Ceres, que é ao mesmo tempo o maior dos asteroides do cinto rochoso entre Marte e Xúpiter e o máis pequeno dos planetas ananos. Con todo, un equipo de astrónomos acaba de atopar aquí mesmo, no noso propio Sistema Solar, un mundo que non debería ter unha atmosfera baixo ningún concepto, pero que, sorprendentemente, tena.

O achado, que se acaba de publicar en Nature Astronomy e que foi levado a cabo por un equipo internacional dirixido por Ko Arimatsu, do Observatorio Astronómico Nacional do Xapón (NAOJ), desafia directamente a nosa comprensión sobre como e onde poden existir eses envoltorios gasosos no espazo. Ata o momento, os astrofísicos estableceran unha clara ’liña vermella’: un corpo celeste necesita un diámetro de polo menos 1.000 quilómetros para ter a gravidade suficiente capaz de reter gases ao seu redor.

Pero o obxecto transneptuniano (612533) 2002 XV93 non segue esa regra. Trátase do que os expertos denominan un ’plutino’, un parente moi afastado de Plutón que orbita o Sol a miles de millóns de quilómetros de distancia, na inmensidade xeada do Cinto de Kuiper. O seu diámetro apenas roza os 500 quilómetros. En comparación, o propio Plutón, que xa de seu é minúsculo a escala planetaria, ten 2.377 km de ancho, case cinco veces máis.

Durante as últimas décadas, leváranse a cabo observacións detalladas doutros ’xigantes’ da zona exterior do noso sistema planetario, mundos como Eris, Makemake ou o enigmático Quaoar. E tamén de toda unha lista de obxectos ’menores’ que parecían confirmar ese límite teórico dos 1.000 quilómetros. Pero con (612533) 2002 XV93, todo ese armazón teórico veuse abaixo.

Nas frías e escuras profundidades do Sistema Solar exterior, onde a luz do Sol non é máis que un afastado e tenue resplandor, rastrexar algo tan fino e invisible como unha atmosfera é toda unha fazaña científica e tecnolóxica, algo imposible de ’ver’ a través da lente dun telescopio. De modo que, para conseguilo, os investigadores aproveitaron unha carambola astronómica coñecida como ’ocultación estelar’.

Trátase de algo parecido a mirar, de lonxe, un farol en plena noite. De súpeto, unha couza pasa exactamente por diante da lámpada, e bloquea a súa luz por un instante. Se a couza fose como unha simple pedra sen aire, a luz do farol desaparecería de golpe, e volvería acenderse de súpeto cando o insecto terminase de cruzar. Pero se ese obxecto voador estivese envolto nunha capa de fume ou brétema, a luz atenuaríase de forma suave e gradual ao principio, filtrada polo gas, e recuperaríase aos poucos ao final.

E iso foi exactamente o que pasou. O 10 de xaneiro de 2024, unha rede de telescopios profesionais no Xapón, xunto coa axuda de astrónomos afeccionados, apuntaron ao firmamento xusto cando (612533) 2002 XV93 pasaba por diante dunha estrela afastada na constelación de Auriga. A luz da estrela non se apagou de forma instantánea, senón que experimentou un desmaio gradual durante algo máis dun segundo. Era a firma inconfundible dunha atmosfera.

«Foi toda unha sorpresa, asegura o investigador principal, Ko Arimatsu. Algo que cambia a nosa visión dos mundos pequenos do Sistema Solar, e non só os de máis alá de Neptuno. Este descubrimento desafia a visión convencional de que as atmosferas se limitan a planetas grandes, planetas ananos masivos e algunhas lúas».

Os datos revelan que estamos ante un ’veo atmosférico’ extremadamente tenue. A presión estimada, en efecto, rolda apenas os 100 e 200 nanobares. É dicir, trátase dunha atmosfera entre 5 e 10 millóns de veces máis fina que a da Terra, e mesmo entre 50 e 100 veces máis lixeira que a fráxil bruma que rodea Plutón. O cal, con todo, non resolve o enigma que supón a súa mera existencia.

E é que as leis da física din claramente que, debido á baixísima forza gravitacional dunha rocha de 500 km, o gas que a envolve escápase constantemente ao espazo e debería, por tanto, evaporarse por completo en menos de 1.000 anos, un simple parpadeo en tempo cósmico. Por tanto, esa atmosfera non pode ser un remanente da formación do Sistema Solar. Algo a tivo que crear, ou repoñer, en tempos moi recentes.

Para tratar de pescudar a verdade, os investigadores recorreron aos datos do Telescopio Espacial James Webb, e as súas observacións revelaron unha superficie rica en xeo de auga, pero ningún rastro de depósitos masivos de volátiles, como metano ou nitróxeno na superficie, que puidesen estar sublimándose (pasando de xeo a gas directamente) impulsados pola leve calor solar.

Ante este panorama, aos científicos só quedan dúas hipótese de traballo. «Unha posibilidade, sinalan os autores no seu artigo, é que un cometa chocase contra (612533) 2002 XV93, liberando gas que formou unha atmosfera temporal». De ser así, os astrónomos da Terra terían a enorme sorte de ’pillalo’ xusto a tempo, antes de que o gas se desvaneza para sempre.

«A outra posibilidade, escriben os investigadores, é que algún evento xeolóxico trouxese gases conxelados ou líquidos desde o interior profundo do obxecto ata a superficie». É dicir, criovulcanismo, volcáns subterráneos que cuspen lodo xeado desde un océano oculto, e que deste xeito repoñen activamente a atmosfera que se escapa.

«Os nosos achados, conclúe Arimatsu, suxiren que unha fracción destes planetas menores xeados e distantes poden exhibir atmosferas». O cal é unha absoluta sorpresa. Agora, só o tempo pode ditar sentenza. Se a envoltura desaparece nuns anos, sería un cometa. Se se mantén, estaremos ante o achado dun mundo xeológicamente vivo na fronteira mesma do Sistema Solar, algo que os astrónomos nunca imaxinaron que puidese existir.

FONTE: J. María nieves/abc.es/ciencia

SOPA DE LETRAS CXCIV

MANAMA          BRASILIA           TIMBU

PALIKIR           MALABO             TEGUCIGALPA

IACARTA          DUBLÍN              TOKYO

ABUJA              KYMGSTON         ZAGREB   

CANTO SABES DE XEOGRAFÍA DE ESPAÑA? XXXII

Continúo coa serie adicada á xeografía española, xa que coñecela en profundidade non só nos axuda a entender mellor o noso país, senón tamén a interpretar como inflúe na nosa cultura, economía e formas de vida.

A contestación correcta á pregunta de onte é Albacete. Almansa é unha localidade pertencente á provincia de Albacete, en Castela-A Mancha. O termo municipal limita coas provincias de Valencia e Alacant e coa Rexión de Murcia. Nela atópase o Castelo de Almansa, construción orixinal que correspondeu aos almohades. No século XIV a fortaleza pasou a mans do infante don Juan Manuel, quen aproveitando a construción almohade, mandou reconstruír algúns dos seus elementos e murallas, diferenciándose a cachotería cristiá do século XIV do tapial árabe do século XII. Juan Pacheco, I marqués de Villena, deulle a morfoloxía actual ao castelo, coa construción da torre da homenaxe, as torres semicirculares das murallas e a barbacana defensiva. As súas armas aparecen nas claves das bóvedas de crucería sinxela da súa torre da homenaxe. A principios do século XX e grazas aos informes realizados pola Real Academia da Historia e a Real Academia de Belas Artes de San Fernando, o castelo de Almansa foi declarado por Real Orde do 2 de febreiro de 1921 Monumento Histórico-Artístico Nacional. 

E imos coa pregunta de hoxe!

32. Onde se atopa a Illa de Santa Marina?

- Mar Mediterráneo

- Mar Cantábrico

- Océano Atlántico

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Propia e es.wikipedia.org   Imaxes: es.wikipedia.org

HUMOR REAL: AS NOVAS TECNOLOXÍAS

A viñeta de Davila (Luis Davila, Bueu-Pontevedra, 1972), publicada no Faro de Vigo, saca punta das novas tecnoloxías que están en todas partes.

Xenial!