Un 16% da vexetación, en perigo

Imaxe dunha sequoia no oeste dos Estados Unidos / Edu Borja 

A perda de hábitat asociada aos impactos do cambio climático podería impulsar a extinción de entre o 7 e o 16% das plantas coñecidas a finais de século, segundo un estudo recolleito en Science, que advirte de que a restauración ecolóxica será clave para evitar esta perda. Partindo dunha gran base de datos de case 68.000 especies de plantas, que constitúen o 18% da flora mundial, un grupo de investigadores de varias universidades estadounidenses proxectou a distribución destas especies ata o ano 2100 tendo en conta os impactos climáticos previstos no seu hábitat, como secas ou ondas de calor.

Os seus resultados indican que entre o 7% e o 16% das especies vexetais estudadas a nivel mundial perderían máis do 90% da súa área de distribución, o que as expoñería a un elevado risco de extinción para o 2100 segundo as proxeccións actuais sobre o cambio climático. As taxas máis altas de extinción prevense no sur de Europa, o oeste dos Estados Unidos e o sur de Australia, o que supoñería un risco tanto para especies vexetais ancestrais como para aquelas de importancia económica, como é o caso de especies de árbores que son claves para a industria madeireira.

«Isto suxire que as estratexias de conservación centradas na migración asistida, nas que as persoas facilitan os desprazamentos das especies, poderían non reducir as extincións de plantas a nivel mundial provocadas polo cambio climático», apunta unha da autoras, Xiaoli Dong, profesora da Universidade de California en Davis. «O que provoca a extinción non é que as plantas non se despracen o suficientemente rápido, senón que os impactos climáticos destrúen o hábitat apto para as plantas. Se a nosa prioridade é evitar a extinción habemos de reducir drasticamente as nosas emisións», engade.

Os cambios na distribución das plantas polos impactos climáticos poden, con todo, aumentar a riqueza de especies vexetais no 28% da superficie terrestre. «As zonas que probablemente gañen en riqueza de especies vexetais atópanse en rexións húmidas ou naquelas que se prevé que se volvan máis húmidas, como o leste dos Estados Unidos, India, o sueste asiático e o sur de Sudamérica», afirma.

FONTE: lavozdegalicia.es

CANTO SABES DE XEOGRAFÍA DE ESPAÑA? XXXVII

Continúo coa serie adicada á xeografía española, xa que coñecela en profundidade non só nos axuda a entender mellor o noso país, senón tamén a interpretar como inflúe na nosa cultura, economía e formas de vida.

A contestación correcta á pregunta de onte é Navarra. As Bardenas ou Bardenas Reais de Navarra son unha paraxe natural semidesértica dunhas 42.000 ten que se estende polo sueste de Navarra. Os seus chans son de arxilas, xesos e arenitas e foron erosionados pola auga e o vento creando formas sorprendentes nas que destacan os barrancos, as mesetas de estrutura tabular e os outeiros solitarios, chamados cabezos.

E imos coa pregunta de hoxe!

37. En que provincia se atopa o Delta do Ebro?

- Barcelona

- Valencia

- Tarragona

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Propia e es.wikipedia.org     Imaxes: bardenasreales.es e retema.es

PREMIO PRINCESA DE XIRONA EN INVESTIGACIÓN

O investigador do Instituto de Astrofísica de Andalucía Rafael Luque Ramírez gañou, onte, martes, o Premio Princesa de Xirona en Investigación. O seu nome deuse a coñecer nun acto en Murcia, no marco do Tour do Talento que organiza a Fundación Princesa de Xirona, que concede anualmente estes premios dirixidos a novos talentos nos campos da ciencia, a arte, a empresa, o ámbito social e o internacional.

Luque (Córdoba, 1993) é un dos principais expertos internacionais en exoplanetas, os planetas que se atopan fóra do Sistema Solar. As súas investigacións, segundo detallou el mesmo durante o acto ao presentar a súa candidatura céntranse principalmente nun tipo de planetas chamados subneptunos, que son os máis abundantes na nosa galaxia, a Vía Láctea, aínda que non existen no Sistema Solar. Os estudos apuntan a que poderían conter importantes masas de auga, polo que serían firmes candidatos a albergar vida. Como son moi numerosos na galaxia, o seu estudo podería proporcionar unha “forma acelerada de comprobar se estamos sós no universo”, segundo detallou o científico.

Parabéns!

FONTE: elpais.com/ciencia       Imaxe: diariocordoba.com

A gran divisoria europea: o mapa que parte en dous o continente a través das súas dúas grandes concas hidrográficas

Nin a intención de voto nin o equipo de fútbol nin por suposto as fronteiras: Europa está coitelada de leste a oeste e de norte a sur por unha liña invisible que divide o vello continente en dous para responder a unha pregunta: onde viaxan todas e cada unha das gota de auga de choiva que caen en Europa. Porque cada liña branca que suca o mapa representa a un río dos moitos que percorren todos e cada un dos estados e a súa cor desvela onde acabará: a vertente norte en azul inclúe o Océano Atlántico, o Mar do Norte ou o Mar Báltico e a vertente sur en vermello, para o Mar Mediterráneo, o Mar Negro, o Mar Adriático ou o Mar Caspio. 

Aínda que a liña que vai desde o Estreito de Xibraltar ata os montes Urais e a distinción entre as xélidas masas de auga abertas do norte e os mares interiores do sur é clara, a realidade práctica é intuitivamente máis difusa: a diferenza entre un e outro destino pode ser de só uns metros de altitude nos Alpes.

Este mapa visualiza as concas hidrográficas de Europa, é dicir, as áreas xeográficas onde toda a auga superficial converxe cara a un mesmo punto de desaugadoiro, neste caso os mares e océanos que rodean o continente. Esa liña é a gran divisoria continental, neste caso simplificada fronte á súa versión máis rigorosa para reducila á vertente norte e sur. O autor do mapa é o cartógrafo francés Pierre Remonté a partir da fonte Natural Earth, un proxecto de cartografía vectorial de dominio público desenvolvido pola North American Cartographic Information Society (NACIS). 

Na vertente norte e oeste destacan o larguísimo Rin, de 1.230 quilómetros de lonxitude, que nace nos Alpes suízos e desemboca no Mar do Norte por Róterdan, alén do Elba, o Oder e o Vístula, que acaban no Báltico ou o Sena e o Loira que flúen cara ao Atlántico. Ríos caudalosos que historicamente foron arterias comerciais do centro de Europa para chegar ao Atlántico e o báltico. 

Na vertente sur e leste o protagonista absoluto é o Danubio, con 2.860 quilómetros, que pasa por 10 estados e desemboca no mar Negro. Acompáñanlle o Dniéper que vai ao mar Negro, o Po que chega ao Adriático ou o Ródano e o Ebro que acaban no Mediterráneo. Esta conca caracterízase por réximes hídricos máis variables e unha xeografía marcada polas grandes penínsulas do sur.

A forma desta divisoria non é azarosa: é a consecuencia directa de millóns de anos de procesos tectónicos, principalmente da colisión entre a placa Africana e a Euroasiática. As zonas onde a cor cambia coinciden cos cumes dos Alpes, os Pireneos e o Macizo Central francés, que actúan como "teitos" que desvían a escorrentía ao carón ou outro. Desde o punto de vista xeolóxico, este mapa é un reflexo do relevo estrutural do continente. Nos altos cumes de Suíza ou Austria, a dirección do vento ou a inclinación dunha roca de poucos centímetros pode decidir se a neve derretida acabará nas costas dos Países Baixos ou no delta do Danubio en Romanía.

Algunhas curiosidades. Unha das situacións máis interesantes dáse en Múnic: unha gota que caia nesa cidade alemá chegará ao Isar, despois ao Danubio e logo viaxará máis de 2.000 quilómetros ata o mar Negro. Con todo, a menos de 100 quilómetros de distancia unha gota que caia alí finalizará no mar do Norte. Nalgúns puntos dos Alpes esa divisoria fai que lugares xeográficos extremadamente próximos pertenzan a concas con destinos finais separados miles de quilómetros. 

Na península Ibérica tamén hai rarezas: os ríos máis longos e caudalosos desembocan no Atlántico, pero hai unha excepción notable que rompe esa tendencia, o Ebro. Así, danse situacións como a de Pamplona, situada a menos de 100 quilómetros do Atlántico (Mar Cantábrico): unha gota que caia na capital navarra chegará ao Arga e de alí ao Ebro para terminar no Mediterráneo. 

FONTE: Eva R. De Luis/xataca.com

TAL DÍA COMO HOXE: 27 DE MAIO...

1328 En Francia, Felipe VI é coroado rei.

1792 En París utilízase por primeira vez a guillotina.

1883 Alejandro III é coroado tsar de Rusia.

1930 En Nova York inaugúrase o edificio Chrysler (319 m), o máis alto do mundo nese momento.

1992 No observatorio Pombal, a astrónoma Eleanor Helin descobre un asteroide que orbita o Sol unha vez cada 3,58 anos. Bautizarao asteroide Braille.

FONTE: hoyenlahistoria.com     Imaxes: ca.wikipedia.org e es.wikipedia.org

CANTO SABES DE XEOGRAFÍA DE ESPAÑA? XXXVI

Continúo coa serie adicada á xeografía española, xa que coñecela en profundidade non só nos axuda a entender mellor o noso país, senón tamén a interpretar como inflúe na nosa cultura, economía e formas de vida.

A contestación correcta á pregunta de onte é ...

E imos coa pregunta de hoxe!

36. En que comunidade autónoma se atopa a Comarca das Bardenas?

- País Vasco

- Navarra

- A Rioxa

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: Propia e es.wikipedia.org    Imaxes: elauladehistoria.blogspot.com e es.wikipedia.org

“A vida é un salón de clases e todos somos estudantes”

Carla Morrison naceu e creceu en Tecate, Baixa California, nunha familia marcada pola mestura de raíces mexicanas e estadounidenses. Desde pequena, a música foi o seu refuxio e salvación, acompañándoa en momentos de tristeza e confusión. A súa carreira comezou de xeito independente, xestionando ela mesma as súas presentacións e enfrontando retos como muller na industria musical.

A súa honestidade e sensibilidade levárona a conectar con miles de persoas a través de cancións como Déixenme chorar e Desfruto, esta última convertida nun éxito global anos despois do seu lanzamento. Morrison colaborou con artistas como Juan Gabriel e J Balvin, e a súa música foi recoñecida pola súa autenticidade e capacidade de abordar temas como a saúde mental e a vulnerabilidade.

Tras buscar refuxio en París, atopou nesa cidade un espazo para o anonimato, a aprendizaxe e a reinvención privado e artística. Carla decidiu non ser nai, proceso que a levou a unha reflexión profunda sobre a maternidade e a identidade feminina. Hoxe, segue compoñendo e compartindo a súa visión sobre a vida, o amor e a aprendizaxe colectiva.

TAL DÍA COMO HOXE: 26 DE MAIO...

1897 Publícase a novela Drácula, do autor irlandés Bram Stoker.

1906 O enxeñeiro August Franz Max von Parseval realiza a primeira ascensión a bordo dun dirixible non ríxido. A aeronave ten 48 metros de lonxitude, contén 2500 m³ de gas e está dotada de 90 cv de potencia.

1914 En París estréase a ópera O reiseñor, de Ígor Stravinski.

1956 En Estados Unidos estréase a película Centauros do deserto, dirixida por John Ford e protagonizada por John Wayne.

1986 A Unión Europea adopta a súa bandeira.

2002 En Marte, unha nave da NASA detecta indicios da existencia de auga xeada.

2003 En Turquía estrélase un avión Yakovlev Yak-42 e morren 62 militares españois.

FONTE: hoyenlahistoria.com   Imaxes: imbd.com/es e defensa.com