CANTO SABES DE NEPAL? II

Continúo coa serie, que onte comezamos, adicada a Nepal, que non só é o país das montañas maxestosas e os templos sacros. É tamén unha terra onde as tradicións milenarias seguen vivas en cada xesto cotián, en cada celebración, en cada palabra.

A contestación correcta á pregunta de onte é Ao norte con China (Tibet) e ao sur, leste e oeste coa India. Este país ubicado na Ásia do sur, sen saída ao mar, xeograficamente atópase situado no Himalaya, rodeado pola República Popular China, agás no sur pola India. Atópase separado de Bután polo estado indio de Sikkim, polo chamado Corredor de Siliguri.

E imos coa pregunta de hoxe!

2. Cal é a capital de Nepal?

- Pokhara

- Bharatpur

- Kathmandu

- Biratnagar

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org            Imaxes: mapamundi.org.br e medium.com

TAL DÍA COMO HOXE: 6 DE MARZO...

1836 En Texas termina o sitio del Álamo, cercado por 1400 soldados mexicanos.

1853 En Venecia estréase a ópera A Traviata, de Giuseppe Verdi

1862 En España incéndiase o Alcázar de Segovia, sede da Academia de Artillería durante o reinado de Carlos III.

1869 Dmitri Mendeléyev presenta a súa primeira táboa periódica á Sociedade Química de Rusia.

1902 En Madrid, fúndase o Real Madrid Club de Fútbol.

1970 No Reino Unido, os Beatles publicación o seu último sinxelo Let it be.

1983 En Estados Unidos sae á venda o primeiro teléfono celular do mundo, o Motorola DynaTAC.

1986 Último avistamento do cometa Halley nas proximidades da órbita da Terra; calcúlase que a seguinte visita sexa no ano 2061.

FONTE: hoyenlahistoria.com   Imaxes: es.linkedin.com e es.wikipedia.org

Achan na Patagonia a «patas fracas», un dos dinosauros máis pequenos do mundo

A Patagonia arxentina é famosa polos seus dinosauros colosais, como Patagotitan mayorum, considerado o máis grande do mundo con 40 metros de longo e o peso equivalente a catorce elefantes africanos. Pero na Buitrera, unha franxa de 30 quilómetros de rochas areniscas alaranxadas que conserva os restos do Kokorkom, un deserto de mediados do período Cretácico, hai 100 millóns de anos, o mundo parece reducirse. Alí, entre as finas areas e o sílice deixado polas erupcións volcánicas que deron orixe á cordilleira dos Andes, consérvanse de forma excepcional os restos óseos doutros habitantes moito máis diminutos, pero non menos fabulosos.

O último en ser descrito é Alnashetri cerropoliciensis, un pequeno e livián dinosauro de 70 cm de lonxitude similar ao correcamiños (a maior parte do corpo era cola), que corría polas dunas hai 95 millóns de anos. Cun peso de ao redor dun quilo, inferior ao dun pito para consumo humano, e a altura dun corvo, era o dinosauro máis diminuto de Sudamérica e un dos máis pequenos do mundo. Moi poucas outras especies, como Anchiornis (achado en China) ou Archaeopteryx (Alemaña), terían un tamaño similar ou apenas un pouco menor. O seu nome na lingua indíxena Tehuelche significa «patas fracas» de Cerro Policía, o pobo máis próximo na provincia de Río Negro.

Os paleontólogos desenterraron en 2004 un primeiro fósil, unhas patas incompletas que daban moi pouca información, pero dez anos máis tarde deron cun novo exemplar que tiña todo o corpo preservado e perfectamente articulado, incluído o cranio, as falanxes dos dedos e algunhas vértebras da cola. Pertencía a unha femia adulta de 4 anos e permitiu coñecer a fondo a especie, que agora se presenta na revista Nature.

Alna, como chaman cariñosamente ao exemplar, é un membro da familia dos alvarezsaúridos, dinosauros terópodos de pequeno a mediano tamaño distribuídos en Asia e Sudamérica. Aínda que nalgún momento pensouse que estaban relacionados cercanamente coas aves (e mesmo que podían ser aves), en realidade son un grupo emparentado con outros pequenos carnívoros como os compsognátidos (os famosos Compis de Jurassic Park).

Pero, a diferenza dos seus parentes tanto en Arxentina como noutras partes do mundo, ’patas fracas’ tiña as extremidades dianteiras "sorprendentemente longas" con tres dedos moi desenvolvidos. Con todo, non podía voar. «En principio, poderiamos dicir que as súas ’medias ás’ diminutas non lles servían para nada. Non é necesario darlles unha función porque non todo a ten na natureza. Pero tamén é posible que lles desen estabilidade ou os axudasen a prolongar un salto demasiado longo», explica Sebastián Apesteguía, director da área de Paleontoloxía da Fundación de Historia Natural Félix de Azara e investigador do Concello Nacional de Investigacións Científicas e Tecnolóxicas de Arxentina (Conicet).

O fósil, excepcionalmente articulado e conservado, pertencía a unha femia adulta de 4 anos
Imaxe principal - Alnashetri foi rapidamente cuberto por unha duna de area que avanzaba e preservouno case intacto durante 90 millóns de anos. Abaixo, a silueta da animal
Imaxe secundaria 1 - Alnashetri foi rapidamente cuberto por unha duna de area que avanzaba e preservouno case intacto durante 90 millóns de anos. Abaixo, a silueta da animal
Imaxe secundaria 2 - Alnashetri foi rapidamente cuberto por unha duna de area que avanzaba e preservouno case intacto durante 90 millóns de anos. Abaixo, a silueta do animal
Alnashetri foi rapidamente cuberto por unha duna de area que avanzaba e preservouno case intacto durante 90 millóns de anos. Abaixo, a silueta do animal. (Peter Makovicky, U. de Minnesota / G. D. Yantén)

Os dentes de Alna tamén eran máis fortes e grandes que os dos seus parentes, asemellándose aos dun pequeno velociraptor. Alimentábase de animais pequenos, probablemente lagartos, serpes e mamíferos, no canto de especializarse en insectos. «Ata hai pouco, críase que todos os alvarezsaurios verdadeiramente diminutos tiñan extremidades anteriores moi curtas e robustas, cun polgar grande pero dedos laterais encolleitos, e dentes diminutos, e que estas características anatómicas evolucionaron xunto coa redución do seu tamaño corporal en resposta á evolución dunha ecoloxía de alimentación de formigas e termitas. Pero Alnashetri non encaixa nese molde», aclara Peter Makovicky, investigador da Universidade de Minnesota Twin Cities (EE.UU.).

Isto significa que o seu pequeno tamaño corporal xurdiu independentemente cada vez e que o grupo evolucionou e dispersouse desde Arxentina ata Asia cando as conexións globais do antigo supercontinente Pangea aínda non se interromperon.

Aínda que non hai evidencias de partes brandas nin plumas, os investigadores cren que Alna era un dinosauro emplumado, como outros alvarezsáuridos. É posible que a súa plumaxe fose «vistosa» e utilizase a súa longa cola para exhibirse, «levándoa alta como os coatíes». «Aínda que non sabemos as cores exactas dos dinosauros extintos, si os dos viventes, as aves, e tamén sabemos que os dinosauros tiñan boa vista e elementos corporais estrafalarios como cristas e velas, que nos permiten inferir que, como ás aves, gustáballes exhibirse. Creo que habería moitas cores no mundo dinosauriano», di Apesteguía.

«Cando pensamos en paisaxes con dinosauros ou a través da ficción das películas, pensamos en sitios amplos con grandes bestas movéndose, pero esa paisaxe esta desprovisto case sempre dun enorme compoñente do sistema que son os animais medianos e pequenos», apunta o investigador.

«Os dinosauros do tamaño de Alnashetri eran moito mais abundantes e movíanse ás veces en grupo e outras veces en forma solitaria -continúa-. No mesmo lugar atopamos tamén dentes soltos e algúns ósos illados de enormes carcarodontosáuridos como Giganotosaurus ou grandes titanosaurios como Andesaurus ou Argentinosaurus. O momento en que viviu Alnashetri, un dos dinosauros mais pequenos, é tamén o mesmo momento que adoitamos chamar ’a era dos xigantes do sur’. Alnashetri móstranos que non era un tempo de xigantes, senón un tempo de enorme diversidade».

FONTE: Judith de Jorge/abc.es/ciencia

TAL DÍA COMO HOXE: 5 DE MARZO...

1616 A Igrexa católica condena o libro de Copérnico que demostra que o Sol non vira ao redor da Terra.

1848 En Francia establécese o sufraxio universal.

1860 En España, a raíña Isabel II crea por decreto a Meteoroloxía Oficial en España.

1927 En Cádiz (España) bótase o buque-escola Juan Sebastián Elcano.

1991 En Porto Rico declárase o idioma español como a única lingua oficial dese país, derrogando a cooficialidade co idioma inglés.

1998 A NASA anuncia o descubrimento por parte da nave Lunar Prospector de auga en forma de xeo, almacenada en cráteres dos dous polos da Lúa.

FONTE: hoyenlahistoria.com   Imaxes: elimperial.com e puentedemado.com

CANTO SABES DE NEPAL?

Nepal, un país asiático asociado sempre con montañas maxestosas e templos sacros. Pero non é só eso, é tamén unha terra onde as tradicións milenarias seguen vivas en cada xesto cotián. É un universo cultural único, onde o hinduismo e o budismo conviven en harmonía, onde os rituais marcan o ritmo da vida, e onde as comunidades preservan un legado ancestral con orgullo.

Queres coñecer un pouco mellor este país? Si? Pois comezamos!

1. Como dixemos, Nepal é un país asiático, pero cales son os seus límties?

- Ao norte con China, ao sur India, ao leste Bután e ao oeste con China.

- Ao norte con China (Tibet) e ao sur, leste e oeste coa India.

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org         Imaxes: epictravels.cl e gl.wikipedia.org

TAL DÍA COMO HOXE: 4 DE MARZO...

1861 En Estados Unidos, Abraham Lincoln asume a presidencia.

1869 En Estados Unidos, Ulysses S. Grant asume a presidencia.

1885 En Estados Unidos, Grover Cleveland asume a presidencia.

1889 En Estados Unidos, Benjamin Harrison asume a presidencia.

1897 En Estados Unidos., William McKinley asume a presidencia.

1913 En Estados Unidos, Woodrow Wilson asume a presidencia.

1929 En Estados Unidos, Herbert Hoover asume a presidencia.

1933 En Estados Unidos, Franklin D. Roosevelt asume a presidencia.

1936 En Alemaña, o dirigible alemán LZ-129 Hindenburg realiza o seu voo inaugural.

1977 Sae de fábrica a supercomputadora Cray-1.

2003 O escritor español Juan Manuel de Prada gaña o Premio Primavera coa novela A vida invisible.

FONTE: hoyenlahistoria.com   Imaxes: es.wikipedia.org e lavanguardia.com

Estas son as cinco especies animais xa extintas en Galicia (III-FIN)

Continúo, e remato, coa listaxe dos cinco animais vertebrados, que  están ou podería estar extintas a nivel local na comunidade, recollidos pola Consellería de Medio Ambiente.

Se onte falamos da Gaivina negra (Chlidonias niger) e da Pita do monte cantábrica (Tetrao urogallus cantabricus), hoxe...

4. Esturión (Acipenser sturio)

Durante a segunda metade do século XX, o esturión desapareceu de Galicia, ao igual que en gran parte de España. Así, tratouse dunha extinción en período histórico, xa que actualmente está desaparecida a poboación que previamente poboou o río Miño no que era tan abundante que a súa carne se chegou a utilizar como fertilizante e os seus ovos como alimento para porcos.

Un xornal do ano 1963 sinalaba que nas augas do Miño podían pescarse esturións de 300 quilos de peso. Con todo, a alteración do seu hábitat por medio da regulación dos álveos, a diminución dos caudais, a construción de presas, a contaminación e a extracción de áridos nas zonas de freza foron as principais causas da súa extinción, ademais das capturas accidentais e a pesca de individuos para a extracción dos ovos.

5. Cabra montesa galega (Capra pyrenaica lusitanica)

Esta subespecie de cabra montesa autóctona desapareceu na segunda metade do século XIX, ata que os últimos exemplares se rexistraron en Portugal entre 1890 e 1892. A tamén coñecida como cabra do Xurés desapareceu, en parte, pola destrución e perda do seu hábitat e á caza indiscriminada.

Segundo sinala a Consellería de Medio Ambiente, na actualidade está en marcha un plan de reintrodución dunha especie semellante á cabra montesa galega, coñecida cientificamente como Capra pyrenaica victoriae. Así, os exemplares empregados para a cría en catividade e a súa posterior reintrodución proceden da Serra de Gredos, e xa poden verse individuos en liberdade nos parques naturais da Baixa Limia-Serra do Xurés e Montes do Invernadoiro.

Fin!

FONTE: gciencia.com       Imaxe: Bibliothèque nationale de France e Hemeroteca Dixital da Cámara Municipal de Lisboa

SABÍAS QUE... Como vivían as formigas na época dos dinosauros?

Unha formiga Stem xunto a, probablemente, unha avespa parasita e unha araña / Jose de la Fuente

Os insectos atrapados en ámbar poderían revelarnos moito sobre o seu papel nos ecosistemas do pasado: polinizadores, parasitos, depredadores e presas. Pero, cantos dos insectos conservados xuntos reflicten interaccións durante a súa vida e cantos son só coincidencias desafortunadas?

Un equipo científico liderado polo Instituto de Investigación en Recursos Cinexéticos (IREC-CSIC), adscrito á Universidade Castela A Mancha, examinou seis mostras clave que conservan inusualmente ben insectos agora extintos para tratar de aprender máis sobre as formigas que viviron na mesma época que os dinosauros.

“As inclusións no ámbar son representativas das posibles interaccións entre os diferentes organismos que dan forma ao medio ambiente”, explica José de la Fuente, autor principal do artigo publicado en Frontiers in Ecology and Evolution. “A identificación e caracterización morfolóxica das formigas fósiles no ámbar xunto con outras inclusións de insectos proporciona unha instantánea da vida na Terra hai millóns de anos”.

Os científicos examinaron seis pezas diferentes de ámbar que conteñen múltiples organismos de diferentes especies, un fenómeno pouco común denominado sininclusión.

Elixiron estas pezas de ámbar porque conteñen formigas, que se consideran especialmente importantes para os ecosistemas. Os primeiros destes insectos, que se atoparon por primeira vez no Cretácico Superior, coñécense como formigas Stem e non deixaron descendentes modernos; todas as formigas que viven hoxe en día evolucionaron a partir das formigas Crown. Ambas as especies atópanse nas seis pezas de ámbar estudadas polos científicos, así como as formigas do inferno, que evolucionaron a partir das formigas Stem.

A mostra do estudo incluía catro pezas de ámbar do Cretácico (duns 99 millóns de anos de antigüidade), unha peza de ámbar do Eoceno (de hai aproximadamente 56-34 millóns de anos) e unha peza de ámbar do Oligoceno (de hai aproximadamente 34-23 millóns de anos). Os científicos utilizaron potentes microscopios para examinar o ámbar, identificar as diferentes especies que se atopaban no seu interior e medir a distancia entre as formigas e outras especies.

En tres das seis pezas de ámbar, os científicos atoparon formigas moi preto de ácaros. Na primeira peza de ámbar, os científicos atoparon unha formiga coroa, unha avespa e dous ácaros tan preto da formiga que poderían estar viaxando sobre ela.

Outra das pezas contiña unha formiga Stem e un ácaro, separados por uns catro milímetros. E outra tamén contiña tres especies diferentes de formigas preto dun ácaro e algunhas termitas, así como mosquitos mal conservados e un insecto alado.

Na última, os científicos atoparon unha formiga Stem xunto a, probablemente, unha avespa parasita e unha araña. A formiga parece que se estivo alimentando de algo. Está a descansar xunto a outro insecto incluído, que podería ser un verme ou unha larva, pero como non hai indicios de que os dous estivesen a interactuar, os científicos cren que se trata dunha coincidencia. Noutras atoparon unha formiga Stem e unha araña, e unha formiga Hell, un caracol, un cempés e algúns insectos non identificables.

“As sininclusións de formigas máis próximas son máis propensas a reflectir o comportamento e as interaccións entre estes organismos”, di De la Fuente. “As interaccións propostas entre formigas e ácaros poden reflectir dous posibles escenarios. En primeiro lugar, unha relación temporal comensal especializada na que os ácaros se adhiren ás formigas para dispersarse gratuitamente a novos hábitats. En segundo lugar, un parasitismo no que os ácaros se alimentan do hóspede formiga durante o transporte”.

Aínda que os anacos de ámbar que conteñen formigas son raros, e os que conteñen múltiples especies son aínda máis raros, hai algunhas probas publicadas que apuntan a interaccións entre ácaros e formigas, ás veces mutuamente beneficiosas. As investigacións futuras poderían axudar a aclarar isto utilizando escáneres micro-CT para buscar estruturas de fixación nos ácaros que lles permitisen rubir as formigas para desprazarse. No caso da peza de ámbar coa araña, é unha especie que podía camuflarse como unha formiga e que podería beneficiarse da proximidade de formigas reais.

Os científicos afirman que as distancias máis curtas entre os insectos no ámbar reflicten con maior probabilidade interaccións durante a vida, como as que se dan entre formigas e ácaros. Con todo, piden cautela ao redor das interaccións inferidas: os insectos que non están en contacto poderían ser simplemente insectos que quedaron atrapados na mesma resina.

“Para mellorar a análise das interaccións entre diferentes organismos nas inclusións fósiles de ámbar, as investigacións futuras deberían utilizar técnicas avanzadas de imaxe”, afirma De la Fuente. “Con todo, estes resultados proporcionan probas do comportamento e os hábitos ecolóxicos dos insectos”, apunta.

FONTE: gciencia.com