#DígochoEu: #CiberEsther: 'QRshing' multa de tráfico
Os cibercarrachos son cada vez máis creativos coas súas ideas! Sabes a nova sobre as multas de tráfico?
#DígochoEu
XEROGLÍFICO XXXVI
A solución ao xeroglífico de onte é: TESTA
T + T (TES) + T + A = TESTA
E imos coa proposta de hoxe!
Mañá a solución!
FONTE: lamochililla.blogspot.com
XEROGLÍFICO XXXV
Xeroglífico moi sinxelo. Mañá a solución!
FONTE: lamochililla.blogspot.com
DECIR ESTOU TRISTE OU ESTOU CANSADA, É UN DERITO BÁSICO
“Hoxe existe unha moda do non sentir, do non involucrarme demasiado, do medir todo o que digo e o que fago… un xogo moi estratega afastado da humanidade e do que o ser humano debe desenvolver. Eu creo que o espazo da vulnerabilidade, do arriscarme a perder nese sentir, do arriscarme á dor e dicir estou triste ou estou cansa é un dereito básico que hai que recuperar”. Para a psicóloga e escritora Pilar Xordo, a vida é unha viaxe en continua remodelación desde a pausa, a honestidade e a observación. Permitirnos ser e recoñecer como estamos é un desafío nunha sociedade na que se positiviza todo demasiado, e á súa vez, un requisito fundamental para aumentar os niveis de conciencia.
A experta sente que a psicoloxía como ciencia xa non dá abasto para explicar o que lle pasa ao ser humano, “quedou moza”: “Os psicólogos temos que estudar algo que na facultade non nos ensinaron, que é agregar á psicoloxía como ciencia o tema do propósito da vida. Reencontrarnos coa espiritualidade como unha forma de coñecemento é reencontrarnos connosco mesmos. É volver ao ser e deixar de mirar só o ter e o facer que son as grandes dúas fontes que nos ensinaron como causas de identidade”, afirma.
Pilar Xordo é psicóloga clínica, divulgadora e investigadora e ao longo da súa prolífica carreira penetrouse en temas como a educación, a familia, a sexualidade, os estereotipos de xénero ou a crise de valores entre outros. Ademais, é autora dunha extensa obra, imparte charlas por todo o mundo e colabora con diversos medios de comunicación. Xordo foi elixida unha das cen mulleres líderes de Chile e é creadora e presidenta da Fundación Cancro Vida que dá soporte e visibiliza a realidade da enfermidade.
#DígochoEu: #DígochoWHAT (Want, can, please and thank you / Querer, poder, por favor e grazas)
Esther ensínalle hoxe a Christina os verbos querer e poder, e tamén lle mostra como pedir as cousas por favor e a dar as grazas!
Today Esther teaches Christina two important verbs in Galician: ’querer’ (want) and ’poder’ (can). Besides, Christina learns how to say ’please’ and ’thank you’.
CANTO SABES DE ARXENTINA? X
Continúo coa serie adicada a Arxentina, oficialmente denominada República Arxentina, un país soberano de América do Sur, situado no extremo sur e sueste de devandito subcontinente, e ao que nos une moitos lazos, como ser considerada a quinta provincia galega pola emigración dos galegos a ise país.
A contestación correcta á pregunta de onte é Brasil e Paraguai. Nace da confluencia do río Paranaíba e o río Grande (Brasil), flúe en dirección suroeste delimitando a fronteira entre Paraguai e Brasil e Paraguai e Arxentina e continúa por Arxentina ata desembocar no río da Prata, onde forma un enorme delta.
E imos coa pregunta de hoxe!
10. Cales son as cataratas máis importantes de Arxentina?
- Niágara
- Iguazú
- Santo Anxo
- Kaieteur
Mañá a solución e unha nova pregunta!
FONTE: es.wikipedia.orga Imaxes: es.wikipedia.org e billiken.lat
AS FROITAS TAMÉN RESPIRAN
Comprar froita no punto adecuado para o consumo convértese, en moitas ocasións, nunha verdadeira fazaña. Sabemos que as froitas maduras son as máis doces e apetitosas, xa que o contido de fructosa é máis elevado, con todo, o paso do tempo inflúe dunha forma máis notable na perda dos seus nutrientes debido á oxidación.
Pola súa banda, a froita pouco madura é rica en clorofila, un elemento indispensable para que os nutrientes consérvense adecuadamente, pero é máis indixesta por non alcanzar aínda o nivel óptimo de maduración.
Hai tres factores que son clave para identificar o grao de maduración dunha froita: a cor, a firmeza e o sabor. A medida que un froito madura pode cambiar de forma substancial tanto a concentración como o tipo de pigmentos naturais. Estes poden ser de dous tipos: liposolubles, como son a clorofila (verde) e os carotenoides (vermello, amarelo e laranxa), e hidrosolubles, onde atopamos as antocianinas (vermellos e azul), as betalaínas (vermello) e os flavonoides (amarelo).
A resistencia que ofrece o froito a unha presión dada é o que coñecemos como firmeza, unha propiedade que pode ser medida ben de forma subxectiva ou ben de forma obxectiva coa axuda dun texturómetro. Durante a maduración do froito prodúcese unha hidrólisis a nivel da parede celular cuxa última derivada é a perda da firmeza.
O terceiro parámetro a considerar é o sabor, o cal depende fundamentalmente do contido en hidratos de carbono que, á súa vez, pode ser alterado pola intensidade da luz e a temperatura.
Mentres as froitas poidan respirar, tomando osíxeno do aire, mantéñense vivas. Cando se atopan na árbore téñeno moi fácil, conségueno queimando a materia orgánica que lle fornece o zume elaborado, pero cando son arrincadas fano a través do autoconsumo, a partir dos seus propios tecidos.
A respiración é un proceso de combustión lento, onde se consome osíxeno e despréndese dióxido de carbono, por iso, se unha vez que as froitas foron colleitadas colócanse nunha atmosfera con pouco osíxeno respirasen a menor velocidade e, en consecuencia, terán unha maior lonxevidade.
Cando as froitas están máis maduras a velocidade de respiración é maior, do mesmo xeito que se están en contacto con etileno, un gas que acelera a respiración.
O etileno é un composto químico orgánico formado por dous átomos de carbono enlazados mediante unha dobre ligazón (C2H4). É un dos produtos químicos máis importantes da industria química, sendo nestes momentos o composto orgánico máis empregado a nivel mundial.
O etileno é o gas responsable da maduración de froitas e verduras, unha fitohormona que podería ser considerada a «hormona de envellecemento das plantas» ou a «hormona da maduración». Ademais de provocar que as froitas cambien de cor este gas é o responsable de que teñan unha textura máis branda e de que desenvolvan un sabor e un aroma característicos. Na nómina de froitas produtoras de etileno atópanse, por exemplo, a mazá, o mango, o plátano, o melón ou as ameixas.
Cando desprenden etileno aceleran, ademais, o proceso de maduración das froitas que se atopan á súa ao redor. Isto fai, por exemplo, que as cenorias adquiran un sabor amargo, as follas dos espárragos tórnense rugosas, que a leituga teña manchas avermelladas ou que os tomates se reblandezcan. Tamén é o responsable de que, se colocamos mazás maduras con outras verdes, estas últimas maduren máis rapidamente a partir do etileno xerado polas primeiras.
FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia
ORIXE DAS PALABRAS: TEA MARIÑEIRA
A expresión "tea mariñeira", que na vida cotiá adóitase utilizar para expresar a importancia, dificultade, abundancia ou o moi custoso que pode resultar algo. Así, "vai custar conseguilo tea mariñeira", "a cousa ten tea mariñeira" ou "esta persoa ten tea mariñeira". O dicionario da RAE define a expresión "ter tea mariñeira" como ter gran dificultade.
A orixe de dita locución xorde dos ambientes mariñeiros e portuarios, e fai referencia ao tecido utilizado para a confección das velas dos barcos: moita tea, custosas de elaborar e dun alto prezo.
Se nos trasladamos a tempos pretéritos onde os navíos utilizaban velas de grandes dimensións, veremos como precisaban investir inxentes cantidades de diñeiro para a súa confección, debido a que non se trataba dun material corrente nin moito menos barato. Debían posuír unha gran resistencia para aguantar as fortes arremetidas do vento na mar, polo que esa dureza convertíase nunha dificultade engadida á xa complicada e arduo labor do cosido. Máis aínda, se lembramos que as máquinas de coser con uso para velas non foron patentadas ata finais do século XVIII, polo que todo o traballo era manual. Por esta razón, nos buques de vela sempre embarcaba un «mestre veleiro», que se facía cargo da gran cantidade de velamen que levaba e propulsaba ao barco, e que indubidablemente obrigaba a un traballo permanente de reparación, recollido e confección de novas velas.
É precisamente esa robustez o que dá orixe á expresión "tea mariñeira" utilizada nos nosos días.
FONTE: lavozdegalicia.es Imaxe: iniciacionalmodelismonaval.es