"Dáche igual" - Chris Indian e hydn

 

Xa está aquí a última proposta do concurso ’unha canción para Esther’. Neste caso, son Chris Indian e Hydn co tema "Dáche igual". 

#DígochoEu

#DígochoEu: #CiberEsther (Ollo coa estafa do fillo!)

 

Os cibercarrachos non perden oportunidade de estafarnos!  Moito ollo coa estafa do fillo, que están á última! 

#DígochoEu

DÍA DAS LETRAS FALEGAS 2023: FRANCISCO FERNÁNDEZ DEL RIEGO

Hoxe, o 17 de maio, o Día das Letras Galegas, esta adicado a Francisco Fernández del Riego. Naceu en Vilanova de Lorenzá-Lugo, o 7 de xaneiro de 1913 e morreu, en Vigo, o 26 de novembro de 2010​. Foi un escritor, intelectual e político español que desenvolveu desde a década de 1930 un traballo constante e recoñecido a favor da cultura galega, o que fixo del una das personalidades máis destacadas de Galicia. Foi un dos principais artífices da editorial Galaxia e director, xunto a Ramón Piñeiro López, de revísta Grial nos seus primeiros cen números. Ensaísta e narrador, foi autor dunha extensa obra centrada sobre todo na cultura e na literatura galega.

Fernández del Riego pertenceu á xeración de intelectuais xurdidos ao redor do grupo Nós. Durante a República foi membro do Seminario de Estudos Galegos e do Partido Galeguista, e formou parte do Consello galego de Galeuzca (1934).

Foi, xunto con Ramón Piñeiro e Jaime Isla Couto, un dos principais impulsores da Editorial Galaxia (fundada en 1950), empresa que liderou o proceso de recuperación cultural na posguerra. En 1963 xurdiu desta editorial revísta Grial, que Fernández del Riego codirixiu e para a que escribiu de forma asidua recensións literarias e artigos.

Ingresou en 1960 na Real Academia Galega cun discurso titulado Un país e unha cultura. A idea de Galicia nos nosos escritores. En 1997 presidiu esta institución.

O seu traballo no ámbito cultural e a súa extensa obra convérteno nun dos principais intelectuais galeguistas do século XX e comezos do século XXI. Entre os seus libros destacan ensaios sobre a cultura e a literatura galegas como Historia da literatura galega, Galicia no espello, Dicionario de escritores en lingua galega ou A xeración Galaxia e estranxeiras, e estranxeiras como Letras do noso tempo e Escritores de Portugal e Brasil.

Cultivou tamén a narrativa (O cego de Pumardedón) e a literatura de viaxes (As peregrinacións xacobeas, O camiño de Santiago e Galicia). Editou antoloxías poéticas e libros de vocabulario, escribiu gran número de artigos poéticos e biografías. Tamén é autor dun libro de memorias, O río de tempo (1991). En 2003 recompilou a súa correspondencia con Cunqueiro e editouna en Galaxia co título Cartas ao meu amigo. Epistolario Mindoniense. En 2004 publicou con Galaxia as súas memorias baixo o título de Camiño andado.

En 1995 doou á cidade de Vigo a súa colección de libros, que constitúe a Biblioteca-Museo Francisco Fernández del Riego. Ata decembro de 2009 foi director da Biblioteca da Fundación Penzol en Vigo.

Como unha das principais figuras de Galicia, foi recoñecido con numerosos galardóns (Premio Trasalba, Premio Pedrón de Ouro, Medalla de Ouro da Cidade de Vigo, Premio de creación Cultural da Xunta de Galicia, Premio Celanova Casa dos Poetas, Medalla Castelao, Premio das Artes e das Letras de Galicia etc.)/ etc.). Foi nomeado Doutor honoris causa pola Universidade de Vigo e Gallego Egrexio pola Fundación dos Premios da Crítica.

Para máis información preme AQUÍ.

CANTO SABES DE SUÍZA? III

Continúo coa serie adicada a Suíza. Neste estado federal, residen máis de 40.000 galegos e no que galego sitúase no quinto lugar entre as linguas estranxeiras máis faladas.

A contestación correcta á pregunta de onte é Berna. É chamada cidade federal e é a sede das autoridades federais, mentres que o sector privado do país está máis desenvolvido nas cidades de Zürich, Basilea e Xenebra. Ten 133.900 habitantes, 422.100 na aglomeración urbana.

E imos coa pregunta de hoxe!

3. Cal é a cidade máis poboada de Suíza?

- Basilea

- Zürich

- Xenebra

- Berna

Mañá a solución e una nova pregunta!

FONTE: es.wikipedia.org     Imaxes: es.wikipedia.org

#DígochoEu: #ApuntamentoLusófono 2.16

 

No #ApuntamentoLusófono desta semana, vivimos os cuartos de final do Concurso dos Fofiños no que competiron Matheus e Julianna. Como convidado estivo o profesor de historia Erick Carvalho. Ao final do programa presentouse a última canción finalista do concurso "Unha canción para Esther": ’Dáme igual’, de Hydn ft. Chris Indian. 

#DígochoEu

QUEN INVENTOU O METRO (DE MEDIR)?

A historia comeza no século XVII no país do que menos o esperariamos, Inglaterra. Foi entón cando o pastor anglicano e un dos fundadores da Royal Society John Wilkins avogou por un sistema decimal de unidades. Por aquela época Europa era un galimatías de formas de medir, mesmo dentro dos propios países. Así, en España existía a xugada, que era a cantidade de terra que araba unha parella de bois desde que sae o Sol ata que se pon. Wilkins pensou que debían substituírse medidas tan arbitrarias e complexas por un sistema de medidas racional, único e baseado na mellor ciencia dispoñible. Así, definiu a unidade de distancia como a lonxitude dun péndulo que tivese un semiperiodo igual a un segundo, o que é unha medida sorprendentemente próxima ao noso metro, 994 mm. Para Wilkins o realmente importante deste tipo de definicións era que calquera persoa, estivese onde estivese, podería duplicar a mesma unidade de medida de referencia (salvo polas sutís variacións locais do campo gravitatorio terrestre). Pero a súa idea caeu en saco roto porque para cambiar unha tradición necesítase unha revolución.

 

Iso foi o que propiciou a Revolución Francesa. Eran os tempos da razón, e na destrución dos últimos vestixios feudais a ciencia xogou un papel relevante. Todos os gobernos revolucionarios recoñeceron a súa importancia e dispensáronlle prebendas. Algúns científicos foron ardorosos republicanos e desempeñaron cargos importantes dentro da nova orde, mentres que outros, como o gran químico Antoine Lavoisier, a pesar de que ao principio colaboraron plenamente, a súa vinculación ao antigo réxime converteulles en carne de guillotina.

 

Na construción da nova sociedade os científicos cargaron sobre os seus ombreiros parte do cambio da obsoleta maquinaria do estado e da educación: en palabras do matemático Condorcet, facer algo “para toda a xente, para todo o tempo”. A súa primeira medida foi a reforma da educación: fundouse a École Normale Supérieure, a École de Médecine e a École Polytechnique, faro e guía do que acabaría sendo o ensino científico e os institutos de investigación. A segunda, reformar o sistema de unidades de pesos e medidas coa implantación do sistema métrico decimal, realizado en 1799.

A reorganización da forma de pesar e medir fíxose á Wilkins, buscando un sistema definido de forma matemática e lóxica esquecendo a tradición ou a autoridade, e a mellor opción eran utilizar unha escala decimal onde as diferentes escalas (como metro, decímetro, centímetro) relacionaríanse entre si usando prefixos decimais. Napoleón continuou esta idea e introduciu un sistema de mesures usuelles onde as unidades tradicionais francesas redondeáronse a cantidades métricas; por exemplo a líbra de peso redondeouse a 500 gramos. A derrota de Napoleón e o regreso dun certo tradicionalismo conxelaron o cambio, pero non o detivo. O novo sistema métrico volveu, a pesar das reticencias da sociedade, aqueixadas por ter que abandonar unhas medidas que estiveran con ela desde sempre. A mediados do século XIX Francia foi completamente ’decimalizada’, e a finais dese mesmo século xa se converteu no sistema de medidas para case toda Europa continental, que o usaba nos negocios e na ciencia. O éxito foi tal que en maio de 1875 17 países de todo o mundo, incluído EE UU, adheríronse ao Tratado do Metro, co que establecían unha autoridade mundial en metroloxía, a Oficina Internacional de Pesas e Medidas con sede en París.

A pesar deste consenso internacional Gran Bretaña non estaba polo labor. Primeiro, porque o novo sistema fora creado polos seus archienimigos, os franceses, e segundo porque estaba claro que o Imperio Británico,  a potencia mundial naquel momento, non ía abandonar o seu novo estándar de medida, o ’sistema imperial’, por moito que o dixese a comunidade internacional.

En 1965 o goberno tivo que ceder ás presións do tecido industrial, pois resultáballe insostible ter que usar unhas medidas para o comercio interior e outras para o exterior, aínda que foi na década de 1970 cando empezou a introducindo na vida cotiá dos ingleses. E estao facendo moi lentamente pois aínda hoxe seguen usando os seus libras, galóns e millas imperiais.

FONTE: Miguel Ángel Sabadell/muyinteresante.es/ciencia

CANTO SABES DE SUÍZA? II

Continúo coa serie adicada a Suíza. Neste estado federal, residen máis de 40.000 galegos e no que galego sitúase no quinto lugar entre as linguas estranxeiras máis faladas.

A contestación correcta á pregunta de onte é 2. Consiste nun campo vermello cadrado cunha cruz grega branca, equilateral no centro da bandeira. A primeira era a bandeira da Cruz Vermella, que por certo ten a sede neste país pola forte tradición de neutralidade política e militar.

E imos coa pregunta de hoxe!

2. Cal é a capital de Suíza?

- Zürich

- Xenebra

- Berna

Mañá a solución e una nova pregunta!

FONTE: es.wikipedia.org     Imaxes: es.wikipedia.org

TANXUGUEIRAS: AIRE

 

Tanxugueiras (Sabela Maneiro, Aida Tarrío e Olaia Maneiro) continúan explorando novos sons, sen perder a súa esencia tradicional, recollendo o legado das pandeireteiras galegas e levándoo á escena actual con ritmos de trap ou electrónica.

Hai uns días presentaron o seu novo traballo: Aire. Con Aire, falan de "liberdade, de ser e reinventarse", unha canción cunha mensaxe de empoderamento co que animan aos seus seguidores para "brillar sen medo aos prexuízos".

É o primeiro lanzamento tras a publicación de Diluvio, o seu último traballo, que suma xa máis de 60 millóns de visualizacións en todas as plataformas dixitais.

Aquí tedes o videoclip do tema!