No capítulo de hoxe do #ApuntamentoLusófono recordamos o momento en que nos dixeron que estamos propostos aos Mestres Mateo tanto ao mellor programa como a mellor comunicadora. E temos a segunda competición de ’fofinhos’: Duda contra Patrick.
#DígochoEu
Localización de grans simulados de tamaño micrométrico lanzados continuamente desde un orbitador en L1 nunha instantánea vista desde a Terra / journals.plos.org/climate
Un estudo dirixido pola Universidade de Utah explorou o potencial de usar po lunar no espazo para facer de pantalla á luz solar e mitigar os efectos do quecemento global na Terra.
Analizaron distintas propiedades das partículas de po, cantidades de po e as órbitas que serían máis adecuadas para dar sombra á Terra. Os autores descubriron que lanzar po desde a Terra a unha estación de paso no "punto de Lagrange" entre a Terra e o Sol (L1) sería o máis eficaz, pero esixiría un custo e un esforzo astronómicos. Unha alternativa é utilizar po lunar. Os autores sosteñen que lanzar po lunar desde a Lúa no seu lugar podería ser unha forma barata e eficaz de dar sombra á Terra.
O equipo de astrónomos aplicou unha técnica utilizada para estudar a formación de planetas ao redor de estrelas afastadas, o seu obxecto de investigación habitual. A formación de planetas é un proceso desordenado que levanta moito po astronómico que pode formar aneis ao redor da estrela anfitrioa. Estes aneis interceptan a luz da estrela central e irrádiana de novo de forma que podamos detectala na Terra. Unha forma de descubrir estrelas que están a formar novos planetas é buscar estes aneis poirentos.
"Esa foi a semente da idea; se tomamos unha pequena cantidade de material e poñémolo nunha órbita especial entre a Terra e o Sol e rompémolo, poderiamos bloquear unha gran cantidade de luz solar cunha pequena cantidade de masa", dixo nun comunicado Ben Bromley, profesor de física e astronomía e autor principal do estudo, publicado na revista PLOS Climate.
"É asombroso contemplar como o po lunar -que tardou máis de 4.000 millóns de anos en xerarse- podería axudar a frear o aumento da temperatura da Terra, un problema que tardamos menos de 300 anos en producir", afirmou Scott Kenyon, coautor do estudo do Centro de Astrofísica | Harvard & Smithsonian.
A eficacia global dun escudo depende da súa capacidade para manter unha órbita que proxecte unha sombra sobre a Terra. Sameer Khan, estudante universitario e coautor do estudo, dirixiu a exploración inicial sobre que órbitas poderían manter o po en posición o tempo suficiente para proporcionar unha sombra adecuada. O traballo de Khan demostrou a dificultade de manter o po onde se necesita.
"Como coñecemos as posicións e masas dos principais corpos celestes do noso sistema solar, podemos utilizar as leis da gravidade para seguir a posición dun parasol simulado ao longo do tempo en diferentes órbitas", explica Khan.
Dous escenarios resultaron prometedores. No primeiro, os autores situaron unha plataforma espacial no punto de Lagrange L1, o máis próximo entre a Terra e o Sol, onde as forzas gravitatorias están equilibradas. Os obxectos situados en puntos de Lagrange tenden a permanecer nunha traxectoria entre os dous corpos celestes, razón pola cal o telescopio espacial James Webb (JWST) está situado en L2, un punto de Lagrange no lado oposto da Terra.
En simulacións por computador, os investigadores dispararon partículas de proba ao longo da órbita L1, incluíndo a posición da Terra, o Sol, a Lúa e outros planetas do sistema solar, e rastrexaron onde se dispersaban as partículas. Os autores descubriron que, lanzado con precisión, o po seguiría unha traxectoria entre a Terra e o Sol, creando sombra, polo menos durante un tempo. A diferenza do JWST, que pesa 5,8 toneladas, o po era facilmente desviado da súa traxectoria polos ventos solares, a radiación e a gravidade dentro do sistema solar. Calquera plataforma L1 necesitaría crear unha subministración interminable de novos lotes de po para lanzalos en órbita cada poucos días despois de que se disipe o rocío inicial.
"Foi bastante difícil conseguir que o escudo permanecese en L1 o tempo suficiente para proxectar unha sombra significativa. Aínda que isto non debería sorprendernos, xa que L1 é un punto de equilibrio inestable. Incluso a máis mínima desviación na órbita do parasol pode facer que se desprace rapidamente do seu sitio, polo que as nosas simulacións tiveron que ser extremadamente precisas", explica Khan.
No segundo escenario, os autores dispararon po lunar desde a superficie da Lúa cara ao Sol. Comprobaron que as propiedades inherentes do po lunar eran as adecuadas para funcionar eficazmente como escudo solar. As simulacións probaron como o po lunar dispersábase ao longo de varios percorridos ata que atoparon excelentes traxectorias dirixidas cara a L1 que servían como un eficaz escudo solar.
Estes resultados son unha boa noticia, porque se necesita moita menos enerxía para lanzar po desde a Lúa que desde a Terra. Isto é importante porque a cantidade de po dun escudo solar é grande, comparable á produción dunha gran explotación mineira aquí na Terra. Ademais, o descubrimento das novas traxectorias de blindaxe solar significa que podería non ser necesario transportar o po lunar a unha plataforma separada en L1.
Os autores subliñan que este estudo só explora o impacto potencial desta estratexia, en lugar de avaliar se estes escenarios son viables desde o punto de vista loxístico.
"Non somos expertos en cambio climático nin na ciencia de foguetes necesaria para trasladar masa dun lugar a outro. Só estamos a explorar diferentes tipos de po nunha variedade de órbitas para ver a eficacia deste enfoque. Non queremos perder a oportunidade de cambiar as regras do xogo nun problema tan crítico", afirma Bromley.
Un dos maiores retos loxísticos, a reposición dos fluxos de po cada poucos días, tamén ten unha vantaxe. Ao final, a radiación solar dispersa as partículas de po por todo o sistema solar; o escudo solar é temporal e as partículas do escudo non caen sobre a Terra. Os autores aseguran que o seu enfoque non crearía un planeta permanentemente frío e inhabitable, como na historia de ciencia ficción "Snowpiercer".
"A nosa estratexia podería ser unha opción para abordar o cambio climático", dixo Bromley, "se o que necesitamos é máis tempo".
FONTE: elmundo.es/ciencia Imaxe: /AFP
Continúo coa serie sobre a CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA do 78. Unha gran descoñecida para boa parte dos españois e que desde aquí pretendo mellorar o seu coñecemento.
A contestación correcta á pregunta de onte é Porque hai que renovalo cada 5 anos. A constitución no artigo 122, apartados 2 e 3 establece: O Consello Xeral do Poder Xudicial é o órgano de goberno do mesmo. A lei orgánica establecerá o seu estatuto e o réxime de incompatibilidades dos seus membros e as súas funcións, en particular en materia de nomeamentos, ascensos, inspección e réxime disciplinario. O Consello Xeral do Poder Xudicial estará integrado polo Presidente do Tribunal Supremo, que o presidirá, e por vinte membros nomeados polo Rey por un período de cinco anos. Destes, doce entre Xuíces e Maxistrados de todas as categorías xudiciais, nos termos que estableza a lei orgánica; catro a proposta do Congreso dos Deputados, e catro a proposta do Senado, elixidos en ambos os casos por maioría de tres quintos dos seus membros, entre avogados e outros xuristas, todos eles de recoñecida competencia e con máis de quince anos de exercicio na súa profesión. Esta anomalía de non renovación está dende o 4 de decembro de 2018.
E imos coa pregunta de hoxe e última da serie!
16. Antes da Constitución actual (1978), cantas Constitucións tivo o noso país?
- 3
- 5
- 6
- 8
Mañá a solución e remate da serie!
FONTE: Adaptación propia da idea orixinal antena3.com Imaxe: maitearte.wordpress.com
Nestes días de frío normalmente os parabrisas dos nosos coches quedan conxelados! E non hai nada mellor que usar unha rascadeira. Hoxe imos repasar todas as formas de dicilo.
O bioquímico Mariano Barbacid é o xefe do Grupo de Oncoloxía Experimental do Centro Nacional de Investigacións Oncolóxicas (CNIO), institución que fundou en 1998, e profesor AXA-CNIO de Oncoloxía Molecular, onde leva máis de catro décadas loitando contra o cancro. O seu descubrimento do primeiro oncoxén humano (xene mutado capaz de causar cancro) supuxo un xiro nos albores da oncoloxía molecular e a súa traxectoria e méritos na investigación foron recoñecidos co doutoramento ‘honoris causa’ da UNED e Medalla Echegaray, a máis alta distinción da Academia das Ciencias, entre outros galardóns. É, ademais, un dos oito españois membros da Academia das Ciencias de Estados Unidos e primeiro español en ser nomeado Fellow da Academia da Asociación Americana de Investigación en Cancro.
Barbacid defende a ciencia como patrimonio dos países e reivindica o esforzo e a vocación científica ao servizo da sociedade. “Non dediquei a miña vida á investigación, sígoa dedicando. Non considero a miña carreira terminada. Teño a mesma ilusión por facer o experimento da semana que vén que tiña hai 20 anos. Hai que traballar, hai que esforzarse, pero se un esfórzase con vocación, o esforzo non costa. Aos mozos que queiran dedicarse a esta profesión recoméndolles que se aseguren que teñen moita vocación. Se a teñen, van ser moi felices sendo investigadores”, conclúe o científico.
Continúo coa serie sobre a CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA do 78. Unha gran descoñecida para boa parte dos españois e que desde aquí pretendo mellorar o seu coñecemento.
A contestación correcta á pregunta de onte é Un mínimo de 300 e un máximo de 400. A Constitución no artigo 68, nos apartados 1, 2 e 3 establece: O Congreso componse dun mínimo de 300 e un máximo de 400 Deputados, elixidos por sufraxio universal, libre, igual, directo e secreto, nos termos que estableza a lei. A circunscrición electoral é a provincia. As poboacións de Ceuta e Melilla estarán representadas cada unha delas por un Deputado. A lei distribuirá o número total de Deputados, asignando unha representación mínima inicial a cada circunscrición e distribuíndo os demais en proporción á poboación. A elección verificarase en cada circunscrición atendendo a criterios de representación proporcional. Nesta lexislatura o número de Deputados é de 350, aínda que na actualidade conta só con 349, xa que houbo unha baoxa e non foi substituído.
E imos coa pregunta de hoxe!
15. Moito temos oído falar do CXPJ (Consello Xeral do Poder Xudicial), sobre a súa composición e se está ou non caducado. Por que sucede isto?
- Porque ten o mandato caducado dende 2020.
- Porque hai que renovalo cada 8 anos.
- Porque hai que renovalo cada 5 anos.
Mañá a solución e última pregunta da serie!
FONTE: Adaptación propia da idea orixinal antena3.com Imaxe: E.P./deia.eus
Coñeces a situación do galego no Bierzo? hoxe quixemos investigar sobre o tema aproveitando a visita que lle fixemos ao IES Bergidum Flavium de Cacabelos.