Continúo coa serie, que onte comezamos sobre América, é o segundo continente máis grande da Terra, despois de Asia.
A contestación correcta á pregunta de onte é Reino Unido. A Guerra das Malvinas ou conflito do Atlántico Sur foi un conflito armado entre Arxentina e o Reino Unido desencadeado en 1982, no que se disputou a soberanía das Illas Malvinas, Xeorxia do Sur e Sandwich do Sur situadas no Atlántico Sur. Comezou en abril coa ocupación de Port Stanley polas tropas arxentinas, baixo ordes da Xunta Militar. En resposta, o goberno británico despregou unha enorme forza expedicionaria que despois de 10 semanas de batalla desaloxou ás forzas arxentinas. A vitoria británica precipitou a caída da ditadura arxentina e o inicio da recuperación do estado de dereito, á vez que contribuíu á reelección do goberno conservador de Margaret Thatcher en 1983. Ambos os dous países cortaron as relacións diplomáticas ata 1990. A Organización das Nacións Unidas segue considerando os tres arquipélagos coas súas augas circundantes como territorios en disputa.
E imos coa pregunta de hoxe!
18.Na imaxe superior aparece o monumento conmemorativo nacional do monte Rushmore en Dakota do Sur coas imaxes presidentes de Estados Unidos: Abraham Lincoln, Thomas Jefferson, George Washington e Theodore Roosevelt. Cal deles foi o primeiro Presidente Dos Estadios Unidos?
Advertencia: Os nomes están desordenados e non correspoden a orde la imaxe.
Mañá a solución e unha nova proposta!
FONTE: es.wikipedia.org Imaxe: AP Images/ ar.usembassy.gov
Continúo cos novos episodios de Órbita Layka, programa de divulgación científica divertido e sorprendente, cheo de curiosidades e de sentido do humor, presentado polo matemático e profesor de Linguaxes e Sistemas Informáticos Eduardo Sáenz de Cabezón Irigaray.
Hoxe, el mesmmo, Eduardo, explica como é posible facer "desaparecer" unha moeda? A resposta rápida é si. Esta ilusión óptica fundaméntase na refracción, e máis concretamente, na coñecida como "Lei de Snell".
Tanxugueiras e Rozalén lanzaron o pasado venres A Virxe Do Portovello. Unha canción en galego que forma parte do novo disco da cantautora, Matriz, co que a albaceteña busca mostrar o seu respecto e agradecemento polo folclore español.
A Virxe Do Portovello comeza con Rozalén cantando a capela e co único son de fondo do mar. A parte musical arrinca a continuación, xa coa aparición de Olaia e Sabela Maneiro e Aida Tarrío, así como de Beatriz Romero e os músicos, nun percorrido por unha letra que chora á xente que deixa a vida no mar.
As investigacións sobre o comportamento dos polbos non deixan de sorprender. Agora, un equipo australiano capta por primeira vez pelexas entre estes intelixentes cefalópodos, capaces de lanzarse cunchas e area os uns aos outros de forma deliberada. Segundo explican os autores do estudo, os polbos non guindan este material cos seus tentáculos, de igual maneira que faría un humano cos seus brazos. Primeiro recollen os seus proxectís e logo impúlsanos usando chorros de auga que expulsan por debaixo dos seus tentáculos. Os científicos capturaron imaxes deste inusual comportamento nunha especie de polbo australiano (Octopus tetricus) en Jervis Bay, na costa sur de Nova Gales do Sur. Os resultados da investigación acaban de ser publicados na revista Plos One.
Para levar a cabo o estudo, o equipo examinou 24 horas de imaxes gravadas entre 2015 e 2016 con cámaras submariñas. Froito da súa análise, os científicos atoparon 102 exemplos de 10 polbos que recollían material mariño para lanzalo: ás veces cara a un obxectivo, como podían ser outros polbos, e ás veces non. “Facer isto baixo a auga, incluso a unha distancia curta, parece especialmente inusual e bastante difícil de facer, o que o converte nun comportamento aínda máis rechamante”, di o coautor do estudo David Scheel en declaracións recollidas polo portal de noticias LiveScience.
Ademais, o seu traballo conclúe que tanto os polbos macho como as femias lanzan cunchas e area, aínda que elas foron protagonistas do 66% de ataques recollidos nas gravacións a estudo. En canto ás motivacións, os científicos indican que o 32% dos lanzamentos producíronse mentres os polbos limpaban as súas goridas. Porén, o 53% debeuse a unha interacción cun peixe, cunha das cámaras de gravación ou mesmo cun semellante. “Os polbos atacados agocháronse, levantaron os brazos en dirección ao lanzador, detivéronse ou incluso redirixiron os seus movementos”, continúa explicando o investigador.
Lanzamento de material por Octopus tetricus. A) O polbo proxecta algas e outros restos a través da auga B) Un polbo é golpeado por unha nube de material C) Sostéñense cunhas, area, algas ou unha mestura cos brazos como preparación para o lanzamento D) Báixase o sifón sobre o brazo traseiro e debaixo da rede e coroa do brazo a auga expulsa con forza / Godfrey-Smith et al./Plos One/Ilustracións de Rebecca Gelernter
De feito, os científicos atoparon diferenzas nos lanzamentos: había certa intencionalidade cando o seu tiro de material tiña un obxectivo. “Non se comportan igual cando interaccionan que cando non hai outros polbos presentes”, apunta Scheel. “Os lanzamentos que tiñan un obxectivo si mostraban un comportamento diferente, como se o polbo tratase de apuntar ben”, indica. Polo tanto, iso serviría para demostrar que o lanzamento de material cara aos seus semellantes é unha acción intencionada.
Segundo continúan explicando, os polbos son moi hábiles e capaces de manipular diferentes obxectos. Por exemplo, hai unha especie (Amphioctopus marginatus) que recolle e transporta cascas de coco para construír unha casa móbil. De feito, os polbos non son seres sociais e adoitan vivir sos, polo que ás veces pelexan ou incluso comen os seus semellantes. Porén, nas últimas décadas hai un crecente número de evidencias científicas que comeza a suxerir que as interaccións con outros polbos son máis complexas do que se pensaba. Polo tanto, este tipo de lanzamentos pode ser unha forma de comunicación entre eles que antes non estaba identificada.
Continúo coa serie, que onte comezamos sobre América, é o segundo continente máis grande da Terra, despois de Asia.
A contestación correcta á pregunta de onte é Chile. Esta illa, pertencente á rexión de Valparaíso, está situada na Polinesia (Oceanía), no medio do océano Pacífico, e é famosa polas súas enormes estatuas de pedra coñecidas como moais. Esta illa volcánica atópase a 3.700 km da costa de Chile.
E imos coa pregunta de hoxe!
17.A guerra das Malvinas foi un conflito armado desatado en 1982, no cal disputouse a soberanía destas illas, situadas no Atlántico Sur, entre Arxentina e…
A protagonista desta historia é unha nena tímida e con voz crebada que, como querendo abrazar a súa antípoda, pasou a infancia soñándose artista. Os contos nocturnos, o amor polas palabras e o apoio familiar trazaron o camiño. Así, Vitoria Siedlecki atopou o seu lugar na narración oral escénica. “Aí tiña a liberdade de elixir o que dicía, de decidir como e onde o facía, e podía reproducir cada día esa felicidade que sentía cando polas noites a nosa nai ou o noso pai contábannos unha historia”, recoñece a contacontos.
Esta artista multidisciplinar formouse en ballet, interpretación e canto na Escola de Teatro Musical de Julio Bocca, en Arxentina. E desde hai máis de dúas décadas reside en España, onde chegou para ampliar os seus estudos de baile e flamenco. As historias que habitan en Vitoria Siedlecki reveláronse primeiro a través do corpo, da danza, para máis tarde configurarse e fortalecerse na narración oral. “Teño o corpo todo cheo de palabras”, recita con emoción a actriz.
Despuntou co seu espectáculo ‘Relatos eróticos’, un monólogo no que interpretaba textos de Cortázar, Benedetti ou pasaxes pouco coñecidas de ‘As mil e unha noites’, e que se perpetuou durante oito tempadas na carteleira teatral española, achegando os contos a máis de 50.000 persoas. Actualmente, colabora con diversos medios de comunicación, imparte talleres e continúa con representacións en España e América Latina. Experta en comunicación non verbal, dirixe ‘A Escola de Contacontos’ en Madrid, onde ensina a contar e forma a narradores orais; e é cofundadora de ‘Zelwa Storytelling’, unha consultora que traslada a súa experiencia nos escenarios á comunicación de organizacións e equipos. “Todo o mundo pode aprender a contar contos”, sentenza Siedlecki, apontoando así a aquela nena apocada e de garganta fráxil que converteu a arte de contar contos nunha forma de vida.
