Cadro do século XV reflicte como foi a firma do tratado de Tordesillas / DEA / G. DAGLI ORTI
En xuño de 1494, un grupo de homes sentou a partir o mundo en Tordesillas. Tiñan un problema: Cristóbal Colón volvera das “Indias” con máis preguntas que respostas e o mapa quedáraselles pequeno. Necesitaban unha raia. Unha fronteira que lles permitise descubrir un mundo que se volveu xigantesco sen terminar a labazadas.
Trazaron unha liña imaxinaria, que daba a volta ao mundo de polo a polo, a 370 leguas ao oeste das illas de Cabo Verde. Á esquerda, para Castela; á dereita, para Portugal. Foi unha repartición de cegos. O que aqueles diplomáticos non sabían, mentres movían a pluma sobre pergamiños que eran máis fe que xeografía, é que ao proxectar esa liña cara ao norte estaban a cortar Groenlandia como quen corta un queixo.
Por pura ignorancia, España acabáballe de regalar a Portugal o 90% da illa máis grande do planeta. Naquel despacho de Tordesillas, Groenlandia era algo tan irreal como a Atlántida; unha lenda de viquingos nun lugar inhóspito. Naquela reunión ninguén sospeitaba que estaban a entregar un territorio case catro veces máis grande que a Península Ibérica, simplemente porque non sabían onde terminaba o mundo por arriba. O máis curioso é que o 10% que correspondeu a España era a zona de Thule, onde hoxe está a base militar estadounidense e a parte máis estratéxica do Ártico.
O papel que partiu o mundo: Orixinal do Tratado de Tordesillas asinado o 7 de xuño de 1494. Uns cuantos folios de pergamiño e unha liña trazada por cegos bastaron para que España regalase Groenlandia a Portugal sen que ninguén en Valladolid sospeitase que o mapa seguía cara arriba.
Portugal non tardou en reclamar o seu pedazo de nada. No ano 1500, un fidalgo chamado Gaspar Corte Real partiu dos Azores en busca do Paso do Noroeste cara ás especias de Asia. O que se atopou non foi o roteiro ás Indias, senón un muro de xeo impenetrable. Afeito á luz de Lisboa e ao auga morna do Atlántico Sur, Gaspar bautizou aquel inferno como “Terra Verde”. Nunha desas bromas macabras de navegante, nun deserto de dous millóns de quilómetros cadrados onde a única cor é o branco cegador e onde non crece nin unha brizna de herba, el describiu unha terra verde con frondosos bosques.
Pero Gaspar non se deu por vencido. Regresou a Groenlandia un ano máis tarde con tres naves. Pouco despois, enviou de volta a dous dos seus barcos para que contasen o novo fracaso na procura dun paso que non existía entre os icebergs, pero el decidiu quedar alí e seguir tentándoo. Nunca máis se soubo del. O Ártico non deixa testemuñas.
A traxedia non terminou cun só cadáver. En 1502, o seu irmán Miguel, devorado pola culpa ou pola mesma ambición cega, armou outra expedición para rescatar a Gaspar. Cometeu o mesmo erro, e tamén desapareceu entre o xeo de Groenlandia e a bruma de Terranova. Un terceiro irmán, Vasco Anés, quixo ir no seu rescate en 1503, pero o rei xa non o permitiu: a ese ritmo, Groenlandia ía deixar Portugal sen mariños. Aquel “agasallo” de Tordesillas era en realidade unha trampa mortal que non se deixaba domar por imperios.
O primeiro mapa do mundo moderno e a proba da carambola de Tordesillas. No Planisferio de Cantino (1502), a ’Raia’ curta o Atlántico e deixa a Groenlandia —debuxada como unha península verde no norte— baixo o control de Portugal.
Mentres os aventureiros morrían, a xente real buscaba diñeiro real con moito máis éxito. E no século XVI, o máis valioso non era o ouro, senón a graxa de balea. Era o petróleo da época, o combustible que iluminaba as noites de Europa. Aquí é onde a historia convértese nunha aventura épica protagonizada por baleeiros vascos.
Desde portos como Orio, Pasaxes ou Bermeo, saían expedicións comerciais que chegaban ata o fin do mundo. Os vascos eran os mellores mariños do planeta e os únicos co callo suficiente para cravarlle un arpón a unha balea en augas que conxelan os pulmóns. Non eran catro tolos nunha barca; eran barcos de 200 toneladas con tripulacións de ata 60 homes que operaban cunha precisión cirúrxica.
En lugares como Rede Bay, en Terranova, os arqueólogos atoparon restos de 15 estacións baleeiras vascas. Había fornos para derretir a graxa, talleres de tonelería e cemiterios. Aqueles homes de Guipúscoa e Biscaia crearon a primeira zona industrial do Ártico e Groenlandia era zona de paso e de caza. Levaban miles de barricas desmontadas nas adegas e regresaban con elas cheas de aceite, unha carga que hoxe valería millóns de euros.
O dominio foi tan absoluto que entre 1530 e 1600 os vascos foron os reis dos mares do norte. Nas tabernas de Islandia e nas costas de Groenlandia chegouse a falar pidgin, unha lingua que mesturaba o eúscaro con dialectos algonquinos e islandés. É unha imaxe que parece de ciencia ficción: un arponero de Bermeo negociando cun esquimal nunha lingua inventada pola necesidade de entenderse entre o xeo. Pasou.
España nunca colonizou Groenlandia porque o xeo non brillaba tanto como o ouro e a prata do Novo Mundo. Pero o Tratado de Tordesillas deixou un rastro xurídico curioso. Durante séculos, a soberanía daquelas terras estivo nun limbo. O xiro definitivo chegou en 1721, cando un misioneiro noruegués-danés, Hans Egede, convenceu ao rei de Dinamarca para que o deixase ir buscar aos descendentes dos viquingos. Non atopou nin un só noruegués vivo, pero en lugar de darse a volta, quedou e fundou o que hoxe é Nuuk. Dinamarca quedou a illa definitivamente en 1814, tras as guerras napoleónicas. Grazas ao Tratado de Kiel arrebatoulle a Noruega os seus dereitos sobre o xeo. Pero se os baleeiros vascos houbesen decidido plantar unha bandeira no lugar en que cazaban baleas, o mapa do Ártico hoxe podería ser moi distinto.
FONTE: Mariano Tovar/as.com Imaxe: DEA / G. DAGLI ORTI
