O rover Curiosity da NASA, sobre a superficie de Marte / NASA
A gravitatoria é unha das forzas fundamentais da natureza, xunto coa forza nuclear débil, a forza nuclear forte e a forza electromagnética. A gravidade é propia dos corpos que teñen masa. Como Marte tena, obviamente, alí hai gravidade.
A forza de gravidade entre dous corpos fai que se atraian. É proporcional á masa dos dous corpos, sendo a constante de proporcionalidade, a constante de gravitación universal, G, e é inversamente proporcional ao cadrado da distancia que os separa. No caso da Terra, como ten unha masa de seis cuatrillones de quilos, para unha persoa cunha masa de 70 quilos, a forza gravitatoria sería de algo máis de 380 newtons, o que sería o seu peso. Coloquialmente, tendemos a utilizar a unidade de masa (quilogramo) para referirnos ao peso, o que non é estritamente correcto.
En Marte, como a súa masa é bastante menor que a da Terra, a súa gravidade tamén é menor, aproximadamente unha terceira parte que a do noso planeta. Algo similar ocorre coa Lúa, cuxa gravidade vén ser un 16% da terrestre.
Seguro que lembra as imaxes dos astronautas que chegaron á Lúa, nas que daban saltos moi grandes. Eses saltos son posibles pola diferenza de masas entre o satélite e o planeta. É dicir, na Lúa ou en Marte pesamos moito menos que na Terra. Na Lúa, unha dezaseisava parte, e en Marte, a terceira parte.
O Sistema Solar está composto, na súa área máis próxima ao Sol, polos planetas que chamamos rochosos: Mercurio, Venus, a Terra e Marte. E na zona máis afastada, polos xigantes gaseosos: Xúpiter, Saturno, Urano e Neptuno. Entre os rochosos, Mercurio ten unha gravidade parecida á de Marte e Venus máis parecida á da Terra. E nos xigantes, Xúpiter ten un pouco máis do dobre da gravidade terrestre, Saturno ten máis ou menos a da Terra, Urano un pouquiño menos e Neptuno algo máis. Como che explicaba ao principio, a gravidade está relacionada coa masa. Estes planetas teñen tamaños moito maiores que a Terra, pero como son gaseosos, a súa densidade é moito menor que a dos rochosos e por iso a súa gravidade é, tamén, moito menor.
O Sol é o elemento máis masivo do Sistema Solar. A súa masa é máis de 300.000 veces a da Terra. Por tanto, a súa gravidade é a maior e fai que o resto dos corpos do sistema orbiten ao seu ao redor.
Se volvemos a Marte, trátase dun planeta moi parecido á Terra e, con todo, envelleceu moito máis rapidamente. Está a uns 227 millóns de quilómetros do Sol, mentres que a Terra está só a 150 millóns de quilómetros. Esa distancia adicional, e que sexa un pouco máis pequeno que o noso, fixo que perdese a súa atmosfera e o seu campo magnético, que é fundamental para a vida porque serve de pantalla para a radiación solar. Esas características deixaron o planeta como o coñecemos, con ese aspecto desértico. Pero tamén é moi interesante porque ten, por exemplo, os campos volcánicos máis impresionantes do Sistema Solar. O Monte Olimpo, que é un volcán e a montaña máis alta de Marte, e de todo o Sistema Solar, ten 25 quilómetros de altura, moito máis que o Everest.
FONTE: María Díaz Michelena/elpais.com/ciencia
