Blogia

vgomez

SABÍAS QUE... COMO CONVENCER A UN TERRAPLANISTA DE QUE A TERRA É ESFÉRICA?

Unha fotografía da Terra tomada pola misión Apollo 10 a 161.000 quilómetros de distancia / NASA

En realidade, os que terían que refutar a esfericidade da Terra son os terraplanistas, porque a evidencia actual é que a Terra é redonda. Os humanos exploramos e medimos o planeta xa de mil maneiras, hai voos de avións diarios entre todos os puntos do mapa e as distancias son ben coñecidas. Hai uns 5.000 satélites que orbitan ao redor da Terra e sacan fotografías diarias nas que se ve que é redonda, pero moitos terraplanistas afirman que todas esas fotos son falsas. É dicir, que esta discusión deixa de ser unha cuestión científica se non hai confianza nas evidencias que propoñen os demais. Na miña opinión, é coma se todos tivésemos unha laranxa diante e os terraplanistas dixesen que o que se ve non é crible e seguisen afirmando que en realidade a laranxa é plana.

Sábese que a Terra é esférica desde hai máis de 2.000 anos, moito antes dos satélites e da primeira volta ao mundo. Hai moitas evidencias matemáticas que calcularon os gregos cos seus coñecementos de xeometría e navegación. Con todo, para contestar á túa pregunta busquei argumentos sinxelos, facilmente comprobables na vida diaria e que non cadrarían nunha Terra plana. Hai moitos, pero vou contarche cinco:

Primeiro: todos sabemos que canto máis alto subimos, máis lonxe podemos ver. Se a Terra fose plana, isto non sería así. Nunha Terra plana terías que ver ata o final da Terra en calquera sitio sen relevo, como o mar, por exemplo. Desde Galicia deberías ver América cun telescopio o suficientemente potente, pero non é posible pola curvatura da superficie da Terra. Como isto sábese desde antigo, os faros póñense no alto dunha torre para que sexan visibles desde maior distancia. E ao revés, se estás nun porto e ves chegar un barco, primeiro ves aparecer a parte máis alta do barco, o mastro; daquela as velas e por último, o casco.

Segundo: as horas de saída e posta de sol son distintas en cada lugar do mundo. Se o pensas, isto tampouco sería así nunha Terra plana. É máis, e en relación co punto anterior, a hora á que se pon o sol en cada lugar tamén depende da altura desde a que esteas a mirar ao horizonte. Isto téñeno moi ben estudado os musulmáns. Hai dispoñibles na internet táboas cos horarios da posta de sol en case cada lugar do mundo para saber exactamente cando poden terminar o xaxún durante o Ramadán. Se buscas esas táboas para Dubai, advírtenche ao principio de que no edificio Burj Khalifa, que mide 828 metros de altura e é o máis alto do mundo, o sol ponse tres minutos máis tarde na planta máis alta que na planta baixa. Isto tampouco ocorrería nun planeta plano.

Terceiro: a auga do sumidoiro. Nunha Terra plana e sen rotación a auga debería caer no sumidoiro directamente cara ao centro, en todas partes por igual, pero non é así. Cando baleiras un lavabo (mellor se é unha piscina grande e redonda) fórmase un remuíño polo efecto Coriolis que só se pode explicar polo movemento de rotación da Terra. Os terraplanistas poderían dicir que unha Terra plana tamén podería rotar sobre o seu eixo e que iso podería xerar un remuíño como o que vemos. O problema é que os remuíños das piscinas viran en dirección contraria nun e outro hemisferio (tamén as borrascas e os anticiclóns). Para iso, nunha Terra plana necesitariamos dous polos de rotación contrarios que afectasen á metade da Terra cada un.

Cuarto: o movemento do ceo nocturno. Este argumento é parecido ao anterior. No hemisferio norte todo o ceo nocturno xira ao redor da estrela Polar no sentido antihorario, mentres que no hemisferio sur todo xira ao redor da Cruz do Sur en sentido contrario. Para que iso fose así nunha Terra plana, terías que ter dúas esferas celestes, unha para cada hemisferio, virando en sentido contrario.

Quinto: a duración das viaxes longas é distinta se viaxas cara ao leste ou cara ao oeste. Este feito non ten ningunha explicación nunha Terra plana. Vou poñer dous exemplos moi diferentes, pero ambos teñen que ver cunha Terra esférica que rota sobre si mesma. Un exemplo bastante cotián é que o voo de Madrid a Nova York é máis longo que o de Nova York a Madrid, e isto é porque o de volta está axudado pola corrente de chorro que viaxa cara ao leste e que ten a súa orixe na rotación da Terra. O outro argumento, algo máis afastado pero moi curioso, é o paradoxo do circunnavegante. Este paradoxo consiste en que se dás a volta ao mundo, non tardas o mesmo se vas cara ao oeste que se vas cara ao leste. Neste caso, non importa canto tempo léveche dar a volta completa, se viaxas cara ao leste gañas un día, como Phileas Fogg na novela de Julio Verne, mentres que se viaxas cara ao oeste pérdelo, como lles pasou a Elcano e os seus tripulantes ao terminar a primeira circunnavegación. Este paradoxo é imposible de explicar nunha Terra plana na que o sol sae á vez para todos e todos comparten a mesma data do calendario.

FONTE: Tradución do artigo de María Belén Muñoz García (doutora en Xeología, profesora e investigadora da Facultade de Ciencias Xeológicas da Universidade Complutense de Madrid) en el diario El País, el pasado día 5 de agosto.

CANTO SABES SOBRE AS RELIXIÓNS DO MUNDO? III

Continúo coa serie adicada ás relixións do mundo, na que poderás averiguar canto sabes delas e tamén aumentar os teus coñecementos sobre o tema.

A contestación correcta á pregunta de onte era Cristianismo (Christian cross.svg). Datos: Cristianismo 2.200 millóns de fieis, Islam 1.600 millóns de fieis, Hinduísmo 1.050 millóns de fieis e Budismo 480 millóns de fieis.

E imos coa pregunta de hoxe!

3. O símbolo do Yin Yan a relixión está asociada?

- Budismo

- Taoismo

- Hinduísmo

- Sistoísmo

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: es.wikipedia.org    Imaxe: laopinion.com

#DígochoEu: É correcto dicir 'salmorejo'?

 

Temos unha palabra específica para dicir ’salmorejo’ en galego ou é correcto dicilo así? Esther Estévez acláranolo!

#DígochoEu

UN PEQUENO CRUSTÁCEO POLINIZA AS ALGAS VERMELLAS

O crustáceo Idotea balthica pode fertilizar algas vermellas femias transportando células similares aos espermatozoides / Wilfried Thomas/Biological Station of Roscoff/CNRS/SU/Roscoff, France

A polinización a través de animais considerouse tradicionalmente un estratexia de plantas terrestres, pero tamén se produce no mar, tal e como fai un pequeno crustáceo chamado Idotea balhica, que é o encargado de fertilizar, coma se dunha abella tratásese, a alga vermella.

O descubrimento que publica Science descríbese nun estudo realizado por investigadores das universidades Austral e Pontificia Católica, ambas as de Chile; a Sorbona de París e o Instituto Max Planck (Alemaña).

O equipo suxire que as estratexias de fecundación mediada por animais poden evolucionar moitos millóns de anos antes do que se pensaba (igual mesmo antes que as plantas terrestres) ou que o fixeron de forma independente e repetida en contornas terrestres e mariños.

A polinización por insectos é a forma de fecundación máis común nas plantas con flores terrestres, pero recentemente demostrouse que os invertebrados mariños que buscan comida poden transportar e dispersar “grans de pole” das plantas mariñas masculinas ás femininas.

O equipo buscou exemplos de polinización submarina e centrouse nas algas vermellas nas que os gametos masculinos, ao non ter flaxelo, non poden chegar polos seus medios aos órganos reprodutores femininos remotos e dependen do movemento da auga, pero os investigadores viron que hai máis.

A través de experimentos descubriron que un tipo de isópodo mariño, a Idotea balhica, unha criatura que adoita vivir sobre e entre un xénero de algas vermellas, a Gracilaria gracilis, aumenta “de forma espectacular” o éxito da fecundación da planta.

A investigación indica que este pequeno crustáceo actúa como unha “abella mariña” cando se alimenta do alga vermella.

A superficie das algas macho están salpicadas dunhas estruturas reprodutivas recubertas dunha substancia pegañenta e cando a Idotea balhica pasa por ela os gametos masculinos adhírense ao seu corpo para depositarse logo en calquera alga femia coa que o crustáceo teña contacto.

A relación é mutualista, na que ambos sacan un beneficio, pois a idotea obtén refuxio e alimento, mentres a planta mellora o seu éxito reprodutivo. Os autores apuntan que esta é a primeira vez que se observa unha interacción deste tipo entre un alga e un animal.

Aínda que estes resultados iniciais non indican ata que punto o transporte animal de gametos contribúe á fecundación das algas fronte ao papel do movemento da auga, si ofrecen unha visión sorprendente da orixe da fecundación das plantas mediada por animais.

Ata o de agora, supoñíase que esta polinización xurdira nas plantas terrestres hai 140 millóns de anos. As algas vermellas apareceron hai máis de 800 millóns de anos, polo que a súa fecundación a través de intermediarios animais pode ser moi anterior á orixe en terra firme.

O equipo quere descubrir agora se as Idoteas provocan a liberación de esperma, se poden distinguir entre algas macho e femia ou se existen interaccións similares noutras especies mariñas.

En artigo de análise que publica tamén Science, o investigador británico Jeff Ollerton e o chinés Zong-Xi Ren indican que depender dun vector animal para asegurar a reprodución é moi arriscado nun mundo de rápidos cambios antropoxénicos.

A maior parte da reprodución das algas vermellas prodúcese nuns hábitats que están ameazados pola contaminación, as especies invasoras, a modificación física das costas, o cambio do clima e o nivel do mar.

Ademais, os crustáceos en xeral poden ser susceptibles á crecente acidificación dos océanos, que se relaciona co aumento dos niveis de CO2, porque o ácido descalcifica os seus exoesqueletos.

Estes motivos poden facer, escriben os científicos, que unha clase nova de interaccións ecolóxicas, como a que mostra este estudo, estea xa ameazada mesmo antes de que os científicos compréndana plenamente.

FONTE: EFE

#DígochoEu: É correcto dicir 'dossier'?

 

Podemos dicir ’dossier’ en lugar de carpeta en galego? Esther Estévez acláranolo!

 #DígochoEu

CANTO SABES SOBRE AS RELIXIÓNS DO MUNDO? II

Continúo coa serie adicada ás relixións do mundo, na que poderás averiguar canto sabes delas e tamén aumentar os teus coñecementos sobre o tema.

A contestación correcta á pregunta de onte era Hinduísmo (). É unha relixión henoteísta (crenza relixiosa segundo a cal recoñécese a existencia de varios deuses, pero só un deles é suficientemente digno de adoración por parte do fiel) tradicional da India. Considerada a máis antiga das grandes relixións do mundo aínda en práctica, o hinduísmo caracterízase por unha diversidade de sistemas de crenzas, prácticas e escrituras. Ten orixe na antiga cultura védica cerca de 3.000 a. C. Aínda que sexa xeralmente mencionado como unha relixión específica, o hinduísmo é máis correctamente descrito como un conxunto de relixións cunha linguaxe en común, pois ten pouca ou ningunha organización central ou base teolóxica compartida. As catro denominacións maiores do hinduismo son vaisnavismo, shivaísmo, shaktismo e smartismo.

Os elementos fundamentais do hinduísmo son a crencia en Brahman como principio supremo universal, o karma, a reencarnación e a liberación.

E imos coa pregunta de hoxe!

2. Cal é a relixión con máis seguidores do mundo?

- Budismo

- Cristianismo

- Hinduísmo

- Islam

Mañá a solución e unha nova pregunta!

FONTE: es.wikipedia.org e significados.com

NOVA ESPECIE DE VERME ESPAGUETI



Os investigadores do MBARI (Monterey Bay Aquarium Research Institute) atopábanse rastrexando as profundidades do golfo de California cando se toparon cunha especie de pompón alaranxado. Que era esa masa misteriosa?

Tras realizarlle unha proba de ADN e unha análise detallada, os investigadores concluíron que se atopaban diante unha nova especie de verme espagueti Biremis, con corpo de cor laranxa brillante e unha gran cantidade de tentáculos pexego.

Biremis é un tipo raro de verme espagueti que só se coñecía nas Bahamas. O seu nome procede do latín bi remis (dous remos) e fai referencia a que empregan os tentáculos para varrer e recoller o seu alimento. Esta criatura non ten ollos, nin branquias. Os seus tentáculos están inflados, o que lle fai parecer un pompón.

O verme espagueti é un tipo de verme poliqueto pertencente á familia Terebellidae. Ata o momento describíronse unhas 400 especies diferentes de terebélidos, que se atopan por todo o mundo. É relativamente común e caracterízase por posuír unha boa cantidade de tentáculos acanalados que lle serve para alimentarse. Do mesmo xeito que sucede con outros terebélidos, Biremis vive no fondo oceánico, pero mentres a maioría permanece dentro dun tubo ou nun tobo, esta especie observouse descansando no fondo mariño ou nadando xusto por encima del. A natación permítelle ao verme desprazarse con facilidade e atopar novos sitios para alimentarse.

Os investigadores cren que nas misteriosas augas profundas do océano existen máis criaturas peculiares esperando ser descubertas.

FONTE: Mar Aguilar/muyinteresante.es/naturaleza

#DígochoEu: Non digas *cubo, *pala e *rastrillo

 

Se imos á praia con nenos non levamos nin *cubo, nin *pala nin *rastrillo!

#DígochoEu