OS 100 VOLCÁNS QUE TEN ESPAÑA (III)
Continuación!
Tamén durmido está o volcán valenciano de Cofrentes, situado no cerro de Agrás, a uns 527 metros de altitude e próximo á central nuclear do mesmo nome.
Volcán cerro de Agrás / cofrentes.es
Como o anterior, tamén permanece inactivo o volcán das Illas Columbretes, fronte á costa de Castellón, no que segundo algúns estudos houbo actividade hai uns 300.000 anos.
FONTE: Elaborado a partir artigo publicafo en farodevigo.es
DÍA MUNDIAL SEN TABACO
O Día Mundial Sen Tabaco celébrase tal día coma hoxe en todo o mundo, o 31 de maio de cada ano. Esta celebración anual informa o público acerca dos perigos que supón o consumo de tabaco, as prácticas comerciais das empresas tabaqueiras, as actividades da OMS para loitar contra a epidemia de tabaquismo, e o que as persoas de todo o mundo poden facer para reivindicar o seu dereito á saúde e a unha vida sa, e protexer ás futuras xeracións.
O tabaco mata cada ano a máis de 8 millóns de persoas e destrúe o noso medio ambiente, prexudicando aínda máis a saúde das persoas debido ao cultivo, a fabricación, a distribución, o consumo e a eliminación dos produtos de tabaco.
Ao fumar, non só os fumadores son afectados, tamén son afectados as persoas máis próximas, os fumadores pasivos.
Fai un esforzo, por ti e polos demais. Deixa de fumar!
FONTE: who.int/es Imaxes: amazon.es e clinicalascondes.cl
OS "OKUPAS" DO REINO ANIMAL
Un cangrexo ermitán protéxese nunha bucina / Adobe Stock/abc.es
O comensalismo, a diferenza do parasitismo ou do mutualismo, é unha asociación biolóxica entre dous organismos que viven xuntos na que un dos ’comensais’ sae beneficiado sen prexudicar ao outro.
Clasicamente o comensalismo pode ser de tres tipos: foresis, inquilinismo e metabiosis. Na foresis hai unha especie, a de menor tamaño, que se aproveita doutra para ser transportada. O inquilinismo consiste, basicamente, en que unha especie refúxiase dentro ou encima doutra, e a metabiosis radica en que unha especie aprovéitase dalgunha substancia de refugallo doutra especie.
Temos moitos exemplos de comensalismos no reino animal, desde as moscas que colocan os seus ovos nos cadáveres doutros animais para que as súas larvas podan alimentarse ata garzas que se alimentan dos insectos que rodean aos rabaños de ungulados pasando polas anemones que usan as cunchas dos mexillóns sen provocarlles ningún problema para a súa saúde.
De todos os tipos de comensalismo, quizais, o menos coñecido sexa o de foresis, un termo que procede do grego phoresis que significa transporte. Desta forma, podemos distinguir o foronte ou organismo forético, que é o animal transportado, e o hospedador, que é o organismo transportador, o chofer.
Entre os organismos que realizan a foresis temos ao ácaro Macrocheles muscaedomesticae que se une á mosca Drosophila hydei, á avespa Trichogramma evanescens que se adhire ao ollo da bolboreta da col (Pieris brassicae) ou a algúns ácaros que se unen á mosca Calliphora vicina.
No ano 2011 un grupo de investigadores da Universidade de Manchester descubriu un dos casos máis antigos de foresis dos que se teñen noticia. Foi no ámbar do Báltico, unha resina fosilizada que actúa a modo de cápsula do tempo. Alí descubriuse in fraganti a un fósil de ácaro de menos de duascentas micras de tamaño que viviu hai uns corenta e nove millóns de anos usando a unha araña como taxi biolóxico.
Entre os exemplos máis coñecidos de inquilinismo están os esquíos e as árbores. Estes roedores aliméntanse de sementes, froitos e da cortiza das árbores, ademais de construír neles os seus fogares. As árbores non sofren ningún dano do seu improvisado ’okupa’ pero tampouco reciben ningún beneficio a cambio.
En canto á metabiosis, tamén chamada tanatocresis, hai algunhas especies que utilizan restos de organismos mortos no seu propio beneficio. Un dos exemplos máis curiosos é o cangrexo ermitán ou cangrexo soldado (Eupagurus bernhardus) que se refuxia e protexe nas cunchas baleiras dos carafio.
Dado que estes cangrexos non teñen exoesqueleto teñen que buscar un ’refuxio abandonado’ para resgardar o seu corpo e vencer a súa vulnerabilidade biolóxica fronte ao ataque dos caracois.
A verdade é que un molusco instintivamente hábil xa que a medida que vai medrando vaise adaptando ás cunchas de gasterópodos mortos, busca fogares máis confortables e acordes ao seu novo tamaño. Para evitar pedir o seu fogar o cangrexo ten que enrolar o seu abdome dentro da espiral e coa axuda dun apéndice abdominal (pleópodo) agárrase á columela central da cuncha.
FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia
#DígochoEu: Non digas *trébol
OS 100 VOLCÁNS QUE TEN ESPAÑA (II)
Continuación!
Ademais, no medio da cidade de Olot atópase o Montsacopa, que cun cráter de 120 metros de diámetro alíñase entre os volcáns Mopntolivet e da Garrinada.
Volcán Montsacopa / aventuraenmoto.wordpress.com
Hai entre uns 15 e 16 millóns de anos que está documentado o vulcanismo en Cabo de Gata (Almería), cando se iniciou a actividade magmática no mar de Alborán. Non hai tampouco ningún signo activo, pero é o conxunto volcánico máis complexo da península ibérica xa que conta con volcáns submarinos e en superficie, como son os domos de lava, como o Frade e o Frade mozo, e as caldeiras volcánicas, como a caldeira do Chumbo ou a de Majada Redonda.
Cerro dos Frades / tripadvisor.es
Estes dous cerros, denominados “O Frade” e “O Frade Mozo”, foron en orixe un volcán illado que expulsou lava a través de dúas chemineas volcánicas. O cerro do Frade constitúe o punto máis alto da Serra de Cabo de Gata, cunha altitude de 493 metros.
Continuará!
FONTE: Elaborado a partir artigo publicafo en farodevigo.es
UNHA POSIBLE MEGATREBOADA DE METEORITOS HOXE POLA NOITE
Os cométas son astros coñecidos pola súa fraxilidade. Formados a grandes distancias ao Sol por unha amálgama de partículas de po, xeos e materia orgánica adoitan perder masa e mesmo desintegrarse progresivamente cando alcanzan órbitas de período curto que dan lugar a pasos próximos ao Sol. Ao sublimarse os xeos xeran comas e colas ao redor dos núcleos cometarios pero ás veces a propia estrutura do cometa pode debilitarse, desmoronándose e xerando a fragmentación do núcleo en múltiples pezas.
Imaxe infravermella do Telescopio Espacial Spitzer da NASA do cometa fragmentado 73P/Schwassman-Wachmann 3, deixando un rastro de entullos ao seu paso / NASA/ JPL-Caltech/W. Reach (SSC/Caltech)
A Terra atravesará a última noite maio unha nube de entullos creada polo cometa Schwassmann–Wachmann 3 (SW3), tamén coñecido como 73P/Schwassmann- Wachmann (73P), cando comezou a súa fragmentación en 1995, así como outros ronseis previos do mesmo cometa.
Este tránsito, que só ocorre cada 16 anos, disparou o interese de astrónomos e afeccionados, porque segundo as predicións poderíase observar un estraño estalido que superaría os mil meteoros por hora, aínda que tamén é posible que non se poida ver nada.
Este ano, o paso de SW3 pode poñerse máis interesante que en anteriores ocasións, porque este cometa establece unha corrente coñecida como os meteoros Tau Herculid. No pasado, esta corrente non deixou moitos espectáculos, pero nesta ocasión ocorre algo diferente: o noso planeta cruzará tres correntes de entullos desprendidos de SW3: os deixados polo cometa en 1995, e tamén os deixados en 1892 e 1897.
Este ano, os fragmentos de SW3 pasarán aínda máis preto do noso planeta e, por tanto, poderían producir unha fermosa choiva de estrelas fugaces, aínda que que o espectáculo se produza vai depender da velocidade que alcancen os entullos.
Se finalmente chegan a nós este ano, os entullos de SW3 golpearán a atmosfera da Terra moi lentamente, a só 12 quilómetros por segundo (43.000 km/h), polo que a súa luminosidade será reducida, a non ser que sexan partículas de máis dun centímetro, capaces de producir bólidos. Ademais, como o episodio coincide coa Lúa nova, haberá pouca luz e será máis fácil observar o espectáculo, aínda que sexa tenue.
A choiva Tau Herculid alcanzará o seu punto máximo esta noite, 30 de maio e na próxima mañá, 31 de maio. A Terra podería atravesar a cortina deses entullos ao redor das 5 horas TUC (Tempo Universal Coordinado) do 31 de maio (+2 hora no noso país). Nese momento, o punto radiante, do que veriamos xurdir os meteoros producidos por ese particular fuso de partículas, atoparíase no cenit en Centroamérica, a uns 10º de altura no arquipélago canario e practicamente no horizonte visto desde a península ibérica.
FONTE: farodevigo.es e investigacionyciencia.es