#DígochoEu: Non digas *desbrozadora
Tranquilidade! Non estamos repetindo vocabulario! Hoxe falamos dunha modificación que houbo no dicionario da RAG en relación a *desbrozadora.
CANTO SABES SOBRE OS MORCEGOS? V
Continúo coa serie adicada aos morcegos, a miúdo etiquetados como pragas chupadoras de sangue ou portadoras de patógenos potencialmente mortais, como os coronavirus, pero esa reputación oculta todas as cousas boas que fan, desempeñando un papel crucial en moitos ecosistemas ao polinizar plantas e cultivos, e regular as poboacións de insectos.
A contestación correcta á pregunta de onte é Pseudoquirópteros. Os morcegos divídense en dous grupos principais: megaquirópteros e microquirópteros. Aos primeiros coñéceselles comunmente como morcegos da froita polo seu modo de alimentación baseada na froita, o pole e o néctar das plantas. Tamén como raposos voadores, polo seu parecido con estes animais e porque teñen grandes ollos que lles serven para buscar o seu alimento. Os segundos pola súa banda están representados por ao redor de 800 especies e son, polo xeral, cazadores que se alimentan de insectos.
E imos coa pregunta de hoxe!
5. Os macroquirópteros, ou macromorcegos, posúen grandes ollos e de feito a maioría deles teñen unha boa visión diúrna. Os micromorcegos pola contra oriéntanse na noite dunha maneira un tanto máis particular. Saberías dicir mediante cal?
- Mediante radar
- Mediante ecolocalización
- Mediante o olfacto
Mañá a solución e unha nova pregunta!
FONTE: Idea orixinal nationalgeographic.com.es/naturaleza
ASÍ ERA O TIGRE DE TASMANIA
Orixinario de Tasmania e do continente australiano, o tilacino ou tigre de Tasmania foi o único membro da familia Thylacinidae que sobreviviu ata os tempos modernos. E o seu final foi precipitado en gran medida polo home: os colonos europeos no século XIX mataron a miles de tilacinos por atacar ovellas. O último do que se ten constancia (e que foi bautizado como Benxamín) morreu no zoológico de Hobart o 7 de setembro de 1936. Como único na súa especie, os responsables gravaron varios minutos en branco e negro do animal mentres vivía, metraxe que aínda se conserva nunha ducia de fragmentos. Agora, grazas ao esforzo do Arquivo Nacional de Cine e Son de Australia "resucitou" a este especímen case un século despois, pero coloreando as escenas. Así foi realmente o tigre de Tasmania.
A axencia gobernamental entregou a metraxe a Samuel Francois-Steininger, de Composite Films (París, Francia), quen completou o minucioso proceso de coloración, que durou unhas 200 horas. A metraxe é "impresionante" para a súa idade, pero "moi difícil de colorear porque, a parte do animal, había poucos elementos no encadre", explica Francois-Steininger. "E debido á resolución e a calidade da imaxe, había moitos detalles: a pelame era denso e moito cabelo tivo que ser completado ao detalle e animado".
O clip mostra ao marsupial carnívoro paseando por un pequeno recinto, deitado, olfateando e rascando a súa pelame marrón arenoso, salpicado de grosas raias escuras que lle deron o seu famoso nome á especie. Tiña pelame marrón amarelado, mandíbulas poderosas e unha bolsa para as súas crías como un canguro. O traballo publicouse o pasado martes con motivo do Día Nacional das Especies Ameazadas en Australia, que se celebra cada ano o 7 de setembro para conmemorar a morte de Benxamin, na mesma data pero no ano 1936.
A metraxe foi filmado por David Fleay en decembro de 1933 no agora desaparecido zoológico de Beaumaris na cidade de Hobart, onde ao parecer o naturalista foi mordido nas nádegas mentres filmaba.
A pesar de ser unha especie oficialmente extinta, este cruzamento entre un gato grande, un raposo e un lobo foi visto nos últimos anos en múltiples ocasións. Entre o oito avistamentos no últimos cinco anos atopábase o dunha parella de Australia Occidental que visitou a illa de Tasmania en febreiro de 2019, e que afirmou ver a esta criatura cruzando a rúa.
O animal "volveuse e mirou o vehículo un par de veces" e "estivo á vista durante 12-15 segundos", dicía o informe. Ambas as persoas no automóbil "están 100% seguras de que o animal que viron era unha tilacino".
Outro informe da mesma época describiu unha "criatura parecida a un gato" raiada que se movía a través da néboa na distancia, informou CNN. "Nunca me atopei cun animal parecido ao que vin en Tasmania ese día", dixo a testemuña. En 2017, outro condutor informou ver unha posible tilacino preto do noroeste de Tasmania. El "parecía seguro de que si se trataba dun gato, era un moi grande", dixo o informe.
Máis recentemente, en xullo de 2019, un home no sur de Tasmania, preto da capital do estado de Hobart, informou ver unha pegada que parecía coincidir coa do tigre de Tasmania.
FONTE: abc.es/ciencia
#DígochoEu: Non digas *sudamericano
Nin *sudamericano nin *sudafricano! En galego, o ’r’ de sur non se transforma en ’d’
#DígochoEu
OS GRAOS CENTÍGRADOS NON EXISTEN
Escalas termométricas / Imaxe: www3.gobiernodecanarias.org
Os graos centígrados desapareceron hai moito tempo, en 1948, como unidade de medida para ser substituídos polo grao Celsius, que é, xunto co kelvin, a unidade de medida da temperatura no Sistema Internacional de Unidades, o que rexe en España. Un repaso ao que ocorreu nos últimos séculos coas unidades de medida da temperatura explícanos por que é tan frecuente que oiamos ou leamos graos centígrados a pesar de que se trata dun erro.
A finais do século XIX, o Comité Internacional de Pesas e Medidas adoptou, como escala termométrica normal para a Oficina Internacional de Pesas e Medidas (BIPM), a escala centígrada do termómetro de hidróxeno de volume constante, que tiña como puntos fixos a temperatura do punto do xeo fundente (0 °C) e a da auga destilada en ebulición (100 °C). A partir dese momento, a unidade de temperatura sería o “grao centígrado” e correspondería á centésima parte da diferenza (a presión normal) entre os puntos de fusión do xeo e de ebulición da auga.
E o grao centígrado continuou sendo utilizado como unidade de temperatura ata que en 1948 o Comité Consultivo de Termometría discutiu acerca da necesidade de substituír o punto do xeo, cunha reproducibilidade da orde da milésima de grao, polo punto triplo da auga, mellor definido e cuxa reproducibilidade era, naqueles momentos, da orde da dez-milésima de grao. Tamén se estudou a posibilidade, sinalada xa desde 1854 por Lord Kelvin, de definir a temperatura termodinámica mediante un único punto fixo, en lugar de definila polo intervalo de 0 a 100. Finalmente esta “revolucionaria” idea foi aprobada, despois de moitas discusións, e o punto triplo da auga converteuse no alicerce da escala de temperatura, ao que se lle asignou o valor de 0,01 °C (ou o que é o mesmo, 273,16 K). O punto triplo é aquel en o que coexisten en equilibrio o tres estados dunha sustancia: líquido, sólido e gaseoso e defínese con respecto a unha temperatura e a unha presión. No caso da auga é, como dicíache, 273,16 kelvin e como é un valor constante sérvenos para calibrar os termómetros.
A Conferencia Xeral de Pesas e Medidas de outubro de 1948 aceptou o principio do punto fixo único e decidiu substituír o nome de “grao centígrado” por “grao Celsius” en honra de Anders Celsius, físico, astrónomo e termometrista sueco que ideou a escala centígrada. O grao Celsius escríbese co símbolo °C. A procura dun novo nome para a unidade de temperatura debeuse a que desde o momento no que se aceptou o punto triplo como referencia e abandonouse o sistema de dous puntos entre 0 e 100, a escala deixou de ser centígrada e mantela con ese nome podía levar a confusión. Por esa razón desde 1948 os graos centígrados non existen.
En novembro de 2018 reuniuse a 26ª Conferencia Xeral de Pesas e Medidas e nela decidiuse abandonar tamén o punto triplo da auga como referencia. Desde entón a nova definición da unidade de medida de temperatura baséase nun valor numérico exacto da constante de Boltzmann, polo que ten aínda menos sentido o termo “grao centígrado”, xa que nin sequera úsase o punto triplo da auga na definición.
FONTE: Dolores del Campo/elpais.com/ciencia
CANTO SABES SOBRE OS MORCEGOS? IV
Continúo coa serie adicada aos morcegos, a miúdo etiquetados como pragas chupadoras de sangue ou portadoras de patógenos potencialmente mortais, como os coronavirus, pero esa reputación oculta todas as cousas boas que fan, desempeñando un papel crucial en moitos ecosistemas ao polinizar plantas e cultivos, e regular as poboacións de insectos.
A contestación correcta á pregunta de onte é 1.100. En efecto, en total e na actualidade, existen no noso planeta unhas 4.400 especies de mamíferos das cales 1.100 pertencen á orde dos morcegos, os cales habitan en todos os continentes excepto na Antártida.
E imos coa pregunta de hoxe!
4. Como dixemos hoxe, no mundo existen unhas 1.100 especies de morcegos. Istes, pódense clasificar de forma xeral en dous grandes grupos de quirópteros. Saberías dicir cal dos seguintes, non é un grupo de quirópteros?
- Megaquirópteros
- Microquirópteros
- Pseudoquirópteros
Mañá a solución e unha nova pregunta!
FONTE: Idea orixinal nationalgeographic.com.es/naturaleza
TEMIBLE BALEA CON PATAS DE HAI 43 MILLÓNS DE ANOS
A ilustración mostra un exemplar de Phiomicetus anubis, unha balea anfibia que era un gran depredador / ROBERT W. BOESSENECKER
A vida xurdiu nos océanos, onde permaneceu durante case 3.500 millóns de anos. Despois, hai uns 380 millóns de anos, os primeiros tetrápodos empezaron a saír da auga para conquistar a terra. Pero, co tempo, algúns animais fixeron a viaxe contrario. É o caso dos antepasados das baleas, que se transformaron de mamíferos terrestres herbívoros parecidos aos cervos a cetáceos carnívoros e totalmente acuáticos. Neste estraño proceso evolutivo, as baleas pasaron por unha etapa semiacuática, na que o mesmo camiñaban pola terra que nadaban na auga. A estes animais coñéceselles como protocétidos.
Agora, un equipo de paleontólogos descubriu en Exipto unha destas especies de baleas anfibias, que viviu hai 43 millóns de anos. Unha tan temible que foi bautizada en honra a Anubis, deus exipcio da morte.
Phiomicetus anubis medía tres metros de lonxitude, pesaba uns 600 quilos e posuía un cranio similar á cabeza de chacal de Anubis. A súa mandíbula era moi poderosa, polo que podería esnaquizar ás súas presas, entre elas crocodilos, pequenos mamíferos e as crías doutras especies de balea. Probablemente era un depredador superior.
Os investigadores do Centro de Paleontoloxía de Vertebrados da Universidade de Mansoura (MUVP) descubriron os restos desta balea en 2008, durante unha expedición na depresión do Fayún, cara ao sur do delta do Nilo, ben coñecida polos fósiles de vida mariña da época do Eoceno, de hai 56 a 34 millóns de anos. Aínda que a área agora é desértica, no pasado estivo cuberta polo mar. Alí atopáronse "desde baleas semiacuáticas parecidas a crocodilos ata baleas xigantes totalmente acuáticas", sinala Mohamed Sameh, da Axencia Exipcia de Asuntos Ambientais, e coautor do estudo.
Os novos restos mostran que esta balea anfibia, a máis antiga de África, desenvolvera novas estratexias de alimentación. P. anubis tiña terceiros incisivos longos xunto aos seus cairos para atrapar e reter ás presas máis elusivas, como os peixes, antes de ser masticadas en anacos máis pequenos e tragadas.
Ademais, os grandes músculos da cabeza déronlle unha poderosa forza de mordida, o que lle permitiu capturar presas grandes. Os seus terribles fauces sementarían o terror nesa época.
A pesar dos recentes descubrimentos de fósiles, o panorama xeral da evolución temperá das baleas en África segue sendo en gran parte un misterio, así que esta nova especie de catro patas pode axudar a rastrexar a transición das baleas da terra ao mar. "Phiomicetus anubis é unha nova especie de balea crave e un descubrimento crítico para a paleontoloxía exipcia e africana", dixo Abdullah Gohar, do MUVP e autor principal dun artigo sobre o descubrimento publicado na revista Proceedings of the Royal Society B.
FONTE: Judit de Jorge/abc.es/ciencia
CANTO SABES SOBRE OS MORCEGOS? III
Continúo coa serie adicada aos morcegos, a miúdo etiquetados como pragas chupadoras de sangue ou portadoras de patógenos potencialmente mortais, como os coronavirus, pero esa reputación oculta todas as cousas boas que fan, desempeñando un papel crucial en moitos ecosistemas ao polinizar plantas e cultivos, e regular as poboacións de insectos.
A contestación correcta á pregunta de onte é 20%. Pode resultar bastante contraintuitivo, pois os morcegos son animais nocturnos que polo xeral deixanse ver pouco. Non obstante os quirópteros representan aproximadamente un 20 % de todas as especies de mamíferos. Isto convérteos na segunda orde máis diverso desta clase, só superados polos roedores.
E imos coa pregunta de hoxe!
3. Tal como dixemos hoxe, un 20% non é unha cantidade nada despreciable, iso significa que de cada 5 mamíferos que atopamos no noso planeta, un deles é un morcego. Pero sabes cantas especies de morcegos existen no mundo?
- 85
- 580
- 1.100
Mañá a solución e unha nova pregunta!
FONTE: Idea orixinal nationalgeographic.com.es/naturaleza