ASÍ VESE A TERRA DESDE ARTEMIS II
Imaxe captada polo comandante da misión Artemis II, Reid Wiseman / NASA
TAL DÍA COMO HOXE: 6 DE ABRIL...
1606 En España, a corte de Felipe III de España trasládase de Valladolid a Madrid.
1804 En Francia, Napoleón Bonaparte faise coroar emperador.
1869 En Estados Unidos paténtase o celuloide.
1917 Estados Unidos declara a guerra a Alemaña na Primeira Guerra Mundial.
1943 Publícase O principiño, de Antoine de Saint-Exupéry.
1973 En Cabo Cañaveral, a NASA estadounidense lanza a nave espacial Pioneer 11.
FONTE: hoyenlahistoria.com Imaxes: instagram e .zendalibros.com
Xa hai cura para a artrose?
Pedro Guillén é traumatólogo e un dos grandes referentes en cirurxía articular e medicina deportiva en España. Ao longo da súa traxectoria foi pioneiro en técnicas cirúrxicas como a artroscopia e operou a numerosos deportistas de elite, consolidando unha carreira marcada pola excelencia médica e a innovación.
A súa visión da medicina combina o rigor científico cunha defensa firme da investigación como motor do desenvolvemento e do benestar social. Guillén sostén que o futuro da traumatoloxía pasa pola bioloxía celular e a capacidade de reconducir as células danadas cara á normalidade.
Convencido da importancia da medicina humanizada, defende unha relación próxima entre médico e paciente, baseada en escoitala, a experiencia e o compromiso ético. Para el, curar non é só aplicar tecnoloxía, senón acompañar con coñecemento e humanidade.
CANTO SABES DE LITUANIA? XVII
Continúo coa serie adicada a Lituania, a maior e máis poboada das tres repúblicas bálticas, situada no nordés de Europa cun rico patrimonio histórico, paisaxes cubertas por densos bosques e costas no mar Báltico.
A contestación correcta á pregunta de onte é 5. A saber...
1-Parque nacional Aukštaitija, 409 km²
2-Parque nacional de Dzūkija, 583 km²
3-Parque nacional del Istmo de Curlandia, 274 km²
4-Parque nacional histórico de Trakai, 81 km²
5-Parque nacional de emaitija, 217 km²
E imos coa pregunta de hoxe!
17. Cal é o animal oficial de Lituania?
1-Lobo
2-Lavandeira branca
3-Oso pardo euroasiático
4-Cegoña branca
Mañá a solución e unha nova proposta!
FONTE: es.wikipedia.org Imxes: as.com. reddit.com e es.wikipedia.org
Unha rompedora teoría física propón que a morte non sería o final, senón o retorno a un suposto campo de conciencia maior
A conciencia humana segue sendo un dos grandes enigmas da ciencia. A pesar dos enormes avances en neurociencia e física, aínda non existe unha explicación definitiva sobre que é exactamente a conciencia nin como xorde. Durante décadas, o enfoque dominante foi considerar que aparece como resultado da actividade do cerebro: unha propiedade emerxente de redes neurais extremadamente complexas.
Con todo, algúns investigadores exploran enfoques distintos. Un recente traballo teórico publicado na revista científica AIP Advances propón un marco conceptual que intenta conectar física cuántica, cosmología e tradicións filosóficas non duais. O artigo, asinado pola investigadora Maria Strømme, expón un modelo matemático que busca describir como a conciencia podería relacionarse coa estrutura fundamental da realidade. Trátase dunha proposta especulativa e aínda non demostrada, pero que intenta abrir unha nova liña de reflexión sobre un dos problemas máis profundos da ciencia.
A ciencia moderna logrou explicar con enorme precisión moitos fenómenos naturais, desde o comportamento das partículas subatómicas ata a evolución do universo. Con todo, a conciencia segue sendo un problema difícil. É simplemente un proceso biolóxico xerado polo cerebro ou algo máis fundamental?
Na maior parte da investigación contemporánea, a resposta é clara: a conciencia considérase un produto do funcionamento neuronal. Modelos como a teoría da información integrada ou os estudos de neurociencia cognitiva intentan describir como determinadas configuracións de actividade cerebral producen experiencia consciente.
O artigo de Strømme parte precisamente desta discusión. Segundo explica o propio traballo, “a natureza da conciencia e a súa relación coa realidade física seguen sendo un dos desafíos científicos e filosóficos máis profundos”.
Ao longo do texto, a autora sinala que o enfoque materialista xerou avances importantes, pero tamén deixa preguntas abertas. Entre elas: por que existe a experiencia subxectiva ou como se relaciona coas leis físicas que describen o universo.
Esquema conceptual do modelo proposto, onde tres principios —mente, conciencia e pensamento— interactúan para dar lugar á realidade percibida / AIP Advances
O núcleo do artigo consiste en propoñer un modelo matemático no que a conciencia non xorde do cerebro, senón que sería un compoñente básico da realidade, comparable aos campos fundamentais da física.
En física moderna, moitas propiedades do universo descríbense mediante campos: o campo electromagnético, o campo gravitatorio ou o campo de Higgs. A proposta de Strømme consiste en imaxinar algo similar aplicado á conciencia.
No seu propio resumo científico, o artigo afirma que “a conciencia non é unha propiedade emerxente de procesos neuronais, senón un aspecto fundacional da realidade”.
Neste modelo hipotético, a conciencia representaríase mediante un campo universal, denominado Φ nas ecuacións, que estaría presente antes mesmo da aparición do espazo e do tempo.
É importante subliñar que non existe evidencia experimental que confirme esta idea. Trátase dunha construción teórica que utiliza ferramentas matemáticas similares ás da física de campos para explorar unha posibilidade conceptual.
Para construír o seu modelo, a autora utiliza un marco filosófico coñecido como “os tres principios”: mente universal, conciencia universal e pensamento universal.
Segundo o artigo, estes principios describen tres funcións distintas dentro do sistema teórico. A mente universal representaría unha intelixencia creativa fundamental; a conciencia universal sería a capacidade de experimentar; e o pensamento actuaría como o mecanismo que converte o potencial en experiencias concretas.
O propio traballo resúmeo de forma directa: “mente representa a intelixencia creativa universal… conciencia é a capacidade universal de conciencia… e pensamento é o mecanismo creativo que transforma ese potencial en realidades estruturadas de experiencia individual”.
Desde o punto de vista científico convencional, estas ideas pertencen máis ao terreo da filosofía que ao da física empírica. Non obstante, o obxectivo do artigo é intentar traducilas a linguaxe matemática para explorar se poderían integrarse en modelos cosmolóxicos ou cuánticos.
Unha parte central do traballo intenta describir como aparecerían o espazo, o tempo e a materia a partir dese suposto campo de conciencia.
No modelo, o universo comezaría nun estado indiferenciado representado por unha función matemática que contén todas as posibilidades de realidade. A partir de aí, distintos procesos físicos coñecidos, como fluctuaciones cuánticas ou rupturas de simetría, producirían estados diferenciados.
Este tipo de mecanismos si existen en física. Por exemplo, a ruptura de simetría é un proceso fundamental en cosmoloxía e en teoría cuántica de campos. O artigo utiliza estes conceptos como analoxías para explicar como podería xurdir a estrutura do universo dentro do seu marco teórico.
Segundo o propio texto, “a diferenciación en experiencias individuais ocorre mediante mecanismos como ruptura de simetría, fluctuaciones cuánticas e selección de estados discretos”.
De novo, é crucial insistir en que isto non é unha teoría confirmada da orixe do universo, senón unha hipótese conceptual que intenta combinar física e filosofía.
Unha vez que o universo existe, o modelo propón que os seres conscientes aparecerían como “excitacións localizadas” dentro do campo universal.
Esta linguaxe procede directamente da física de partículas. En teoría cuántica de campos, unha partícula pode interpretarse como unha perturbación localizada nun campo fundamental.
Seguindo esta analogía, o artigo expón que a conciencia individual sería unha manifestación local dxntro dun campo máis amplo. O propio traballo exprésao así: “a aparente separación da conciencia individual é unha ilusión, e toda experiencia xorde dun substrato unificado e sen forma”.
No texto tamén se menciona unha consecuencia especulativa desta idea: se a conciencia individual é só unha excitación temporal do campo, a súa desaparición non implicaría necesariamente a desaparición do campo mesmo.
Por iso, o artigo sinala que “a disolución da individualidade… non implica aniquilación, senón reintegración no campo universal”.
Este punto é precisamente o que chamou máis a atención nalgúns artigos de divulgación. Con todo, non se trata dunha afirmación comprobada nin dunha conclusión científica establecida, senón dunha implicación filosófica dentro do modelo teórico.
Aínda que o artigo intenta formular predicións experimentais (por exemplo sobre posibles correlacións en sistemas cuánticos ou biolóxicos), por agora non existen probas que apoien o modelo.
De feito, a propia natureza do traballo é puramente teórica. Non presenta experimentos nin datos empíricos novos, senón un marco conceptual que intenta integrar física, cosmología e filosofía da mente.
No campo da ciencia, propostas como esta adoitan interpretarse como exploracións especulativas. Algunhas terminan sendo descartadas, mentres que outras poden inspirar novas preguntas ou enfoques.
O que si reflicte o artigo é unha cuestión profunda que segue aberta: como encaixa a conciencia no universo físico. En palabras do propio estudo, comprender a conciencia segue sendo un dos retos máis fundamentais para a ciencia.
FONTE: Eugenio M. Fernández Aguilar/muyinteresante.okdiario.com
TAL DÍA COMO HOXE: 5 DE ABRIL...
1925 O fútbol introduce a regra do fóra de xogo moderno. É a liga inglesa a primeira en probar a nova norma que produce un gran incremento no número de goles por partido.
1955 En Londres, Winston Churchill renuncia como primeiro ministro.
1963 Conéctase o teléfono vermello. O famoso aparello (negro en realidade) unía o despacho do presidente estadounidense John Kennedy (en Washington D. C.) co do líder soviético Nikita Jrushchov (en Moscova).
1998 Ábrese ao tráfico a Gran Ponte de Akashi Kaikyō, no Xapón.
FONTE: hoyenlahistoria.com Imaxes: infobae.com e es.wikipedia.org
CANTO SABES DE LITUANIA? XVI
Continúo coa serie adicada a Lituania, a maior e máis poboada das tres repúblicas bálticas, situada no nordés de Europa cun rico patrimonio histórico, paisaxes cubertas por densos bosques e costas no mar Báltico.
A contestación correcta á pregunta de onte é Lituano. É unha lingua considerada das máis antigas de Europa conservándose desde a antigüidade ata o día de hoxe case inmutable na súa gramática. Xunto co letón, forma parte do grupo das linguas bálticas, linguas indoeuropeas pero distintas das eslavas e nórdicas. A maioría da poboación maior de idade tamén fala ruso e xa de maneira máis minoritaria fálase polaco nas áreas onde esta minoría é maioritaria.
E imos coa pregunta de hoxe?
16. Con cantos Parques Nacionais conta Lituania?
- 2
- 3
- 4
- 5
Mañá a solución e unha nova proposta!
FONTE: es.wikipedia.org Imaxes: lituano.es e tripadvisor.es
SOLUCIÓN SOPA DE LETRAS CXCIII
Capitais do mundo!
TIRANA (Albania) MINSK (Belarús)
BELGRADO (Serbia) TALLINN (Estonia)
RIGA (Letonia) BOGOTÁ (Colombia)
NASSAU (Bahamas) SUCRE (Bolivia)
OTTAWA (Canadá) ROSEAU (Dominica)
QUITO (Ecuador) NUUK (Groenlandia)