A contestación á pregunta do día anterior é TRES-4b.
TRES-4b, a 1.400 anos luz na constelación de Hércules, é o planeta máis grande descuberto ata a data. Ten polo menos 0,84 veces a masa de Xúpiter e unha densidade de 0,23 g/cm3.
E agora, a pregunta de hoxe:
Neste planeta atópase a montaña máis alta do Sistema Solar.
- Mercurio
- Venus
- Terra
- Marte
Mañá a solución e... unha nova proposta!
FONTE: Revista Muy Interesante
A contestación á pregunta do día anterior é SATURNO .
O hexágono xigante que rodea o polo norte de Saturno chamou a atención de astrónomos e afeccionados. Trátase dun patrón nubrado persistente localizado a aproximadamente 78°N. O curioso é que o hexágono non se despraza longitudinalmente como outras nubes da atmosfera visible.
E agora, a pregunta de hoxe:
O planeta máis grande descuberto ata a data?
- Xúpiter
- TrES-4b
- Kepler-64b
- WASP-12b
Mañá a solución e... unha nova proposta!
FONTE: Revista Muy Interesante
A contestación á pregunta do día anterior é KEPLER-438 B.
Kepler-438 b está situado a 472,9 anos luz do Sistema Solar. O seu descubrimento foi estatisticamente confirmado en xaneiro de 2015 e tanto a súa masa, radio como temperatura de equilibrio convérteno no mellor candidato atopado ata a data e posiblemente onde achar vida.
E agora, a pregunta de hoxe:
Este hexágono xigante é unha das súas calidades máis rechamantes. En que planeta está?
- Urano
- Xúpiter
- Saturno
- Neptuno
Mañá a solución e... unha nova proposta!
FONTE: Revista Muy Interesante
A contestación á pregunta do día anterior é XÚPITER.
Xúpiter, é sen dúbida o planeta máis grande e con maior masa do noso Sistema Solar. O seu diámetro é 11 veces máis grande que o do noso planeta. Ata 1.300 Terras poderían caber dentro do chamado "Rei dos Planetas".
E agora, a pregunta de hoxe:
O exoplaneta confirmado máis parecido á Terra dentro da zona habitable é...
- KOI-4878.01
- Kepler -186f
- Kepler-438 b
- Gliese 667 Cc
Mañá a solución e... unha nova proposta!
FONTE: Revista Muy Interesante
A contestación á pregunta do día anterior é OSIRIS.
HD 209458 b foi designado non oficialmente como Osiris polos seus descubridores. O nome está á espera de aceptación pola Unión Astronómica Internacional (IAU). A súa órbita é de apenas 7 millóns de quilómetros, 0,047 UA e atópase na constelación de Pegaso, a uns 154 anos luz da Terra.
E agora, a pregunta de hoxe:
Ganímedes e Europa son dúas das súas lúas. De que planeta falamos?
- Marte
- Saturno
- Urano
- Xúpiter
Mañá a solución e... unha nova proposta!
FONTE: Revista Muy Interesante
A contestación á pregunta do día anterior é 55 Cancri e.
55 Cancri e é o planeta máis próximo á súa estrela dentro do seu sistema planetario dos que coñecemos, e necesita menos de tres días para completar a súa órbita. Denomínano o "planeta diamante" porque case un terzo da súa masa é de carbono na forma de diamante, segundo descubriu un equipo internacional de astrónomos liderado por Nikku Madhusudhan.
E agora, a pregunta de hoxe:
Este planeta fora designado nun principio co nome dun deus exipcio. Sabes cal é?
- Anubis
- Osiris
- Isis
- Horus
Mañá a solución e... unha nova proposta!
FONTE: Revista Muy Interesante
A contestación á pregunta do día anterior é URANO.
Urano é o sétimo planeta do sistema solar e o cuarto máis masivo. Urano posúe a atmosfera planetaria máis fría do sistema solar; a súa temperatura mínima é -224 °C. O seu interior está composto primordialmente de xeo e roca.
E agora, a pregunta de hoxe:
Este planeta extrasolar ten unha masa moi parecida á Neptuno e atópase na constelación de Cancro a uns 41 anos luz da Terra. (Pista: tamén o chaman o planeta diamante)
- CoRoT 7b
- 51 Pegasi b
- Kepler-11
- 55 Cancri e
Mañá a solución e... unha nova proposta!
FONTE: Revista Muy Interesante
Cephalotus follicularis, planta de xerra de Australia / Mitsuyasu Hasebe
Contemplar unha planta carnívora en acción é unha deses pequenos espectáculos da natureza que alguén cun mínimo de curiosidade non pode perderse. Como o vexetal atrapa ao incauto insecto para devoralo dunha forma digna do guion dunha película de terror de serie b é algo fascinante e repulsivo á vez. A idea de que unha planta aparentemente pasiva e inocente poida transformarse nun depredador e gozar da carne resulta escabroso. Como pode ocorrer? Que levou a diferentes especies a alimentarse desta forma?
Un novo estudo realizado por un equipo xaponés, chinés e estadounidense explorou as orixes dese apetito pola carne en varias plantas lejanamente relacionadas entre si, o que inclúe as de xerra australianas, asiáticas e americanas, que aparecen sorprendentemente similares ao ollo humano (e aos dos insectos). Aínda que cada especie desenvolveu o seu gusto carnívoro de forma independente, a investigación conclúe que a maquinaria biolóxica necesaria para dixerir insectos evolucionou dunha maneira sorprendentemente similar nas tres
As plantas de xerra capturan insectos atraéndoos nunha trampa de caída, unha folla en forma de copa cun interior ceroso e esvaradío que fai que sexa difícil subir por el e escapar ao cruel destino. Unha sopa de fluídos dixestivos atópase na parte inferior desta cámara e, cando a presa cae, rompe a súa carne e a súa exoesqueleto.
As plantas de xerra australianas, asiáticas e americanas posúen estas características a pesar de evolucionar de forma independente para converterse en carnívoras, como xa se descubrira nun estudo de 1992 publicado na revista «Science».
O novo estudo, publicado en «Nature Ecology and Evolution», baséase nesoutro traballo e pretende coñecer como chegaron estas plantas non relacionadas a compartir en común tantas cousa.
En efecto, a ruta para converterse en carnívoras foi notablemente similar para as tres especies examinadas: a Cephalotus follicularis (a planta australiana de xerra relacionada coa carambola ou froita de estrela), a Nepenthes alata (unha planta de xerra de Asia relacionada co trigo sarraceno) e Sarracenia purpurea (unha planta de xerra estadounidense relacionada cos kiwis). Unha análise xenética, que inclúe a secuenciación de todo o xenoma da Cephalotus, atopou fortes evidencias de que durante a súa evolución como carnívoras, cada unha destas plantas optou por moitas das mesmas proteínas antigas para crear os encimas para dixerir a presa.
Co tempo, nas tres especies, as familias de proteínas vexetais que nun principio axudaron na autodefensa contra a enfermidade e outros problemas convertéronse nas encimas dixestivas que vemos hoxe en día, segundo suxiren as pistas xenéticas. Estas encimas inclúen a quitinasa básica, que descompón a quitina -o compoñente principal do exterior duro dos exoesqueletos dos insectos- e a fosfatasa aceda púrpura, que permite ás plantas obter o fósforo, un nutriente crítico, de partes do corpo das vítimas.
As encimas nunha cuarta especie carnívora, a Drosera adelae, unha parente da Nepenthes que non é unha planta carnívora, tamén parecían compartir este camiño evolutivo.
Os resultados representan un exemplo de evolución converxente, no que especies non relacionadas evolucionan de forma independente para adquirir trazos similares, din os autores do estudo.
Como explica o estudo "as plantas carnívoras a miúdo viven en ambientes pobres en nutrientes, polo que a capacidade de atrapar e dixerir os animais pode ser indispensable dada a escaseza doutras fontes de alimento".
Segundo os autores, é sorprendente que as plantas estudadas tomasen unha ruta similar para converterse en depredadoras. A evolución converxente a miúdo funciona desta maneira. Por exemplo, aínda que as plantas do café e o chocolate desenvolveron a cafeína de forma independente, optaron por proteínas estreitamente relacionadas para producir a cafeína.
FONTE: Xornal abc/ciencia