CURIOSIDADES

O ANFIBIO MÁIS GRANDE DO MUNDO: A PÍNTEGA CHINESA XIGANTE

 

Así é, este é o anfibio máis grande do mundo: A píntega chinesa xigante (Andrias davidianus). Unha especie de anfibio urodelo da familia Cryptobranchidae.

Estas son algunhas das súas características:1,8 m de longo (incluída a súa cola), 30 kg de peso e cunha loxevidade en torno aos 50 anos. Posúe unha cabeza proporcionalmente grande, ollos pequenos e unha pel de tonalidades escuras e engurrada. Viven nas correntes frías de augas montañosas, onde se alimenta de insectos, peixes e outros anfibios.

Especie en perigo de extinción, pola contaminación das augas e por ser empregada na medicina tradicional china.

Por certo, é practicamente inofensiva para o home.

BABOSA DE MAR CON PENE "DESBOTABLE"

A babosa Chromodoris reticulata ten un pene "desbotable" / MATTHEW OLDFIELD

Científicos da Universidade de Tokyo descubriron en augas do Pacífico unha babosa de mar hermafrodita cunha incrible capacidade. A criatura perde o seu pene despois de copular pero, atención, pouco despois vólvelle medrar e pode utilizalo outra vez. Os investigadores cren que é o primeiro ser coñecido que pode copular en repetidas ocasións co que describen como un "pene desbotable".

A Chromodoris reticulata, como case todas as babosas, son hermafroditas simultáneos, o que significa que teñen ambos os dous sexos, masculino e feminino, e poden utilizar os dous ao mesmo tempo. O pene dun exemplar encaixa na vaxina doutro e ao revés. Ambos os dous doan e reciben esperma. Pero os órganos sexuais da Chromodoris son aínda máis asombrosos.

Segundo explican na revista Biology Letters da Academia das Ciencias británica os científicos observaron 108 acoplamentos de parellas de babosas nun acuario. Decatáronse de que os exemplares que doaran esperma recentemente parecían ser incapaces de facelo de novo en 24 horas. Cando os científicos os observaron con detemento, quedaron estupefactos. Os animais quedaban sen pene, que fora «arrancado» polas súas parellas. Estas conservábano uns vinte minutos ata que se desfacían deles.

Pero a súa estraña vida sexual non remata aquí. Grazas a unha estrutura en espiral que parece ser un «pene en espera», 24 horas despois ás babosas médralles un novo pene, coma se fose un órgano de usar e tirar. O animal pode utilizar esta técnica tres veces seguidas. Os científicos cren que perder o pene é unha estratexia para eliminar o esperma dun rival da vaxina da súa parella, xa que os penes teñen pequenas espiñas e estas espiñas a miúdo se recobren con seme despois de retiralo dunha parella sexual.

Hai que ver cada cousa!

FONTE: Xornal abc/Ciencia

UN ESACARAVELLO DE 0,8 MM

O escaravello máis pequeno que a cabeza dun alfinete / Juan Antonio Delgado

O profesor titular do departamento de Zooloxía da Universidade de Murcia (UMU) e membro do grupo de investigación de Zooloxía Básica e Aplicada á Xestión e a Conservación da institución docente, o doutor  Juan Antonio Delgado , descubríu catro novas especies de escaravellos na mítica illa africana de Socotra , coñecida na antigüidade por gregos e romanos como illa do Sangue de Dragón.

Un amplo grupo internacional de zoólogos, encabezado por investigadores da Universidade Carolinxia de Praga (República Checa) e entre os que tamén se encontra o profesor Delgado, publicou os seus primeiros achados nun libro de case 600 páxinas onde se describen non só os encantos naturais da illa, senón moitas novas especies descoñecidas para a ciencia, en concreto cinco novos xéneros e 69 novas especies de insectos (principalmente escaravellos) das que catro o foron polo profesor Delgado.

Entre as especies descritas polo profesor Delgado destaca un escaravello que mide só uns 0,8 milímetros. "Se pos este escaravello enriba da cabeza dun alfinete, a cabeza do alfinete sóbralle por todos os sitios", engade para exemplificar o seu tamaño, indicando que pertence a un dos grupos "máis diminutos", aínda que non é a especie máis pequena que se coñece.

FONTE: Xornal abc/Ciencia

O ESCARAVELLO PELOTEIRO ASTRÓNOMO

O escaravelllo peloteiro é o primeiro animal en orientarse coa Vía Láctea / Emily Baird

Os escaravellos peloteiros non están sempre co fociño nas súas bólas de excrementos. Saben tamén mirar ao ceo. Un equipo de científicos suecos e sudafricanos descubríu os extraordinarios dotes "astronómicos" destes coleópteros. Para orientarse ao trasladar as súas bólas de excremento, non só usan o Sol, a Lúa e a luz das estrelas, senón tamén o brillo da Vía Láctea, unha habilidade que ata agora xamais se observara nun insecto.

Este descubrimento, publicado na revista Current Biology, demostra que os bailes orientativos que realizan sobre as súas bólas de excrementos teñen unha explicación. De noite, cando encontran a luz das estrelas ou o brillo da Vía Láctea, son capaces de manter un percorrido directo e recto. Nas noites anubradas, non obstante, son incapaces de orientarse.

Nos experimentos, os científicos deron "gorras" aos escaravellos para que fosen incapaces de ver a luz. Os escaravellos reaccionaron subindo ás súas bólas de excremento e realizando o seu caraterístico "baile" de orientación, en busca desa luz que lles faltaba.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia

MÁIS DURO QUE O DIAMANTE

Dongli Yu / Yanshan University (nature)

Para cortar un cristal úsanse punzóns de diamante. E para cortar o diamante? A resposta poden ser puntas con Nitruro de boro, un material que se pode sintetizar a elevada presión e que demostrou ter unha dureza e resistencia superior ao da pedra preciosa obtida por cristalización do carbono.

O material non é novo, pero o estudo, que publica a revista Nature, céntrase nas súas nanopartículas (dun tamaño duns 3,8 nanómetros, e dicir 3,8 millonésimas de milímetro). A súa cristalización cúbica proporciónalle un aspecto transparente e unha resistencia superior á da pedra preciosa.

Para os expertos, que a dureza aumente ao diminuír o tamaño non é unha novidade, é o que se coñece como o efecto Vestíbulo-Petch. Iso débese, a grandes trazos, a que as estruturas grandes están formadas por unha acumulación doutras menores, polo que as zonas de unión poden favorecer roturas. Pero o efecto non crece indefinidamente. Chega un momento en que a dureza non aumenta.

O novidoso do achado dun equipo da universidade chinesa de Yanshan, é dobre. Por un lado, tipicamente o efecto Vestíbulo-Petch ten un límite e a dureza deixa de aumentar cando se chega a partículas de 100 nanómetros ou menos. E, por outro, a dureza alcanzada.

FONTE:Xornal El País/Ciencia

VISIÓN DO HIPERESPAZO

 O hiperespazo, como o veriamos na realidade / U. Leicester

Segundo Star Wars

Que vía de verdade Han Solo dende o Falcón Milenario? Estudantes de Física da británica Universidad de Leicester descubriron que a representación do hiperespazo que podemos ver en películas de ciencia ficción como Star Wars ten pouco que ver con como é en realidade. Na famosa «opereta espacial» cada estrela do ceo estírase ata converterse nunha liña ante os ollos da tripulación cando a nave viaxa á velocidade da luz. Non obstante, os estudantes cren que en realidade o que verían sería un disco central de luz brillante.

Os futuros investigadores cren que non habería nin rastro das estrelas debido ao Efecto Doppler, o mesmo que fai que a serea dunha ambulancia teña unha frecuencia máis alta a medida que se achega.

O desprazamento ao azul ou efecto Doppler é un fenómeno causado por unha fonte de radiación electromagnética (incluíndo a luz visible) que se move cara a un observador. O efecto implica que a lonxitude de onda da radiación electromagnética se acurtará.

A tripulación simplemente vería un disco central de luz brillante a medida que a radiación cósmica de fondo de microondas, a radiación deixada polo Big Bang e que se estendeu por todo o Universo de forma uniforme, se despraza no espectro visible.

Claro que será complicado que algunha vez sexamos capaces de ver estes círculos concéntricos, xa que, segundo científicos da Universidade Johns Hopkins, ao desprazarnos a velocidades próximas á da luz, os escasos átomos de hidróxeno que existen no espazo «baleiro» golpearian tan duro como as partículas aceleradas polo Gran Colisionador de Hadrones (LHC). Eses pequenos átomos rematarían connosco en cuestión de segundos.

FONTE: Xornal abc/Ciencia

IMAXES DUNHA LURA XIGANTE

 

Estas son as primeiras imaxes do cefalópodo de tres metros de longo saíndo da escuridade a un quilómetro baixo a superficie e que foron tomadas o pasado xullo preto das illas Ogasawara , ao sur de Tokyo e que forman parte dun documental que se emitíu onte en Xapón e o próximo día 27 en EEUU. Aínda que a besta é pequena comparada cunha lura xigante estándar (o máis grande xamais capturado tiña 18 metros de longo, tentáculos incluídos), filmala no seu misterioso hábitat natural foi un paso clave para comprender como é a vida deste animal.

A clave do éxito para obter esta imaxes,  foi un pequeno somerxible equipado con luces invisibles aos ollos humanos e dos cefalópodos. O científico, unha cámara e o piloto do somerxible baixaron silenciosamente ata 630 metros e lanzaron outra lura dun metro de longo como cebo. En total, descenderon ao redor de 100 veces. Cando por fin a lura se aproximou empezaron a filmar e seguírona nas profundidades ao redor de 900 metros.

As imaxes, filmadas pola cadea xaponesa NHK e Discovery Channel son "as primeiras dunha lura xigante viva".

FONTE: Xornal abc/Ciencia

O QUILO ENGORDOU

Cilindro de platino que serve de patrón para o quilo / Imaxe: sociedad.elpais.com

Das tres magnitudes básicas para todos os sistemas de medida (masa, espazo e tempo, á parte da temperatura), só unha queda definida como se fixo a finais do XIX: cun bloque de platino, cuxo orixinal se conserva en París. As outras fóronse redefinindo en función de constantes físico-químicas da natureza, pero a arbitrariedade do quilogramo non atopou un equivalente que convenza aos científicos. O problema é que o cilindro de platino que o define xa non pesa un quilo: engordou.

En verdade, no mundo non hai só un patrón dun quilo. Cando se estableceu esta unidade en 1875 fixéronse unha serie de copias homologadas que se repartiron por distintos países. Ao Reino Unido chegou a 18, e é con esa coa que fixo un estudo a Universidade de Newcastle, que publicou, o pasado luns, a revista Metrologia. Usando un complicado equipo de espectroscopia de fotoelectróns emitidos por raios X (XPS polas súas siglas en inglés) descubriron que o cilindro pesa en verdade algo máis dun quilo. Non é moito, apenas uns microgramos (millonésimas de gramo), pero a importancia da unidade de masa é tanta que iso obriga a reequilibrala.

A causa da desviación non é que o platino de que está feito o modelo engorde. Pero no seu século e cuarto de existencia, e malia as condicións tan estritas de conservación, acumulou contaminantes na súa superficie. Calcúlase que, polo menos o caso estudado, estas son pouco menos de 100 microgramos (0,1 miligramos), pero non se sabe que pasou coas demais copias. Se, como é de supoñer, todas sufriron procesos similares, o mundo tería agora unha vintena de patróns dun quilo, todos pesando algo diferente.

Identificado o problema, os científicos formuláronse como adelgazar os modelos. A solución: someter as pezas a unha sesión de raios UVA. A idea é que a combinación dunha radiación ultravioleta xunto cunha exposición a ozono poida disolver os compostos, sobre todo a base de carbono, que se encontran na superficie, e devolver os patróns ao seu peso ideal. E nunca mellor dito: 1,000 (e engádanse todos os ceros quéirase) quilogramos. Nin un ápice máis ou menos.

FONTE: Xornal El País/Ciencia