A auga do corpo humano representa o 75% da súa masa / Istock
Un dato que quizais vos pasou inadvertido: a auga do corpo humano representa o 75% da súa masa, pero un sorprendente 99% respecto ao número total de moléculas presentes no organismo.
Caramba. Se no home só una de cada cen moléculas non é auga, por que parecemos tan sólidos? Non deberiamos parecernos máis a unha masa xelatinosa exhumando auga por todas as partes? De feito, é fácil atopar no noso planeta situacións onde o contido de auga é parecido, e en cambio son esencialmente auga. Nos océanos e mares, por exemplo, o contido en sal é do 3.5%, en media, e a súa aparencia é esencialmente acuosa.
Este paradoxo non se dá de forma homoxénea no corpo humano, nin se circunscribe só ao home. No noso corpo, a 46% da auga atópase dentro das nosas células, e o 23% no plasma sanguíneo e outros fluídos. Nos ósos, só o 22% é auga, mentres que na linfa o é o 94%. Outros organismos, como os mamíferos, afán conter entre un 65 e un 80% de auga, pero na medusa chegamos ao 95%, e en cambio na semente de xirasol, só un 5% é auga.
A nosa consistencia sólida ten unha orixe. Somos maioritariamente auga, certo, pero posuímos envoltorios que encapsulan esa auga. Nas células, a membrana separa claramente o interior, de consistencia acuosa, do exterior. Moitos seres vivos, como as bacterias, os fungos e os vexetais, engaden unha parede celular á membrana, proporcionando unha consistencia extra. E os animais engadimos un envoltorio adicional, a pel, formada por diversas capas de células especializadas e fortemente ligadas entre si. Algúns animais, ademais, posúen caparazón, unha grosa e variada capa protectora extremadamente dura, que ademais de protexer actúa de exoesqueleto.
O aspecto sólido increméntase, a medida que imos desde a membrana, á parede, a pel e o caparazón. As células individuais con membrana teñen unha consistencia xelatinosa, mentres que as estruturas con parede celular mostran formas fixadas por esa parede, aínda que determinadas pola presión interna da auga. A pel está formada por ata cinco capas de tecido celular, e as diferentes células están unidas entre si mediante proteínas que entretejen unha célula coa seguinte, nun mecanismo de unión que se asemella ao dos pegamentos ultrafuertes. Finalmente, o caparazón posúe consistencia mineral. Tanto é así, que as cordilleiras máis importantes do planeta proveñen de material sedimentario formado pola acumulación de caparazones.
O elemento común a todos os tipos de envoltorio é o carbono. Refírome ao elemento químico carbono, o sexto elemento da Táboa Periódica. A súa capacidade para enlazarse con si mesmo, e con outros elementos como o osíxeno, o hidróxeno, ou o nitróxeno, proporciona tal versatilidade, que a evolución puido forxar a riqueza morfolóxica dos seres vivos, e explica inexorablemente a consistencia destes.
Vaiamos por partes. Os envoltorios mencionados compóñense, maioritariamente, de complexas ensamblaxes de biopolímeros. Son estes moléculas formadas pola unión de moitas unidades pequenas, nas que o carbono actúa de esqueleto, e nas que as unións con hidróxeno, osíxeno e nitróxeno proporcionan formas e funcións enormemente variadas. Proteínas, lípidos e hidratos de carbono son exemplos destas unións poliméricas, que chegan facilmente a agrupacións de miles de átomos.
A membrana celular é, principalmente pero non exclusivamente, unha dobre capa de lípidos, con diversas proteínas adheridas a ela en diferentes configuracións. Algunhas destas proteínas atravesan toda a membrana, e permiten así o paso de nutrientes desde o exterior ao interior da célula. Doutra banda, a parede celular baséase máis nos hidratos de carbono, como a celulosa ou a lignina, cuxo ensamblaxe permite estruturas vexetais de centenares de metros de altura.
A pel está formada por millóns de células especializadas, con hidratos de carbono, lípidos e proteínas endurecendo a parede celular, e diversas proteínas inseríndose entre células para unilas de forma compacta. Finalmente, nos caparazones aparece, ademais dos biopolímeros, o carbonato de calcio, un mineral formado por carbono, osíxeno e calcio, embebido nunha matriz de proteínas e hidratos de carbono.
Todas estas formas de envoltorio teñen a propiedade de ser impermeables á auga, por iso é polo que poidan conter bolsas de consistencia acuosa. Certamente, as capas de biopolímeros definen materiais de carácter hidrófobo, é dicir, que non atraen a auga. Pero é unha propiedade que ten as súas excepcións, debido a que a auga pode transportarse desde o exterior ao interior da célula, ou da pel, e viceversa. Pero este transporte ten lugar mediante poros, a maior parte das veces debidos a estruturas creadas por proteínas. Por exemplo, certas proteínas na pel encárganse de manter a humidade desta, un aspecto fundamental para a súa saúde.
Xa para rematar, unha aclaración sobre o dato proporcionado ao comezo do artigo. O corpo humano contén, efectivamente, o 75% en masa, e o 99% por cento en moléculas, de auga. A que se debe a diferenza? A que temos moléculas de masas enormemente diferentes, de modo que unha soa proteína, unha molécula, ten a mesma masa que cincocentas moléculas de auga.
