NOTICIAS DAS CIENCIAS

E se a Terra está dentro dunha burbulla sen carga? Esta proposta tenta explicar un dos maiores misterios cosmolóxicos

Concepto dunha galaxia dentro dunha burbulla / Fotocomposición de Rodrigo Meade/WIRED en Español

Astrónomos de todas partes do mundo reuníronse en Durham, Inglaterra, para debater unha nova proposta que podería explicar a discrepancia entre as diferentes lecturas da velocidade de expansión do universo: e se a Vía Láctea, incluída a Terra, atópase dentro dunha enorme burbulla sen carga que distorsiona a visión que temos do cosmos?

O modelo parte da idea de que, aínda que o universo a gran escala é uniforme en todas direccións, existen rexións con densidades moi distintas. As zonas menos densas funcionan como burbullas, como aqueles espazos baleiros que quedan nun pan tras enfornalo, cando as burbullas de aire expándense.

No universo, ditas burbullas teñen menos materia en comparación a outras zonas, mentres que ao redor delas acumúlase o que debería estar dentro. As galaxias dentro da burbulla de baixa densidade afástanse entre si máis rápido do que deberían porque están a ser atraídas gravitacionalmente pola masa extra dos bordos, coma se tivesen un impulso .

Hai algúns astrónomos que cren que ese hipotético escenario está a ocorrer ao redor de nós. Iso explicaría por que, cando se observa o universo en escalas grandes, atópase que se expande a un ritmo duns 242,000 quilómetros por hora por megaparsec (un megaparsec é un valor aproximado a 3.26 millóns de anos luz), segundo observacións do fondo cósmico de microondas. En cambio, as medicións baseadas en obxectos próximos, como supernovas ou cefeidas, dan un valor de ao redor de 263,000 quilómetros por hora por megaparsec. Esta discrepancia aínda non se resolveu por completo e é coñecida como a tensión de Hubble.

Para que o modelo do baleiro local encaixe coas observacións, sería necesario que o Sistema Solar estea próximo ao centro dunha burbulla de radio aproximado de mil millóns de anos luz, cunha densidade de materia un 20% inferior á media cósmica.

Representación do modelo da burbulla de baixa densidade ou o escenario do vacío local, onde estaría a Terra / Kroupa/Universidad de Bonn

“Unha posible solución a esta inconsistencia (a tensión de Hubble) é que a nosa galaxia está preto do centro dun gran baleiro local. A materia está a ser arrastrada pola gravidade cara ao exterior de maior densidade do baleiro (fóra da burbulla), o que levaría a que o baleiro se volvese máis baleiro co tempo”, contou o doutor Indranil Banik, da Universidade de Portsmouth, coautor do artigo orixinal publicado na revista Monthly Notices of the Royal Astronomical Society en novembro de 2023.

“A medida que a burbulla se baleira, a velocidade dos obxectos que se afastan de nós sería maior que se o baleiro non estivese alí. Por tanto, isto dá a aparencia dunha taxa de expansión local máis rápida. Unha solución local como un baleiro local é unha forma prometedora de resolver o problema", agregou.

O traballo de Banik e o seu equipo baséase en dúas décadas de medicións das oscilacións acústicas de barións (BAO). As BAO son complexas de explicar, pero basta dicir que son "pegadas" ou “marcas” de distribución galáctica deixadas por ondas de presión no universo primixenio. Non se ven á primeira ollada. Son patróns estatísticos que aparecen cando se mapean as galaxias. Os cosmólogos suxiren pensar nelas como xigantescos e sutís centros rodeados por esferas concéntricas conformadas por incontables galaxias, produto de fenómenos físicos primixenios.

“Ao considerar todas as medicións de BAO dispoñibles nos últimos 20 anos, demostramos que un modelo sen carga é aproximadamente 100 millóns de veces máis probable que un modelo sen baleiro con parámetros deseñados para adaptarse ás observacións do CMB tomadas polo satélite Planck”, contou Banik.

O escenario da burbulla é controversial porque non encaixa co actual modelo estándar da cosmoloxía. En particular, contradí o principio de homoxeneidade, que di que a densidade media da materia é a mesma en todas as rexións. As burbullas “baleiras” resultan demasiado grandes como para ser ignoradas.

Os científicos a cargo din que o seu modelo e os respectivos cálculos predín con gran precisión a existencia destas burbullas onde a Terra podería atoparse. Os astrónomos que acudiron á reunión nacional de astronomía da Real Sociedade Astronómica debaterán as implicacións do caso.

FONTE: Jorge Garay/es.wired.com

Un viaxeiro galáctico entra ao sistema solar a 245.000 km/h e ninguén sabe que é

Imaxe real de A11pl3Z, captada por David Rankin e compartida en Bluesky

Unha noite de verán, mentres varios telescopios apuntaban ao ceo en busca de asteroides coñecidos, apareceu algo inesperado: un obxecto non identificado cruzando o sistema solar cunha velocidade que o afastaba de calquera comportamento habitual. O achado, ao principio apenas perceptible nos datos recolleitos polo sistema ATLAS, captou a atención de axencias espaciais e astrónomos de todo o mundo. O obxecto, agora coñecido como A11pl3Z, podería converterse no terceiro visitante interestelar xamais detectado pola humanidade.

Este posible intruso do espazo profundo xerou entusiasmo, pero tamén moitas preguntas. O obxecto parece viaxar a unha velocidade de 245.000 km/h, non está ligado gravitacionalmente ao Sol e probablemente veña desde máis aló da nosa veciñanza cósmica. Non se trata de ciencia ficción: é un fenómeno real que pode ofrecernos pistas sobre como é o universo fóra do noso sistema solar.

Desde que foi detectado nos datos recolleitos entre o 25 e o 29 de xuño polo sistema ATLAS, os astrónomos tentaron determinar a natureza de A11pl3Z. O primeiro que sorprendeu foi a súa traxectoria: non vira en torno ao Sol como os planetas ou cometas típicos, senón que se despraza en liña recta, coma se estivese de paso. Esta característica suxire que non está atrapado pola gravidade solar, o que reforza a hipótese de que provén do espazo interestelar.

Ademais, a súa velocidade é extraordinaria: 245.000 quilómetros por hora, unha cifra que descarta que sexa un simple obxecto local. A esa velocidade, mesmo se a súa orixe estivese dentro do sistema solar, non podería ser capturado pola gravidade do Sol. O seu paso será rápido: achegarase ao Sol a finais de outubro, estará máis preto de Marte o 3 de outubro e, en decembro, realizará o seu máximo achegamento á Terra. Con todo, non representa un perigo, xa que o noso planeta estará no lado oposto do Sol durante o seu tránsito máis próximo.

Aínda que os astrónomos aínda non poden confirmar con certeza que A11pl3Z sexa interestelar, moitos xa o consideran unha gran posibilidade. Segundo o científico Richard Moissl, da Axencia Espacial Europea, “non estamos aos 100% seguros neste momento, pero calquera outra explicación sería unha sorpresa”. Esa afirmación condensa a expectativa científica que rodea ao fenómeno.

Estímase que o obxecto mide entre 10 e 20 quilómetros de ancho, aínda que podería ser menor. Por agora, espérase que siga sendo visible con telescopios ata ben entrado o próximo ano, o que permitirá colleitar datos adicionais sobre a súa composición e comportamento. É probable que o Observatorio Beira C. Rubin, que xa está operativo en Chile e é especialmente eficaz para detectar obxectos en movemento, sexa clave para o seu seguimento. Mesmo se propuxeron observacións desde Marte, usando rovers, e estudos co telescopio espacial James Webb.

Os primeiros indicios da existencia de A11pl3Z descubríronse en datos recolleitos a mediados de xuño, pero foi recentemente o 1 de xullo que se confirmou oficialmente. Desde entón, realizáronse máis de 100 observacións que permiten reconstruír a súa traxectoria. Actualmente atópase a unhas 3,8 veces a distancia entre a Terra e o Sol, e cada día aproxímase máis ao centro do noso sistema solar.

Este obxecto viaxa desde unha rexión do ceo aliñada coa barra central da Vía Láctea. Aínda que non se detectou ningún tipo de coma (esa nube de gas que adoitan ter os cometas ao achegarse ao Sol) nin se observaron emisións visibles, non se descarta que podería tratarse dun cometa moi tenue ou un asteroide escuro. O que si está claro é que a súa orixe non é convencional.

Ata o de agora, só confirmáronse dous obxectos que viñesen desde fóra do sistema solar: ʻOumuamua en 2017 e o cometa 2I/Borisov en 2019.

FONTE: Eugenio M. Fernández Aguilar/muyinteresante.com

Estoupa o universo! Detectan o estalido máis grande desde o Big Bang

Os especialistas a cargo da investigación explicaron que dita detonación cósmica chamóuselle como un “transitorio nuclear extremo” /  Universidade de Hawai

A intriga que xera o espazo é interminable, e é que co desenvolvemento científico ao longo das últimas décadas púidose ter máis coñecemento ao alcance. Grazas a iso, foi posible detectar a maior explosión desde o Big Bang.

A detección desta explosión colosal foi detectada por un equipo do Instituto de Astronomía (IFA) da Universidade de Hawai, quen puido localizar a liberación de enerxía máis potente que calquera outra observada ata a data.

Os especialistas a cargo da devandita investigación explicaron que dita detonación cósmica chamóuselle como un “transitorio nuclear extremo” (ENT), que é como se describe cando estrelas masivas, polo menos tres veces a masa do noso Sol, son destruídas por buracos negros supermasivos.

“Levamos máis dunha década observando a destrución de estrelas como consecuencia de eventos de disrupción de marea, pero estas ENT son fenómenos diferentes, alcanzando brillos case dez veces superiores aos que adoitamos observar”, afirmou Jason Hinkle, especialista da Universidade de Hawai, quen dirixiu o estudo, publicado na revista Science Advances, como último traballo da súa investigación doutoral no IfA .

“As ENT non só son moito máis brillantes que os eventos de disrupción de marea normais, senón que manteñen a súa luminosidade durante anos, superando con fartura a emisión de enerxía mesmo das explosións de supernova máis brillantes coñecidas”, asegurou Hinkle.

De acordo con especialistas da Universidade de Hawai, as ENT son millóns de veces máis raras que as supernovas, e pódense detectar polo seu extremo brillo, aínda que estas atópense en galaxias extremadamente distantes. Dita situación permite a especialistas a contemplar novas vías para estudar buracos negros no considerado “universo primitivo”.

En 1927, o astrónomo Georges Lemaître puxo a discusión a teoría de que a orixe do universo comezou como un simple punto. O cal se estendeu e expandido ata chegar a ter o tamaño actual, e que podería seguir expandíndose.

Posteriormente Edwin Hubble observou que había outras galaxias que se afastaban da Vía Láctea. Confirmando a teoría de que o universo aínda se estaba expandindo, tal como anticipábao Lemaître. Se as cousas estaban a separarse, iso significaba que moitísimo tempo atrás, esas cousas estiveran unidas entre si.

FONTE: Mirio Grimaldo/oem.com.mx

Científicos españois descobren un 'superpoder' evolutivo que desafía as teorías de Darwin

Foto dun verme de terra xigante que utilizaron para o estudo / Pau Balart-García

A evolución é un proceso lento e paulatino a través do cal as especies acumulan pequenos cambios ao longo do tempo e só os individuos mellor adaptados nunha contorna concreta son capaces de sobrevivir e transmitir a súa xenética a xeracións futuras. Esta é a teoría que desenvolveu Charles Darwin en 1859. Pero o naturalista británico non puido explicar por que non hai rexistros fósiles daquelas formas intermedias que permiten ver a evolución gradual das especies. Esta escaseza de mostras levou aos paleontólogos Stephen Jay Gould e Niles Eldredge a propoñer que as especies non cambian lentamente, senón que se atopan estables durante millóns de anos e, de súpeto, dan saltos evolutivos breves e radicais. Coñécese como a teoría do equilibrio puntuado e agora un estudo encabezado polo Instituto de Bioloxía Evolutiva (IBE) chegou a conclusións que o avalarían e, por tanto, desafiarían ao sistema darwinista.

En concreto, os investigadores cataláns descubriron que os vermes de mar romperon o seu xenoma (o seu material xenético) en mil pedazos para reconstruílo de forma radicalmente distinta cando abandonaron os océanos para pisar terra firme hai 200 millóns de anos. Trátase dunha enorme reorganización dos xenes que "non pode ser contada co mecanismo parsimonioso que propón Darwin", sostén Rosa Fernández, investigadora principal do grupo de Filogenómica e Evolución de Xenomas Animais no IBE e unha das autoras do estudo que publica este mércores a revista científica Nature Ecology and Evolution. Para chegar a esta conclusión, os investigadores realizaron un estudo comparativo da xenómica das miñocas de terra e os seus parentes mariños, así como doutras especies próximas como as sambesugas.

Os autores cren que o mecanismo xenético que identificaron podería transformar a concepción da evolución dos animais. De acordo con o estudo, estes animais aplicaron mecanismos de "desorde xenómica" para adaptarse rapidamente á vida na terra, reorganizando os seus xenes para responder mellor a novos desafíos como a respiración e a exposición á luz do sol. Agora ben, os grandes cambios no ADN para adaptarse tan rapidamente do mar á terra poderían comportar a extinción da especie. Os investigadores estudaron esta incógnita e descubriron que os cromosomas dos vermes modernos son moito máis flexibles que os dos vertebrados, o que explicaría que os xenes cambiasen de sitio dentro do xenoma dos vermes e seguisen funcionando xuntos.

Para Fernández, as teorías de Darwin e de Gould son compatibles e complementarias: "Mentres que o neodarwinismo explica á perfección a evolución das poboacións, aínda non conseguiu explicar algúns episodios excepcionais e cruciais da historia da vida na Terra, como a explosión da vida animal nos océanos primeiro, hai máis de 5 anos, océanos na terra, hai 200 millóns de anos no caso das miñocas". Ademais, os resultados do estudo abren a porta para comprender mellor a reorganización xenética nos humanos, algo importante porque é un mecanismo que se observou tamén na progresión do cancro.

En concreto, existen diversos mecanismos de rotura e reorganización de cromosomas en células cancerosas onde se poden identificar cambios similares aos que detectaron nas miñocas. A única diferenza é que mentres nas miñocas estas roturas e reorganizacións xenómicas son toleradas, en humanos dan lugar a enfermidades. Por tanto, os autores cren que as conclusións poderían ser beneficiosas tamén para a saúde humana.

FONTE: Albert Diumenjó Segalà/es.ara.cat

DOUS CANDIDATOS A PLANETA NOVE DO SISTEMA SOLAR

A idea da existencia dun NOVENO PLANETA no Sistema Solar remóntase a mediados da década pasada, cando os astrónomos tentaban comprender as órbitas anómalas dos obxectos transneptunianos. Estes obxectos atópanse máis aló da órbita de Neptuno e presentan traxectorias inclinadas e moi alongadas. 

Os astrónomos atoparon dous candidatos prometedores do posible planeta Nove do Sistema Solar, buscando o seu sinal térmico en lugar da luz reflectida en datos do telescopio espacial xaponés Akari.

De existir, o Planeta Nove sería un verdadeiro xigante, cunha masa de aproximadamente 5 a 10 veces a da Terra, orbitando entre 400 e 800 veces máis lonxe do Sol que o noso planeta. A unha distancia tan enorme, sería incriblemente tenue e case imposible de detectar con telescopios tradicionais que se basean na detección da luz solar reflectida.

Dirixido por Amos Chen, da Universidade Nacional Tsing Hua, o equipo deuse conta de que buscar o sinal térmico do Planeta Nove podería ser moito máis eficaz que buscar a súa luz reflectida. Os investigadores recorreron a datos de AKARI, un telescopio espacial xaponés que realizou o estudo máis sensible de todo o ceo en luz infravermella afastada, o rango de lonxitude de onda perfecto para detectar o sinal térmico dun planeta frío e distante.

O equipo centrou a súa procura nunha rexión específica do ceo onde, segundo as simulacións por computadora, era máis probable atopar o Planeta Nove, baseándose nos patróns orbitais dos obxectos do Cinto de Kuiper. Enfrontáronse entón á difícil tarefa de distinguir un planeta de movemento lento das innumerables estrelas, galaxias e entullos cósmicos que poboan esta rexión.

Con todo, atoparon unha solución: o Planeta Nove debería parecer estacionario durante un só día, pero mostrar un movemento detectable durante meses. Ao comparar as observacións de AKARI tomadas en diferentes momentos, puideron identificar obxectos con este tipo específico de movemento, filtrando ao mesmo tempo os raios cósmicos, as galaxias de fondo e outros sinais falsos.

Tras este meticuloso análise, os investigadores identificaron dous candidatos. Ambos os obxectos aparecen na localización prevista e emiten a cantidade de luz infravermella que a teoría suxire que debería producir o Planeta Nove. Aínda que isto non constitúe unha proba definitiva, representa a pista máis prometedora na procura do xigante oculto do noso Sistema Solar. De confirmarse, o descubrimento do Planeta Nove revolucionaría a nosa comprensión da formación e evolución do noso Sistema Solar.

Referencia da noticia.

FONTE: lavozdegalicia.es

Atopan unha bacteria que transforma o plástico das botellas en paracetamol

Botellas de PET / arapack.com

Os científicos coñecen a existencia de distintos microbios capaces de desintegrar o plástico, o que podería ser unha solución a un dos grandes problemas ambientais das últimas décadas, pero investigadores da Universidade de Edimburgo descubriron que a Escherichia coli, unha bacteria común e xeralmente inofensiva, fai algo aínda máis sorprendente: converte os residuos plásticos das botellas de auga ou envases de alimentos en paracetamol. Para os autores do estudo, publicado o pasado luns na revista Nature Chemistry, o achado pode revolucionar a produción de analxésicos.

Os investigadores afirman que o método practicamente non xera emisións de carbono e é máis sostible que a fabricación actual do medicamento. Ao mesmo tempo, supón reutilizar un plástico, o tereftalato de polietileno (PET), que se atopa en numerosos produtos cotiáns e que termina moitas veces en entulleiras ou contaminando os océanos.

O paracetamol elabórase tradicionalmente a partir das cada vez máis escasas reservas de combustibles fósiles, como o petróleo cru. Para producir este e outros medicamentos e produtos químicos necesítanse miles de toneladas de combustibles fósiles, o que contribúe significativamente ao cambio climático, segundo os expertos.

Pola súa banda, o PET, resistente e lixeiro, xera máis de 350 millóns de toneladas de residuos ao ano, causando graves danos ambientais en todo o mundo. A súa reciclaxe é posible, pero os investigadores lembran que os procesos existentes crean produtos que seguen contribuíndo á contaminación plástica a nivel mundial.

Stephen Wallace e os seus colegas descubriron que un tipo de reacción química chamada reordenamento de Lossen pode ocorrer en células vivas, catalizada polo fosfato do interior de E. coli. Esta reacción química produce un tipo de composto orgánico que contén nitróxeno, esencial para o metabolismo celular.

O que fixeron os científicos foi modificar en laboratorio a E. coli para transformar unha molécula derivada do PET, coñecida como ácido tereftálico, no ingrediente activo do paracetamol. Os investigadores, financiados en parte pola compañía biofarmacéutica AstraZeneca, empregaron un proceso de fermentación, similar ao utilizado na elaboración de cervexa, para acelerar a conversión de residuos industriais de PET en paracetamol en menos de 24 horas.

A nova técnica levou a cabo a temperatura ambiente e practicamente non xerou emisións de carbono, o que demostra, segundo o grupo, que o paracetamol pódese producir de forma sostible. Con todo, admiten que fai falta máis desenvolvemento antes de que poida producirse a nivel comercial. Ao redor do 90 % do produto elaborado mediante a reacción do ácido tereftálico coa bacteria xeneticamente modificada foi paracetamol.

Os expertos afirman que este novo enfoque demostra como a química tradicional pode integrarse coa Bioloxía da Enxeñería para crear fábricas microbianas vivas capaces de producir substancias químicas sostibles que a bioloxía por si soa non pode alcanzar, á vez que se aborda o problema dos residuos e redúcense as emisións de gases de efecto invernadoiro e a dependencia dos combustibles fósiles.

«Este traballo demostra que o plástico PET non é só un residuo nin un material destinado a volverse máis plástico, senón que pode ser transformado por microorganismos en novos produtos valiosos, incluíndo aqueles con potencial para tratar enfermidades», afirma Stephen Wallace, autor principal do estudo.

Os achados poden representar o primeiro caso de produción de paracetamol de E. coli a partir dun refugallo.

Investigacións futuras abordarán como outros tipos de bacterias ou plásticos poden xerar produtos útiles.

FONTE: J. de Jorge/abc.es/ciencia

O soño de Einstein, máis preto

 

En 1916, Albert Einstein predixo que os buracos negros ou as estrelas de neutróns liberan parte da súa masa en forma de enerxía a través do que se coñece como ondas gravitacionais. Un século despois, en 2016, foi posible detectalas, e comprobouse que eran reais, algo do que mesmo Einstein chegou a dubidar. O físico alemán dedicou os últimos anos da súa vida para conseguir unha teoría unificadora que explicase o universo. Agora, un artigo  que se acaba de publicar en Nature, pode axudar a entender mellor as ondas gravitacionais e saber se teñen un papel nesa teoría do todo estrañada por Einstein.

Os científicos crearon un modelo matemático que describe cun nivel de detalle sen precedentes como se xeran as ondas gravitacionais cando obxectos descomunais como os buracos negros achéganse sen chegar a chocar. Isto servirá para que detectores como o terrestre LIGO e o futuro observatorio espacial LISA detecten mellor esas engurras do tecido espacio-temporal do que está feito o cosmos e axuden a interpretar os fenómenos que as producen.

Pero hai máis, porque cando os científicos analizaban estas características das ondas gravitacionais, atoparon algo inesperado. Nos modelos computacionais daquel fenómeno físico apareceron unhas estruturas matemáticas moi complexas, que non se lograron conectar coa realidade.

FONTE: Daniel Mediavilla/elpais.com

A PRIMEIRAS IMAXES DO POLO SUR DO SOL

Hai algo que nunca foi visto polo ollo humano: os polos do Sol. O que ocorre na parte máis alta e máis baixa (desde a nosa perspectiva) desa bóla que brilla no ceo foi unha incógnita, polo menos no que ao visual refírese. Ata o de agora. Porque a misión Solar Orbiter, da Axencia Espacial Europea (ESA), acaba de revelar as primeiras fotografías destas rexións inexploradas que poderían ser claves para procesos que ocorren na nosa estrela, pero para os que os científicos aínda non teñen explicación.

Ata o de agora, todas as imaxes tomadas do Sol proveñen da súa rexión ecuatorial. Isto débese a que a Terra, os demais planetas e todas as sondas modernas orbitaron (ou orbitan) ao redor do Sol fano dentro dun rango que describe un disco plano, chamado o plano da eclíptica. Así, a parte máis visible é o ecuador, pero a parte de arriba non é visible. Pasaría algo parecido se virásemos ao redor dun dado: as caras laterais son visibles, pero a superior e a inferior escaparíanse da nosa vista.

As primeiras fotos do polo sur do Sol: Na imaxe superior, colaxe de todas as imaxes tomadas do polo sur solar (arriba, de esquerda a dereita, imaxes da fotosfera -a aparente superficie solar-, o mapa do campo magnético, onde se pode apreciar o ’caos’ no que están presentes tanto o polo magnético norte como o sur; e unha imaxe da coroa solar, a atmosfera da nosa estrela que está máis quente que a propia superficie; debaixo, diferentes imaxes tomadas en diferentes espectros a diferentes temperaturas). Na imaxe de abaixo á esquerda, o mapa do polo sur solar tomada por SPICE, onde o vermello e o azul representan o movemento do material solar: as zonas en azul ou vermello máis escuro indican fluxos de material máis rápidos, probablemente debido a barullo ou penachos. Á dereita, o mapa do campo magnético tomado por PHI onde ven puntos azuis e vermellos dos dous polos magnéticos que se están cambiando en leste mesmo momento / ESA

Con todo, Solar Orbiter, que está a tan só 42 millóns de quilómetros do Sol (máis preto do que se atopa Mercurio), está a inclinar a súa traxectoria fóra deste plano, mostrando un ángulo completamente novo da nosa estrela. En concreto, as imaxes tomadas o pasado 23 de marzo fixéronse a 17 graos por baixo do ecuador solar, o que permitiu ver directamente o polo sur da nosa estrela.

Para obter estas imaxes revolucionarias, a Solar Orbiter conta con tres instrumentos de vangarda que traballan en conxunto. O Polarimetric and Helioseismic Imager (PHI) capta o Sol en luz visible e realiza un completo mapeo do campo magnético sobre a súa superficie. 

Doutra banda, o Extreme Ultraviolet Imager (EUI) rexistra imaxes en luz ultravioleta, revelando as rexións da coroa solar alcanzadas por temperaturas da orde dun millón de graos. Finalmente, o Spectral Imaging of the Coronal Environment (SPICE) encárgase de analizar a luz emitida por elementos químicos a diferentes temperaturas, proporcionando unha desagregación das capas que conforman a atmosfera solar. 

A misión Solar Orbiter, que se estenderá polo menos ata 2030, continuará elevando a súa órbita para lograr ángulos de observación aínda máis inclinados, co obxectivo de obter imaxes máis nítidas e detalladas de ambos os polos solares nos próximos anos.

FONTE: Patricia Biosca/abc.es e Pablo Javier Piacente/levante-emv.com        Video: elpais.com