OPINIÓN E COMENTARIO

TODO SAIRÁ BEN

Escrito por Albert Espinosa e narrado por Rafael Álvarez “O Bruxo”, ‘Todo sairá ben’ é o primeiro título dunha serie de contidos orixinais de Aprendemos Xuntos especialmente dirixidos ao público infantil e xuvenil.

2020 é un ano que dificilmente esqueceremos. As súas historias, sen ningunha dúbida, viaxarán a través de distintas xeracións. Ambientado no ano 2.115, este conto de animación comeza nun cruceiro espacial. Alí, un avó comparte coa súa neta un recordo do ano 2020 que será moi importante para ela.

"É un conto que nace de todo o aprendido neste ano tan complicado. Necesitaba escribir un conto sobre esas ganancias que hai dentro das perdas, e a través dos ollos dos nenos e das persoas sabias que levan anos dentro deste mundo, atopar a forza e a ilusión. Oxalá sexa un conto deses que curan a alma e devolven o sorriso” destaca Albert Espinosa.

Para Rafael Álvarez ‘O Bruxo’, é un conto para nenos que ten un gran ensino tamén para os maiores: “Cando un di ´todo sairá ben´ hai un acto de afirmación tan poderoso da vontade e da mente humana fronte á adversidade que nos devolve ao contacto co noso ser interior”.

ROMPEMOS O PACTO COA NATUREZA

Defínese a si mesmo como “paisaxista sonoro”, e leva máis de 30 anos rexistrando os sons da natureza. O naturalista e técnico de son Carlos de Fita está convencido de que a divulgación por medio do son é unha “ferramenta moi eficaz para transmitir á sociedade como é ese mundo natural, limpo e puro que temos que conservar”.

Crítico coa situación ambiental, considera que a humanidade rompeu un vello pacto coa natureza. “Sempre se di: ’Temos que coidar a natureza polos nosos fillos’. Bo, temos que coidar a natureza porque non é nosa. Non temos dereito a destruíla. O pacto debe ser a favor das dúas partes, non só da nosa”. E reflexiona: “Se tivese que xustificar a miña actividade na comunicación, non sería só para explicar o bonito que é o campo, e a riqueza que hai alí; senón que cando mostro a beleza da natureza, aspiro a que a xente se volva esixente e respectuosa”.

É autor do libro ‘Viaxe visual e sonoro polos bosques de España’, no que os bosques se describen a si mesmos a través dun código QR. Ademais de colaborador habitual en varios medios de comunicación, guionista de documentais e creador da banda sonora da súa vida: ‘O son da natureza’, un blogue onde publica sonogramas como testemuño dun dos maiores arquivos sonoros da biodiversidade e fauna española, africana, amazónica e india. Unha xanela a esa “atmosfera cristalina”, que nos mostra como soa a natureza en cada momento do ano ou o canto dun  autillo no seu castiñeiro.

Na actualidade, De Fita continúa o seu legado con esa actitude paciente e contemplativa que o caracteriza. Esta vez mediante a recompilación de diferentes gravacións que permitan estudar a evolución acústica da biodiversidade: “O son é un termómetro que reflicte o que sucede na realidade”. E faino rexistrando diariamente a actividade do bosque de Valsaín, onde vive desde hai tempo afastado da sociedade mecanizada.

HUMOR REAL: FELIZ ANO!

A viñeta de El Roto (Andrés Rábago García, Madrid-1947) no xornal El País, de onte, plantéxanos un dilema: o remate dun ano 2020 horrendo e o comezo do 2021 que albisca a luz ao final do túnel. Pero engádelle algo preocupante: utopías. Non vai desencamiñado!

Si, será o fin dun ano desastroso, o comezo da esperanza diante da pandemia, pero non vai ser un camiño de rosas. Melloraremos, ou polo menos é o moso desexo, no eido sanitario, pero queda o campo económico e social, e iso é fariña doutro costado.

Esta é a definición de utopía: Idea, proxecto etc., que se considera moi bo pero irrealizable.

Veremos que pasa!

NON FORCEMOS AOS NENOS A LER O QUE NON LLES GUSTA

Desde a publicación do seu título máis mítico, ‘A casa dos espíritos’ (1982), Isabel Allende conquistou o corazón e a mente de 74 millóns de lectores en todo o mundo. Na actualidade, é a escritora viva máis lida en lingua española.

Dona dun humor irónico e burlón, pero tamén dunha visión espiritual e revolucionaria da vida, aos seus 78 anos segue defendendo os ideais que marcaron a súa mocidade como xornalista: o feminismo e a xustiza social. Algo que se pode lograr, asegura, co amor: “Din que as forzas que moven o mundo son a cobiza, o poder ou o medo. Pero eu creo que a máis poderosa, o verdadeiro motor de cambio, é o amor”.

As súas novelas e relatos, traducidos a 42 idiomas, unen o pasado co presente e o fantástico co real. Narran as historias daqueles que enfrontan a vida con risco e paixón: “Os personaxes que me interesan son persoas que fan tolemias, que corren aventuras, porque a xente que fai cousas extraordinarias é a xente que ten paixón”, afirma.

Crítica co racismo, a violencia e a falta de solidariedade, para Isabel Allende “vivimos tempos de escuridade”. Por iso, o seu últimas tres novelas contan historias de exilio, desarraigamento e conflitos armados: “Sobre estes temas, que volven estar no aire e que levan a masas de xente a deixalo todo para salvar a vida, non podo evitar escribir”. E non é de estrañar, viviuno en primeira persoa cando escapou da ditadura de Pinochet en Chile.

A CIENCIA PODERÍA SER O NOSO SEXTO SENTIDO

Observa a vida con ollos científicos e fala de temas tan dispares como o sector educativo, as fake news, o cambio climático ou a sexualidade. Pere Estupinyà defínese como “bioquímico de formación e divulgador científico de paixón e de profesión”.

Estupinyà traballou no Massachusetts Institute of Technology (MIT), o Instituto Nacional de Saúde de Estados Unidos ou o Banco Interamericano de Desenvolvemento. Apaixonado pola comunicación científica, abandonou o seu doutoramento en xenética para dedicarse a ela e poñer ao alcance de todos os avances do coñecemento. Leva máis de quince anos dedicado á divulgación e entrevistou a moitas das grandes mentes investigadoras do cambio de século, como Beira Rubin ou Paul Zamecnik. Actualmente dirixe e presenta o programa ‘O cazador de cerebros’ en TVE e reflexiona sobre ciencia no programa de radio ‘A vivir que son dous días’.

Convencido de que "a ciencia é unha ferramenta fundamental para mellorar o mundo e a nosa vida", é autor dos libros ‘O ladrón de cerebros’, ‘Rascar onde non pica’ ou ‘A ciencia do sexo’. Na súa última obra, ‘A vivir a ciencia’, reivindica o pensamento científico e propón o uso do que chama "os pequenos milagres da ciencia" para o ben individual e colectivo. O divulgador destaca, ademais, a achega da ciencia á educación, pero recoñece que “en temas que non son exactos, onde o factor humano é moi importante, é insubstituíble a arte do profesor”.

O AMOR POLA NATUREZA VÉN POLO COÑECEMENTO

O apicultor e mestre Gerardo Pérez teno claro: o amor á natureza vén polo coñecemento. “Todos os animais son marabillosos, ata o verme máis asqueroso. Todos son incribles... se os coñeces”, afirma. El empezou a traballar coas abellas hai máis de 30 anos, pero continúa fascinándose cada día con elas: “As abellas son grandes descoñecidas. Forman sociedades complexas e perfectamente organizadas, das que os seres humanos poderiamos aprender moito”, explica.

“A desaparición das abellas é un problema moi grave para a humanidade”, engade. E é que calcúlase que estes pequenos insectos son os responsables da  polinización dun terzo da alimentación mundial: “É moi probable que os produtos químicos haxan debilitado o sistema  inmunolóxico das abellas. Os científicos están moi preocupados porque as consecuencias poderían ser graves para o planeta”.

Tras estudar Maxisterio en Madrid, Gerardo Pérez meteu na maleta a súa vocación de mestre e puxo rumbo a unha vida rural, afastado do ruído urbanita. Chegou á espectacular paraxe da Serra de Gredos e alí creou algo único: o ‘Aula Museo das Abellas’, un centro de educación ambiental onde nenos e maiores poden descubrir o apaixonante mundo destes insectos: “Creo que o amor á natureza vén polo coñecemento. Só poderémola amar e respectar se a coñecemos”, conclúe.

QUE SIGNIFICA TER UNHA BOA AUTOESTIMA?

A psicóloga Silvia Congost especializouse en autoestima e dependencia emocional grazas á relación tóxica que viviu en primeira persoa: “Non lograba saír daquela espiral tan destrutiva. Deime conta de que nin os meus estudos, nin a miña experiencia podían axudarme a saír de alí. O que vivín ensinoume o meu verdadeiro propósito na vida: axudar a todas as persoas que necesiten recuperar a súa autoestima, deixar de sufrir en relacións tóxicas, e conseguir independencia emocional”.  Congost sostén que unha relación dependente é calquera relación na que non nos sintamos libres de ser nós mesmos, cando a nosa  autorrealización persoal vese obstaculizada: “A dependencia emocional é a incapacidade de cortar unha relación naqueles casos nos que deberiamos de cortala”. E engade: “O que non debemos facer coas persoas tóxicas é tentar cambialas”.

Ademais, Silvia Congost é autora dos libros ‘Se doe, non é amor’, ‘Cando amar demasiado é depender’, ’A soas’ e ‘Autoestima automática’, entre outros, nos que reflexiona sobre o concepto de amor mal entendido que temos na actualidade: “Estar nunha relación de parella é estar nunha perpetua incerteza, non hai garantías nunca en ningunha relación de parella”.

HUMOR REAL: AS OUTRAS COUSAS DAS CELEBRACIÓNS DO NADAL

O Carrabouxo (Xosé Lois González Vázquez, Ourense - 1949), recrea na viñeta de onte, a trastenda que hai en moitisimas celebracións na cea de Noiteboa e comida do Nadal. Reunións familiares que sempre, ou case sempre acaban con pequenas discusión, tamén familiares.

Seguramente, coma outras cousas, non pasarán!