OPINIÓN E COMENTARIO

UN CÓMIC PARA O CONFINAMENTO (III)

Coninúo con outra aportación dos creadores profesionais que liberaron gratis parte do seu traballo para ofrecer ao cidadáns entretemento durante a pandemia.

O Vosque é un webcómic que Sergio Morán e Laurielle Maven levan facendo dende hai anos e compartindo con todos nós, neste caso o capítulo I: "O asasino de  árbores". El  Vosque é un reino pequeno cheo de humanos, fadas, elfos e demasiadas árbores. Un reino protexido por unha deusa que leva anos morta. Un reino gobernado por varios reis. E acaban de asasinar a un: o rei das árbores caeu.

Apetéceche? Pois preme AQUÍ.

Se che gustou e queres ler outros títulos preme AQUÍ.

Grazas!

CANTOS AMIGOS PODEMOS TER?

 

O encerado do seu despacho mostra un inmenso  diagrama no que destacan, en grande, catro conceptos: estruturas sociais, comportamento, cambio climático e normas sociais. Con todo, Anxo Sánchez é físico. “Un físico traidor”, autodefínese. Aplica os seus coñecementos de física e matemáticas ás ciencias sociais e ao estudo do comportamento humano.

Doutoramento en Física Teórica pola Universidade Complutense de Madrid, realizou a súa investigación postdoutoral no Laboratorio Nacional dos Álamos, en Estados Unidos. Actualmente, é catedrático de Matemática Aplicada na Universidade Carlos III de Madrid e fundador do Grupo Interdisciplinar de Sistemas Complexos. “Como físico adestráronme a pegarme cos problemas e coa aproximación de simplificalos”, argumenta.

Os sistemas complexos sociais son o eixo das súas investigacións. “Son sistemas nos que  interaccionan moitas persoas”, explica Sánchez. Simplificou fenómenos como a amizade, para corroborar que - como adiantaba o antropólogo  Dunbar - podemos ter 150 amigos como máximo. “Por primeira vez unha teoría matemática é capaz de predicir un fenómeno social”, declara emocionado o físico. O catedrático defende as aplicacións sociais do seu traballo. "A información sobre as amizades dos estudantes da túa clase, pódeche axudar a mellorar tanto a súa aprendizaxe como a calidade das súas relacións ou a detectar problemas de maneira temperá”, argumenta.

Sánchez publicou máis de 170 artigos en revistas científicas de prestixio internacional. As súas contribucións permitiron avances en campos tan diversos como a economía, a ecoloxía, o dereito ou a informática teórica. Naquel esbozo na parede da súa oficina tamén se poden ler, entre moitas outras, as palabras: escolas, aparcadoiros, clubs ou chismes. É un esquema de todos os proxectos nos que está inmerso e que revelan o seu empeño por  desdibujar as liñas divisorias entre disciplinas.

QUE É ARTE OU NON É ARTE?

A terceira vez que a música chegou á vida de Ramon Gener foi a definitiva. A primeira con só seis anos, cando entrou no conservatorio para aprender piano. A segunda, estudando canto baixo a tutela da gran soprano Victoria de los Ángeles. Pero foi tras varios anos traballando como barítono cando descubriu que o verdadeiro valor da música, e da cultura en xeral, era compartila cos demais.

Este descubrimento levoulle a iniciar unha nova carreira: a de divulgador musical e artístico. En 2015 dirixiu o programa ‘Ópera en texanos’ para a televisión pública catalá. Pouco despois saltou ás pantallas de 50 países como presentador e director de ‘This is Opera’, un formato producido por Televisión Española para dar a coñecer ao público, de forma fresca e innovadora, as reviravoltas da ópera.

Músico, humanista e escritor, para el “todo na música e na arte é emoción”. E é esa contaxiosa paixón por estas dúas disciplinas a que lle levou a poñer en marcha, en 2017, a serie documental ‘This is Art’, unha viaxe pola historia da arte a través das emocións.

Ramon Gener é colaborador habitual dos programas de radio ‘As mañás de cabo a cabo’ de  RNE e ‘Versió RAC1’, da emisora catalá Rac1. Tamén é autor dos libros ‘Se Beethoven puidese escoitarme’ (2013) e ‘O amor farate inmortal’ (2016).

PANDEMIA?

Viñeta de El Roto (Andrés Rábago García - Madrid, 1947) no xornal El País do 08/03/2020

Recentemente a Organización Mundial da Saúde (OMS) advertiu que o mundo debería facer máis para prepararse para unha posible pandemia de coroavirus, aínda que varios expertos sosteñen que xa a hai. 

Unha epidemia é cando unha enfermidade preséntase con frecuencia inusual dentro dun determinado país e durante un período de tempo. Con todo, prodúcese unha pandemia cando xorde un novo virus que se propaga polo mundo e a maioría das persoas non teñen inmunidade contra el. A esta acompáñaselle o aumento extraordinario do número de casos dunha enfermidade infecciosa.

Xuzgade vós memos!

QUE NOS APORTA ESTAR XUNTOS?

Como os seus homólogos da antiga Grecia, David Pastor Vico é un filósofo totalmente inmerso na sociedade do seu tempo. Cambiou a túnica polo look metaleiro e preocúpanlle cuestións como as redes sociais, a perda de confianza interpersoal ou o individualismo. Actualmente é profesor na Universidade Nacional Autónoma de México. Provocador, didáctico e divertido, este sevillano propúxose “desposuír á filosofía do rostro erudito e elevado”. E conségueo. No país azteca, onde reside hai máis dun lustro, é o ídolo Vico. Fenómeno mediático, que abarrota pavillóns grazas á súa maneira sinxela de expoñer a filosofía.

En ‘Filosofía para desconfiados’, o seu último libro, utiliza o humor satírico e a cotidianidadr para analizar a sociedade e fomentar o pensamento crítico. “Coñeces o nome dos fillos dos teus veciños?”, pregunta. E advirte: “A desconfianza é o trazo principal dunha sociedade profundamente individualista”.

A soidade, a felicidade, a falta de xogo nos nenos ou as novas tecnoloxías son, para Vico, asuntos sobre os que reflexionar. “Nos nenos, o xogo permite a consecución de habilidades sociais e delegamos a educación á tecnoloxía. Antes  socializábamos nun parque e iso xa non sucede”, asegura. E reclama aos clásicos sen ornamentos: “Aristóteles diranos que non hai posibilidade de felicidade sen amigos”.

Este amante da sabedoría, propón a necesidade dun cambio: “cara a unha ética baseada na confianza entre as persoas, a responsabilidade e a concepción do animal humano como un todo coa sociedade e non como individuo solitario, egoísta e facilmente  manipulable”. As súas observacións combinan a  clarividencia do erudito e a contundencia do metal.

HUMOR REAL: COROAVIRUS

Viñeta publicada hoxe, sábado, 7 de marzo, no xornal El País polo humorista gráfico El Roto (Andrés Rábago García - Madrid, 1947).

Realidade!

SABER É, CLARAMENTE, O QUE NOS FAI LIBRES

O seu icónico pelo vermello e a súa incomparable traxectoria xornalística fan dela una das correspondentes máis emblemáticas da televisión pública en España. Na retina e na memoria quedan aínda as súas incontables reportaxes, conexións en directo e coberturas internacionais. A veterana reporteira Rosa Mª Calaf non só foi unha pioneira do xornalismo televisivo, senón que acabou convertida, a través da pantalla, en testemuña directa de gran parte da historia da segunda metade do século  XX. Co seu estilo directo e innovador, inspirou a futuras xeracións de xornalistas e transportou aos fogares españois a algúns dos lugares máis recónditos do mundo. A súa obsesión sempre foi contar as historias dos que non teñen voz, porque para ela “o xornalismo debe facer visible o invisible e contar o que outros calan”.

Curiosa, entusiasta e incansable, así se definiu hai 50 anos, cando decidiu estudar Xornalismo, e así segue definíndose a día de hoxe. Aos seus 74 anos continúa sendo unha inesgotable viaxeira que percorreu máis de 180 países porque, asegura, “do que máis se aprende é do diferente”.

Tras unha vida de dedicación absoluta ao mundo da información, Rosa Mª Calaf móstrase crítica con algunhas prácticas do xornalismo actual: “É fundamental que os medios de comunicación volvan poñer por diante a información de calidade”. Aos cidadáns, especialmente aos mozos, advírtelles: “Hai que ser moi esixentes e críticos coa avalancha de información que recibimos, para aprender a diferenciar o que é tóxico do que non o é”. Para ela, o exercicio do xornalismo leva consigo unha enorme responsabilidade e é, xunto á educación, un dos alicerces da construción social: “Porque o saber é, claramente, o que nos fai libres”, conclúe.

UN ROBOT NUNCA PODERA SUBSTITUÍR A UN PROFESOR

 

Con tan só oito anos, o físico teórico Michio Kaku decidiu que dedicaría a súa vida para completar o traballo inacabado de Einstein: a teoría do todo. Con 16, e ante a admiración dos seus pais, construíu un acelerador de partículas no garaxe da súa casa. Precoz e visionario, este experimento doméstico foi a súa carta para Harvard. Acabou primeiro da súa promoción. 

O científico estadounidense é un dos fundadores da teoría de cordas, principal candidata a ofrecer a teoría unificada coa que unha vez soñou. “Cremos que explica a riqueza do universo, desde o Big Bang á creación das estrelas e o Sol, á creación dos humanos e, quizais, incluso o amor”, asegura. 

Hoxe, Michio Kaku ostenta a prestixiosa cátedra Henry Semat de Física Teórica na Universidade de Nova York e é un dos divulgadores científicos máis populares do mundo. Está convencido de que “o coñecemento é democracia, empodera” e sostén que “estamos ante a nova revolución da física e non podemos deixar á xente atrás”. A súa convicción é o xerme do seu traballo divulgativo. Colabora en varios programas de televisión e radio nos que, con linguaxe clara e directa, converte os conceptos científicos máis densos en alimento educativo para todos os públicos.

Ademais é autor de libros superventas como Hiperespacio, Física do imposible ou O futuro da nosa mente. O profesor Kaku cre que “os científicos son inventores de futuro” e atrévese a predicir como será o mañá: Internet nas lentes de contacto, atascos na lúa ou roupa intelixente para previr infartos. O seu futuro imaxinado descansa nos avances da física, a intelixencia artificial e a tecnoloxía. Ciencia de non ficción.