OUTRAS COUSAS

COMPROMISO MEDIOAMBIENTAL NO TRANSPORTE MARÍTIMO

Segundo datos publicados pola Organización Marítima Internacional (IMO), o 90% do comercio mundial depende do transporte de mercadorías a través de barcos. Coches, gando ou adornos de Nadal (un dato curioso: practicamente o 70% dos produtos decorativos do Nadal provén de China e chegan en contedores aos portos) viaxan a través do mar nos 50.000 buques de mercadorías que operan no planeta. Cada ano o transporte marítimo medra e a tendencia parece que continuará polo menos durante o próximo lustro. Pero esta actividade que garante un bo número de postos de traballo de forma directa e indirecta é tamén una das principais causas de contaminación ambiental do mundo, co agravante de que de cando en cando se pon o foco sobre ela. Tanto é así que nin o protocolo de Kioto nin o máis recente acordo sobre o clima  COP21 mencionan o transporte marítimo, aínda que segundo estimacións da ONG Transport and Enviroment, os 20 buques máis grandes do mundo verten máis xofre na atmosfera que todo o transporte por estrada do mundo; ademais, tamén son responsables segundo datos da propia  IMO da produción de 800 millóns de toneladas de CO₂ anuais, o que representa o 2% do total mundial.

Para  Enrique  Arriola,  CEO do estaleiro tecnolóxico cántabro Metaltec Naval, o principal problema é que “non é fácil conxugar viabilidade e sustentabilidade. No ámbito terrestre sucede o mesmo”. Eles, con todo, si que se atopan plenamente comprometidos para conseguir que o transporte de mercadorías e pasaxeiros en barcos non sexa  dañiño para o medio ambiente. Boa proba diso é o Ecocat, o primeiro catamarán de pasaxeiros  electrosolar de Europa, que permite transportar ata 120 persoas sen usar ningún tipo de combustible fósil. Os 120 paneis solares que incorpora a embarcación permítenlle navegar ata oito horas sen necesidade de recargas, grazas a un sistema de ás despregables e  retráctiles que aumentan a súa capacidade de captación de enerxía solar mentres está en movemento. O catamarán está, ademais, fabricado en aluminio, un material lixeiro, resistente, non combustible e 100% reciclable, polo que o compromiso ambiental de  Metaltec parte desde a mesma concepción do proxecto.

Aínda que o transporte marítimo non ten fácil situarse na senda da responsabilidade total para favorecer modelos menos contaminantes (de feito, un recente estudo da universidade de Manchester sinalaba que os combustibles alternativos eran aínda unha quimera), os últimos acordos impulsados pola IMO sinalan o inicio dunha maior comprensión por parte das grandes navieras. Neste sentido,  Arriola é optimista: “no ámbito marítimo imos ser  elétricos dentro de dez anos nunha gran medida. Imos ver barcos autónomos e eléctricos para transportar persoas e mercadorías”. Oxalá estea no  ciertio e en pouco tempo, ademais de falar de “branco nadal” como na panxoliña, tamén podemos ver un “limpo nadal”…

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

DESTREZA COAS TESOIRAS AO CORTAR O PULPO

Reto conseguido / Imaxe: laregion.es

 

O mundo volve renderse ante os  pulpeiros de Carballiño (Ourense), que volveron a revolucionar as cifras coa súa destreza coa tesoira. Case unha corentena de expertos na arte de cocer e cortar cefalópodo reuníanse ao redor da tapa de madeira máis grande do mundo (5,35 metros de diámetro), dispostos a enchela e facer as delicias dos centos de persoas que os rodeaban. O reto deste ano era cortar 50 quilos máis que en 2017, un total de 450, en menos tempo. A do ano pasado, a oitava edición desta iniciativa, deixou cífraa récord de 10,58 minutos, superada con fartura nesta ocasión, na que as expertas mans tardaron 10,08 minutos. Servíronse un total de 1.200 racións, acompañadas de pan de Cea, veu e sobremesa, un anaco da casa do  Concello en chocolate. E para o recordo dun récord máis, un prato de polbo de madeira  serigrafiado.

Esto é o adianto da 56ª Festa do Pulpo, que se celebrará, coma sempre, o mesmo día que a Festa do Monte, o segundo domingo de agosto, neste caso o día 12.

Estades invitados!

FONTE: laregion.es

UNHA VIDEOCONSOLA A PARTIR DO CUBO DE RUBIK

“Segundo é a árbore, así é a froita”. A versión rusa do noso refrán “De tal pau, tal acha” pode parecer máis zumenta pero resulta igual de ilustrativa. E no caso de  Ilya  Osipov e o seu fillo Savva é, ademais, completamente certa. Ilya, o pai, é un coñecido emprendedor tecnolóxico, experto en  gamificación, fundador dalgúns dos maiores proxectos web do seu país e colaborador habitual de medios especializados. O currículo de Savva non é aínda tan avultado (normal tendo en conta que aínda non cumpriu os 14 anos) aínda que ameaza con superar o do seu proxenitor en pouco tempo. Cunha idade á que a maioría dos mozos da súa idade pensan unicamente en como vestir igual que a última estrela do  trap e sacar adiante os seus estudos (no mellor dos casos), Savva é un  avezado  desenvolvedor de software e un enxeñoso inventor que presume de deseñar a primeira consola portátil de videoxogos que pode virarse coma se fose un cubo de Rubik para que o seu contido cambie  WOWCube foi presentada en distintas feiras de tecnoloxía e en todas elas recibiu boas críticas, o que fai que Ilya e Savva teñan presaxios optimistas antes do seu lanzamento comercial.

WOWCube consta de oito pequenos cubos, cada un dos cales é un computador con tres pantallas e conectados entre si para poder comunicarse. Os xogos estarán dispoñibles a través dunha aplicación na Apple Store e grazas a unha API aberta calquera poderá programar e lanzar os seus propios desenvolvementos. “Eu inventei  WOWCube -asegura  Savva- e despois co meu pai e o seu equipo construímos os prototipos”. Instalados en Silicon Valley dende hai tempo, na casa dos  Osipov respírase tecnoloxía. Ambos, pai e fillo, písanse a palabra cando describen o que xa conseguiron con WOWCube e o que esperan do seu proxecto. O atropelo na descrición é cousa do entusiasmo: xuvenil no caso de Savva e por orgullo  paternal  indisimulado no de Ilya. Asegura que “agora mesmo iste é o meu traballo a tempo completo”, pero recoñece que máis aló dos logros técnicos ou empresariais que presaxia o proxecto, o máis interesante e divertido de WOWCube é a relación que construíu co seu fillo.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

11º ANIVERSARIO

                     11 anos / Imaxe: galeria.dibujos.net

Cumpre este blog 11 anos de vida. Comenzou alá polo 5 de agosto de 2007 e dende aquela pasaron moitas cousas que se resumen nos seguintes datos:

Visitas ata hoxe:  305.593

Visitas no último ano:  39.947                      

Promedio mensual: 3.329 visistas/mes

Nº artigos publicados no último ano: 645

Promedio mensual: 53 artigos/mes

Visitas ata agosto de 2017: 265.645

Visitas ata agosto de 2016: 216.744

Visitas ata agosto de 2015: 165.935

Visitas ata agosto de 2014: 137.408

Visitas ata agosto de 2013: 117.568

Visitas ata agosto de 2012: 89.980

Visitas ata agosto de 2011: 56.615

Visitas ata agosto de 2010: 20.746

Visitas ata agosto de 2009: 13.780  

Visitas ata agosto de 2008:   5.588  

A todos e todas moitas grazas, pois sen vós esto non tería ningún sentido. Seguirei traballando sempre que estedes detrás.

É INCRIBLE O QUE A COCIÑA PODE FACERNOS SENTIR

 

"É incrible o que a cociña pode facernos sentir", reza a nova campaña de Teka. Porque quedan as experiencias, e as emocións, ligadas á comida, e non a comida en si mesma. Porque a vida tamén se cociña.

E ti? Podes resistir ás emocións, inmensas, do novo anuncio da firma?

PREMIOS NOBEL DE MATEMÁTICAS 2018

 

  O alemán Peter Scholze, director do Instituto Max Planck de Matemáticas / UNIVERSIDAD DE BONN/EPV

 

Con 17 anos tocaba o baixo nun grupo de rock, con 24 converteuse no catedrático máis novo da historia de Alemaña, tras estudar a carreira de Matemáticas en só ano e medio, e con 27 rexeitou un premio  New  Horizons para mozos matemáticos prometedores, dotado con 100.000 dólares. Hoxe, con 30 anos, Peter  Scholze é un dos catro investigadores recoñecidos coa medalla  Fields, considerada como un premio Nobel para matemáticos menores de 40 anos.  

Scholze, nacido en  Dresde en 1987 e recentemente nomeado director do Instituto Max  Planck de Matemáticas, é o pai dunha nova clase de estruturas xeométricas, os espazos  perfectoides, que foron moi útiles no chamado Programa  Langlands.Os outros tres gañadores son o iraniano  Caucher  Birkar, o australiano  Akshay  Venkatesh e o italiano  Alessi  Fegalli.

Os outros premiados son Caucher  Birkar naceu en 1978 en  Marivan, unha rexión kurda de Irán, na fronteira con Iraq. A súa especialidade é a xeometría  algebraica, un mundo  multidimensional no que multitude de ecuacións definen outra multitude de formas, como as  elipses e os chamados  óvalos de Cassini. Tras estudar Matemáticas na Universidade de  Teherán, emigrou ao Reino Unido. Hoxe, xa coa nacionalidade británica, é catedrático da Universidade de Cambridge.

 Akshay  Venkatesh, nacido en 1981 en Nova Deli (India) e criado en Australia, gañou con só 12 anos unha medalla na Olimpíada Matemática Internacional. Con 13 anos, empezou a carreira de Matemáticas e Física na Universidade de Australia Occidental. Con 20 anos, acabou o seu doutoramento na Universidade de  Princeton, en EE  UU. E desde os 27 anos é profesor na Universidade de  Stanford.

Finalmente,  o italiano Alessio  Figalli (Roma, 1984). O matemático, hoxe catedrático da Escola Politécnica Federal de Zúric, fixo a súa tese doutoral en só un ano, realizando “contribucións fundamentais” á chamada teoría de regularidade do problema do transporte óptimo.

Os gañadores da medalla Fields, que se entrega cada catro anos, déronse a coñecer no Congreso Internacional de Matemáticos que se esta a celebrar en Río de Xaneiro (Brasil).

FONTE: Manuel Asende/elpais.es

THE LONG NOW FOUNDATION: O PENSAMENTO A LONGO PRZO

 

Se vostede escribe o ano en curso utilizando cinco díxitos -é dicir, pon 02018- a xente tenderá a corrixilo, con delicadeza ou  condescendencia. Os máis discretos non dirán nada, pero mirarano con ese xesto lixeiramente  hosco que se reserva para os  histrións. O que ninguén sospeitará é que as cinco cifras teñen un sentido: serven para evitar o erro que se producirá nos sistemas informáticos dentro duns 8.000 anos (concretamente cando chegue o 1 de xaneiro do 10.000) por falta de previsión. Esa é a decisión que tomaron os fundadores de The Long Now Foundation, unha organización creada para incentivar o pensamento a longo prazo fronte á aceleración cultural que sufrimos na actualidade. Como eles mesmos explican a nosa civilización vive revolucionada nun lapso de atención “patológicamente curto”. A aceleración tecnolóxica, o curto prazo dos mercados na economía, os ritmos electorais e mesmo a propia vida persoal aumenta nas súas pulsacións. Dende a Long  Now  Foundation cren que necesitamos “algún tipo de correctivo que equilibre esta miopía: algún mecanismo ou mito que amplíe a mirada e a responsabilidade a longo prazo, onde “a longo prazo” mídase polo menos en séculos” escribe  Stewart  Brand, un dos seus fundadores.

Ese elemento  mitológico ben podería ser -polas súas dimensións e a arbitrariedade da decisión- o xigantesco reloxo que a fundación está a construír nunha cova escavada en  Texas. The 10.000 Year Clock mide máis de 150 metros e funcionará durante os próximos 10.000 anos. Ningún de nós estará aquí para escoitar as melodías -sempre distintas, xamais repetidas- que interpretarán as súas campás. A idea do reloxo é do enxeñeiro Danny Hillis, outro dos membros fundadores da organización xunto ao músico británico  Brian  Eno (o responsable do termo “long  now”,  traducible como “longo agora” que dá nome á fundación”. A idea de  Hillis, máis aló de ser unha impresionante demostración de enxeñería, é unha metáfora do futuro, da posibilidade de alongar a mirada para ter confianza en que superaremos estes tempos convulsos. Nun artigo na revista  Details, o escritor e premio Pulitzer Michael  Chabon preguntábase sobre o reloxo: “Se o reloxo funciona como está previsto que o faga, cre que haberá un ser humano preto para comprobalo, para chorar a súa destrución, admirar o seu traballo, a súa fiabilidade ou a súa inmensa antigüidade? Que haberá dentro de cinco mil anos a partir de hoxe, ou mesmo dentro de cinco ou de cen? Poden ampliar o horizonte das súas expectativas para o noso mundo, para nosas complexas de civilizacións e culturas, máis aló da vida dos seus propios fillos, das próximas dúas ou tres xeracións? Poden imaxinar a supervivencia do mundo?”.

Un reloxo xigantesco enterrado nunha montaña e un pequeno disco de titanio con 1.500 linguas impresas que repousa nun cometa a miles de quilómetros do noso planeta (Proxecto Rosetta). As ideas de The Long  Now non están pensadas para deixar indiferente a ninguén. Haberá quen considere que se trata de simples caprichos dun puñado de  geeks (e algún millonario) con ganas de chamar a atención. Pero só por animar a que todos nos fagamos as preguntas que lanzaba Michael Chabon, os seus proxectos xa terían sentido; porque o futuro comezará a ser cando empecemos a imaxinalo.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

É O NOSO DÍA: 25 DE XULLO

 

É o noso Día!

Sintámonos Galegos!