OUTRAS COUSAS

POLO MENOS A METADE DAS MANCHAS SA SÁBANA SANTA SON FALSAS

Sábana Santa / Imaxe: quo.es

Un estudo, realizado por dous italianos expertos en medicina forense, chegou á conclusión de que polo menos a metade das manchas do Santo Sudario, a tea que segundo a tradición católica serviu para envolver o corpo de Cristo, son falsas.

O estudo, publicado no  Journal of Forensic Sciences, foi realizado por  Matteo  Borrini, da Liverpool John  Moores  University, e por Luigi  Garlaschelli, do Comité para o Control das Afirmacións sobre as  Pseudociencias (CICAP), e divulgado hai uns días polo diario italiano La  Stampa.

"Hai moitas contradicións que indican que o Santo  Sudario non é auténtico, e de que se trata dunha representación artística ou didáctica da paixón de Cristo realizada cara ao século  XIV", concluíron os investigadores. As técnicas de datación por  radiocarbono xa dataron a súa antigüidade no período comprendido entre os anos 1260 e 1390.

Garlaschelli prestou o seu propio corpo para facer o experimento no que se usou sangue verdadeiro e artificial.

Os investigadores baseáronse na mesma metodoloxía que se usa para as escenas de crimes, e determinaron que moitas manchas de sangue non son compatibles coa posición dunha persoa crucificada.

"Simulamos a crucifixión con cruces de distintas formas, de diversos tipos de madeira e con diferentes posicións do corpo: brazos horizontais, verticais, sobre a cabeza", contaron os expertos.

A soada reliquia, que se custodia en Turín (norte de Italia) é un lenzo de 436 centímetros de longo por 110 de ancho, e representa a un home que foi crucificado con cravos nas mans e nos pés.

O lenzo, que segundo varias explicacións científicas sería "falso", foi fotografado en 1898 por primeira vez e a imaxe do  sudario coincidiu cun "perfecto negativo", o que foi tachado de "milagre".

Desde entón a reliquia esperta todo tipo de debates, tanto científicos como teolóxicos, polo que a Igrexa católica non manifestou oficialmente a súa aceptación ou rexeitamento, considerando que se trata dunha manifestación de devoción popular.

En 1988, tres laboratorios de Estados Unidos, Suíza e Inglaterra estableceron que o liño foi fabricado na Idade Media, entre 1260 e 1390.

Borrini e  Galarchelli consideran que o sangue acumulado baixo a cintura non se xustifica coa posición, nin a que se atopa nos riles, aínda que precisaron que non analizaron a substancia que formou as manchas. "Parecen creadas en forma artificial, cun dedo ou un pincel", subliñaron.

FONTE: AFP/elmundo.es

A TECNOLOXÍA PARA REMATAR A SAGRADA FAMILIA

Antoni Gaudí non require presentacións. Iste catalán é un dos arquitectos máis populares da historia,  unánimente recoñecido como un visionario, de xenialidade arrebatada, precoz nos seus logros e enorme nas súas ambicións. Todo nel resulta excesivo: desde a súa fama de mocidade ata a súa morte de película atropelado por un tranvía na Gran Vía das Cortes Catalás de Barcelona. Sete das súas obras están hoxe consideradas Patrimonio da Humanidade pola UNESCO, pero sen dúbida a máis famosa, a que máis visitantes atrae, é o seu gran proxecto inacabado, o templo da Sagrada Familia de Barcelona. Segundo datos da Xunta Construtora, máis de catro millóns e medio de persoas accederon ao edificio o ano pasado, aínda que o concello calcula que ata 20 millóns achegáronse para admiralo desde o exterior.

Ao redor da personalidade  superlativa de Gaudí, do mesmo xeito que ocorre coas figuras doutros grandes creadores, levántanse multitude de mitos e historias. Dotado de gran talento, del cóntase que era capaz de imaxinar os seus edificios por completo sen necesidade de plasmalos primeiro en planos, aínda que lle gustaba traballar con maquetas. No seu estilo, agora inconfundible e imitado, mesturaba as formas da natureza coa perfección técnica, bebendo de innumerables influencias anteriores para alumar obras  eclécticas e únicas.

Gaudí aceptou o encargo de rematar a Sagrada Familia en 1883 cando tiña 31 anos (a primeira pedra do templo colocouse o 19 de marzo de 1882, pero o arquitecto orixinal renunciou ao traballo) e esperaba acabala nun prazo razoable, a pesar da grandiosidade que as súas ideas ían imprimindo á basílica. Morreu sen vela terminada. Durante 43 anos dedicou gran parte das súas enerxías a esta obra, os últimos 15 da súa vida fíxoo de forma exclusiva sen aceptar outros encargos. Aínda que as estadas e as obras intermitentes chegáronse a converter nunha parte importante do mito do templo, hoxe é posible poñer data tentativa de finalización das obras grazas ás novas tecnoloxías. Para iso os arquitectos encargados de levar a termo o soño de  Gaudí utilizan no seu traballo software de enxeñería aeronáutica, impresoras 3D e mesmo recreacións de realidade virtual. E están convencidos de que o artista catalán, que xa foi un innovador en técnicas de construción, estaría feliz de ver tanta tecnoloxía aplicada no seu proxecto.

O 1 de marzo de 1886 Josep María  Bocabella, editor e  filántropo, impulsor da construción da basílica, dirixiuse aos fieis para tranquilizarlles polo que moitos temían ía ser unha obra eterna: “Todos vós, queridos irmáns, estades ansiosos de ver concluído o Templo  expiatorio da Sagrada Familia, e ata algúns vos queixastes porque se facía tan grandioso, que sería obra dun século. A fin de tranquilizarvos, (…) o Director da obra, para satisfacer os vosos desexos, comprométese a deixar o templo concluído aos dez anos, con tal de que non veñan sucesos ou circunstancias extraordinarias, e recádense uns seis mil duros mensuais”. Se todo vai segundo o previsto, o  piadoso  Bocabella só erraría nos seus cálculos 130 anos, porque grazas ás novas tecnoloxías as obras poderán estar terminadas exactamente un século despois da morte de  Gaudí. Pero, que son os anos humanos se os comparamos coa eternidade divina… como chancea Jordi  Faulí, o arquitecto director da Sacra Familia: “ Gaudí unha vez dixo que o seu cliente non ten présa. E é verdade”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es

UNHA CAMPAÑA PARA DEIXAR DE FUMAR: "O ÛLTIMO CASTING"

Os fumadores non se senten identificados cos datos mortais que supón o consumo de tabaco, e tampouco coas imaxes alarmistas dos paquetes. Para conciencialos da realidade do tabaco, a AECC (Asociación española contrao Cancro) lanzou unha campaña para mostrar a realidade dos efectos do tabaco que, seguindo o seu "manual de instrucións", demostra que mata.

Convocouse un casting real para buscar "a imaxe dunha nova marca de tabaco". O único requisito, que fosen fumadores. Os resultados védelos vos videos da parte superior.

Conciénciate e deixa de fumar!

FONTE: Arantza González Arratibe/consumer.es

"PIPER" VISITA A GUARDA

"Pipper", no castro de Santa Trega / Imaxe: farodevigo.es

 

España é o segundo destino turístico do mundo, pero non encabeza as listas de países "dog friendly" e quen quere viaxar con can sábeno. Promover a integración dos cans no sector turístico e dar a coñecer os recursos públicos e privados que aceptan cans nos principais destinos turísticos son os obxectivos da viaxe de "Pipper", un simpático can que viaxa acompañando -ou acompañado, segundo se mire- a Pablo Muñoz.

Entre os destinos marcados na axenda deste turista de catro patas non podía faltar Galicia, onde visitou o castro de Santa Trega, na Guarda, a praia das Catedrais, Santiago, Combarro, Sanxenxo, O Grove, A Coruña e a Costa da Morte, periplo que foi narrando nas redes sociais -Instagram, Facebook, Twitter- e en YouTube, onde xa pode visionarse o videoclip do seu paso pola comunidade, co nome de "Pipper on circuíto".

"Pipper" percorrerá todas as comunidades autónomas, mostrando os 50 destinos turísticos máis emblemáticos de España dando pistas sobre que visitar, onde aloxarse e onde comer se se viaxa con can.

Boa viaxe!

FONTE: farodevigo.es

ANSON WONG: O NENO QUE APUNTA XENIALIDADES

 

Poida que Anson Wong sexa un xenio. Polo menos as televisións e os xornais de Atlanta, lugar onde vive este pequeno de seis anos cos seus pais Alice e Angelo, así o presentan. E tamén hai unha mancheade vídeos en YouTube onde o neno demostra as súas asombrosas habilidades: desde recoñecer as letras do alfabeto antes de cumprir un ano para explicar o sistema  inmunológico con apenas catro.

E cal foi a fórmula educativa milagrosa? “Practicamente deixámoslle facer o que quere” recoñece a súa nai, Alice. “Moitos pais teñen horarios para os seus fillos. Márcanlles cando é a hora de estudar, cando é a hora para comer, cando a de durmir… A  Anson dámoslle absoluta liberdade. Pode ler ou xogar cando quere. Pode comer ou non. E dorme cando lle apetece. Aínda que obviamente poñémoslle límites… se son máis das dez, ten que irse á cama”, conclúe unha nai á que só lle falta engadir “poida que sexa un xenio, pero só ten seis anos”. A aparente indisciplina, máis propia de Pippi Lamstrung que duns pais responsables non prexudicou a Anson, quen saca todo o proveito posible á tecnoloxía que lle rodea no seu día a día. Angelo, por exemplo, asegura que lle anima a preguntar a Siri ou  Alexa (as asistentes de  Apple e Amazon respectivamente) calquera dúbida que lle xurda para que aprenda a investigar e explorar pola súa conta.

En varias biografías recóllese a anécdota de que un pequeno Orson  Welles, con só un ano e medio de idade, fitou ao doutor que lle atendía na súa casa e díxolle cunha pronuncia perfecta: “O desexo de estudar medicina é un dos grandes trazos que separan ao home dos animais”. Welles, que con dez anos debuxaba, actuaba, escribía teatro e tocaba o piano, foi un dos máis grandes creadores do século pasado. Wong aínda é un neno, aínda que ten claro que quere facer de maior: “inventar unha máquina que cure o cancro”. Se o consegue algo terían que ver os seus pais, aínda que segundo Angelo a súa filosofía limítase a “fomentar a súa curiosidade, ensinarlle a ser  resolutivo e animarlle sempre”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elfuturoesapasionante.elpais.com

OS CICLISTAS TAMÉN TEÑEN NORMAS NAS CIDADES

 

As biciclenas na cidade / ANTONIO POSTIGO/elperiodicodearagon.com

 

A convivencia entre as bicicletas e o resto dos implicados no tráfico das cidades, incluíndo peóns, é unha cuestión delicada. Uns e outros reivindican un espazo que sempre é escaso e compartilo en ocasións é orixe de conflitos e mesmo accidentes. Nun intento de clarificar as cousas, a Dirección Xeral de Tráfico (DXT) lembrou a través da súa revista (Seguridade Vial) e das súas redes sociais as normas básicas que todos os usuarios de bicicletas deben respectar, cuxo incumprimento está suxeito ás correspondentes sancións dos axente da autoridade, ben sexan municipais na contorna urbana ou da Garda Civil na estrada. 

Estas son as recomendacións que a DXT realiza para os ciclistas urbanos e que todos eles deberían seguir e respectar:

• A taxa de alcol permitida para os ciclistas é idéntica á do resto de usuarios particulares de vehículos: 0,50  g/l no sangue e 0,25  g/l en aire expirado. E por suposto están sometidos a contrólelos pertinentes cando sexan requiridos polos axentes da autoridade

• Recomendación de utilizar pezas reflectoras tamén durante o día, non só en condicións de baixa visibilidade.

• Pola noite, é obrigatorio usar un elemento reflector (chaleco, chaqueta ou brazalete), ademais de luz dianteira branca e traseira vermella.

• As bicicletas poden levar un pasaxeiro sempre que non supere os sete anos de idade e utilícese unha cadeira homologada para tal fin.

• É obrigatorio dispoñer dalgún tipo de dispositivo de aviso sonoro. Un timbre achega seguridade para o ciclista e o resto dos ocupantes da calzada. 

• Cando circulan por un carril habilitado para tal fin, os ciclistas teñen prioridade de paso respecto ao resto dos vehículos.

• Os adiantamentos de bicicletas a outros vehículos deben ser sinalizados con antelación suficiente e comprobando que existe o espazo necesario para realizar a manobra, cunha distancia lateral nunca inferior a 1,5 metros respecto ao outro vehículo.

• Ao virar nas vías de sentido único, o ciclista debe situarse o máis preto posible do lateral esquerdo da calzada e sinalizar co brazo a manobra con antelación.

• Nas vías de dobre sentido, o ciclista debe aproximarse ao máximo á mediana ou eixo da calzada, sen invadir o sentido contrario e sinalizando a manobra de forma anticipada.

• Ao iniciar a marcha é fundamental comprobar que non se aproximan outros vehículos, ademais de ser obrigado sinalizar esa intención estendendo o brazo ao lado correspondente da calzada.

• Nas rotondas, os ciclistas deben respectar a orde habitual de circulación, cedendo o paso a outros vehículos cando corresponda. Iso si, cando circulen en grupo terán prioridade sobre o resto do tráfico cando o primeiro dos seus compoñentes entrase xa na glorieta. É dicir, o conxunto do grupo está considerado como unha unidade imaxinaria que goza desa prioridade.

• Nos pasos de peóns é obrigado descender da bicicleta e cruzar a pé. A única excepción á norma prodúcese se existe un carril bici ou paso especial para ciclistas.

• As bicicletas non deben circular nunca polas beirarrúas, son espazos reservados para os peóns. Só se poderán ocupas os carrís específicos que se habiliten nas beirarrúas para tal fin.

• Cando existe un carril bici debidamente sinalizado pola placa correspondente (sinal circular de fondo azul coa silueta branca dunha bici), o ciclista está obrigado a circular por el e non pola calzada.

• Dentro do equipo obrigatorio de calquera bicicleta destinada ao seu uso en espazos públicos atópase os freos tanto no eixo dianteiro como traseiro.

• Está prohibido o uso de  auriculares conectados a calquera fonte de son, así como a utilización do teléfono móbil mentres se circula.

• O casco é obrigatorio sempre en vías interurbanas e altamente recomendable en cidade.

O seu cumprimento eviratrá males maiores!

FONTE:motor.elpais.com

APRENDER XEOLOXÍA XOGANDO

As boas ideas non adoitan ser as primeiras. Ou, ás veces, si. Pero enfocadas desde outro punto de vista.  Chaim  Gingold, por exemplo, non estaba a pensar en crear un simulador xeolóxico que fóra, a un tempo, un xogo e unha eficiente aplicación didáctica. A súa idea era moito máis ambiciosa. Practicamente  inabarcable para unha soa persoa, de feito. En 2010  Gingold acababa de finalizar a súa colaboración con Will  Wright (creador de Os Sims) no ambicioso  Spore (un videoxogo no que, partindo de seres  unicelulares o xogador trata de conquistar o universo).  Gingold foi o máximo responsable da ferramenta de deseño de personaxes, unha funcionalidade moi eloxiada polo New York Times, xornal que describiu Spore como un “xoguete cegador”. Despois daquel traballo (ou precisamente inspirado por el)  Gingold embarcouse nunha idea propia: un videoxogo ao estilo do título de  Wright. Pero a misión antollábaselle tan  prolixa que decidiu centrarse na simulación da parte xeolóxica do seu mundo. “Por entón, conta  Gingold, o meu amigo  Brett  Victor ensinoume o libro interactivo de Al Gore no que estivera traballando” e aquilo levoulle a tomar unha decisión definitiva: non ía facer un videoxogo, senón unha aplicación móbil ao estilo dun libro interactivo no que se mesturarían distintos medios. Así foi como naceu Earth Primer.

O que propón a aplicación de  Chaim  Gingold é ensinar como traballan as forzas xeolóxicas do noso planeta a través do xogo. O usuario pode  esculpir montañas, deseñar volcáns, cavar as canles dos ríos e controlar a natureza coa punta dos seus dedos. Trátase dun libro de ciencia dixital que conecta facilmente cos estudantes máis novos e os afeccionados debido a que fala o seu mesmo linguaxe, o dos videoxogos. Como en todo proxecto pioneiro (e  Earth Primer o era) os primeiros pasos de  Gingold foron, dalgunha forma,  erráticos. Non existe un xénero ou uns parámetros definidos de como deben ser os libros interactivos, así que establecer unha narrativa que funcionase non era tan sinxelo. Foi despois das primeiras probas con usuarios cando decidiu que había que avanzar coma se fose un xogo (desbloqueando contidos ocultos) para evitar que os lectores se perdesen saltando dunha parte a outra. Un artigo en  Wired describía a sensación producida por Earth Primer: “É parte libro de texto, parte xoguete, pero talvez non o suficiente de cada cousa como para atopar unha gran audiencia. É, con todo, algo instantaneamente  intrigante”. A pesar das dúbidas xeradas polo seu artefacto,  Gingold cre que o seu proxecto conseguiu o que buscaba: establecer en parte as normas dun novo xénero que pode achegar moito. “Os simuladores, asegura, permiten que a xente normal vexa as cousas como o fan os expertos” e esa capacidade  inmersiva é unha poderosa ferramenta para a aprendizaxe.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.com

OS MATERIAIS BIOFABRICADOS: O FUTURO DO TÉXTIL

Durante unha escavación en Armenia un grupo de arqueólogos atopou o que parece ser o zapato de coiro máis antigo descuberto ata a data. Databa do ano 3.500 a.d.c. e parecía pertencer a unha muller. Case 5000 anos despois, Elvis Presley facía inmortal un tema de Carl  Perkins cantando  fanfarrón: “podes queimar a miña casa, roubar o meu coche ou beberche o meu licor. Podes facer o que queiras. Pero, agarimo, afástache dos meus zapatos. Non pises os meus zapatos de ante azul”. Ambos os acontecementos, separados por milenios, non teñen obviamente ningunha relación, pero demostran que a utilización das peles de animais por parte dos humanos remóntase á prehistoria. E que, ademais, este uso puramente  utilitario ao comezo pasou despois a converterse nunha icona de moda ou mesmo en signo  identitario de determinados grupos (xa fosen clases sociais acomodadas con peles de luxo, ou rebeldes motoristas se se trataba do máis modesto coiro). A pregunta, con todo, é se a utilización de peles na industria téxtil pode sobrevivir á cada vez maior (e moi loable) conciencia social achega do sufrimento animal e o trato que outorgamos a outras especies. A resposta é que, seguramente, non como a coñecemos ata agora. Pero talvez si coa axuda das novas tecnoloxías. Así é polo menos como o ve Modern Meadow, unha compañía que se move na intersección entre o deseño, a bioloxía e a enxeñería e que aseguran na súa web que estamos a entrar nunha nova era: “Ao longo da historia, a innovación nos materiais marcou o noso progreso. Na Idade de Pedra dominamos materiais naturais como o coiro, a seda e a la, a era dos plásticos tróuxonos  polímeros sintéticos, e a era da información desbloqueou a vida mesma: o ADN. Agora podemos acceder ao conxunto de ferramentas da natureza para crear materiais avanzados que nos conduzan a unha nova era: a era da  biofabricación. En Modern  Meadow, imaxinamos un mundo de materiais  biofabricados que brindan infinitas posibilidades de deseño e deixan, ademais, unha pegada máis lixeira no planeta”.

Suzanne Le, directora creativa de  Modern  Meadow, cre que estamos “ao comezo dunha nova idade dos materiais” que nos traerá un cambio na forma de fabricar os tecidos: “O que fixemos foi visitar aos científicos e dicirlles, se creastes pel humana… por que non creades pel animal? A motivación orixinal de  Modern  Meadow era cultivar materiais que puidésemos converter en moda”. Desde o seu laboratorio en Nova York, a compañía comezou a fabricar coiro partindo do  colágeno, unha proteína que se atopa nas peles dos animais, dando lugar a un novo material que bautizaron como  Zoa. Por suposto, este material non ten ningunha das limitacións (tamaño, textura, cor) do coiro obtido polos métodos convencionais, así que é posible engadirlle novas propiedades tanto físicas como estéticas.

“A célula é a nosa fábrica. E é a propia célula a que desenvolve os tecidos”, explica Le, quen sabe as dificultades que entre os consumidores pode ter entender este cambio de paradigma. Con todo, o paso a outro tipo de materiais aparece necesario, non só por motivos de conciencia (evitar o sufrimento animal) senón tamén ambientais posto que a industria téxtil é unha das máis contaminantes do planeta. Le cre que nos próximos anos veremos cambios moi interesantes nesta dirección: “necesitamos pasar a un nivel global para ter un impacto global. Un tipo de innovación que poida propiciar un cambio planetario”.

FONTE: José  L. Álvarez  Cedena/elpais.es/ciencia