Blogia
vgomez

ZONA VERDE

PUNTO NEMO

En 1992, o enxeñeiro croata-canadense Hrvoje Lukatela calculou a localización exacta do que tecnicamente se coñece como “o polo oceánico de inaccesibilidade”. Trátase do punto máis remoto de todo o planeta Terra con respecto a calquera superficie terrestre.

Situado en pleno Océano Pacífico, denomínaselle máis comunmente como ‘Punto Nemo’, en homenaxe, por unha banda, ao capitán Nemo, o protagonista da novela de Xulio Verne 20.000 leguas de viaxe submarina, pero tamén polo significado que ofrece a súa tradución do latín: “Ninguén”.

Coas coordenadas 48°52.6′S 123°23.6′W, este punto logrou calcularse debuxando sobre o Pacífico a maior circunferencia posible sen que esta tocase ningunha área terrestre. Así xurdiu o Punto Nemo, que ocupa o centro dunha circunferencia de 16.900 quilómetros e no que non hai nin un illote que o sinale á vista humana.

Esta inhóspita rexión do planeta Terra atópase a case 2.700 quilómetros de distancia das tres illas máis próximas. Son, ao norte, a Isla Ducie (das illas Pitcairn), ao nordés a de Motu Nui (illote da Illa de Pascua) e ao sur, a Isla Maher.
O Punto Nemo é o punto máis inaccesible da Terra

Por iso, dise que os humanos máis próximos a esta recuncho do planeta son os astronautas da Estación Espacial Internacional, que se atopan a 400 quilómetros da Terra.

E falando do espazo, precisamente a distancia coa vida humana fan do Punto Nemo o lugar perfecto para lanzar todo aquel lixo espacial que procede das misións e que debe volver á Terra sen supoñer un risco para a poboación.

Por exemplo, nas profundidades desta localización repousan no as profundidades do Océano Pacífico os restos da antiga estación espacial soviética MIR, a primeira dedicada á investigación que estivo habitada de forma permanente.


Localización do Punto Nemo / Google Earth

Esta estación lanzada ao espazo pola antiga Unión Soviética. Despois de 15 anos en órbita, quedou obsoleta e ordenouse a súa desorbitación e desintegración na atmosfera. Así quedou destruída e precipitouse de forma controlada ao océano Pacífico, ao momento Nemo, en 2001.

Este é só un exemplo das naves, satélites e outros restos de lixo espacial que chegaron a este polo de inaccesibilidade desde que se descubriron as súas coordenadas exactas hai exactamente 30 anos.

En canto á vida mariña, considérase que é máis ben escasa, debido a que non son demasiadas as especies que se desenvolven a estas grandes profundidades, ademais da falta de alimento existente provocado polo efecto das correntes, que bloquean a entrada de augas frías.

Neste punto, a profundidade é de 3.700 metros e considéralla unha das rexións oceánicas con menos actividade biolóxica do mundo.

FONTE: Ana I. Montañez/farodevigo.es/medio-ambiente

OS 10 ANIMAIS ENDÉMICOS DE ESPAÑA MÁIS AMEAZADOS (X-FIN)

Remato co útimo e décimo animal endémico de país (é dicir, que en todo o mundo só atópanse aquí), dos 10 que se atopan en maior risco, das máis de 600 especies animais ameazadas en España.

10. Aguia imperial ibérica (Aquila adalberti)

Calcúlase que o 80% dos pitos de aguia imperial ibérica morrían electrocutados nos anos 60 do século XX, pero hoxe as poboacións desta rapaz recupéranse e os últimos censos rexistran máis de 500 parellas en España, distribuídas polo sur e o centro da península.

A plumaxe dos exemplares adultos é dun pardo moi escuro en todo o corpo, excepto nos ombreiros e a parte alta das ás, onde é de cor parda salpicada de plumas brancas. A caluga é lixeiramente máis pálida que outras partes do corpo, e a cola máis escura, sen bandas claras ou liñas brancas como no aguia imperial oriental.

O tamaño medio dos adultos é de entre 78 e 83 cm de altura,​ e 2,8 kg, aínda que as femias, máis grandes que os machos, poden chegar ao 3,5 kg. A envergadura das ás varía entre os 1,8 e 2,1 m.

Viven uns vinte anos de media.

É unha ave territorial que adoita asentarse nun mesmo territorio durante anos. Estes territorios adoitangozar dun bo estado de conservación, sobre todo en canto a calidade das masas  forestais autóctonas e a súa extensión. A alimentación baséase case en exclusividade en perdices, coellos e lebres.

Fin!

FONTE: farodevigo.es/medio-ambiente  e es.wikipedia.org        Imaxe: pinterest

CALIDADE DO AIRE EN GALICIA: INSALUBRE, PESE Á PANDEMIA E PECHE DAS TÉRMICAS


Evolución da calidade do aire en Galicia segundo os contaminantes / Ecologistas en Acción

A pandemia paralizou o mundo. Os confinamentos intermitentes, as restricións e as corentenas derivaron nunha redución do tráfico rodado, pero tamén da actividade industrial. Unha situación que non foi exclusiva de 2020, senón tamén de 2021. Un ano no que a calidade do aire en Galicia volveu ser insalubre, pese a unha “significativa mellora” derivada das medidas contra a covid e o peche de moitas industrias. Esta é a principal conclusión do último informe de Ecologistas en Acción: “Toda a poboación galega seguiu respirando en 2021 un aire prexudicial segundo as recomendacións da Organización Mundial da Saúde (OMS)“.

Segundo o documento, a mala calidade do aire xa non é exclusiva das grandes urbes. “A contaminación esténdese polo resto do territorio galego afectando a zonas máis afastadas e rurais en forma de ozono troposférico”, apuntan. As áreas máis afectadas son o sur da comunidade e as contornas industriais, como a da refinería de Repsol na Coruña. Malia que algunhas centrais xa cesaron a súa actividade, como foi o caso de Meirama en 2020 e o peche parcial das Pontes en 2021, isto non foi suficiente. E é que este tipo de actividades seguen a ser un dos principais focos de contaminación, xunto co tráfico mariño e o tráfico rodado.

Un dos datos máis positivos do documento é a “drástica caída” do ozono en todo o territorio galego, que estivo libre de niveis de contaminación que danasen a vexetación. Esta forte diminución, segundo apuntan no informe, foi o resultado da redución dos niveis de óxido de nitróxeno (NOx), un dos seus principais precursores. A situación do ozono troposférico (un contaminante secundario cuxos episodios máis agudos se producen nas tardes de verán) non foi exclusiva de Galicia, senón comparable ao resto de España.

Por outro lado, Ecologistas en Acción sinala que debido ás características climáticas de Galicia (inestabilidade frecuente, altas precipitacións e baixa radiación solar) a formación do ozono é moderada, evitando que se formen concentracións tan elevadas como noutras partes do Estado. Polo tanto, en 2021 non se chegou nunha a niveis preocupantes que desencadeasen nunha aerta da poboación. E, de feito, en ningunha das 57 estacións analizadas se superou o máis laxo obxectivo legal.

No que respecta a outros contaminantes, a súa caída non foi tan drástica e, de feito superáronse os límites recomendados pola OMS. É o caso de dúas partículas en suspensión: PM10, de maior tamaño e que só chega ás vías respiratorias baixas; e PM2,5, máis pequenas pero con efectos máis severos sobre a saúde. A súa maior concentración estivo, sobre todo, nos núcleos urbanos, onde se sobrepasaron os valores medios diarios e anuais establecidos pola OMS, pero en menor medida que en anos previos.

Máis en detalle, a concentración media de PM10 só descendeu un 6% en Galicia en relación ao período 2012-2019. Un dato que revela a gran dificultade que segue a haber a día de hoxe á hora de rebaixar as emisións de material poeirento nas contonas industriais. A parte positiva está no descenso de PM2,5, que acadou unha redución do 25% respecto ao mesmo período. Segundo Ecologistas en Acción, esta caída púidose deber á diminución na actividade industrial e portuaria debido á pandemia, chegando en 2021 ao seu nivel máis baixo na última década.

Outro dos contaminantes que se mediron no informe foi o dióxido de nitróxeno (NO2), cuxos niveis tamén superaron os límites establecidos pola OMS. Aínda así rexistrouse unha notable rebaixa das súas concentracións, derivadas fundamentalmente das emisións dos coches e outros vehículos. En todo caso, os peores rexistros deste contaminante producíronse en Coruña e Vigo, as cidades galegas que máis tráfico rodado soportan. As dúas excederon o límite da OMS, especialmente nas estacións da Grela (A Coruña) e en Coia (Vigo). Máis polo miúdo, superáronse 170 días e 115 días respectivamente.

O exceso deste contaminante pode explicarse atendendo á situación epidemiolóxica de 2021, mellor que a de 2020: vacinación masiva e progresiva eliminación das restricións. De feito, houbo un repunte de tráfico motorizado respecto ao ano anterior. Amais disto, Ecologistas en Acción advirte que as emisións dos coches son, precisamente, o principal problema de contaminación do aire ao que se enfrontan as cidades. En menor proporción, as calefaccións e o tráfico marítimo e aéreo. No que respecta á industria, a contaminación derivada deste tipo de actividade tan só afecta a determinas zonas, con enerxéticas, refinerías ou cementeiras asentadas.

Outro dos contaminantes incluídos no informe é o dióxido de xofre (SO2), cuxos niveis se foron reducindo progresivamente nas últimas décadas pola substitución de combustibles menos contaminantes nas calefaccións. Polo tanto, as principais concentracións adoitan estar preto de refinerías de petróleo ou de centrais térmicas de carbón. No informe de Ecologistas en Acción engaden que os niveis caeron “notablemente” debido ao peche das Pontes e Meirama.

Con todo, hai outras estacións que rexistraron unha superación do límite recomendado pola OMS. É o que aconteceu coas estacións industriais da Pastoriza (Arteixo), Oural Sur (Sarria) e Xove (Lugo). A primeira delas recibiu as emisións de Votorantim Cementos Oural e a segunda de Alcoa San Cibrao. Mais os peores niveis de SO2 rexistráronse na estación situada ao sur da cementeira, en Oural, con 35 superacións do estándar establecido pola OMS.

Unha das peticións que lanzan Ecologistas en Acción no seu informe vai dirixida directamente á Xunta. O colectivo asegura que o goberno autonómico debería “seguir mellorando a medición e a información sobre a calidade do aire” en Galicia. Segundo explican no informe, hai certa dificultade á hora de acceder aos datos. Por exemplo, non se ofrece información das cinco estacións das redes portuarias nin das cinco das redes municipais. Amais disto, aseguran que só se permite a descarga de datos diarios e horarios históricos para seguir a evolución da contaminación en períodos máximos dun mes e de estación en estación.

Polo tanto, a situación mellora, pero non o suficiente. Sobre todo, porque os niveis de contaminación reducíronse debido ás restricións da pandemia, que xa non están vixentes. Haberá que esperar os datos deste ano e volver recompilar información das 57 estacións que se revisaron para 2021 e constatar se o lixeiro descenso das emisións foi puntual ou esperanzador. Do que non cabe dúbida é da necesidade de reducir a contaminación. Segundo os datos da Axencia Europea do Medio Ambiente (AENA) e da OMS, en 2019 producíronse 400.000 mortes prematuras nos países europeos derivadas da mala caldiade do aire. En España, unhas 30.000. Malia que non hai datos concretos de Galicia, calquera cifra é unha indubidable chamada á acción.

FONTE: gciencia.com/medioambiental

OS 10 ANIMAIS ENDÉMICOS DE ESPAÑA MÁIS AMEAZADOS (IX)

Continúo co noveno animal endémico do país (é dicir, que en todo o mundo só atópanse aquí), dos 10 que se atopan en maior risco, das máis de 600 especies animais ameazadas en España.

9. Lince Ibérico (Lynx pardinus)

En 2002, este felino alcanzou o seu mínimo histórico con menos de cen exemplares pero as políticas de repoboación permitiron multiplicar por dez o seu número, de maneira que a partir dos dous únicos núcleos poboacións onde se concentraba, o parque de Doñana e a serra de Andújar, estendeuse tamén cara a Extremadura, Castela-A Mancha e mesmo á veciña Portugal.

É un felino de aspecto grácil, con patas longas e unha cola curta cunha borla negra no extremo que adoita manter erguida baténdoa en momentos de perigo ou excitación. As súas características orellas puntiagudas están terminadas nun pincel de pelos negros ríxidos que favorece a súa camuflaxe ao descompoñer a redonda silueta da súa cabeza.

Tamén son características as patillas que colgan das súas fazulas. Aparecen a partir do ano de vida, cando apenas colgan por baixo do queixo e aumentan de tamaño coa idade. Os machos teñen as patillas e os pinceis negros e máis longos que as femias.

A súa  coloración varía de pardo a agrisado cos flancos moteados de negro.

Continuará!

FONTE: farodevigo.es/medio-ambiente  e es.wikipedia.org        Imaxe: Junta de Andalucia

PEIXES VOADORES EN GALICIA

 Exemplar presenciado na madrugada do pasado domingo / Antón Padín

O cambio climático segue transformando a vida tal e como a coñecemos. O peixe voador, unha especie propia do sur, sucou Galicia co inicio do verán atraído polo quecemento das nosas augas. A súa aparición esta vez foi na illa da Toxa, onde unha parella de pescadores capturou atónita as súas características ás.

"É o máis raro que vin desde que pesco", conta Antón Padín, pescador que inmortalizó a viaxe submarina do peixe voador pola illa grovense mentres faenaba coa súa parella, Marta Magariños, ás 2:00 horas da pasada madrugada. O ano pasado, acháronse dous exemplares similares, un a finais de maio na ría ferrolá e outro en plena época estival tamén nas Rías Baixas. Estes animais poden chegar a alcanzar o 60 km/h baixo auga cando están a piques de despegar e chegáronse a captar algúns que prolongan o seu voo, con varios planeos, ao longo de ata 400 metros, segundo estudos.

A presenza deste animal en Galicia é realmente inusual, pois se trata dunha especie que vive cómoda en augas cálidas, propias do sur. O quecemento global provocado pola descontrolada contaminación no planeta elevou nos últimos anos a temperatura dos mares galegos, polo que o peixe voador atopa cada vez máis favorable o hábitat mariño da nosa comunidade.

A primeira vez que se datou a existencia deste peixe nas rías autóctonas foi en 1936. Neste caso, tratouse dunha especie da que xamais volveu a haber rastro, a cheilopogon pinnatibarbatus. Con todo, a especie protagonista actualmente nos nosos dominios é outra, a cheilopogon heterurrus, citada por primeira vez en 1983 por Solórzano e colaboradores, aínda que foi no últimos tres-catro anos cando as súas visitas proliferáronse: "A súa aparición é cada vez máis frecuente debido ao quecemento das augas", expón o especialista vigués Rafael Banón (biólogo do GEMM), quen examinou uns catro exemplares na súa carreira.

A incógnita agora radica en destripar se os peixes voadores observados en Galicia viaxan desde o sur "ou se reproducen aquí", abunda Bañón. Tamén descoñécese por que adoitan nadar sós cando a súa natureza adóitalles empuxar a vivir en comunidade.

FONTE: Edgar Melhor/farodevigo.es/mar

OS 10 ANIMAIS ENDÉMICOS DE ESPAÑA MÁIS AMEAZADOS (VIII)

Continúo co oitavo animal endémico do país (é dicir, que en todo o mundo só atópanse aquí), dos 10 que se atopan en maior risco, das máis de 600 especies animais ameazadas en España.

8. Lagarto xigante da Gomera (Gallotia bravoana)

Redescubierto en 1999, todos os exemplares en liberdade do lagarto xigante da Gomera atópanse concentrados en menos de dúas hectáreas de terreo, acantonados nunha rocha inaccesible da illa, onde se resgardan do seu principal inimigo: o gato doméstico.

Teñen unha cabeza robusta, pero en xeral o seu corpo non é tan recio como o do lagarto xigante do Hierro (G. simonyi). A súa coloración é pardo-negruzca, cunha serie de  celos azuis en cada costado. A rexión gular e submaxilar é dunha notable cor branca, e a parte inferior das patas e o ventre esbrancuxados. Miden 20 cm cabeza-corpo e pesan 100 g, pero poden alcanzar os 50 cm e 300 g. Antes da chegada do home á illa eran significativamente máis grandes.

Continuará!

FONTE: farodevigo.es/medio-ambiente  e es.wikipedia.org        Imaxe: pinterest

OS 10 ANIMAIS ENDÉMICOS DE ESPAÑA MÁIS AMEAZADOS (VII)

Continúo co sétimo animal endémico do país (é dicir, que en todo o mundo só atópanse aquí), dos 10 que se atopan en maior risco, das máis de 600 especies animais ameazadas en España.

7. Pinzón azul de Gran Canaria (Fringilla polatzeki)



Tres piñeirais da illa de Gran Canaria constitúen os últimos bastións deste paxaro do que, estímase, non hai máis de 430 exemplares adultos: a destrución dos seus ecosistemas, por tala ou por incendios, empuxouno ao bordo da extinción, aínda que recentemente constatouse certa recuperación da especie.

É un ave de pequeno tamaño, de aproximadamente 16 cm. O macho posúe tons azulados mentres que a femia e os xuvenís son de tons pardo-oliváceos. Diferénciase da especie de Tenerife, Fringilla teydea, por ser de menor tamaño, por ter tons azuis menos intensos, franxa negra na fronte moi marcada, un ventre máis blancuzco e en especial por mostrar dúas franxas brancas ben visibles nas ás.

Continuará!

FONTE: farodevigo.es/medio-ambiente  e es.wikipedia.org        Imaxe: SINC

O LUGAR MÁIS EXTREMO DA TERRA, ONDE NON DEBERÍA HABER VIDA E HAINA

Zona onde se atoparon os microorganismos / EFE

Onde a auga consegue asentarse, tamén o logra a vida. Esta máxima reinou desde o comezo da bioloxía na maior parte das teorías da evolución e do xurdimento da vida na Terra. Pero, onde está o límite? Pode calquera tipo de auga albergar vida ou só faio aquela con unha condicións específicas? Con esta premisa, os científicos adentráronse nun dos lugares máis inhóspitos e extremos da Terra, onde, para a súa sorpresa, atoparon que alí hai algúns organismos que poden atopar condicións de vida confortables para eles.

É o caso dos ultrapequeños organismos (relacionados coa Orde Nanohaloarchaea) que se atopan na área xeotérmica próxima ao volcán Dallol, no norte de Afar (Etiopía). É, por agora, o lugar máis extremo da Terra onde se atopou vida, superando mesmo a outros lugares xa de seu ‘case extraterrestres’ como Antártida,  Atacama ou Río Tinto (Huelva), onde tamén se acharon extremófilos (organismos adaptados a condicións de vida extremas).

As arqueas son un gran grupo de microorganismos procariotas unicelulares que, do mesmo xeito que as bacterias, non presentan núcleo nin orgánulos membranosos internos, pero en realidade son diferentes a estas, de tal maneira que conforman o seu propio dominio ou reino.

En todo caso, estes organismos, achados na citada rexión etíope, son microbios ata 1.000 veces máis pequenos que as bacterias convencionais.

Foi un grupo de científicos españois e franceses, encabezado por investigadores do Centro de Astrobioloxía (CAB, INTA-CSIC) o que deu conta deste achado, publicado en 2019 na revista Scientific Reports de Nature. Cos seus resultados estableceron unha nova vara de medir no que se refire ás condicións de habitabilidade, que pode servir para saber onde buscar vida tanto no noso planeta como fóra del.

Aínda que algunha vez ese lugar foi considerado como o berce da vida (tamén na depresión de Afar atopáronse a maioría de fósiles que explican a historia da humanidade), hoxe en día este lugar é o máis parecido a un inferno que pode haber na Terra.

E é que o seu clima en xeral é seco e quente, con temperaturas máximas medias que roldan os 41 ºC. Conta cunha zona hidrotermal, na que a auga ascende do subsolo a preto de 100 ºC.

Microorganismos atopados na zona / SCIENTIFIC REPORTS

Ademais, é extremadamente aceda (o seu pH é moi baixo, do 0,25, o que significa que é unha auga máis aceda que o ácido sulfúrico concentrado). O hidrotermalismo da área posiblemente foi xerado por unha explosión freática que se produciu en 1926. Desde entón reportáronse episodios  volcánicos, sismicidade e actividade hidrotermal na área.

O máis característico desta zona son as súas vistosas chemineas e conos de cores. A súa tonalidade procede dos raros minerais que foron expulsados á superficie (pirolusita, clorargirita, wurtzita e halita) e que foron colorexados polas sales e os metais que se atopan no ambiente. Así hai depósitos amarelos, ricos en sulfatos, zonas vermellas, ricas en óxidos de ferro e augas tinguidas de verde polos sales de cobre.

A pesar das condicións extremas e inhabitables para o común dos mortais, descubriuse que comunidades enteiras de microorganismos descoñecidos viven no interior de pequenas esferas minerais, sobre as chemineas das que mana a auga. Estes seres protéxense ao recubrirse cos minerais da zona, coma se dunha burbulla tratásese.

Ademais desta protección, están envolvidos en matrices de moléculas que lles permiten vivir asociados en consorcios, e constatouse que crecen moi lentamente. Ademais, aliméntanse de pedras (son quimiolitotrofos) e, por tanto, non necesitan materia orgánica para desenvolverse. Tampouco requiren osíxeno, pois respiran metais e minerais.

Os resultados deste estudo suxiren que os microorganismos poden sobrevivir, e potencialmente vivir, dentro desta contorna extrema, o que ten implicacións para comprender os límites de habitabilidade.

FONTE: Verónica Pavés/farodevigo.es/medio-ambiente