ZONA VERDE

A BÓVEDA DA FIN DO MUNDO

Entrada do Banco Mundial de Sementes de Svalbard / NordGen

Se o outro día falabamos da Caixa Negra da Terra, hoxe falaremos da Bóveda da fin do mundo.

Oculto no máis profundo dunha montaña xeada, nunha illa remota no arquipélago de Svalbard, a medio camiño entre a parte continental de Noruega e o Polo norte, atópase Banco Mundial de Sementes, ao que algúns denominan ‘A arca da biodiversidade’ e outros ‘A cripta do día do xuízo final’ e ‘A bóveda da fin do mundo’. Este banco mundial de sementes constitúe a maior reserva da diversidade de cultivos do planeta. Atesoura as sementes que poderían salvar un mundo postapocalíptico. Un salvavidas para a humanidade; ou, como sinalaron algúns científicos, ‘a habitación máis importante do mundo’.

Esta instalación subterránea, construída para resistir o paso do tempo e os desastres naturais ou provocados polo home, contén xa mais dun millón de mostras de sementes, provenientes de case todos os países do mundo: 30.000 anos de agricultura.

Aínda que no planeta existen máis de 1.700 bancos de xermoplasma con coleccións de cultivos alimentarios en custodia, moitos deles son vulnerables e están expostos non só a catástrofes naturais e guerras, senón tamén a adversidades evitables, como a falta de financiamento ou unha xestión deficiente.

Pero, que sucede coas especies de plantas cando os agricultores deixan de plantalas? Caen en desuso e, eventualmente, extínguense. E a perda dunha variedade de cultivo é tan irreversible como a extinción de calquera forma de vida.

Coa idea de salvagardar toda a biodiversidade vexetal da Terra naceu Svalbard Global Seed Vault (Bóveda Global de Sementes), un ‘búnker’ con capacidade para almacenar 4,5 millóns de variedades de cultivos, cada un dos cales conterá unha media de 500 sementes, polo que se poden gardar até 2.250 millóns de sementes.

En caso dunha mala colleita cataclísmica debido, por exemplo, a unha nova enfermidade virulenta, ou si todas as demais mostras dun cultivo determinado fosen destruídas, o mundo podería contar coa colección existente nesta ‘arca de Noé vexetal’ para proporcionar o material de orixe para novas variedades.

O Banco Mundial de Sementes foi construído a proba de desastres polo Goberno de Noruega. A activista ambiental kenyana e gañadora do premio Nobel Wangari Maathai, xa falecida, protagonizou o primeiro depósito, unha caixa de sementes de arroz, en febreiro de 2008.

A instalación é administrada e operada en asociación entre o Ministerio de Agricultura e Alimentación do país escandinavo, o Centro Nórdico de Recursos Xenéticos (NordGen) e a organización internacional Crop Trust.

Que tipo de sementes hai na ‘arca da biodiversidade’? Case de todo: ao redor de 140.000 mostras diferentes de variedades de trigo; 150.000 mostras de arroz; 70.000 mostras de cebada; e entre 10.000 e 20.000 mostras de diferentes tipos de patacas, chícharos, sorgo e moitos outros cultivos. O que non hai, nin haberá, son sementes modificadas xeneticamente.

Operarios no interior da Bóveda Global de Svalbard / NordGen

No interior da ’bóveda do fin do mundo’ non hai conflitos: as caixas se apilan segundo a orde de chegada. Así que as sementes de Corea do Norte están xunto ás de Estados Unidos, e as de Ucraína moi preto das de Rusia. Calquera semente é aceptada como un tesouro biolóxico de valor incalculable. O obxectivo é que toda a biodiversidade alimentaria terrestre poida conservarse para sempre.

A localización da Bóveda decidiuse ao consideralo o máis seguro da Terra. Ademais, cando os gobernos comezaron a falar sobre o perigo que o cambio climático representa para os cultivos, Noruega xurdiu como un dos únicos lugares nos que aínda confiaban tanto os países en desenvolvemento como os industrializados.

Así que si había que alcanzar un acordo sobre a construción dun refuxio seguro para as sementes, Noruega era a mellor opción. Por iso é polo que gobernos tan afastados politicamente como o de Washington e o de Pyongyang acordasen depositar copias de seguridade dos seus recursos vexetais máis prezados en Svalbard.

Aínda que o cambio climático é unha preocupación seria para a produción sustentable de alimentos en todo o mundo, o Banco Mundial de Sementes en si non se ve afectada por el, e os seus gardiáns tampouco esperan que se vexa afectada o futuro. As sementes conservaranse durante séculos. Hai razóns para a esperanza:

–A Bóveda de Sementes construíuse a 130 metros sobre o nivel do mar, o que asegura que o chan da instalación permanecerá seco mesmo si se derritieran os dous polos.

–O tres cámaras de sementes están escavadas nunha montaña de rocha sólida e o túnel que conduce ás cámaras está feito de formigón impermeable.

–As condicións de permafrost nas cámaras implican un requisito de enerxía máis baixo para o arrefriado mecánico a -18ºC.

–A bóveda é impermeable á actividade volcánica, os terremotos, a radiación e a crecida do nivel do mar, e en caso de fallo eléctrico, o permafrost (capa de xeo permanentemente conxelada) do exterior actuará como refrigerante natural.

Os plans para construír a Bóveda de Sementes comezaron na década do oitenta do século pasado, pero non existía entón un acordo internacional para regular a área ou para apoiar un esforzo tan grande, polo que o proxecto quedou no camiño.

Foi en 2004, coa entrada en vigor do Tratado Internacional sobre os Recursos Fitoxenéticos para a Alimentación e a Agricultura, cando houbo por fin unha boa base legal para a creación da Bóveda.

Despois de que se decidise construír a Bóveda en Svalbard, debido á súa localización remota e ao permafrost que a cobre (as sementes deben manterse conxeladas para que sigan sendo viables), o Goberno de Noruega estudo as posibles localizacións e finalmente decidiu construír a bóveda nas entrañas dunha montaña.

Ata agora, só nunha ocasión retiráronse sementes da Bóveda: en outubro de 2015, o Centro Internacional para a Investigación Agrícola nas Zonas Áridas (ICARDA), recuperou as súas sementes debido á escalada da guerra en Siria, que estaba a pór en perigo o Banco de Sementes de Alepo.

AS DIMINUTAS ALGAS TERRESTRES ACTÚAN CONTRA O QUENTAMENTO GLOBAL

Imaxe ao microscopio dunha alga terrestre / CSIC

Unha investigación levada a cabo por científicos europeos entre os que figura Enrique Lara, investigador do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) no Real Xardín Botánico (RJB) de Madrid, demostrou que as algas terrestres teñen unha especial relevancia para os ecosistemas terrestres.

Tal e como fan as plantas, estes microorganismos captan o CO₂ atmosférico e contribúen así ao almacenamento do carbono no chan, actuando desta maneira contra o quecemento global.

Grazas ao seu elevado contido en fibra, macro e micronutrientes, aminoácidos, vitaminas e fitohormonas vexetais, as algas actúan como acondicionador do chan e contribúen á retención da humidade. Ademais, polo seu contido en minerais, son un fertilizante útil e unha fonte de oligoelementos.

Hai dúas décadas aproximadamente, o biólogo mariño estadounidense Paul Falkowski comprobou que as algas mariñas captaban tanto carbono anualmente como todas as plantas terrestres reunidas. Neste proceso, as algas, cualificadas de bosque escondido, aproveitan a abundante luz solar que incide sobre o mar para activar a súa fotosíntese.

Por mor deste descubrimento, a pregunta que se expuxeron os científicos é si tamén existe un bosque escondido en terra firme. Todo apunta a que si, a que non todo é escuridade no chan. Tal e como se acreditou, a luz permite a vida dunha media de 5 millóns de algas microscópicas, bacterias e eucariotas fotosintetizadores por gramo de chan a nivel global.

No entanto, ata o momento, a presenza destes organismos fora cualificada de discreta e o papel que xogan na biodiversidade era considerado meramente anecdótico.

Os autores deste estudo, que acaba de publicarse na revista The New Phytologist, recompilaron datos de produtividade e cuantificaron a masa de carbono captada anualmente polas algas microscópicas a nivel planetario a través de modelizacións baseadas en aprendizaxe automática (machine learning).

"Estes datos permitíronnos estimar que as algas do chan captan ata 3,6 xigatoneladas de carbono por ano, o que representa aproximadamente un 30% das emisións anuais humanas de CO₂ a nivel global", asegura o investigador Enrique Lara.

Así mesmo, este descubrimento permite desmontar algúns apriorismos, segundo os cales a fotosíntese microbiana era relevante unicamente en ambientes acuáticos.

Imaxe dunha Trentepohlia aurea / wikipedia e As algas tamén se asocian a outros organismos / pxhere

Enrique Lara considera que "estes resultados revelan a importancia de preservar os ecosistemas terrestres como unha tarefa urxente á hora de reducir o CO₂ atmosférico para salvagardar o clima. Tamén abren a porta a manipular a produción de microalgas do chan co obxectivo de incrementar a captación de carbono atmosférico", conclúe.

As algas son organismos que fan a fotosíntese e que por tanto producen osíxeno, e que dispoñen de clorofila similar á das plantas. Pertencen ao reino chromista (integrados no reino protista) e o seu tamaño resulta moi variable, desde as enormes algas mariñas de varias decenas de metros ás especies microscópicas que habitan o chan. Aínda que requiren luz e certa cantidade de auga para sobrevivir, as algas atópanse en todos os ambientes terrestres, e son a base alimenticia de protozoos, nematodos, ácaros e lombrigas de terra. A súa reprodución pode ser sexual ou asexual.

As algas asócianse aos fungos para formar liques, organismos máis complexos que contribúen á mellora biolóxica dos silicatos mediante a excreción de ácidos orgánicos, proceso básico para converter as rochas en terra.

No chan, as algas son máis numerosas que os protozoos ou a macrofauna, pero a súa poboación é menor que os procariotas (bacterias e arqueas). As formacións de colonias de algas varían entre 103 e 106 unidades formadoras de colonias/gramo de chan, sendo habitual que estas algas acheguen entre 7 e 300 kg á biomasa do chan.

Iso si, a poboación de algas varía segundo o tipo de chan: en chans amornados as algas verdes son máis abundantes que as diatomeas, e estas á súa vez son máis numerosas que as algas verde-amareladas; en chans acedos predominan as algas verdes, e en chans neutros as diatomeas.

As algas atópanse nas capas máis superficiais do chan, con acceso a auga e luz, aínda que poden acharse algas ata un metro de profundidade, pero que seguramente estarán inactivas, atoparanse en estado de repouso. As algas tamén poden ser endolíticas (que se atopan dentro das rochas), principalmente en rochas areniscas e calcarias, onde a auga e a luz poden penetrar, segundo informa Agrología/wordpress.

FONTE: F. J. Benito/farodevigo.es

PREMIOS FRONTEIRAS DO COÑECEMENTO 2022: ECOLOXÍA E BIOLOXÍA DA CONSERVACIÓN

Os galardoados: de esquerda a dereita, Simon Levin, Lenore Fahrig e Steward Pickett / BBVA (Europa Press)

O XIV Premio Fundación BBVA Fronteiras do Coñecemento en Ecoloxía e Bioloxía da Conservación recaeu nos ecólogos Lenore Fahrig, catedrática de Bioloxía da Universidade de Carleton (Canadá); Simon Levin, catedrático de Ecoloxía e Bioloxía Evolutiva na Universidade de Princeton (EE UU), e Steward Pickett, investigador no Instituto Cary de Estudos de Ecosistemas (EE UU), polo seu desenvolvemento da ecoloxía espacial no sentido da relación que existe entre o territorio e as formas de vida. Consiste en xestionar a “interacción entre os sistemas humanos e naturais”. Os seus estudos mostran o valor que os hábitats de menor tamaño teñen en si mesmos e como exemplos que se poden aplicar en territorios de maiores dimensións. Estes elementos son imprescindibles para deseñar áreas naturais protexidas, trazar as estradas e proxectar cidades sustentables.

Parabéns!

FONTE: elpais.com/ciencia

RESTAURAR MUNDOS PERDIDOS PARA COMBATER O CAMBIO CLIMÁTICO

Gabriel García Márquez titulou unha das súas columnas: “O campo, ese horrible lugar onde os polos paséanse crus”. Aludía o escritor á crecente distancia entre o urbano (a cidade) e o rural (o campo) para os europeos dos anos 80. Eran as primeiras xeracións de nenos que descoñecían todo sobre a natureza dos polos, excepto aquela que sae asada do forno, e as primeiras xeracións de polos alleos ao terror de ser perseguidos polas incansables crías humanas.

O campo convertíase nun mundo perdido; aínda que o certo é que o planeta vive nunha espiral de cambio constante onde a maior certeza é, precisamente, o cambio. No caso da contorna natural, antes de converterse no rural, fora outro mundo perdido cun nome moito máis emocionante: o salvaxe. Hoxe, algúns científicos suxiren que recuperar aquel mundo salvaxe perdido podería axudarnos a loitar contra o cambio máis preocupante de nosa era, o climático.

Renos en Finlandia / Carl-Johan Utsi/© Rewilding Europe

No Pleistoceno tardío, hai uns 14.000 anos, os humanos modernos (Homo sapiens), xa chegaran a Europa. Naquela época, cara ao final do último período glacial, leóns, renos, cabalos salvaxes e bisontes paseaban por Europa e lendarios mastodontes por América do Norte. A evidencia científica indica que o salvaxe asomábase entón ao precipicio, debido en parte á intensa actividade de caza practicada polos humanos.

Tras miles de anos de agricultura e gandaría, e de deterioración masiva dos ecosistemas, as poboacións de anfibios, peixes, réptiles, mamíferos e aves diminuíron de forma global case un 60% entre 1970 e 2014. Esta perda non só implica a case total desaparición de especies carismáticas como o rinoceronte branco, o oso panda, o tigre de Bengala ou o elefante de Sumatra, senón tamén das súas funcións nos ecosistemas.

Para restaurar estes mundos perdidos, a ciencia da conservación utiliza cada vez máis o chamado trophic rewilding: a reintrodución de animais desaparecidos ou con poboacións moi pequenas, desde elefantes a tartarugas xigantes, de rinocerontes a bisontes, para restaurar as cadeas tróficas (o famoso quen come a quen na natureza) e que os ecosistemas se regulen por si mesmos.

O caso máis famoso é a reintrodución do lobo no Parque Nacional de Yellowstone (EEUU) nos 90, e case o único do que se pode asegurar que o ecosistema cambiou: diminuíu a densidade de cervos e recuperáronse grandes zonas de bosque. O rewilding refírese agora non tanto a unha forma de conservación de especies ao bordo do esvaecemento absoluto, como o lince ibérico en España, senón a “resilvestrar” grandes extensións de territorio especialmente con grandes herbívoros.

Lobos rodean a un bisonte no Parque Nacional de Yellowstone / National Park Service

Os biólogos máis intrépidos pregúntanse, mesmo, se o rewilding podería afectar ao clima. No Ártico, por exemplo, a situación é tan extrema que en poucos anos o xeo no verán poida que só exista como recordo. As plantas termófilas invaden a tundra polo aumento de temperatura global, mentres o xeo derrétense inexorablemente e diminúe o albedo, a radiación solar que reflicte a Terra e que é maior no xeo e a neve, o que á súa vez aumenta o quecemento. Algúns climatólogos chámano a “espiral ártica da morte”.

Neste delicado mundo, os renos salvaxes e o boi almizclero son os únicos grandes herbívoros. Os renos, con todo, diminuíron ao redor dun 56% en menos de 20 anos. Ao tratarse dos únicos consumidores do exceso de plantas, unha investigación recente propón reforzar as súas poboacións para controlar a vexetación e aumentar o albedo.

O estudo suxire tamén encher de grandes herbívoros as selvas tropicais, que estanse a substituír por campos de palma e soia, argumentando que a perda de fauna limita a dispersión de sementes e con iso a capacidade de rexeneración dos bosques que absorben CO₂. Por último, os autores propoñen substituír o gando tradicional (vacas, cabras ou ovellas) por grandes herbívoros non rumiantes; por exemplo cabalos, que producen menos metano (un gas de efecto invernadoiro) nos seus sistemas dixestivos.

Cabalos salvaxes / Pxhere

A pesar do cativador que pode ser volver ver bisontes repoboando as terras de Europa, xa existen nalgunhas granxas, o rewilding non está exento de críticas. Ao biólogo Miguel Delibes de Castro, exdirector da Estación Biolóxica de Doñana e un dos maiores expertos na conservación do lince ibérico, a idea non o convence: “O mundo cambia moi rápido e é un pouco utópico pensar que podemos reconstruír un ecosistema de hai tempo”, di. “Como idea é algo bonito, atractivo e xera entusiasmo, pero é dubidoso que esa sexa unha forma razoable de conservar a natureza a escala global, de investir a tendencia de destrución”.

Segundo Delibes de Castro, está a perderse natureza a un ritmo moito máis rápido do que o rewilding pode aspirar a contrarrestar, polo que sería preferible dedicar os grandes esforzos a conservar o que se está deteriorando agora, antes que a recuperar o que xa se deteriorou. “O cambio climático vai moi rápido”, advirte. “Non podemos dicir: a ver se dentro de 100 anos bebemos leite de egua e comemos carne de cabalo… Pode ser, pero para entón onde estará o nivel do mar, o CO₂…? É máis urxente tentar parar as emisións de CO₂.”

FONTE: Eugenia Angulo/bbvaopenmind.com/ciencia/medioambiente

SÓ QUEDAN 10 TONIÑAS DO GOLFO DE MÉXICO!

A toniña do golfo de California (Phocoena sinus), coñecida tamén como vaquiña marina, é unha especie de focénido endémica da parte norte do Golfo de California, sendo un dos cetáceos máis pequenos do mundo. Así, en ningún outro sitio do mundo existe este sorprendente animal de 150 cm. que pesa até 50 kg. Unha característica nesta especie é a aparencia sobresaliente dos beizos. Está considerado o cetáceo máis ameazado do mundo. Está na lista de especies en perigo crítico dende 1996. A súa poboación estimouse en 600 individuos no ano 1997, pero caeu a só 100 no 2014, poñendoo en perigo inminente de extinción. Esta cifra foi actualizada a aproximadamente 60 no 2015 e baixo atá os 30 en novembro de 2016, o que leva a concluír que a especie extinguirase axiña.

Os últimos datos apuntan a que só quedan 10 e, concretamente, no Golfo de California (México) onde os pescadores e as súas redes ilegais están a levar a estes animais á extinción. E é que estas redes non só capturan camaróns e pixes. As toniñas acaban enredadas nelas afogándose sen remedio.

Os expertos en mamíferos mariños din que a recuperación desta especie é posible, pero só si o seu hábitat está libre de redes de enmalle. A actividade humana é a única responsable de que a vaquita mariña estea camiño da extinción, polo que podemos evitalo. Hai que controlar a pesca ilegal, que segue sendo moi recorrente en lugares como leste. E é que, a pesar de que o goberno de México prohibiu as redes de enmalle no Golfo de California, seguen sendo demasiados os que incumpren estas normas e penétranse no mar con redes que colgan verticalmente desde a superficie até 6 metros de profundidade e con lonxitudes que se estenden como varios campos de fútbol. Para as vaquiñas mariñas, é imposible escapar.

Quedan 10 exemplares; tres deles son crías, segundo o Comité Científico da Comisión Baleeira Internacional. É hora de tomar cartas no asunto ou este mamífero desaparecerá para sempre.

FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.es e gl.wikipedia.org    Imaxe: invdes.com.mx

ÁRBORE DO ANO: O CARBALLO DE CONXO

O carballo do Banquete de Conxo converteuse na mellor árbore de España, ao imporse na votación a todos os demais exemplares do país que concorrían ao certame promovido pola oenegué Árbores sen Fronteiras, e era, ademais, o único que se presentaba en representación de Galicia. Agora, o histórico carballo será o candidato de España para conseguir facerse co título de Árbore Europea do 2022. A votación será, en todo o continente, durante o próximo mes de febreiro, e os resultados daranse a coñecer o 23 de abril, segundo fontes da organización.

O carballo de Conxo está situado nunha paraxe, no que houbo miles de exemplares da mesma especie, aínda que actualmente quedan pouco máis de medio centenar. O xa mellor árbore de España ten máis de 250 anos, polo que popularmente coñéceselle como o avó. Sitúase no tramo final dunha das variantes do Camiño Portugués, a douscentos metros da Fonte da Virxe da Concha e a trescentos metros do Mosteiro da Merced de Conxo, que ten un claustro románico do século XII. O perímetro do tronco diste Quercus robur é de catro metros, e 30 de altura.

Esta árbore foi testemuña da comida na que se reuniron estudantes universitarios con traballadores da clase obreira o 2 de marzo de 1856, que serviu como símbolo democrático de fraternidad. Este evento tivo unha gran repercusión no momento, e transcendeu no tempo. A comida veu coincidir con outras similares que se celebraron en París (Francia). A modo de símbolo foron os estudantes os encargados de servir aos representantes da clase obreira, o que pretendía ser un símbolo contra as diferenzas de clase. Na comida estiveron Eduardo Pondal e o encargado do brinde foi Luís Rodríguez Seoane, ademais algúns testemuños aseguran que tamén estivo presente Rosalía de Castro.

FONTE: Marga Mosteiro/lavozdegalicia.es      Imaxe: Concello de Santiago/elagoradiario.com

DESVELAN O MISTERIO MÁIS ANTIGO DA HISTORIA DO CLIMA

Un glaciar flúe cara ao océano en Groenlandia / NASA

O clima da Terra é un sistema en constante cambio. Ao longo da súa historia de 4.500 millóns de anos pasou por etapas moito máis cálidas que a actual e tamén máis xélidas. Os períodos glaciares e interglaciares estiveron sucedéndose nun ciclo de 40.000 anos desde sempre debido ás modificacións na órbita da Terra ao redor do Sol. O feito de que se mova debuxando unha elipse ou un círculo determina a cantidade de radiación solar que chega á superficie terrestre. Con todo, hai un millón de anos algo alterou esa cadencia. De súpeto pasou a ser de 100.000 anos. Este cambio coñécese como transición do Pleistoceno medio.

A comunidade investigadora leva décadas tratando de pescudar que sucedeu exactamente. Trátase dun dos maiores misterios da ciencia do clima. Recentemente publicouse na revista Proceedings of the National Academy of Sciences un estudo que propón unha nova teoría sobre a causa que alterou o ciclo. O artigo sostén que hai un millón de anos a Terra non experimentou ningún cambio orbital importante. Así que a orixe non está no espazo, senón no océano. Os autores propoñen que xusto nese momento produciuse un colapso na Circulación de Reversión Meridional do Atlántico (AMOC), da cal forma parte a corrente do Golfo que bombea calor cara a Europa.

Os investigadores analizaron núcleos de sedimentos nas profundidades do Atlántico sur e norte, onde circulaban antigas augas que deixaron un rexistro químico. "O que atopamos é que o Atlántico norte, xusto antes deste accidente, actuaba de maneira moi diferente ao resto da conca", dixo Maayan Yehudai, autor principal.

O que sucedeu é que os glaciares en terra empezaron a aumentar de tamaño propiciando un arrefriado global que bloqueou a circulación oceánica e que provocou que as idades de xeo pasasen a ser moito máis duradeiras. "Foi unha das transicións climáticas máis importantes e non a entendemos do todo. O noso descubrimento sitúa a orixe deste cambio no hemisferio norte e as capas de xeo que evolucionaron alí para impulsar este cambio cara aos patróns climáticos que observamos hoxe. Este achado indica que este crecemento e estabilización xusto antes do enfraquecemento da AMOC deu forma ao clima global", sostén Yehudai.

Ademais, como o propio investigador recoñece, o artigo ofrece unha proba case definitiva sobre o impacto que ten a corrente do Atlántico norte xa non só no hemisferio boreal, senón a nivel mundial. "Iste é un paso moi importante para comprender o cambio climático presente e futuro", apunta. A circulación oceánica responde os cambios climáticos e isto é xusto o que está a suceder. Nos últimos anos publicáronse traballos moi importantes que sinalan que a corrente do Atlántico norte atópase actualmente no seu estado máis débil en mil anos.

A orixe desta desaceleración moderna está vinculado coa liberación masiva de auga doce provocada polo cambio climático de orixe antropoxénico. O incremento das precipitacións e o desxeo de Groenlandia reducen a salinidade e, por tanto, a densidade da auga, inhibindo o afundimento e debilitando así o fluxo da corrente. "Se continuamos impulsando o quecemento global, o sistema da corrente do Golfo debilitarase aínda máis, entre un 34 e un 45 % para o 2100, segundo a última xeración de modelos climáticos. Isto podería achegarnos perigosamente ao momento de inflexión no que o fluxo se volve inestable", sostén o investigador Stefan Rahmstorf, do Instituto de Potsdam de Cambio Climático.

FONTE: Xavier Fonseca/lavozdegalicia.es

CONCLUSIÓNS DO COP 26: IMPRESCINDIBLES PERO INSUFICIENTES

Despois de longas discusións que se estenderon ata o sábado e tras a redacción de varios borradores, o cumio sobre o cambio climático COP26 emitiu un documento final que mostras algúns avances, pero menos dos que moitos creen necesarios.

O documento foi asinado polos case 200 países que asistiron á COP26 e, aínda que non é legalmente vinculante, espérase que estableza unha axenda global contra o cambio climático para a próxima década.

Neste destácase a mención sen precedentes de que o carbón é a principal fonte do quecemento global e existe un compromiso para reducir o seu uso. India e China ao final impediron que se asinase o termo de eliminación gradual do seu uso como fonte de enerxía.

Tamén existe un compromiso para impor metas máis estritas contra a queima de carbón o ano entrante.

Tamén íntaselle aos países desenvolvidos a que polo menos dupliquen as súas provisións colectivas de financiamento dirixidas a axudar ás nacións en vías de desenvolvemento adaptarse ao cambio climático para 2025.

Estes , en resumo, son os 5 puntos crave:

- Ínstaselle a (en lugar de comprometer a) os países desenvolvidos a duplicar os fondos para os países en desenvolvemento para axudarlles a adaptarse ao cambio climático.

- Solicítaselle aos países a actualizar como moi tarde o ano entrante as súas metas de redución de carbono para 2030.

- Faise un chamamento para reducir gradualmente o uso do carbón como fonte de enerxía e os subsidios aos combustibles fósiles ineficientes.

- Faise énfase na necesidade de aumentar significativamente o apoio aos países en desenvolvemento máis aló dos US$100.000 millóns ao ano.

- Establecerase un diálogo para examinar o tema de diñeiro a cambio do dano que o cambio climático xa causou.

O texto sobre o descenso gradual do uso do carbón (en lugar de eliminación gradual) segue sendo débil e só compromete aos países a reducir o carbón sen tregua -ou sexa, quéimaa de carbón que se realiza sen algún tipo de mecanismo que atrape e almacene o carbón no ambiente.

Non hai metas definidas sobre un novo financiamento para asistir aos países a lidar co cambio climático. Só se fala dun incremento.

Aínda que a ONG ambientalista Greenpeace International catalogou o texto como débil, recoñeceu que o feito de que exista é un logro.

A linguaxe sobre o carbón e os subsidios agora inclúe unha referencia a unha transición xusta e iso é benvido, declarou a directora executiva do grupo, Jennifer Morgan.

É un chamado de atención aos intereses dos combustibles fósiles, o acordo é débil pero si refúgano terán que responderlle á mocidade, á xente en primeira liña dos impactos do clima e finalmente á historia

O obxectivo da COP26 era lograr compromisos de acción para manter o quecemento global ben por baixo de 2 graos centígrados -e alcanzar 1,5 C- para evitar unha catástrofe climática.

A meta é continuar reducindo emisións ata que se chegue a cero neto para 2050.

A próxima Conferencia de la ONU sobre el Cambio Climático (COP27) terá lugar en Exipto, no balneario de Sharm el-Sheij no mar Vermello. Alí valorarase o conseguido nas conclusión desta conferencia COP 26.

FONTE: bbc.com   Imaxe: headtopics.co