ZONA VERDE

O CUSTE DAS ESPECIES INVASORAS

Cangrexo americano (Procambarus clarkii) / Imaxe: elguadarramista.com

As especies invasoras son unha ameaza importante para a biodiversidade e os ecosistemas naturais, debido a que poden competir coas especies nativas e alterar os hábitats. O seu impacto non se reduce ao medio ambiente senón que tamén ten fortes repercusións sobre a economía, a sociedade e a saúde pública. Os exemplos que poden poñerse son moi diversos: o mosquito tigre (Aedes albopictus), orixinario do sueste asiático, pode picar de día e de noite, está a expandir enfermidades, como o dengue e a febre amarela, en áreas onde non son endémicas e pon en risco as actividades ao aire libre; o caracol mazá (Pomacea spp), de orixe suramericana, constitúe un problema serio para a produción dos arrozales do Ebro; o xacinto de auga (Eichhornia Crassipes) obstrúe canles e dificulta a navegación no río Guadiana; a cotorra arxentina (Myiopsitta monachus) molesta polo ruído que fai e compite con outros animais nativos; etc.

"É custoso tanto o dano que poidan ocasionar como o manexo que hai que facer", asegura Montserrat Vilà, profesora investigadora da Estación Biolóxica de Doñana (EBD-CSIC) en Sevilla. Esta experta en invasións biolóxicas ofrece algúns datos sobre canto supoñen: a retirada de máis de 200.000 toneladas de jacinto da auga ao longo de 75 quilómetros do Guadiana ascende a máis de 14 millóns de euros e os importes de reparación debidos á invasión do mexillón cebra e as medidas de control no Ebro a máis de cinco millóns. Estímase que en Europa supuxeron 12 billóns de euros nos últimos 20 anos. "Ademais hai moitos custos difíciles de valorar monetariamente, por exemplo o efecto na perda de biodiversidade", apunta a investigadora.

E non son as únicas cifras que poden obterse. En Estados Unidos estímase que as perdas directas ocasionadas por especies invasoras xunto aos custos do seu control alcanzan os 137 billóns de dólares anuais, segundo citaba un estudo publicado na revísta Ecosistemas pola propia Vilà xunto a Xara Andreu, investigadora da Universidade Autónoma de Barcelona (UAB). Neste traballo, publicado en 2007, as científicas sinalaban que en España xestiónanse 109 especies vexetais exóticas en 14 comunidades autónomas, moitas delas en espazos protexidos, cun importe total de 50.487.637 euros, destinado na súa maioría á súa redución poboacional mediante métodos mecánicos.

FONTE: Revista Consumer/Medio Ambiente

A REVOLUCIÓN ENERXÉTICA: WILDPOLDSRIED

 

Wildpoldsried protagonizou unha revolución enerxética que enriqueceu aos seus veciños e admirado a medio mundo. Este pobo alemán próximo a Austria é famoso por producir sete veces máis enerxía da que consome investindo en renovables. Fixérono grazas a leis que favorecen as enerxías limpas e permiten aos pequenos produtores vender os seus excedentes á rede a bo prezo. Alemaña propúxose cortar a dependencia dos combustibles fósiles impulsando as renovables e converteuse nun referente mundial en políticas climáticas. A produción de enerxías limpas disparouse, pero logrou un limitado impacto na redución de emisións contaminantes.

A enerxía que desprenden os excrementos fermentados das súas queridas vacas xunto aos muíños de vento e as súas placas solares suman ata o 80% dos seus pingües ingresos. As súas 70 vacas producen cantidades industriais de excrementos que alimentan a maior planta de biogás do pobo. Algo máis da metade son restos das vacas, e logo herbas, mazás podrecidas, patacas e biomasa en xeral. Nun megadepósito, unha pasta 800 toneladas de residuos burbujea ao compás da fermentación.

O ano pasado, os veciños de Wildpoldsried aseguran que gañaron seis millóns de euros coa venda da enerxía que lles sobra.

Un exemplo a seguir no noso país!

FONTE: Ana Carbajosa/Xornal El País

AÍNDA ESTAMOS A TEMPO

A capa de xeo da Illa Ellesmere, no Arquipélago Ártico Canadense, desintegrándose. DENIS SARRAZINREUTERS/CENTER FOR NORTHERN STUDIES

Aínda temos marxe para cumprir os obxectivos comprometidos no Acordo de París. Ese é a mensaxe que lanza un novo estudo que analiza o aumento de temperaturas ocorrido ata a data con diversos modelos de emisión de gases contaminantes.

As conclusións son contundentes: os seus resultados suxiren que, emitindo dióxido de carbono (CO₂) ao mesmo ritmo que na actualidade durante os próximos 20 anos, poderiamos alcanzar a meta de non superar os 1,5º C de aumento de temperaturas para finais de século.

O estudo, publicado na revista Nature Geoscience, sinala que o "orzamento" de emisións de carbono (a cantidade de emisións de CO2 compatible cun determinado nivel medio de quecemento) que aínda temos é máis elevado do que se cría previamente.

Ata agora, xa experimentamos un aumento de temperatura global de, aproximadamente, 1º C con respecto aos niveis preindustriales. Limitar o quecemento a 1,5º C implica, por tanto, non máis de 0,5º C de incremento.

Con todo, temos que empezar a reducir xa. Segundo explica a publicación, os actuais compromisos que os países adquiriron no Cume de París de 2015 levan un lixeiro aumento das emisións, ou polo menos mantelas como agora ata 2030.

Para chegar a estes resultados, os investigadores, da Universidade de Oxford, da Universidade de Exeter e da Universidade College de Londres, utilizaron información de diversos modelos, desde os máis sinxelos ata outros máis complexos e novos, e avaliaron as implicacións dos actuais rangos de incerteza nos sistemas climáticos. En todos os casos tivéronse en conta o nivel de emisións e o aumento de temperatura rexistrado ata a data.

A pesar de que estes resultados son un raio de esperanza na loita contra o cambio climático, aseguran que non se poden relaxar os ánimos.

FONTE: María Pérez Ávila/Xornal El Mundo/Ciencia

AS ILLAS CIES, ALGO MÁIS QUE A PRAIA DE RODAS

Cando falamos das Illas Cies, a primeira cousa que recordamos é a praia de Rodas. Se hai unha década o prestixioso diario británico "The Guardian" designouna como "a mellor praia do mundo", por diante do outros areais do Caribe e do Mediterráneo, agora foi elixida como "mellor praia de España" polos televidentes de Antena 3.

Pero as Illas Cies son algo máis ca esta paria. Neste vídeo do Faro de Vigo, amósanse cinco lugares que non deberiamos de deixar de visitar cando ali fósemos.

Pero hai que ir! 

A CONTAMINACIÓN ACÚSTICA NO MAR

 

Non podemos escoitalo con facilidade, por iso o mar, máis concretamente as profundidades mariñas, antóllansenos un mundo silencioso. Pero nada máis lonxe da realidade. Hai moito tempo que os océanos parécense, polo nivel de ruído, ao estudio de Sálvame. Non se trata, claro, de que os moluscos e os peixes adoptasen ese estúpido costume televisivo de parlotear (insustancialmente) sobre as anécdotas (insustanciales) da vida de famosillos (por suposto insustanciales). O que ocorre é que a actividade humana encheu de contaminación sonora os ecosistemas mariños. Unha contaminación que ameaza a vida de moitas especies e pode acabar coa biodiversidade para sempre. O problema non é novo: en 1991 un grupo de científicos colocaron altofalantes submarinos nunha remota illa do Índico para comprobar o alcance dos sons producidos polo home. O sinal de baixa frecuencia, emitida de forma regular durante dous meses, alcanzou máis de 16.000 quilómetros. É dicir, podía oírse practicamente en todo o planeta.

A boa noticia, como se encarga de lembrar Michel André, director do laboratorio de investigacións bioacústicas da universidade Politécnica de Barcelona, é que, a diferenza do que ocorre con outros elementos contaminantes, cando o son cesa, acábase a contaminación. Afortunadamente cada vez hai máis científicos como André e tamén organizacións dispostas a loitar contra os ruidosos. O ano pasado, por exemplo, a Mariña de Estados Unidos foi obrigada a deixar de utilizar un potente sónar que equipaban os seus submarinos despois dun longo litixio que durou unha década. A sentenza, que respondía a unha demanda realizada pola NRDC (Natural Resources Defense Council), aseguraba que o uso do sónar afectaba á vida dos mamíferos mariños, poñendo en perigo os seus ciclos de reprodución, os seus costumes sociais e a procura de alimentos. Pero curiosamente, aclara André, non son estas especies as máis prexudicadas: “Pensabamos os científicos que nos dedicamos a este estudo que as especies candidatas a sufrir máis esta contaminación acústica eran as que utilizan de forma activa as informacións vinculadas co son, como son os cetáceos, as baleas, os golfiños. Pero despois de 20 anos de investigar este efecto en cetáceos descubrimos que hai outras especies moito máis numerosas que non teñen oídos, non teñen sistema auditivo, senón que teñen células sensoriais que lles permiten manter o equilibro na columna de auga. E toda esa familia son os invertebrados; por tanto os animais que sofren destas feridas non poden alimentarse, non poden reproducirse e morren ao cabo dalgúns días”.

Desde hai dúas décadas, o equipo de André investiga a contaminación sonora provocada pola actividade humana nos océanos. As súas causas son diversas: o ruído provocado polos motores de embarcacións, as plataformas petrolíferas, as explotacións eólicas ou a construcións de portos propágase a través da auga e destrúe o medio ambiente no que viven as especies mariñas. O obxectivo dos investigadores é atopar solucións que permitan manter a actividade económica, pero que sexan respectuosas coa biodiversidade.  O seu laboratorio traballa nun proxecto que instalou sensores intelixentes en varios puntos de distintos océanos para medir o nivel de contaminación acústica e entender como pode evitarse. Unha misión que require escoitar atentamente para recuperar o silencio.

FONTE: José L. Álvarez Cedena/Xornal E País

O PLANETA ENTRA EN NÚMEROS VERMELLOS

 

O pasado mércores, 2 de agosto, a humanidade esgotaría todos os recursos que a natureza pode rexenerar este ano. Foi o Día da Sobrecapacidade da Terra (Earth Overshoot Day), unha data que non deixou de adiantarse desde 1970: en 2016 foi o 8 de agosto. Xa vivimos coma se tivésemos 1,7 planetas á nosa disposición, o que supón, basicamente, que estamos a vivir á conta dos recursos naturais das futuras xeracións. Ata cando poderemos seguir forzando os límites do planeta?

En menos de 8 meses utilizamos máis recursos naturais dos que o planeta pode producir en 12 meses. Esgotamos o orzamento ecolóxico da Terra e, durante o resto de 2017, estaremos a vivir á conta dos recursos das futuras xeracións.

O prezo deste déficit ecolóxico é cada vez máis evidente: ten forma de deforestación, de secas prolongadas, de erosión do chan, de esgotamento das pesqueiras, de perda de biodiversidade, de contaminación dos océanos e, especialmente, de cambio climático. O 60% da pegada ecolóxica da humanidade débese ao carbono que ten que absorber a atmosfera polas nosas emisións.

FONTE: wwf.es

IMPRESIONANTES FOTOS TOMADAS DENDE DRONS III

•   
•  Helios1412 / Dronestagram
•  
• Continuo coas 12 mellores imaxes do ano capturadas con drons e seleccionadas por National Geographic e a rede social Dronestagram. Hoxe LIRIOS DE AUGA.
• 
  
•     O segundo premio da categoría Xente do concurso foi para esta imaxe dunha muller colleitando lirios de auga no delta do río Mekong, en Vietnam.
•  
• Se queres coñecer algúns traballos máis de Helios 1412 preme  AQUÍ.
  
   

PLANTAN 66 MILLÓNS DE ÁRBORES EN 12 HORAS

Voluntarios hindúes durante as tarefas de reforestación / SHIVRAJ SINGH CHOUHAN 

A India deu un paso adiante no seu compromiso co Acordo de París sobre o clima. Segundo informa ABC news, o país asiático ha batido un récord mundial, ao plantar 66 millóns de árbores en doce horas. Para acadar esta cifra, foron necesarios 1,5 millóns de voluntarios.

Especialistas do Record Guinness supervisaron esta nova fazaña e espérase que confirmen a marca nas próximas semanas. O pasado ano a rexión de Uttar Pradesh xa batera un récord ao plantar 50 millóns de árbores en 24 horas.

O goberno indio tenta así cumprir a súa promesa de sementar unha superficie forestal de cinco millóns de hectáreas, como anunciou na Conferencia polo Cambio Climático celebrada en de París en 2015. Ademais mellorará as condicións doutras cinco millóns de hectáreas de campo, segundo publicou o Ministerio de Medio Ambiente, Bosques e Cambio Climático do país. Esta acción equivalería a eliminar ata 100 millóns de toneladas de dióxido de carbono (CO₂) ao ano.

Ao longo do río Narmada, no estado de Madhya Pradesh, plantáronse 20 variedades distintas de árbores. Os voluntarios, entre os que se atopaban tanto novos como anciáns, permaneceron desde as sete da mañá ata as sete da tarde para cumprir a xesta. O ministro en xefe do estado, declarou este día como "histórico" e afirmou nun tweet que "plantando árbores non só servimos a Madhya Pradesh, senón ao mundo enteiro".

A través deste xesto, India demostrou o seu compromiso coa loita contra a deforestación. O terceiro país máis contaminante do mundo aceptou no acordo de 2015 empregar 6.000 millóns de dólares en reforestar un 12% do seu territorio.

A día de hoxe, a India segue dependendo en gran medida dos combustibles fósiles, os cales supoñen un 66% do total de emisións. Respecto diso, pretende levar a cabo unha serie de medidas complementarias como substituír o uso do carbón polo de gas natural.

FONTE: Xornal El Mundo/Ciencia