Enypniastes, pepino mariño, capturado a 2.750 m de profundidade (EFE)

O proxecto "Censo da Vida Mariña" (CVM), formado por un equipo internacional de científicos, acaba de catalogar, por primeira vez, miles de especies que viven nas profundidades dos mares e océanos, moitas delas descoñecidas ata agora, concretamente 17.650 a máis de 200 m de profundidade e 5.722 a máis de 1 km de profundidade , onde non chega a luz solar.

Unha das principais contribucións do proxecto está sendo o maior entendemento de como o ecosistema mariño está estructurado "verticalmente": "A maioría dos alimentos prodúcense na superficie e caen ao fondo, onde non existe luz, o que proporciona sustento a unha increibe variedade de seres vivos"

Este proxecto e as súas conclusión serán presentadas en 2010.

Primeira imaxe enviada polo SMOS (ESA)

O SMOS (Soil Moisture and Ocean Salinity), satélite lanzado o pasado día 2 dende o cosmódromo ruso de Plesetsk e que se atopa  en órbita sobre os polos a uns 758 km da superficie terrestre, escomenzou a enviar datos.

Aínda que en fase de ensaio, o instrumento MIRAS (radiómetro de microondas), acaba de enviar a primeira imaxe e que a ESA (Axencia Europea do Espazo) acaba de presentar. Este satélite foi deseñado para coñecer mellor o ciclo da auga do planeta, medindo a humidade do solo e a salinidade dos océanos.

Columna de vapor provocada polo impacto da LCROSS na superficie da Lúa. (NASA)

A NASA acaba de facer público que impactos provocados pola sonda LCROSS (Lunar Crater Observation and Sensing Satellite) permitiron detectar grandes cantidades de auga na Lúa.

Esta sonda espacial lanzada no pasado xuño, impactou sobre un crater, concretamente Cabeus A, duns 40 quilómetros de diámetro, situado preto da rexión polar Sur, o pasado 9 de outubro. O impacto provocou un inmenso burato de entre 20 e 30 metros de ancho, sacando á superficie máis de 100 litros de auga.

Esta noticia, esperada, anima a unha posible instalación dunha base lunar nun futuro próximo.

Vista de Mercurio obtida pola sonda Messenger (NASA)

A sonda da NASA "Messenger" fotografou unha zona descoñecida ata agora do planeta Mercurio. Así mesmo aportou novos datos científicos nos que aparece a presenza de ferro nese planeta.

Esta sonda espacial foi lanzada usando un foguete Delta II dende Cabo Cañaveral o 3 de agosto de 2004.

Un dos glaciares en retroceso do Kilimanjaro (L. Thompson)

O Kilimanjaro é un volcán que se atopa no Parque Nacional do Kilimanjaro en Tanzania. Con 5.695 m, é a montaña máis alta de África e un dos volcáns máis altos do mundo.  Consta de tres cráteres e ten neves perpetuas pola presenza dun glaciar na súa cima.

Precisamente a noticia ten como centro ese glaciar que acabo de comentar. A revista  "Proceedings of the National Accademy of Sciences" (PNA) acaba de publicar as conclusións dunha investigación realizada polo prestixioso glaciólogo Lonnie Thompson, da Universidade de Ohio (Columbia-EEUU), nas que se indican que os glaciares situados tanto no cráter coma nas ladeiras do cumio do Kilimanjaro poderían desaparecer en menos de 20 anos. O cambio climático está detras.

Esperemos que na reunión próxima da ONU sobre cambio climático que se celebrara en Copenhage do 7 ao 18 de decembro tomen nota.

Na pasada madrugada, foi lanzado dende o Cosmódromo de Plesetsk (Rusia), o satélite europeo SMOS.

A Axencia Espacial Europea (ESA) lanza este satélite de observación co fin de investigar e monitorear o cambio climático, medindo a concentración salina dos océanos e a humidade dos continentes do planeta (o intercambio de auga entre a atmosfera, os océanos y e a terra é un dos factores que supostamente determinan o tempo e o clima).

Situado a unha altura promedio de 758 km e coa axuda de 69 antenas de microondas, o satélite suministrará informacións sobre a terra e a auga, ata polo menos o 2012.

Parece sorprendente o titular pero é realidade. Hoxe, 29 de outubro, é o día previsto para facer un terceiro ensaio. Pero comencemos polo principio deste experimento: Google creou un programa (X PRICE) no ano 2007. A súa intención era retomar a carreira espacial polas novas xeracións. Para elo propuxo un premio de 30 millóns de dólares, pero cunha condición: tiña que ser un equipo privado, que logre levar un robot á Lúa, recorrendo 500 m e enviar un vídeo de imaxes e datos á Terra antes do 31 de decembro de 2012.

É hai un candidato. Trátase da Asociación de Aeronáutica e Cosmonáutica de Rumanía (ARCA), pero o máis curioso é o seu sistema de lanzamento: UN GLOBO, si un globo convencional que elevará o foguete STABILO a uns 18 km e dende alí despegará cara á Lúa, levando o robot chamado European Lunar Lander.

Despois das dúas probas celebradas, máis ou menos positivas, hoxe será un día clave. Moita sorte!

Novo foguete Ares 1-X (Foto: Justin Dernier)

Parece impresionante cos seus 100 metros de altura, e non é para menos. Trátase do foguete que está destinadoa substituír aos transbordadores espaciais, alá polo 2016: o Ares 1-X da NASA.

Pero claro antes hai que probar este prototipo. Tal evento será o próximo  día 27 no Centro Espacial Kennedy. Durará aproximadamente 2 minutos e ascenderá ata os 40 km.

Se todo sae ben será quen leve aos astronautas ao espazo na próxima década. Sorte!

"Larvas do peixe cebra". O primero lugar no concurso «A fascinación da ciencia - Imaxes da investigación 2009» (© Jürgen Berger y Mahendra Sonawane/Bildfunk-dpa)

O concurso de fotografía "A fascinación da ciencia - Imaxes da investigación 2009" deu a coñecer os gañadores, sendo o pasado día 12 de outubro a entrega de premios na cidade alemana de Múnich.

Este concurso de fotografía científica, un dos máis prestixiosos de alemania, é o segundo ano que se celebra e está auspiciado  pola revista "Focus" e a Unión de empresas farmacéuticas e de investigación (VFA).

Se queres coñecer o resto das fotografías gañadoras pincha en «A fascinación da ciencia - Imaxes da investigación 2009

O Premio Nobel de Química deste ano recaeu nos científicos: Venkatraman Ramakrishnan, Thomas A. Steitz e Ada E. Yonath, polos seus estudos sobre a estrucura e a función do ribosoma a nivel atómico. Este achádego sobre o funcionamento das moléculas que fabrican as proteínas para manter con vida o ADN, ten importantes aplicacións á hora de lograr o desenvolvemento de antibióticos.

Venkatraman Ramakrishnan, naceu en 1952 na India e é cidadán estadounidense. Doctorouse en Ciencias Físicas en 1976 pola Universidade de Ohio e exerce no Laboratorio de Bioloxía Molecular de Cambridge, en Inglaterra.
Thomas A. Steitz, naceu en 1940 en Estados Unidose e é doutor en Bioloxia Molecular e Bioquímica pola Universidade de Harvard. É catedrático da Howard Hughes Medical Institute, da Universidade de Yale.
Ada E. Yonath, naceu en 1939 en Xerusalén e doctorouse en Cristalografía de raios X en 1968 no Instituto Weizmann da Ciencia, centro onde exerce na actualidade.

Ilustración da vista infravermella do novo anel de Saturno (NASA)

Coñecido era que o planeta Saturno tiña aneis, pero o que non era coñecido era que tivese un anel xigante. Eso foi o que acaba de descubrir a NASA, grazas ao seu telescopio Spitzer (lanzado en 2003 e que na actualidade se aptopa en órbita ao redor do Sol, a 106,2 millóns de quilómetros da Terra). Esta noticia deuna a coñecer a revista "Nature".

Para poder conseguir este decubrimento fixo falta o emprego dos infravermellos. O anel, formado por xeo e pó, está a uns 5,95 millóns de quilómetros do planeta, extendéndose ata unha distancia de 11,9 millóns de quilómetros cara afora e a súa órbita está inclinada 27º en relación cos anillos principais.

Como curiosidade, Febe (unha lúa de Saturno) está dentro deste anel.

O Nobel de Física  deste ano premia a Charles Kuen Kao, Willard Sterling Boyle e George Elwood Smith, que impulsaron as tecnoloxías que permitiron desenvolver as telecomunicaciónd do mundo actual.

Charles Kuen Kao, nacido en 1933 en Shanghai, investigador dos Laboratorios de Telecomunicacións de Harlow, no Reino Unido, e profesor da Universidade de Hong Kong, aportou innovadores avances sobre a transmisión da luz en fibras ópticas de comunicación.

Willard Sterling Boyle, nacido en 1924 en Amherst, en Canadá, aínda que nacionalizado estadounidense e George Elwood Smith, nacido en 1930 en Nueva York, ámbolos dous dos Laboratorios Bell de Murray Hill, en Nueva Jersey, inventores dun circuíto semiconductor de imaxes, o sensor CCD, primeira tecnoloxía que permitíu a transmisións de imaxes a través da rede.

O Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina deste ano reaceu en Elizabeth H. Blackburn, Carol W. Greider e Jack W. Szostak, descubridores dos telómeros e a enzima telomerasa que coas súas implicaciones afectan tanto ao proceso de avellentamento como ao cancro.

O trío de investigadores descubríu un anel de protección en torno aos cromosomas creados polos denominados telómeros e as telomerasas, que fan as funcións de fonte de xuventude das células.

Elizabeth H. Blackburn, nacida en 1948 en Tasmania (Australia) e con dobre nacionalidade estadounidense-australiana. Profesora de Biloxía e Fisioloxía na Universidade de California, San Francisco.

Carol W. Greider, nacida en 1961 en San Diego-California (USA).Profesora de Oncología en Johns Hopkins University School of Medicine de Baltimor.

Jack W. Szostak, nacido en 1952 en Londres. Profesor de Xenética en Harvard Medical School de Boston.

Os Premios Nobel otórganselle ás persoas que realizaron investigacións sobresaintes, inventaran técnicas ou equipamentos revolucionarios ou contribuíran notablemente á sociedade. Instituíronse como vontade de Alfred Bernhard Nobel (Estocolmo, 21 de outubro de 1833-San Remo, 10 de decembro de 1896.

O inventor da dinamita e industrial sueco, firmou un testamento no Club Sueco-Noruego de París o 27 de novembro de 1895. Sentíase culpable pola súa responsabilidade como empresario enriquecido a través dunha industria productora de dinamita, que tiña como especial mercado a minería, pero tamén a guerra. Esa puido ser a motivación principal do seu afamado testamento, unida tamén a costume de realizar accións para facer transcender o seu nome ao morrer.

Desde a súa instauración en 1901, os Premios Nobel recaeron en sete españois:

Cometa 2009 QG31 La Sagra (Observatorio de Mallorca)

Un novo cometa, denominado pola UAI (Unión Atronómica Internacional) 2009QG31La Sagra, foi descuberto polo OAM (Observatorio Astronómico de Mallorca).

Foi detectado a 170 millóns de quilómetros, na constelación de Acuario debido a que cada 6,77 anos achégase ao Sol. Ten un núcleo entre 2 e 3 km e arrastra unha cola formada por  unha nube de po e gas duns 12.000 km de diámetro, xa que a radiación do Sol fai esta se vaia desintegrando.

Si, digo ben, un volcán prehistorico  horizontal acaba de ser atopado ao norte de Italia, en Valsesia (Paiamonte), nos Alpes italianos.

A verdade é que é un feito singular e único, pois este volcán en lugar de ser vertical é horizontal, xa que desplomouse cando chocaron as placas tectónicas de Europa e Asia hai 50 millóns de anos.

Na investigación (na que participaron os científicos, o italiano Silvano Sinigoi, profesor de petrografía na Universidade de Trieste, e o  americano James Quick, pro-rector da Universidade Metodista de Dallas) descubríuse tamén que hai 288 millóns de anos, o volcán expulsou de 300 a 500 km³ de material terrestre, que escureceron o ceo e posiblemente cambiaron o clima daTerra.

Imaxe da Lúa tomada pola sonda Chandrayaan 1-ISRO.

A sonda india CANDRAYAAN-1 (satélite da Axencia India de Investigación Espacial -Indian Space Research Organization, ISRO) que leva a bordo instrumentos da NASA acaba de facer un achádego importantísimo: atopar auga na Lúa.

 A cantidade é pequena, por cada m³ de solo lunar obteríamos 1 l de auga. Ben entendido que a auga da que falamos  non a podemos atopar nin en lagos, nin océanos, nin en charcas, senón en moléculas de auga e hidroxilo (hidróxeno e osíxeno) que interaccionan con moléculas de pó e rocha nas capas superiores da superficie.

Este achádego serviría para o asentamento de bases no satélite, xa que se podería obter auga polo quentamento da superficie e como fonte de osíxeno para obter aire respirable.

Sempre tivemos a idea de que o noso satélite, a Lúa, era un deserto gris, completamente seco, sen atmosfera, onde os raios solares inciden dirtectamente sobre ela. Por siso, a súa superficie quéntase moito. A temperatura varía desde unha máxima de 107ºC, a unha mínima  nocturna de -173ºC.

Pois agora, a NASA, quere facer unha comprobación sobre a presencia ou non de auga na superficie lunar, concretamente nos cráteres polares, nos que as paredes están en penumbra permanente, e poderían conservar xeo.

A tal efecto o LCROSS (Lunar Crater Observation and Sensing Satellite), sonda espacial lanzada no pasado xuño, prepárase para a súa fase final e impactará sobre un crater, concretamente Cabeus A, duns 40 quilómetros de diámetro, situado preto da rexión polar Sur. Será o próximo 9 de outubro e permitirá analizar a pluma de material lunar que se elevará tralo impacto para ver se hai rastro de auga.

Esta idea xa non é nova, aínda que fallidamente ou sen datos concluíntes, xa o fixeron en 1999 a sonda Lunar Prospector (da NASA) e en  2006, a Smart-1 (da Axencia Europea do Espazo), unha vez concluídas as súas misións, coma neste mesmo caso. Esperemos que desta se quite algunha conclusión.

Esta é outra das fotografías de Marte publicadas pola NASA/JPL/U.ARIZONA, e tomadas  pola sonda MRO. Nela amósanse as dunas nos Montes Nereidum Occidentales.

Se queres ver o resto das 1.500 imaxes pincha en IMAXES DE MARTE

Aquí tedes outra fotografía de Marte (NASA/JPL/U.ARIZONA), tomada pola sonda MRO, nela amósanse formacións de xeo de dióxido de carbono.

Mañá máis.

A NASA acaba de publicar 1.500 fotos da superficie de Marte tomadas entre abril e agosto pola nave MRO (Mars Reconnaissance Orbiter), nas que se ven cráteres, gargantas, dunas e rexións xeadas con gran resolución.

Nesta fotografía (NASA/JPL/U.ARIZONA) aparecen bloques escuros na aureola do Monte Olimpus.

Espectacular! Mañá outra.

Os astrónomos de todo o mundo conmemoraron onte o os 400 anos do recoñecemento oficial por parte das autoridades da República de Venecia do primeiro telescopio, un invento do científico italiano Galileo Galilei (1564-1642). Era o 25 de agosto de 1609.

Aquel invento tamén foi o comenzo de quebradeiros de cabeza para el. A inquisición púxoo no punto de mira por defender a teoría heliocéntrica (O Sol é o centro do universo e a Terra xira ao seu redor). En 1633 foi condeado, polos inquisidores, e forzado a abxurar (retractarse) de xeonllos e con ameazas de tortura, da teoría de Copérnico.

Pero a inquisición non puido deter o avance da ciencia. Galileo descubríu, que a Lúa non era lisa, pois tiña montañas e vales, que moitas e novas estrelas aparecían onde antes había escuridade, que a Vía Láctea non era unha mancha leitosa, senón un conxunto case infinito de puntos luminosos, e que o planeta Xúpiter xa non estaba só, senón acompañado de catro pequenos puntos que xiraban ao seu redor.

Este feito cambiou para sempre o mundo da astronomía!

O bisfenol A, é un composto habitual en plásticos de uso común, moitos deles de uso alimentario, foi posto de novo en dúbida pola comunidad científica. Un estudo publicado na última edición de "Current Biology" evidencia por primera vez que dosis moi baixas deste composto son suficientes para causar anormalidades no desenvolvemento embrionario de ratos. Precisamente este mesmo ano os fabricantes de biberóns  deixaron de utilizalo nos seus productos.

Outro novo estudo, realizado, entre outros, por Katshuhiko Saido, profesor de la Universidad de Nihon, indica  que aínda que se considera como indestructible, o plástico descomponse con sorprendente rapidez nos océanos e libera na auga substancias potencialmente tóxicas, entre elas o bisfenol A.

Como dato, unhas 150.000 toneladas de resíduos de plástico, a maioría poliestireno extruído, son arroxadas ao mar cada año. A súa acumulación crea vastas extensións de residuos que flotan nos océanos. A franxa do pacífico chamada "Illa do lixo" ten xa unha superficie equivalente a Francia.

O volume de plástico no océano está aumentando, de maneira que o problema se converte nunha amenaza global ao Medio Ambiente.

O JPL da NASA informa que o telescopio espacial Spitzer (lanzado o 23 de agosto de 2003) detectou os restos dun choque de dous incipientes planetas (un deles do tamaño da Lúa e o outro coma Mercurio) en torno á estrela HD 172555, a uns 100 anos luz da constelación do Pavo.

O choque cósmico puido ser parecido ao que deu orixe a nosa Lúa hai 4.000 millóns de anos cando un corpo do tamaño de Marte chocou contra a superficie terrestre.

Neste vídeo recrease como puido ser o citado choque choque.

Imaxe 3D do "Tornado Like" (Western Co)

Hai algún tempo estivemos falando das enerxías renovables, e concretatemente da eólica (vento). Daquela diciamos que a enerxía eólica era un ha das máis limpas, pero que presentaba o problema da intrusión na natureza dos aeroxeradores, polo que presentaba enfrontamentos entre ecoloxistas, paisaxistas e empresarios. A presenza das grandes aspas producía un grande impacto ambienta e paisaxístico e riscos para as aves.

Pois parece ser que parte do problema pode quedar resolto cun novo aeroxerador sen aspas. Trátase do "Tornado Like", o primero exemplo de turbina eólica sen aspas de procedencia italiana.

As características fundamentais deste prototipo son: A falta de aspas, a súa forma cónica e as súas dimensións reducidas (3 m de altura, fonte aos 70 m dos actuais). Esto permite solucionar o problema dos riscos para as aves, menor impacto e diminución do ruído.

O funcionamento é sinxelo: O aire entra no dispositivo e xera un vórtice (que é un fluxo turbulento en rotación espiral con traxectorias de correntes cerradas) interior, creando unha nova clase de correntes continuas. Cun vento de 3 m/s asegúrase unha potencia de 100 w. Con vento máis forte pode chegar á mesma potencia dun aeroxerador tradicional.

O proxecto foi levado a cabo por Western Co, sociedade italiana de San Benedetto do Tronto, especializada en enerxías renovable.

Unha aposta interesante!

GTC sobre o mar de nubes da Palma (Foto:EFE)

Mañá, 24 de xullo, inagúrase oficialmente o GTC ( Gran Telescopio de Canarias), aínda que xa está operativo dende o pasado marzo. Está situado no Roque de los Muchachos, na illa canaria de La Palma. Conta cun espello con 10,4 metros de diámetro, o máis grande do mundo.

Se queres coñecer polo miúdo (situación, contrucción, estructura, vídeos, etc) este tesecopio pincha en GTC

Foto gañadora: Glóbulos vermellos infectados polo parásito da malaria (LI ANG)

SPMAGE09 (Concurso Internacional de Imaxes do Nanomundo) é un concurso organizado por investigadores do Instituto de Ciencia de Materiais de Madrid (Consello Superior de Investigacións Científicas) e da Universidade Autónoma de Madrid, que desexa encontrar as máis fermosas e impactantes imáxes do nanomundo.

O gañador deste ano foi Li Ang, da Universidade Nacional de Singapur pola súa imaxe titulada Human malaria (Plasmodium malariae) infected red blood cells.

O Nereus antes de sumerxirse (Foto: NSF)

O Nereus é un vehículo robótico sumerxible que o pasado 31 de maio chegou ata a profundidade de 10.902 m (Abismo Callenger), na fosa das Marianas (que se atopa entre dúas placas tectónicas na parte do Anel de Fogo do Pacífico, onde se producen a maioría dos terremotos e erupcións volcánicas do mundo).

Nereus é un vehículo híbrido non tripulado que é controlado remotamente por pilotos a bordo do buque de investigación Kilo Moana, a través dun enlace de fibra óptica moi fino e lixeiro, pero que tamén pode funcionar de forma autónoma.

Nereus ennviou imaxes e recolleu mostras de sedimentos e, por primeira vez, rochas profundas das exposicións da codia da Terra.

Thiomargarita namibiensis  (Foto: Max-Planck-Institute)

A Thiomargarita namibiensis é a bacteria (organismo procariota) máis grande coñecida, ata tal punto que pode ser observada a simple vista, podendo acadar os 750 μm (0,75 mm), aínda que o seu tamaño normal oscila entre os 0,1 aos 0,3 mm.

Foi descuberta por Heide H. Schulz et al. en 1999, en sedimentos fronte á costa de Namibia no curso dunha expedición oceanográfica a bordo do navío ruso "Petr Kottsov".

É unha sulfobacteria, que emprega no seu metabolismo os sulfuros que se producen no fondo mariño , así como os nitratos que toma da auga nun proceso anaeróbico (sen presencia de osíxeno).

O seu tamaño procede da inmensa vacuola onde almacena os nitratos.

A superficie da Lúa, segundo a sonda LRO (NASA)

O pasado 17 de xuño foi lanzado, dende Cabo Cañaveral (Florida-Estados Unidos), o lanzador "Atlas V", que levaba a bordo a sonda Orbitador de Recoñecemento Lunar (LRO), e o Artefacto de Observación del Cráter Lunar (LCROSS), chegando á Lúa o 23 de xuño.

Ámbalas dúas naves son o primeiro paso para facer un atlas da superficie e ter máis detalles das súas características para a vida, como é a posibilidade da existencia de auga.

O LRO, atópase xa nunha órbita elíptica, a só 50 km da superficie lunar. Precisamente aquí tedes unha das primeiras imaxes enviadas pola sonda. O seu obxectivo fundamental é identificar plataformas de aterraxe seguras para os astronautas en futuras misións. A permanecia será aproximadamente dun ano.

O LCROSS, dirixirá parte do foguete Atlas, o foguete Centauro, coa fin de impactar nunha rexión lunar de sombra permanente. Como consecuencia do impacto, levantarase unha nube que pode acadar os 10 km de altura. Nos seguintes catro minutos, o instrumental recollerá datos sobre a composición mineralóxica da nube e sobre a posible existencia de xeo no noso satélite. Esta imformación será enviada rapidamente á Terra, pois tamén impactará contra o polo lunar. O tempo de duración desta misión será entre tres e seis meses, pois non se sabe con exectitude o tempo que tardará o LCROSS en chegar ao punto da órbita adecuado para caer nun cráter profundo ou cando haberá mellor ilumniación do Sol.

Un equipo de científicos deo Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC) está a traballar con moito entusiasmo para coñecer máis datos sobre o comportamento e o ciclo biolóxico dos cabaliños de mar. É o denominado Proxecto Hippocampus, experiencia pioneira mundial iniciada en 2006.

O primeiro paso foi crailos en cautividade, aspecto xa dificil. O ano pasado naceron 10, aos quese lle implantou un marcador subcutáneo, para facilitar o seu seguemento. Agora estes exemplares foron liberados na ría de Vilagarcía, esperando que se poidan reproducir e obter datos deste animal protexido.

Estes cabaliños de mar pertencen á especie Hippocampus guttulatus ou cabaliño de mar narizón, que é o máis abundante nas nosas augas. Como recordaredes os cabalióños de mar son: animais, cordados, vertebrados, peixes, óseos (teleósteos) e pertencen a mesma familia das agullas (sygnathidae).

Como curiosidade deste animal indicar que é o único xénero de animais no que o macho queda "preñado". A femia emprega o seu ovopositor para insertar os ovos maduros dentro da bolsa incubadora do macho, dentro da que serán fertilizados.

Esperemos que este proxecto poña máis luz na vida deste curioso animal, de momento quedámonos con este vídeo explicativo.

Martin Cooper e Raymond S. Tomlinson

Martin Cooper e Raymond S. Tomlinson, foron galardoados co Premio Príncipe de Asturias de Investigación Científica 2009, como inventor do teléfono móbil e do e-mail respectivamente.

Martin Cooper, inventor do teléfono móbil

Colonia da bacteria "Herminiimonas glaciei" (Imaxe:Society for General Microbioloy) 

A revista International Journal of Systematic and Evolutionary Microbiology acaba de publicar que un grupo de científicos da Universidade Estatal de Pennsylvania, descubriron unha nova bacetria, nomeada como  Herminimonas glacieri.

Esta diminuta bacteria permaneceu conxelada uns 120.000 anos, baixo tres quilómetros de xeo de Groenlandia a -56ºC. Despois de moitos meses de incubación, primeiro a 2ºC e despois a 5ºC, conseguiron colonias da minúscula bacteria.

O seu estudo pode aportar datos de como sobreviven e medran ás células baixo condicións extremas, como a temperatura, pouco osíxeno, poucos nutrientes, altas presións e espazo limitado.

O achádego abre novas vías para estudar as posibles formas de vida noutros planetas, nos que hai tamén condicións extremas para a vida.

O globo "Sunrise", pouco antes do seu  lanzamento  (Foto:Carlye Calvin / UCAR)

Dende o Centro Espacial Esrange, preto de Kiruna (Suecia) acaba de despegar o telescopio solar SUNRISE, que viaxa nun globo estratosférico para estudar o campo magnético do Sol.

Esta misión durará cinco días, e este telescopio situado no Áritico, aproximadamente a 40 km sobre a superficie da Terra, estudiará a estructura e a dinámica do campo magnético solar, no que hai gran cantidade de enerxía que se manifesta de moi diversas formas, dende as manchas ata as tormentas solares.

A misión é froito da colaboración da NASA, a Axencia Espacial Alemana (DLR) e o Programa Nacional do Espazo de España.

Boa sorte!

O Rei Xoan Carlos e a ministra Cristina Garmendia, fixeron entrega dos PREMIOS NACIONAIS DE INVESTIGACIÓN 2008, que recaeron en:

O Premio Nacional de Investigación "Gregorio Marañón" en Mediciña recaeu en Carlos Belmonte Martínez pola súa contribución á promoción da investigación científica biomédica.

Carlos López Otín recibú o Premio Nacional "Santiago Ramón y Cajal" en Bioloxía, polo seu estudo das proteasas implicadas en diversos procesos fisiolóxicos e patolóxicos, especialmente no cancro e no envellecemento.

O Premio "Leonardo Torres Quevedo" en Inxenierías correspondeu a María Vallet Regí polos seus traballos para a aplicación de biomateriais en traumatoloxía e odontoloxía.

Francisco Javier Laporta San Miguel recibíu o Premio "Pascual Madoz" en Dereito e Ciencias Económicas e Sociais como recoñecemento á súa contribución á consolidación do Estado de Dereito.

Por último, o Premio "Ramón Menéndez Pidal" en Humanidades acorrespondeulle a Aurora Egido Martínez, galardoada por ser unha das máximas figuras para a comprensión da literatura española dos Séculos de Ouro.

Felicidades a todos e todas!

Un fragmento do meteorito que caeu no lago Tagish de Canadá (Foto: NASA)

Na Conferencia da Unión Geofísica Americana (celebrada entre o 24 e 27 deste mes de maio en Toronto-Canadá), un equipo de investigadores da Universidade de Alberta, fixeron público que detectaron ácido fórmico, un dos ingredentes que se considera fundamental no "caldo primordial" do que xurdíu a vida, nun meteorito que caeu no lago Tagish de Canada, ala polo ano 2000.

As mostra do meteorito, obxecto de estudo, foron sometidas a análises profundas, dos que se desprenden que o ácido fórmico (tamén chamado ácido metanoico, que é un ácido orgánico dun só átomo de carbono, sendo o ácido máis simple dos ácidos orgánicos:  H-COOH (CH₂O₂)), atopabase en cantidades que baten récords neste campo de estudo.

Algúns científicos consideran posible que os ingredientes fundamentais da vida puidieron chegar ao noso planeta dende o espazo, traídas por meteoritos ou cometas.

Imaxe da auga xeada no Polo Norte de Marte (Foto: ESA)

A revista "Nature" acaba de publicar un traballo, no que se dá resposta a unha incógnita sobre a auga que deu forma ao astro máis próximo á Terra. Se a temperatura de Marte está entre -87 e -46 ºC, como pode haber auga líquida en lugar de xeo?

A auga que nun pasado correu pola codia dese planeta era líquida e non se conxelou, aínda que estivese a moitos ºC baixo cero porque estaba disolta nunha solución de minerais que a mantiñan neste estado.

Esta explicación é a dada por un grupo de investigadores españois que atoparon un modelo da composición dese fuído que puido crear os cauces, lagos e vales que foron captados polas cámaras das sondas enviadas a Marte. É máis, apuntan que aínda podería existir  esa auga líquida.

Haberá que esperar para ver se é así!

IDA é o mome que os científicos puxéronlle a este primitivo prosimio atopado en  Alemania e que foi dado a coñecer na revista PLoS ONE. Segundo a mesma trátase do ancestro máis primitivo dos humanos e todos os primates modernos ata agora descubertos. 

O cusioso da noticia é que xa fora descuberto en 1983 por coleccionistas privados que o foron vendendo en partes. Finalmente, despois de ser recuperados os restos, iniciouse a restauración, rematada agora.

Tratase dunha femia xove que comía froitas, sementes e follas (herbívora ). Era  un prosimio relacionado cos antropoides, similar aos lémures da actualidade (primate que vive en Madagascar) e vivíu  hai 47 millóns de años en Grube Messel, preto de Darmstadt (Alemania).

Foto: NASA/THIERRY LEGAUT

Impresionante. Esta imaxe foi captada dende a Terra a semana pasada, co Sol ao  fondo.

Trátase do transbordador  espacial "Atlantis". Esta nave estivo realizando traballos de mantemento e mellora no telescopio espacial "Hubble". Como dato a nave mide 37 me de longo, 24 m de envergadura, e aínda así é unha miniatura na fotografía,  orbita a 560 km de altura e a unha velocidade 28000 km/h sobre a superficie da Terra.

"Cataratas do sangue" (Foto: Science)

¡Eureka! Esa foi a palabra que pronunciaron os investigadores das universidades de Harvard e Cambridge, cando atoparon bacterias nun lago subterráneo baixo un glaciar da Antártida, onde non hai osíxeno, en completa escuridade, a auga cunha salinidade catro veces maior que a do mar e a -10º C.

O lugar é coñecido como "As cataratas do sangue", pois a auga ten unha coloración vermella, procedente da oxidación que flúe por debaixo do glaciar. Este insólito habitat funciona como un perfecto mecanismo biolóxico dende hai entre 1,5 e 4 millóns e podería explicar a existencia de vida noutros planetas do noso sistema solar, que os científicos da NASA  buscan en Marte e na Lúa Europa de Xúpiter. Esta información foi publicada  hoxe pola revista "Science".

¡Sorpresas da ciencia!

Fotografía captada polo telescopio espacial da NASA "Chandra"

Esta é a imaxe captada polo telescopio espacial "Chandra" da NASA, onde aparece unha extensa nebulosa que asemella a unha gran man humana. Ao parecer esta imaxe procede dos electróns e ións emitidos polo púlsar B1509.

Un púlsar é unha estrela que emite radiacións a intervalos breves e regulares, como se se tratase dun radiofaro.

A ese fenómeno engádenselle os nós de material que se desprenden dunha nube de gas veciña, e que debuxan no espazo os "dedos" da man cósmica.

¡Sorpresas do espazo!

Maqueta da futura cápsula lunar da NASA ( Foto: AFP)

Orión (a constelación do Cazador) ese e o nome da cápsula na que viaxarán os astronautas á Lúa, eso si, alá polo 2020.

Foi presentada pola NASA en Washintong, en forma de maqueta. Deseñada sobre a base dos transbordadores Apolo, terá unha capacidade para unha tripulación de 4 membros, fronte aos tres das Apolo.

A misión terá como obxectivo establecer unha base permanente, na que poderán estar ata seis meses, na Lúa. Ten un tamaño de 16,5 metros de diámetro e un peso de 8 toneladas.

Orión pretende tamén ser un vehículo empregado para trnasporte de suministros e ocupantes á ISS (Estación Espacial  Internacional).

Amonites é o nome popular dos ammonoideos, unha subclase dos moluscos cefalópodos desaparecidos, dos que formaría parte hoxe a lura e onde os parentes máis próximos serían os argonautas e os nautilus, que viviron nos mares dende o período Devónico (Era Paleozoica ou Primaria) e o Certácico (Era Mesozoica ou Secundaria).

Externamente posuía unha cuncha fina (único que podemos ver dos fósiles) cunha ornamentación moi marcada, constituída por costelas. Estaba dividida en dúas partes: unha tabicada onde almacenaba os gases para controlar a flotación e outra onde se aloxaba a parte branda, cunha coroa de tentáculos na cabeza que saían pola abertura da cuncha.

A noticia é que na pasada semana atopáron na Antártida arxentina un cemiterio de fósiles de amonites, de entre 20 cm e 1,7 m. Esto permitirá coñecer un pouco mellor o que foron estes fascinantes e curiosasos moluscos.

                                                       Recreación do "Tianyulong confuciusi" (Nature)

A revista "Nature" publica esta semana o achadego dos restos fósiles dun Tianyulong confuciusi, un dinosaurio con plumas.

Este dinsosaurio pertence ao grupo dos Ornithischia, que viviron entre hai 144 e 90 millóns de anos, no Cretácico Inferior.

Era bípedo, herbívoro e de pequeno tamaño (non superando os 1,3 m de longo). O caso concreto do fósil era xove e de 70 cm.

Foi atopado nunha mina na provincia china de Liaoning.

O achádego abre máis teorías sobre estes dinosaurios dos que se pensan que descenden as aves.

Saturno (Foto: Astromia.com)

Cada 15 anos aos aneis de Saturno, dun espesor duns 100 m, practícaranlle un xogo de maxia moi curioso: desaparecer. Si, pois dende estas datas ata o 4 de setembro, os aneis irán, pouco a pouco desaparecendo. A desparición é en realidade unha falta de visión dos aneis dende a Terra por un cruce do plano a medida de que sSturno xira ao redor do Sol, o que provoca que se coloquen de canto á Terra.

Hose sabémolo, pero cando Galileo o víu (1612) non soupo por que sucedía.

Lanzamento do foguete Delta 2, que leva a sonda Kepler (Foto: EFE/NASA)

Na pasada noite, segundo confirma a NASA, foi lanzado con éxito dende a base de Cabo Cañaveral (Florida, EEUU) o foguete Delta 2 que leva unha sonda, denominada Kepler (Johannes Kepler foi un  astrónomo e matemático alemán, coñecido fundamentalmente polas leis sobre os movementos dos planetas sobre a súa órbita ao redor do Sol).

A misión desta sonda, cunha duración prevista de tres anos e medio, é a busca doutros planetas como a Terra (planetas rochosos e con auga en forma líquida). A cámara coa que vai provista a sonda Kepker (que pode funcionar maís do tempo previsto para a misión) observará con maior atención máis de 100.000 estrelas, que son similares ao Sol, na rexión de  Cygnus Lyra da Vía Láctea.

¡Boa viaxe!

Fotografía publicada por The Guardian da fotografía feita poloCaptain Erik Rue /Caters News Agency Ltd

A natureza ofrécenos cousas raras. Neste caso trátase dun golfiño albino, de cor rosado.

O albinismo é unha condición xenética na que hai ausencia conxénita de pigmentación nos ollos, pel e pelo no seres humanos e animais causados pola mutación nos xenes.

Foi visto en compaña doutros golfiños grises no lago Calcasieu, no sur de EE.UU. Non se coñece outro caso. Os máis parecidos son os rosados, que non son albinos e viven na conca do río Amazonas, en Suramérica.

¡Ver para ... !

OCO (Observatorio Orbital do Carbono). Ese é o nome do novo satélite medioambiental que acaba de ser lanzado pola NASA, concretamenta a pasada noite. Para poñelo en órbita empregouse un foguete taurus.

OCO transporta a bordo novos espectrómetros calibrados para medir a cantidade de luz solar reflectida que é absorbida polo dióxido de carbono e o osíxeno molecular, permitindo así realizar medidas globais precisas do dióxido de carbono na atmosfera da Terra.

OCO describirá unha órbita case-polar a 438 millas de altitude cun período de revisita de 16 días durante 2 anos.

Coa información obtida poderanse facer pronósticos máis fiables dos cambios futuros na abundancia e a distribución do CO₂ na atmosfera e o efecto que estes cambios poidan ter no clima.

ÚLTIMA HORA : O foguete Taurus XL que debía poñer en órbita o OCO sufríu un problema, polo que o satélite caeu no océano Pacífico, preto da Antártida, estragando a misión, cun custe de 210 millóns de €.

Fred. L. Whipple, pioneiro na investigación de cometas, dicía sobre eles: "Os cometas, esas lixosas bolas de neve que se vaporizan ao pasar preto do Sol ..."

Lulin é o alias do cometa C/2007 N3. Foi descuberto no ano 2007 por Quanzhi Ye e Chi Sheng Lin . Estudios realizados, aínda que se coñece pouco del, indican que dá unha volta ao redor do Sol cada 28,5 milóns de anos. A súa procedencia... das zonas remotas: o cinturon de Kuiper e a Nube de OOrt.

Este cometa estase aproximando á Terra, e o próximo martes 24 (véndose próximo a Saturno), atoparase no punto máis preto a nós (a 60 millóns de km), polo que será fácil observalo con binoculares. Actualmente a súa magnitude é 7 e de mellorar pasaría a 5 (canto máis baixa magnitude máis brillo) debe ser visible a simple vista, sempre lonxe de zonas con contaminación lumínica e un par de horas antes do amencer. Para a súa localización atópase entre as pinzas de Escorpio e Libra , preto da estrela Beta Scorpi.

Ante estas imaxes, que teñen moitas interpretacións, parecen indicar a presenza de auga líquida no planeta Marte. As imaxes foron tomadas pola sonda Phoenix da NASA. Na imaxe parece apreciarse que a parte inferior da nave está salpicada do que parece auga.

Segundo a revista New Scientist indica que en Marte hai sales percloradas, que poden manter auga líquida a temperaturas baixo cero, actuando como un anticonxelante, facendo posible a existencia de grandes cantidades deste líquido baixo o chan do planeta.

¡Aínda queda moito por investigar!

A edición dixital da revista "Nature" acaba de publicar un estudo de universidades de Canadá, Alemaña e EEUU, sobre a idade da Lúa. O centro do estudo foi unha partícula  de circón (ZrSiO₄), un mineral de cor variable e pertencente ao grupo dos silicatoe está composto por circonio e silício e que se forma polo arrefriado de rocas fundidas. Este gran de circón, atopado na Lúa, ten, segundo o estudo, 4.417 millóns de anos, qu e a converte na mostra deste mineral máis antiga procedente dun corpo planetario do Sistema Solar.

Ata agora, a teoría  máis estendida sobre a orixe da Lúa defende que este satélite naceu tras unha colisión ocorrida hai máis de 4.500 millóns de anos entre a Terra e un asteroide do tamaño de Marte, do que xurdíu unha lúa cuberta por unha balsa de magma que posteriormente se foi arrefriando e solidificando.

Neste asemana, concretamente o xoves día 12 de febreiro, cúmprense 200 anos do nacemento de Charles Robert Darwin (12-02-1809/19-04-1882) e 150 anos da publicación da súa principal obra: "A orixe das especies" (1859).

Son moitas as actividades adicadas durante todo o ano a este insigne científico. Pareceme especial a que adica o xornal dixital elmundo.es, cun traballo amplo e concienzudo. Nel podemos pasear pola súa biografía, a viaxe no Beagle, a Teoría da Evolución, curiosidades, etc. Todo pode contribuír a coñecer a este gran home.

Se tes interés en coñecelo mellor pincha en DARWIN: O pai da evolución

A revista "Nature" publica esta semana un estudo da Universidade de Toronto en Mississauga (Canadá) no que se indica o achádego dos restos fósiles da serpe máis grande coñecida ata agora.

Nesta receración de Jason Bourque (Nature) podemos ter unha idea do exemplar. O restos foron atopados en Carrejon (Colombia). Medía 13 m de longo e 1250 kg de peso. Foi bautizada co nome  científico de Titanoboa Cerrejonensis.

Segundo os científicos esta serpe necesitou unha temperatura moito maior que a actual para sobrevivir (pensemos que son seres poiquilotermos, é dicir que a temperatura do seu corpo depende da temperatura do medio), o que abre un  estudo para ver a evolución do clima da zona.

¡Como para atoparse con ela!

Deseño do futuro reactor de fusión nuclear ITER a instalar en Cadarache (Francia) / ITER

Ata agora, cando se fala de reaccións nucleares de fusión sempre facemos referencia á enerxía do Sol e das estrelas (que teñen como combustible o Hidróxeno: H + H → He+ outros elementos + Enerxía). Pois ben parece que comenzou a carreira de reproducir na Terra ese proceso para obter unha fonte inagotable de enerxía e limpa: o proxecto ITER.

O proxecto ITER (International Thermonuclear Experimental Reactor) comenzou a súa vida en  outubro de 2007 e os sete socios principais que o forman son : China, Corea, Estados Unidos, India, Xapón, Rusia e a Unión Europea, tendo previsto a súa conclusión no 2018 coa montaxe final do reactor en Cadarache (Francia).

A noticia importante deste proxecto, a longo prazo, é que o pasado xoves concluíu a construcción do Divetor (Test Plataform Facility DTP2), peza clave do citado reactor.

O Divetor ten uns 20 m de lango e 650 toneladas de peso e foi construído en Tampere (Finlandia) por catro empresas europeas: unha de Luxemburgo, outra de Finlandia e dúas españolas: as catalanas Procon e Telstar. A súa misión é vital pois será a de retirar as cinsas de Helio que impedirían a reacción nuclear ao contaminarse o plasma ( estado no que a materia se atopa a altas temperaturas, irradia calor e adquire propiedades electricas) confinado. Como consecuencia ten que aguantar temperaturas de 100 millós de ºC (unha temperatura  10 veces a do interior do Sol)

Haberá que esperar ata o 2018 para ver se en realidade somos capaces de ter unha enerxía inagotable, pero tamén segura.

A NASA e a Fundación Nacional das Ciencias acaban de facer público que probaron con éxito un novo globo atmosférico para a exploración científica a gran altura.

A proba, levada a cabo a finais do ano pasado, realizouse na Antártida. O prototipo, dun grosor similar ao do plástico, é moi resistente e ten un volume de 200.000 m³(equivalentes a 80 piscinas olímpicas). No futuro o volume será maior (625.000 m³), levando no seu interior 1000 quilogramos de instrumental, podendo superar os 33.000 m de altura. O prototipo lanzado atópasa nestes momentos a 32.000 m de altura.

Estes globos, de gran duración e altamente resistentes á presión, son moito máis baratos que os satéiltes coa posibioliodade de recuperalos e reutilizalos.

Vía Láctea, ese é o nome da nosa galaxia , tamén coñecida como Camiño de Santiago. En realidade é unha agrupación de100.000 millóns de estrelas en forma de espiral ou xirándula. Componse duns brazos espirais que xiran ao redor dun gran núcleo central. O noso Sistema Solar atópase entre dous brazos, nunha zoa pouco poboada de estrelas e ás aforas da mesma, a unha distancia do centro duns 30.000 anos luz. O tamaño da nosa galaxia é duns 100.000 anos luz.

Ata aquí é todo máis ou menos coñecido. A noticia é que na reunión anual da Sociedade Americana de Astrofísica, celebrada hai uns días en Long Beach (California-EEUU) presentouse os resultados dunha investigación do Centro de Astrofísica de Harvard-Smithsonian no que se confirma que a velocidade con que xira a nosa galaxía é moito máis do que se pensaba. Esta xira á velocidade, nada despreciable, de 965.000 km/h. Para obter este dato os científicos empregaron o radiotelescopio Very Long Baseline Array (VLBA), un conxunto de 10 antenas, distribuídas por todo o país, que conforman unha das maiores instalacións de observación dende a Terra.

Pero a noticia non queda só neso. Ese aumento de velocidade (estimada en 160.00km/h) con respecto a anterior, implica que a súa masa é moito maior e fai moito máis probable que colisionemos con outra galaxia, a máis próxima, a galaxia de Andromeda.

¡Pero non preocuparse, ... nun futuro moi lonxano!

Imaxe captada pola sonda "Cassini"das fendas en Encelado que suxiren a presencia dun océano subterráneo de auga líquida. (Foto: NASA)

Saturno, o segundo planeta máis grande do Sistema Solar, ten oficialmente 33 satélites, sendo Titán o maior deles. O terceiro satélite en orde de distancia a Saturno e o sexto en tamaño é ENCELADO.

A súa órbita está a unha distancia media de 238.000 km do planeta e cun período de 32 horas e 53 minutos. O seu diámetro é de 500 km. Foi descuberto por Herschel no borde máis externo dos aneis de Saturso.

A sonda Cassini da NASA acaba de atopar indicios dun océano de auga líquida baixo a súa superficie. Esta conclusión foi presentada o pasado martes no Congreso da Unión Geofísica Americana que se está a celebrar en San Franciosco.

Para os investigadores da NASA este achádego suxire que baixo a superficie da lúa hai un mar de auga líquida que provoca rupturas na súa códea dunha forma similar ao sistema de placas tectónicas da Terra.

Non  obstante, esta investigación recalca que, de momento, só se trata dunha hipótese que só podería confirmarse na mesma lúa de Saturno.

O telescopio espacial Hubble (que foi lanzado hai 18 anos e que orbita a 575 quilómetros sobre a Terra e que revolucionou a astronomía grazas á súa habilidade de escudriñar o universo, devolvendo imaxes libres das distorsións que xera a atmosfera terrestre) acaba de descubrir dióxido de carbono (CO2) e monóxido de carbono (CO) na atmosfera dun planeta fóra do noso Sistema Solar coñecido como HD189733b a 63 anos luz da Terra.

HD189733b é un planeta do tamaño de Xúpiter e está preto da estrela que lle dá o seu nome HD 189733, que tarda só 2,2 días en xirar en torno a ela. Está formado por gases e líquidose é demasiado quente (máis de 900 ºC) para aloxar vida tal como a coñecemos. Sen embargo, os compostos orgánicos detectados poden ser consecuencia de procesos de vida e, se fosen detectados nunha planeta similar á Terra, poderían «prover a primeira evidencia de vida máis aló do noso planeta», indicou a NASA.

Estación Espacial Internacional (Foto: ESA)

A Estación Espacial Internacional (ISS) acaba de cumprir 10 anos. Neste proxecto, aínda inacabado, participan 16 paises, entre eles o noso. Cando se remate a súa construcción, ala polo 2010, terá un tamaño similar a un campo de fútbol  e un peso de 450.000 kg. Nese momento podera ser usada por 7 astronautas, mentres que agora só poden permanecer 3.

Pola ISS pasaron ata agora 170 astronautas, 6 turistas, 78 naves (con material, alimentos, etc) e multitude de experimentos realizados. Lévase invertido a friloera de 100.000 millóns de dólares.

Se queres coñecer polo miúdo a ISS pincha no seguinte gráfico interactivo ISS

Glaciares de Marte captados pola NASA (Foto Science)

A revista "Science" acaba de publicar que a sonda Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) da NASA, que chegou a Marte o 10 de marzo de 2006 despois de percorrer 493 millóns de km detectou glaciares que cubren unha superficie de decenas de miles de km² e exténdense dende as montañas marcianas cun espesor que chega, nalgúns casos ata 800 m.

Segundo esta información, non só constata a presencia de auga no planeta marciano, senón que cubre a necesidade deste líquido elemento que terán as futuras misións espaciais interplanetarias, e é unha sinal alentadora para os científicos que buscan vida máis aló do noso planeta.

¡Seguro que aínda temos moitas máis sorpresas!

Recreación artística do desgarramento gradual de nubes de gas nas proximidades do burato negro da Vía Láctea. (Foto: CSIC)

Na nosa galaxia, a Vía Láctea, hai un burato negro (obxecto cuxa forza é tan grande  que nin a luz escapa, por eso é negro): Sagittarius A* (SgrA*), que ten unha masa de catro millóns de veces maior que o Sol.

Este burato negro está a ser observado dende Chile (cos telescopios VLT e APEX) e coa participación do CSIC (Consello Superior de Investigacións Científicas de España).

Este burato negro supermasivo segue a devorar materia no centro da nosa galaxia.

Se queres ampliar esta noticia pincha en Sagittarius A* (SgrA*)  

Os exoplanetas son corpos que xiran nunha órbitas pemamente  ao redor dunha estrela, pera máis alá do sitema solar.

A revista Science acaba de publicar que astrónomos estadounidenses anunciaron que o telescopio espacial Hubble capturou a  primeitra imaxe fotográfica con luz natural dun exoplaneta (que orbita ao redor doutro sol) a só 25 años luz da Terra, na constelación  de Piscus Austrinus. A imaxe mostra o sistema planetario na súa totalidade  formado por un cinturón de pó e entullos  cósmicos  xunto oa exoplaneta, chamado  Formalhaut b, que ten un movemento de translación en torno á estrela (HR 8799) que dura uns 872 anos terrestres.

Como dato o exoplaneta ten a masa do planeta Xúpiter ( o maior do sistema solar).

Imaxe captada pola "Mars Reconnaisance Oribiter" na rexión de Marte onde se atoparon os novos minerais. (Foto: NASA/AP)

A sonda Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) que chegou a Marte o11 de marzo de 2008 despois de 7 meses de viaxe desde que partíu da Terra, acaba de descubrir sobre Marte novos tipos de minerais que suxieren a presenza de auga no planeta durante moito máis tempo do que se pensaba.

Segundo informa o Laboratorio de Propulsión a Barullo (JPL) da axencia espacial estadounidense NASA, as imaxes captadas polo espectrómetro da sonda deses xacementos demostran a presenza de silicio hidratado, máis coñecido como opal,  que é indicativo da presenza de auga no antigo Marte.

Segundo os investigadores o importante deste descubrimento é que canto máis tempo existise auga en Marte, máis tempo houbo para a presencia de vida.

¡Marte é un "mar" se sorpresas! ¡Seguiremos informando!

Esta é a galaxia espiral NGC 7331, que se atopa na constelación de Pegaso, semellante á nosa propia galaxia, ou quizá algo maior, e situada a 50 millóns de anos-luz de distancia.

O astrónomo do Observatorio da Universitat de València Vicent Peris conseguíu fotografala. Nela aprécianse desde as estrelas puntuais en primeiro plano ata as galaxias máis débiles do transfondo, pasando pola galaxia principal e a súa intrincada estrutura.

A NGC 7331, foi descuberta por Wilhelm Herschel en 1784.

Momento do lanzamento na pasada madrugada.

A Axencia Espacial da India (ISRO) acaba de poñer en órbita un satélite máis alá da órbita terrestre. O seu nome é Chandrayaan-1, que quere dicir literalmente "viaxe á lúa", pois precisamente alí ten a súa misión.

Sobre as 1.52 da madrugada de hoxe mércores, hora galega, foi lanzado dende a base espacial de Sriharikota (ao sur do país), sendo propulsado por un foguete PSLV.

Durante dous anos realizará un mapa tridemensional da superficie luar e un estudo da súa composición mineral.

Esta misión non tripulada é o salto da India á carreira espacial.

¡Boa sorte!

Ilustración do novo planeta WASP-12b (ESA/C Carreau)

A revista científica estadounidense New Scientist acaba de publicar que astrónomos europeos detectaron o planeta máis quente de todos os que se descubriron ata agora: 2.250ºC. A nosa estrela, o Sol, lten na fotosfera unha temperatura de 6.000ºC.

Tratáse do planeta WASP-12b. A súa masa é1,5 veces maior que Xúpiter, pero só tarda un día en orbitar á súa estrela (WASP-12 que se atopa a 870 anos luz) e a distancia entre el e a estrela é moi pequena, razón da temperatura tan alta.

 Martin Chalfie, Osamu Shimomura E Roger Tsien (Fotos: Reuters)

Osamu Shimomura, Martin Chalfie, e Roger Y. Tsien, acaban de acadar o galardón do Premio Nobel de Química polo descubrimento e desenrolo da proteína verde fluorescente (GFP), unha das principais ferramentas de trabajo da biociencia moderna, entre eles a visualización de procesos como o cancro.

Osamu Shimomura, 1928  (Japón). Laboratorio de Bioloxía Mariña (Massachusetts).

Martin Chalfie, 1947 (EEUU). Universidade de Columbia (Nueva York).

Roger Y. Tsien, 1952 (EEUU). Universidade de California (San Diego).

 Makoto Kobayashi, Toshihide Masukawa e Yoichiro Nambu (Foto: AP/Kyodo)

Os físicos Yoichiro Nambu, Makoto Kobayashi e Toshihide Masukawa foron galardoados pola Academia Sueca co Premio Nobel de Física. O primero, polo descubrimento do mecanismo da simetría partida espontánea na física subatómica. O segundo e o terceiro, por atopar a orixe da simetría partida que predice a existencia de polo menos tres familias de quarks, as partículas máis elementais da materia que se levan descuberto ata agora.

 Yoichiro Nambu (Fukui, Xapón, xaneiro de  1921) Físico estadounidense de orixe xaponés.

Makoto Kobayashi (Nagoya, Xapón, abril de 1944)

Toshihide Masukawa (Tokio, Xapón, 1940)

Françoise Barré-Sinoussi, Luc Montagnier e Harald zur Hausen. (Foto: AFP)

A Academia sueca acaba coneder o Permio Nobel no apartado de Mediciña aos ainvestigadores franceses Luc Montagnier e Françoise Barré-Sinoussi polo seu descubrimento "do virus da inmunodeficiencia humana" (VIH) e ao  alemán Harald Zur Hausen polo achádego "do papilomavirus humano que provoca o cancro de colo de útero".

Luc Montagnier naceu en Chabris, Francia, en 1932. Doutor en mediciña, adícase á docencia ata 1967, momento no que comenza a investigar en viroloxía.  En xaneiro de 1983 pasará aos anais da mediciña: Fala por primeira vez dun axente externo, un virus, como o causante dunha enfermidade aínda descoñecida que está matando indiscriminadamente a miles de persoas en todo el mundo.

Françoise Barré-Sinoussi naceu en París, Francia, en 1947. Viróloga que participou con Luc Montagnier, en 1983, no descubremento do (VIH).

Harald Zur Hausen naceu en Gelsenkirchen, Alemania, en 1936. Estudiou mediciña. Tras numerosas investigacións considerou que o cancro de útero era un virus de transmisión sexual (o papilomavirus humano o VPH). Gracias a elo, na actualidade disponse de vacinas capaces de evitar un número importante de infeccións relacionadas co cancro de colo de útero, o segundo tumor máis común entre as mulleres.

Cranioo do dinosaurio carnívoro descuberto en Mendoza (Arxentina). (Foto: REUTERS)

Unha expedición en 1996, nas ribeiras do Río Colorado, en Arxentina, encontraron os restos do dinosaurio chamado "Aerosteon riocoloradensis" ("osos do aire do Río Colorado"), que tiña unha lonxitude de 10 metros e unha zancada case dun elefante.

Ata aquí a noticia non pasa de ser normal. O curioso é que durante anos estudíáronse os restos do dinosaurio carnívoro descubierto e indican que o animal tiña un sistema de respiración similar ao das aves, con sacos de aire dentro da cavidade corporal, segundo informa a  Sociedad National Geographic.

O artigo que publica a revista de "Internet Public Library of Science" manifesta que " En lugar de  pulmóns que se expanden, as aves teñen un sistema de foles, ou sacos de aire, que lle axudan a bombear o aire a través dos pulmóns". Precisamente esta característica é a razón pola cal as aves poden voar máis alto e máis rápido que os morcegos que, como todos os mamíferos, expanden os seus pulmóns nun proceso de respiración menos eficiente.

Os fósiles proban a relación entre dinosaurios e aves.

O cargueiro "Xulio Verne",  a punto de reentrar na atmosfera. (Foto: ESA)

"Xulio Verne" é o nome dun cargueiro da ESA (Axencia Espacial Europea) que está nestes momentos a punto de convertirse nun "meteorito" ao penetrar na atmosfera terrestre, convertíndose nunha bola de fogo, desaparecendo a maioría das 13,5 toneladas de lixo xeneradas polos astronautas na ISS (Estación Espacial Internacional). De calquera xeito se parte do material caese ao océano, hai unha zona de seguridade ao sur do Pacífico.

O cargueiro acolpouse automáticamente a ISS en abril deste ano, levando 7 toneladas de alimentos, combustible, osíxeno e material para experimentos para os astronautas que ali se atopan  e recoller ó lixo xenerado. O 5 de setembro pasado desacoplouse e iniciou o camiño de volta "a ningures".

O lixo espacial é un problema que, máis pronto ou máis tarde, temos considerar seriamente e tomar medidas.

Vista aérea do Centro de Enerexía de Ondas do Atántico  (Foto: Efe)

O proxecto, denominado "Enersis", pioneiro no mundo na producción de enerxía a partir das ondas do océano, no que Portugal participa como asociado tecnoloxico coa empresa escocesa Ocean Power Energy (OPD), foi inagurado no Parque de Enerxía de Ondas do Atlántico, situado a uns cinco quilómetros mar adentro na bahía de Povoa de Varzim, situada a non moitos quilómetros da nosa localidade.

Tal como se pode ver na fotografía, as máquinas Pelamis (serpes mariñas) están compostas por unha serie de cilindros vermellos, cada un dun tamaño similar a un tren rexional (con 50 metros de longo e un perímetro de 3,5 metros) interconectados e que apuntan ás ondas. Estas viaxan polo seu interior, producindo que os tubos suban e baixen, e un sistema hidráulico aproveite o seu movemento para xerar enerxía, que é transportada por cable submarino ata a estación máis preta da costa e conectada á Rede Eléctrica Nacional. 

A inversión supuxo máis de 8,5 millóns de euros e van producir enerxía eléctrica suficiente para unha poboación  duns 6.000 habitantes.

Temos que tomar nota en España e concretamente en Galicia desta iniciativa.

Imaxe do Ártico durante a fase de desxeo no verán (Foto: EL MUNDO)

O diario británico "The Independent" acaba de publicar que científicos da Universidade de Estocolmo que viaxaban a bordo dobarco ruso "Jacob Smirnitskyi" afirman ter probas de que millóns de toneladas de metano (CH₄), un gas 20 veces máis potente que o dióxido de carbono (CO₂) dende o punto de vista do quentamento atmosférico, está escapando á atmósfera dende os fondos mariños do Ártico.

O grupo, que recorreu toda a costa norte de Rusia, víu na superficie mariña "chemineas de metano" que subían dende os fondos mariños. Os expertos pensan que se debe a que se fundiron as capas de permafrost (xeo permanentemente conxelado) que impedían escapar o metano dos depósitos submariños formados antes da última glaciación.

O científicos temen que a liberación masiva dese metano podería acelerar o quentamento do planeta e dar lugar a un círculo vicioso polo cal cada vez se fundise máis permafost se liberarían maiores cantidades de gas de efecto invernadoiro.

O Ártico rexistrou un incremento medio das temperaturas de cuatro graos centígrados nas últimas décadas e unha forte diminución da área oceánica cuberta polos xeos durante o verán.

A revista Geophysical Research Letters revela hoxe un informe do Instituto de Ciencias Planetarias, concretamenete do científico Catherine Weitz. Nel faise unha análise de imaxes transmitidas pola sonda Mars Reconnaissance Orbiter da NASA.

As citadas imaxes poñen de manifesto procesos permanentes de precipitación e fluxos de auga que ocorreron entre 3.000 e 3.700 millóns de anos, principalmente nas chairas que rodean oos Vales Marineris, unha enorme crebada que se estende por case unha cuarta parte do planeta ao redor da súa liña ecuatorial. 

A existencia de auga en Marte foi confirmada hai tres anos polos vehículos exploradores da NASA, «Spirit» e «Opportunity».

Seguramente a moi curto prazo salratán noticias moito máis precisas sobre este tema.

A revista Science publica un estudo dun equipo de científicos do Museo Americano de Historia Natural da Universidade de Columbia (Nueva York) e do Departamento de Ciencias da Terra da Universidade de Bristol (Reino Unido). Este grupo de investigadores  estudiaron unha serie de fósiles co obxectivo de determinar a relación entre a evolución dos dinosaurios e os seus principais competidores, os arcosaurios crurotarsais, durante o Triásico tardío, hai uns 200 millóns de anos.

Segundo o estudo os dinosauros a diferenza dos «arcosaurios» -de onde proceden os crocodilos, outros réptiles e as aves- sobreviviron durante millóns de anos na Terra, porque tiveron sorte. As conclusións do estudo apuntan que os arcosaurios crurotarsais morreron por casualidade e non como resultado dunha sustitución por competencia.Tamén indícase que os dinosaurios, pola súa parte, non estaban predestinados ao éxito, senón que máis ben  beneficiáronse da extinción del primer grupo.

Para poñer a proba estas teorías, os científicos mediron a evolución en ámbolos dous grupos. Basados nos datos recollidos de 437 esqueletes de 64 especies de dinosaurios e crurotarsais e en novos árbores filoxenéticos, desenvolveron dous cálculos para analizar os seus patróns evolutivos: tasas evolutivas e  disparidade morfolóxica.

LHC (Foto EFE)

LHC son as iniciais en inglés de Gran Colisionador de Hadróns. En cristiano ven a ser un acelerador de partículas que se atopa dentro do Consello Europeo para a Investigación Nuclear (CERN) que se atopa en Suíza.

O acelerador está construído dentro dun túnel de 27 km de circunferencia a máis de 90 metros de profundidade. Nel viaxan protóns que chocan entre si a unha velocidade preto á da luz. Deste xeito pódense crear as condicións que se deron un instante despois do Big Bang (Gran exploxión) tratando de atopar as partículas máis elementais e a orixe do Universo.

Hoxe comenzaron os experimentos. A curto prazo teremos moitas novidades científicas.

Se queres coñecer por dentro o LHC preme AQUÍ

Un campo de glóbulos vermellos e un leucocito. (Ilustración: Donal Bliss | National Cancer Institute)

O sangue humana está composta dun 22 %  de elementos sólidos e un 78 % de auga. Os seus compoñentes son:

• O plasma, no que se atopan suspendidas as células sanguíneas, incluíndo:
  
  
  • Glóbulos vermellos (eritrocitos ou hematies) - transportan osíxeno dende os pulmóns cara ao resto do corpo.
    
    
  • Glóbulos brancos (leucocitos) - axudan a combatir as infeccións e asisten no proceso inmunolóxico. Os distintos tipos de glóbulos brancos son:
    
    
    • Linfocitos
    • Monocitos
    • Eosinófilos
    • Basófilos
    • Neutrófilos (granulocitos)
      
      
  • Plaquetas (trombocitos) - axudan na coagulación do sangue.
    
    
• Glóbulos de graxa
  
  
• Sustancias químicas, entre as que se inclúen:
  
  
  • Carbohidratos
  • Proteínas
  • Hormonas
    
    
• Gases, entre os que se inclúen:
  
  
  • Osíxeno
  • Dióxido de carbono
  • Nitróxeno

Durante todo o ano, pero máis especialmente en períodos de vacacións, multiplícanse as campañan de doazón. Pois ben, esto, nun prazo medio-longo, podería rematar, xa que segundo publica a revista "Blood"  un equipo de investigadores de California conseguíu crear no laboratorio hematíes a partir de células nai embrionarias.

O equipo está dirixido polo prestixioso científico Robert Lanza, e conta cun grupo de investigadores da empresa Advanced Cell Tecnologies, e coa participación da Universidade de Chicago e da clínica Mayo (as tres en EEUU).

Aínda que por agora non hai unha maquinaria lista para fabricar en serie unidades para ser transfundidas a persoas, este traballo achega moito máis a posibilidade de,que nun futuro próximo, poder contar cun reposto sanguíneo en cualquera momento e a ventaxa de poder xerar células en condiciones libres de patógenos libres. Deste xeito, non teremos que preocuparnos da hepatite, o sida e outras enfermidades infecciosas.

¡Un futuro prometedor!

 A sonda espacial Cassini (proxecto conxunto da NASA e da ESA,  lanzada o 15 de outubro de 1997) acaba de localizar puntos dos que xurden torrentes de xeo na superficie da lúa Encelado.

Encelado é unha lúa de Saturno descuberto en 1789 por William Herschel.  É pequena: Masa de 1,08 x 10²⁰ kg e un Diámetro principal de 498,8 km.

O Laboratorio de Propulsión a barullo (JPL), que analizou as fotografías enviadas pola sonda,  indica que as imaxes revelan con detalles fracturas (que teñen unha profundidade de 300 metros) dende as cales emanan os géiseres. Nas ladeiras desas grietas hai grandes depósitos dun material fino e bloques de xeo que poden ser de varios metros ata o tamaño dunha casa.

Os científicos da misión teñen previstas dúas aproximacións de Cassini a Encélado no próximo outubro. A primeira delas levarase a só 25 km da lúa.

Cola dun dinosaurio (Foto: Antonio Heredia)

Lo Hueco é unha zona do municipio de Fuentes, na provincia de Cuenca. O seu nome provén , segundo contan os campesiños, de que ao pasar as mulas por alí, cambiaba o son das súas pisadas como se o chan estivese oco (hueco).

Pero agora sabemos  que o que había debaixo eran ósos ¡Si, ósos de dinosaurios! E todo pos unha casualidade. Alí estan construindo un tunel para o AVE e así atoparon o maior xacemento de Europa do Cretácico Inferior. Hai 70 millóns de anos, cando os xigantes réptiles habitaban esta zona da península.

Nestes momentos paleontólogos tratan de reconstruir a maraña de ósos nun xigantesco laboratorio nas aforas de Cuenca. Seguro que a pouco tempo teremos máis información deste impresionante achádego.

As revistas Science e Mature publicaron onte, simultaneamente, un artigo dos investigadores estadounidenses Jason Valentine e Xihan Zadan da Universidade de Berkley no que manifestan que conseguiron desenvolver uns novos metamateriales que permiten a invisibilidad dos obxectos tridimensionales.

Os metamateriales son estructuras creadas artificialmente e que non se poden atopar na natureza. Tratase de compostos ordenados con propiedades físicas distintas a dos seus constituíntes. Por exemplo, o indice de refracción dun metamaterial por ser negativo mentres que o índice de refracción das partes constituíntes é sempre positivo. Algúns deles fabrícanse con técnicas de nanotecnoloxía (ciencia de fabricar e controlar estructuras e máquinas con tamaños menores a un micrón) similares ás que se empregan para fabricar micromáquinas e circuítos integrados.

Os sistemas creados polos investigadores posúen unha capacidade de refracción negativa, un fenómeno que se produce tamén cando, por exemplo, introducimos unha cana de palla na auga e vémola dobrada, xa que o líquido desvirtuou a traxectoria natural da luz. Así pois, e do mesma xeito que a cana aparece aos nosos ollos cunha forma diferente á que ten en realidade, os metamateriales conseguen que a luz rodee o obxecto que non absorbe nin reflicte a luz, polo cal convérteo en invisible

Para lograr este curioso efecto, os científicos utilizan dous procesos distintos. A invisibilidad comeza cando unha rede de capas de metal desvía a dirección da luz, mentres que outra estrutura de diminutos cables de prata a difumina.

Sobre as posibilidades de que estas novas estruturas de refracción negativa supoñan o paso definitivo á tan ansiada invisibilidad total, tema principal dalgunhas películas de ciencia ficción, os investigadores quixeron mostrar os seus reservas, xa que, segundo afirmaron, calquera tipo de fórmula máxica para conseguir que os obxectos desaparezan ao ollo humano aínda está moi lonxe de conseguirse.

As Perseidas ou "Bágoas de San Lorenzo" é unha chuvia de estrelas fugaces que todos os veráns invítannos a observar o ceo e aproximarnos un chisco máis á astronomía.

As estrelas fugaces ou meteoritos son pequenas partículas de po, non máis grandes que a cabeza dun alfinete, que se desintegran a uns 100 quilómetros de altura. A velocidade estimada que teñen as Perseidas, como término medio, é de 60 km/h e o seu brillo é producido pola ionización causada pola liberación da súa enerxía nas capas altas da atmósfera. As Perseidas reciben este nome porque o seu radiante, punto imaxinario onde se cortan as prolongaciones cara atrás dos trazos meteóricos, atópase  na constelación de Perseo.

As Perseidas, tamén se chamadas "Bágoas de San Lorenzo" pola proximidade da súa máximo  actividade á festividade de San Lorenzo (10 de agosto).

O corpo proxenitor das Perseidas é o cometa 109P/Swift-Tuttle que ten un diámetro de 9,7 quilómetros e unha órbita ao redor do Sol que dura un perído de 135 anos. A súa cola corta á órbita da Terra. Os restos da citada cola, áo entar en contacto coa atmosfera terrestre produce este fenómeno tan curioso.

Este año, por ser bisiesto, o seu avistamento, adiántese un día, á noite de hoxe luns, non sendo moi visible nesta ocasión polas condicións meteorolóxicas por un lado e porque o momento de máximo apoxeo, con cen estrelas fugaces por hora, será mañá martes, de 13,30 a 16 horas.

Teremos que conformarnos con ver as imaxes na televisión ¡Unha pena!

Dado que os planetas do Sistema Solar xiran sobre ás súas órbitas con velocidades diferentes, en apariencia dende a Terra vémolos desprazarse sobre o ceo nocturno a diferencia das estrelas que tamén en apariencia parecen estar sempre fixas unhas con respecto a outras.

Algunhas veces os planetas parecen aproximarse uns a outros e cando a separación é mínima dise que están en conxunción.  A chamada  aliñación non se refire a unha liña exacta na que estarán os planetas, senón que todos os obxectos celestes observaronse cara un mesmo lado do ceo comprendido nun ángulo de 26º de arco.

Pois ben, hoxe  entre as 21,15 e as 22 horas, xusto no momento do crepúsculo,  haberá unha  aliñación de catro planetas:  Mercurio, Venus, Saturno e Marte, na constelación de Leo.

 Nun primeiro momento, e como un punto brillante, poderá distinguirse Mercurio moi preto do horizonte occidental; algo máis alto e moito máis brillante divisarase Venus e, xusto encima, resplandecerá Saturno cos seus aneis, mentres que Marte aparecerá máis elevado aínda. Xa entrada a noite, poderase contemplar Xúpiter, visible na dirección da constelación de Saxitario, cara ao sureste, mentres que a Lúa poderase ver en cuarto crecente na constelación de Libra.

É importante facer constar que este fenómeno astronómico NON CAUSA NINGUNHA CALSE DE DISTURBIOS sobre o noso planeta. Para que nos fagamos unha idea, a suma total das forzas gravitatorias deses planetas e supoñendo que estiveses en lina exacta exercerían unha forza moito menñor da que a diario exerce a Lúa sobre calquera punto do noso planeta.

¡Procurade ver este espectáculo astronómico!

Pila de combustible de hidróxeno E-Flex

Dende hai anos andamos na procura de enerxías alternativas ao petróleo e que sexan verdes. A que máis soa como tal é o Hidróxeno, pero hai un problema: As pilas de combustible funcionan de forma similar ás baterías (que só almacenan enerxía) . As pilas xeneran enerxía a través da combustión do hidróxeno de forma limpa, eficiente e sostible. Esto convirte ao hidróxeno nunha fonte de enerxía "verde" xa que se obtén a partir da auga que, a súa vez, é o único residuo da combustión. O problema é que as pilas de combustible de óxido sólido necesitan dun material que permita o transporte de ións entre dous electrodos e son necesarias temperaturas de ata 800 graos centígrados para conseguir unha conductividade iónica suficientemente elevada.

Pois parace que os españois atopamos a solución. Segundo publica a revista "Science" un equipo de investigadores da Universidade Complutense desenvolveu un método que permitiría universalizar o uso do hidróxeno como enerxía alternativa, grazas a un novo tipo de material con medidas nanométricas (medidas moi reducidas, un nanómetro equivale á millonésima parte dun metro) que poderían ser utilizado en pilas de combustible para xenerar enerxía eléctrica a partir da combustión de hidróxeno a temperatura ambiente.

Os investigadores españois traballaron sobre uns materiais coñecidos como óxidos complexos para diseñar materiais artificiais denominados "heteroestructuras" (formado por películas delgadas). O resultado é unha conductividade iónica de proporcións colosais que transladadas ás pilas de combustible permitiría a soluciónao problema, xenerando enerxía a temperatura ambiente.

"Phoenix" en Marte (NASA)

A misión exploratoria "Phoenix" que descendeu o 25 de maio nun sector do polo norte de Marte acaba de atopar auga.

Un comunicado da axencia espacial estadounidense (NASA) indicou que o mércores o brazo robótico do "Phoenix" depositou unha mostra nun instrumento que identificou vapores de auga.

A mostra onde se confirmou a presencia de auga foi extraída dunha perforación de ao redor de cinco centímetros no chan marciano e onde o brazo robótico tropezou cunha dura capa de material conxelado.

O mércores a mostra  que levaba xa dous días exposta ao ambiente marciano, foi entón cando a auga que contiña comenzou a evaporarse o que facilitou a súa observación.

 Lagos na superficie de Titán (NASA)

A revista Nature publica hoxe a investigación facilitada polo  Laboratorio de Propulsión a barullo (JPL) na que  que polo menos un dos grandes lagos observados en Titán, unha das lúas de Saturno, contén hidrocarbonos líquidos.Os científicos fixeron o descubrimento a través da análise de datos proporcionados pola sonda Cassini, un proxecto conxunto da NASA e da Axencia Espacial Europea (ESA).

Deste xeito a Terra xa non é o único corpo do Sistema Solar no que hai océanos ou lagos líquidos, aínda que no caso de Titán non son de auga, son de etano líquido, seguramente mesturadocon metano, nitróxeno e outros compostos.

Titán é o satélite máis grande de Saturno e o segundo do Sistema Solar, despois de Ganímedes (lúa de Xúpiter), máis grande ca Mercurio e un 25% máis pequeno que Marte. Titán é un mundo frío (uns 180 graos centígrados baixo cero) e envolto nunha densa atmósfera, que dificulta enormemente a observación da superficie.

O corpo lacustre, identificado como Ontario Lacus, atópase na rexión do polo sur de Titán e ten unha superficie duns 20.000 quilómetros cadrados.

A investigación amosa a existencia dun complexo ciclo do metano similar ao da auga na Terra: Existen grandes depósitos de metano en forma de hidratos, que quedaron atrapados cando se formou o satélite. O metano chega a atmosfera pola actividade volcánica e a evaporación. As reaccións químicas converten o metano en etano e outros compostos. O etano e o metano condénsanse en parte formando as nubes e ao chover enchen os lagos.

A NASA (Administración Nacional de Aeronáutica e do Espazo) cumpre 50 anos.

O 29 de xullo de 1958 o presidente dos EEUU Dwight Eisenhower promulgou a Lei da Aeronáutica e do Espazo, creando a NASA, en resposta ao lanzamento do satélite soviético "Sputnik" en outubro de 1957.

Entre as moitas celebracións, destaca a posibilidade de acceder a multitude de fotografías do seu fondo de forma gratuíta. Se queres botarlle unha ollada pincha en NASA Images

LiveScience.com acaba de publicar que o estudiante Richard Thommasson, da Universidade de Dakota do Norte acaba de atopar na rexión de Valles Secos da Antártida uns fósiles que datan de hai uns 14 millóns de anos.

A investigación, financiada pola Fundación Nacional das Ciencias, estableceu que os fósiles corresponden ao "ostracod", que son unha clase de crustáceos de moi reducido tamaño, moitas veces microscópicos (normalmente entre 0,1 e 2 mm). Coñécense unhas 13.000 especies actuais e estímase que se describiron 65.000 especies fósiles.

O achádego suxire a posibilidade de que o continente xelado fose un lugar cálido nun pasado remoto. Nesa rexión a temperatura media é de -25ºC e nesas condicións é imposible que se manteñan vivas faunas como o ostracod. Para que puidesen sobrevivir esos crustáceos, as temperaturas reinantes terían que ser uns 17 graos centígrados máis altas do que son agora.

Segundo os científicos, os "ostracod" son vestixios dun ecosistema de tundras similar ao da Patagonia e é  posible que o sector onde foron atopados os fósiles estivese moito máis preto do ecuador hai millóns de anos.

A nave espacial non tripulada "Deep Impact" (lanzada en xaneiro de 2005) que xa cumplíu a súa misión principal no cometa Tempel 1 (o 4 de xullo de 2005: presenciou o impacto no cometa Tempel 1 dun proxectil que ela mesma lanzara con anterioridade) e que se dirixe agora a outro obxectivo celeste, aproveitou a súa traxectoria para tomar imáxes do sistema Terra/Lúa que, una vez montadas nunha secuencia, compoñen un video inusual. O noso planeta  e o seu satélite natural, que se cruza por diante, vense nese vídeo como podería verse dende unha nave extraterrestre que pasa polas proximidades.

Imaxe da galaxia "Baby boom" (Foto: NASA)

A revista "Astrophysical Journal Letters" publica o descubrimento por parte da NASA dunha "fábrica" de estrelas nos confíns do Universo.

O telescopios  "Hubble" e  "Spitzer" descubriron unha galaxia máis eficiente ca nosa, no que a creación de estrelas se refire. Tan  productiva é a  galaxia, que os expertos da NASA denominárona "Baby Boom", en referencia ao número extraordinario de "nacementos".

A remota galaxia producía estrelas a unha tasa de máis de 4.000 por ano. En comparación, a Vía Láctea, a nosa,  produce un promedio de dez estrelas ao ano, segundo informa a axencia espacial estadounidense.

"Baby Boom" atópase a 12.300 millóns de anos luz de distancia.

Fragmento do diamante no que se atoparon os restos de carbono. (Foto: Nature)

A revista "Nature" desta semana publica unha noticia na que os científicos aseguran que os primeiros organismos que poboaron a Terra posiblemente xurdiron 700 millóns de anos antes do que se pensaba ata agora. A esta conclusión chegaron despois dun estudio dos restos de carbono localizados nun diamante extraído en Jack Hills, no oeste de Australia. Este material orgánico, segundo os científicos, podería estar asociado a plantas ou bacterias moi primitivas.

Tendo en conta o citado, a vida no noso planeta debeu aparecer hai uns 4.250 millóns de anos, só 400.000 anos despois da formación da propia Terra.

Nun principio a Terra non sería máis que un conglomerado de rochas, cun interior que se quentou e fundíu o planeta. Co tempo, a codia arrefriouse. Finalmente apareceu a vida nun proceso no que os científicos teñen diferencias: uns defenden que evolucionou dende a materia inerte, cando o vapor de auga comenzou a condensarse, e outros sosteñen que ten unha orixe extraterrestre, coa chegada dun meteorito que traía materia orgánica, como o que se atopou no lago Tagish de Canadá.

Sen embargo son moitas as dúbidas que rodean estas conclusións, que esperemos que co tempo queden resoltas.

A superficie de Mercurio, captada pola nave "Messenger". (Foto: NASA)

A revista "Science" acaba de publicar os datos recopilados pola nave espacial "Messenger" durante o seu paso polo planeta Mercurio no febreiro pasado. Esta é a segunda visita ao planeta dunha nave, a primeira foi realizada nos anos 70 (século pasado) pola nave "Mariner 10". Este acercamento da Messenger, é un dos tres que realizará antes de que a nave entre en órbita ao redor de Mercurio alá polo ano 2011.

Os estudios  que publica "Science" analizan a superficie, a atmosfera e o campo magnético de Mercurio.

Entre os principais descubrimentos sinala que varias características da superficie do planeta, cuxa orixe era controvertida despois da misión "Máriner 10", agora parecen que se formaron por procesos volcánicos e vez de por impactos de meteoritos (como sucede no caso da Lúa, e con certo parecido con Mercurio no aspecto externo).

Os investigadores tamén descubriron un gran número de fallas, sucos e outras formacións do terreo, que de forma colectiva indican que a cantidade total de compresión pola que Mercurio pasou é ao redor dunha terceira parte superior á que se pensaba.

Zona de Marte na que se atopou xeo. (Foto: AP)

A sonda "Phoenix" realizou o mércores pasado unha análise no seu laboratorio para medir a acidez ou alcalinidade do solo e determinar si era favorable para albergar vida. O solo resultou ser alcalino.

Na citada análise tamén se determinou a presencia de magnesio, sodio, potasio e outros elementos. Non obstante, os expertos da NASA adveriron que se necesitarán análises doutras mostras para determinar exactamente se existen todos os elementos necesarios para albergar vida.

A sonda "Phoenix" (que chegou o pasado 25 de maio ás cercanías do polo marciano despois dunha viaxe de 10 meses) constatou a presencia de auga, pero non atopou rastros de carbono, o outro elemento crucial para o desenvolvemento dalgún tipo de vida como a coñecemos na Terra.

Reconstrucción artística do peixe prehistórico, xunto a unha foto do cranioo atopado. (Foto: Nature)

A revista científica británica "Nature" publica o achádego dun fósil moi ben conservado dun tetrápodo "Ventastega curonica", que vivíu hai máis de 300 millóns de años, e que é a clave para entender comoi foi a transición dos animais acuáticos  aos terrestres.

O fósil foi atopado nun xacemento de Letonia por un equipo da Universidade de Uppsala (Suecia).

Esta especie (Ventastega curonica) ten o cranio  como o dun primitivo tetrápodo, pero as súas proporcións son máis parecidas ás dun peixe e a súa mandíbula está a medio camiño entre ambos.

A evolución dos animais vertebrados acuáticos a terrestres ocurríu durante o último peiodo Devoniano, hai 380 a 360 millóns de anos, e requiríu moitos cambios fisiolóxicos e morfolóxicos.

Segundo publica, no seu último número, a revista "Current Biology", os sons que emiten as crías de crocodilos antes de romper o ovo teñen un significado para os seus irmáns e para as súas nais. Estas chamadas, que o ser humano pode oír, serven para indicar ao resto das crías do niño que xa chegou o momento de romper o ovo.

O estudio publicado está basado en experimentos e grabacións realizados por Amélie Vergne e Nocholas Mathevon, da Universidade Jean Monet, en Francia.

O estudio tamén confirma que os alaridos serven para anunciar á nai que é hora de acudir ao niño a recoller ás súas crías, a punto xa de nacer.

¡¡¡Natureza!!!

Xa pasaron case dous anos dende que a Unión Astronómica Internacional (UAI) determinou que Plutón non era un planeta senón un planeta anano. Agora un grupo de astrónomos da organización acuñou o termo de plutoide para chamar ao outrora noveno planeta.

Este mesmo grupo propuxo que a palabra sexa tamén usada para nomear aos pequenos corpos con forma de esfera que orbiten máis alá de Neptuno. O novo termo, non obstante, deberá ser aprobado pola unión, que se encarga de todos os nomes e clasificacións do sistema solar.

Nun  comunicado da UAI define aos plutoides como aqueles corpos celestes que "teñen suficiente masa para gravitar por eles mesmos e lograr un corpo ríxido ata asumir un equilibrio hidrostático", que se traduce nunha forma case esférica. Tamén se indica que estes corpos no contan con órbitas libres de escombros.

O comunicado  indica tamén que os dous plutoides coñecidos son Plutón e Eris, e que esperan a que se sumen corpos a esta subcategoría cando os descubrimentos científicos o permitan.

A misión "Glast" (acrónimo en inglés do Telescopio Espacial de Gran Área de Raios Gamma) foi lanzado ás 18:05 dende Cabo Cañaveral ao lombo dun foguete estadounidense Delta 2.

Este satélite da NASA acaba de partir cara a órbita terrestre co fin de estudiar un dos misterios mellor escondidos do universo: as explosións de raios gamma.

Pero ’Glast’ non nestudiará en exclusiva estes eventos astronómicos, senón que tamén observará estrelas de neutróns, a radiación de fondo do universo, os raios cósmicos e outros eventos ou obxectos astronómicos situados no rango do que a NASA  denomina "o universo extremo".

O paleontólogo Christian Sidor nunha excavación na Antártida. (Fotografía: Cara Fritz/Oregon State University)

Hai 245 millonóns de anos, no Triásico, a Terra aínda estaba agrupada nun só  continente: Pangea, que non empezou a dividirse ata  uns 45 millóns de anos despois. Os primeiros animais terrestres podían migrar libremente dende o polo norte ata o polo sur, aínda que  as rexións máis septentrionais ou meridionais debían ser moi secas pola falla de chuvias e as  temperaturas eran máis baixas que noutras zonas, polo que nelas é máis raro atopar fósiles de eras tan temperás que en lugares máis mornos como Sudáfrica.

Aínda así atopáronse restos que demostran que ata alí chegou a  vida. Un grupo de científicos estadounidense publicou un estudio na revista Journal of Vertebrate Palentology no que amosan o resultado do análisis duns  restos de madrigueiras de tetrápodos, vertebrados terrestres que se desplazan sobre catro patas ou apéndices similares a elas, na Antártida.

Os científicos pensan que os fósiles se formaron ao inundarse os túneles e encherse con area fina procedente dalgún río próximo. Os sedimentos endurecerianse nos lugares máis abertos, á entrada e saída dos túneles, permitiendo así a súa conservación ata  os nosos días.

Imaxe captada pola cámara do "Phoenix’ durante a primera excavación feita polo brazo robótico da sonda. (Foto: AP | NASA)

Científicos da NASA comunicaron que a sonda "Phoenix" realizou unha pequena excavación en Marte, o que é  o primeiro paso cara a toma de mostras  da terra deste planeta  en busca de xeo e da posibiliade de que albergara ou albergase vida.

.

A candidatura integrada por 4 organizacións que lideran a loita conta a malaria en África: Ifakara Health Research and Development Centre (Tanzania), Malaria Research and Training Centre (Mali), Kintampo Health Research Centre (Ghana) e o Centro de Investigacións en Saúde de Manhiça (Mozambique); obteron o Premio Principe de Asturias de Cooperación Internacional.

A malaria é unha enfernidade producida por parásitos do xénero Plasmodium. É a primeira en importancia entre as enfermidades debilitantes, con máis de 200 millóns de casos cada ano en todo o mundo.

Se queres coñecer algo máis sobre esta enfermidade pincha CICLO DE VIDA DA MALARIA

Científicos Canadienses, dirixidos por Jason Anderson (Profesor da Universidade Veterinaria de Calgary) descubriron un fósil de Ranamandra (Gerobatrachus hottoni) de 11 cm de lonxitude e de 290 millóns de anos.

Este anfibio que nadaba en lagos e capturaba libélulas coa lingua ao mesmo tempo que coas súas pequenas patas movíase de forma áxil pola terra de hai millóns de anos. Este especimen podería resolver unha das maiores controversias na evolución dos vertebrados: a orixe común das ras e as píntegas.

Imagexe do ’Swift’ da galaxia ’NGC 2770’ con dúas supernovas, ’SN 2007 UY’ e a recién nacida ’SN 2008 D’. Xunto a elas, unha antiga supernova detectada en 1999, xa extinta. (Foto: NASA)

O satélite da NASA "Swfit" descubríu por primeira vez os primeiros pasos dunha supernova, ou  dito doutra maneira os últimos estertores dunha estrela.

Nunca se vira ata agora como morría unha estrela, como empeza a expulsar a enrexía  ao espazo tras colapsarse polas súas propias forzas gravitarorias e converstise en obxectos máis brilantes que mil soles chamados supernovas, ata que ao fin estoupan e arrasan con todo o que atopan no sitio que se atopan na galaxia. 

O novo obxecto estelar, que xa foi bautizado co código "SN2008D" foi presentado na última edición da revista "Nature" e permitirá aos especialistas de todo o mundo entender mellor todos os procesos que levan á morte dunha estrela.

O sismo do suroeste de China acadou unha magnitude de 7,8 na escala de Richter (que mide a cantidade de enerxía que libera o sismo e que non ten límite superior).

O epicentro (punto da superficie onde primeiro se recibe o sismo, perpendicular ao foco sísmico ou hipocentro no interior da terra que é onde realmente se produce o terremoto) sitúase preto de Chengdu. Esta é unha zona de fricción das placas tectónicas asiática e india, polo que sufre con frecuencia terremotos de intensidade media.

Se queres profundizar na súa situación, epicentro, placas tectónicas implicadas neste sismo poden consultar interactivamente pinchando en Gráficos | elmundo.es

 Phoenix Mars Lander,  é a sonda  da NASA que o próximo 26 de  maio á 1,53 (hora peninsular) aterrizará na superficie de Marte, concretamente no polo sur deste planeta.

Dentro da estratexia de mandar naves a explorar a superficie de Marte cada 26 meses, a NASA envia desta vez unha sonda de superficie fixa, non todoterreos como o Spirit  e o  Opportunity , que alí se atopan. A misión ten dous obxectivos: averiguar canta auga tivo Marte ao longo da súa historia e onde, e determinar se o planeta aínda podería albergar vida.

Phoenix foi lanzada o 4 de agosto de 2007 dende a base de Cabo Cañaveral. 

O río Espolón, a uns 70 quilómetros do volcán, presenta este aspecto nun das súas pontes. Parece unha nevada de inverno. AFP PHOTO / JUAN MABROMATA

El volcán Chaitén é un volcán chileno (960 metros de altitude)  del tipo caldeira (3 km de diámetro)  ubicado a 10 km ao NE da ciudade de Chaitén, capital da Provincia de Palena, na  Rexión de Los Lagos (Andes meridionais). Leva en erupción dende o pasado 2 de maio lanzando cinsas volcánicas que caen forma de chuvia e que xa chega á veciña Arxentina.

Os especialistas aínda descoñecen cal será o efecto real sobre o medio ambiente, pero todos saben que as cousas non serán igual para os enormes bosques de piñeiros e cipreses, para os huemules, cervos e pumas que habitan a rexión.

O ornitorrinco, soa a bicho raro. Este mamífero peludo ten un pico plano e pes palmeados, pon ovos pero amamanta ás súas crías. Cando os naturistas o atoparon en Australia, alá polo século XIX, pensaron que no taller da creación foi feito con pezas soltas que sobraron despois de ensamblar ao resto dos animais.

O ortinorrinco (Ornithorhynchus anatinus) acaba de ser estudiado dende a súa secuencia xenómica₍₁₎ completa na que amosa que é raro neste aspecto. É un cóctel de ADN que o relaciona cos réptiles, aves e mamíferos, aspectos que non aparecen normalmente xuntos, pero que si debereon estalo no pasado, cando a natureza creaba deseños.

O traballo ocupa a portada, que se reproduce, da revista "Nature" e preséntase como "un avance incalculable para saber como xurdiron os principais procesos biolóxicos nos mamíferos" con aplicacións prácticas incluso na materia de saúde humana. Científicos de moitos países, entre eles de España, traballaron para secuenciar o xenoma do ornitorrinco e comparalo con outros xa coñecidos, como os do home, rato, can, etc. O ornitorrinco comparte o 80% do xenoma co ser humano, o que supón unha gran distancia. Pero o fundamental foi descubrir que partes conserva xa perdidas polo resto dos mamíferos e cales son únicas nel.

₍₁₎Xenoma: É todo o materia xenético contido nas células dun organismo en particular. Polo xeral, ao falar de xenoma en seres eucarioras refírese só ao ADN contido no núcleo, organizado en cromosomas.

Craig Venter (Foto: Benito Pajares)

Craig Venter é o home do momento no mundo das ciencias. A finais do pasado mes de xaneiro, este controvertido investigador, considerado un dos pais do xenoma humano, volveu a dar a campanada ao publicar na revista "Science" a creación do primeiro xenoma sintético fabricado nun laboratorio (primeira forma de vida artificial).

Foron moitos os que non tardaron en rasgarse as vestiduras ante os potenciais perigos que podería presentar esta tecnoloxía se caera en mans equivocadas.

Venter, sen embargo, está convencido de que as súas investigacións poderían server para resolver algúns problemas máis graves aos que se enfronta a humanidade.

Doctora Mercedes Maroto-Valer

Un equipo de investigadores británicos, dirixido pola española Mercedes Maroto-Valer, desenvolveu unha tecnoloxía capaz de transformar o dióxido de carbono (CO₂), o principal responsable do cambio climático, en gas natural.

 A doctora Mercedes Maroto-Valer e profesora de Tecnoloxía Enerxética da Facultade de Inxeniería Química e Medioambiental da Universidade de Nottingham e investigadora do Centre for Innovation in Carbon Capture and Storage.

"As plantas collen CO₂, auga e luz e transfórmano en azucres. Nós facemos un proceso parecido. Tamén collemos luz, auga e CO₂, pero en vez de xenerar carbohidratos producimos metano", explica esta investigadora.

É unha investigación interesante, pero seguro que ten "efectos colaterais" ou "efectos secundarios". Seguiremos esta noticia tan esperanzadora na solución do problema do cambio climático.

O planeta Xúpiter ten, coma Saturno, un sistema de aneis cuxas dimensións son moito máis grandes do que se pensaba ata agora. Esta é a conclusión á que chegou un equipo de investigación do Instituto Max-Planck (MPI) de Investigacións Solares ( Klatenburg–Lindau, ao norte de Alemania).

O  anel que rodea Xúpiter está composto de partículas de po e ten un diámetro de 640.000 quilómetros. Para realizar o estudio, o equipo de científicos alemáns e norteamericanos analizaron  os datos recabados pola sonda ’Galileo’, que entre 1995 e 2003 estivo orbitando en torno a Xúpiter e acumulando información sobre o planeta gasoso e os seus satélites

Científicos biólogos da Universidad de Auckland de Nueva Zelanda comenzaron hoxe a examinar un "calamar colosal" de oito metros de longo e 495 quilogramos de peso capturado en 2007 fronte ás costas da Antártida por uns pescadores.
O "calamar colosal", considerado o invertebrado máis grande coñecido ata agora, pertence á mesma orde dos teútidos do "calamar xigante".
Estas criaturas carnívoras poden descender ata dous quilómetros baixo o mar e son coñecidos pola súa voracidade.
O "calamar colosal",que chega a acadar os 14 metros de longo, caza con dous tentáculos prensiles que sobresaen sobre outros oito máis pequenos e que están dispostos de ventosas e garfios cos que mata as súas presas.
No proceso, desconxelarán ao animal (que conservan nun tanque con 7.000 litros de solución salina) para medilo, proceder a su disección (extraerán o estómago e outras partes do aparato dixestivo) intentando descubrir os misterios dunha das especies menos coñecidas do océano, debido a que vive a gran profundidade.
Depois de ser ser examinado, o calamar colosal será embalsamado e preservado.

A Arca de Noé do século XXI, non é nin máis nin menos que un búnker futurista que se atopa preto do pobo de Longyearbyen, de 2000 habitantes, na illa noruega de Spitsbergen. Neste búnker, situado no paralelo 78, a tan só 1000 km do polo norte e onde o termómetro marca unha temperatura de -11º C, É a Bóveda Global das Sementes. Nesta bóveda gárdanse as sementes de todo o planeta, incluso nos peores escenarios de quentamento global, o frío reinante no seu interior preservaría a biodiversidade dos cultivos durante centos de anos.

Se a queres coñecer por dentro pincha en VISITA VIRTUAL

Hai uns días publicouse na prensa a seguinte noticia: PALEONTÓLOGOS ESPAÑOIS ATOPAN UN FÓSIL HUMANO DE HAI 118.000 ANOS.

O achádego revela que humanos moi primitivos conviviron cos modernos. Na beira do actual lago Eyasi, en Tanzania, foi o lugar elexido para vivir por uns "Homo sapiens" moi primitivos que conviviron no tempo con outros humanos modernos. O fósil de hai 118.000 anos, foi atopado por paleontólogos españois, e pon de manifesto que a diversidade da nosa especie é maior do que se pensaba desde as orixes.

Para poder entender ben esta noticia sería interesante ter unha idea clara sobre a evolución humana. Entón pincha en:

http://www.ceip-diputacio.com/MITJA%20I%20SUPERIOR/socials/socials%20historia/La%20evolucion%20humana.swf

Esqueleto dun dinosaurio ’Tiranosaurio rex’ no Museo de Historia Natural de Carnegie de Pittsburgh. (Foto: AP)

Un estudio demostra que as galinas e as avestruces descenden de Tiranosaurio Rex. A análise molecular dunha proteína confirmou que os dinosaurios teñen os seus descendentes máis directos nas aves, e que as gallinas e as avestruces están na mesma árbore evolutiva que os Tiranosaurios, aqueles xigantestos depredadores que vivieron hai máis de 65 millóns de anos.

Unha investigación, dirixida por Chris Organ, da Universidad ede Harvard, revelou este curioso parentesco do temible Tiranosaurio rex (o ’réptil tirano’, que é o que significa o seu nome) grazas ás secuencias dunha proteína conseguida do coláxeno dun fósil de hai 68 millóns de anos.

Estudiamos que case toda a Terra estivo cuberta polos océanos, pero poucos saben que en lugares tan áridos coma o deserto do Sáhara nadaron un día baleas. Os seus esqueletos, fosilizados, son a prueba palpable. Teñen nada menos que 40 millóns de años.

Estes esqueletos atópanse a 200 quilómetros ao sudoeste do Cairo, na depresión de Wadi Rayan (provincia de Al Fayum), que é un dos conxuntos máis ricos do mundo en fósiles mariños: todo tipo de cunchas, ourizos, estrelas de mar, cangrexos, tartarugas y dentes de tiburón.

Os fósiles sobreviviron case intactos grazas ao extraordinario poder conservador da area, a mesma que permitíu tamén a recuperación de numerosos templos faraónicos sinxelamente sepultados entre as dunas durante séculos.

Mosca da froita (Drosophila melanogaster)

Aínda que os machos e as femias ás veces actúan como se viñeran de planetas distintos, un estudio das universidades de Yale (EEUU) e Oxford (Reino Unido), publicado na revista estadounidense 'Cell' baixo o título 'Amor a primeira luz', suxire que o cerebro das moscas é en grande parte unisex.

Os científicos, encabezados polo profesor Gero Miesenböck, da Universidad de Oxford, activaron nas femias por control remoto, mediante un raio láser, a neurona que nos machos é responsable do cortexo sexual.

O resultado foi que as femias da mosca da froita ('Drosophila melanogaster') se comportaban igual que os machos tras recibir este estímulo.

Segundo o estudio, as femias puxéronse a "cantar facendo vibrar unha das súas ás, o mesmo que fan os machos para atraer a súa atención cando queren conquistalas, o que suxire que ese comportamento está "durminte" no seu cerebro.

A sonda espacial Mars Reconnaissance Orbiter (MROL) da Axencia Espacial dos Estados Unidos, NASA, logrou imaxes espectaculares de Fobos, a lúa máis grande de Marte.

Algúns datos desta lúa.

Recreación do sistema planetario GJ 436. (Foto: CSIC)

Un equipo español de investigadores dirixido por Ignasi Ribas, do Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), detectou a presencia do planeta máis pequeno e, polo tanto, máis parecido á Terra que se coñece fóra do noso Sistema Solar, atopándose só a 30 anos luz da Terra, na constelación de Leo. 

O procedemento empregado, novedoso, é unha combinación de simulacións informáticas coa observación das alteracións que o novo exoplaneta provoca no "outro mundo cercano", que xa era coñecido dende 2004.

O planeta descuberto, que é de tipo rochoso e completa unha órbita ao redor da súa estrela en 5,2 días terrestres, pasou a formar parte da selecta lista das "superterras", é dicir, mundos parecidos á Terra pero algo máis grandes.

O volcán hawaiano Kilauea entra en erupción. Está situado na parte sur da illa de Mauna Loa (Hawai). O edificio volcánico ten unha altura de 1.111 m e a caldeira unha profundidade de 165 m e un diámetro entre 3 e 5 km.

É o volcán máis activo do mundo e está marabillando a nativos e turistas con outra das súas erupcións. O espectáculo atrae a miles de turistas de todo o mundo. O volcán leva varias semanas arroxando a súa lava ao mar, o que está contribuíndo, unha vez máis, ao agrandamento da illa.

Os nativos consideran a este volcán como o fogar da deusa Pelé, deusa do lume.

Foi en Lepe (Huelva), onde realizando traballos de limpeza e preparación para a construcción do futuro Centro de Interpretación Paleontolóxica da Cidade de Lepe, onde se atoparon os restos fósiles que corresponde a un óso pélvico esquerdo dun "pinnípedo", pertencente a unha foca, que podería ter catro millósn de anos, correspondente ao período plioceno.

Os paleontólogos están profundizando no estudio biométrico do óso pélvico para determinar o xénero de foca de que se trata dentro do grupo da subfamilia dos Monachinae, grupo ao que pertence tamén a actual foca monxe, de nome científico "Monachus monachus".

Un grupo de científicos da NASA acaban de de identificar o burato negro máis pequeno coñecido que se víu ata agora cunha masa de catro veces superior á do Sol.

Aínda que o seu tamaño é relativamente pequeno con respecto a outros buratos negros, a súa forza gravitartoria é tan grande que se unha persoa se aproximara quedaría estriado como un espagueti.

Se queres ampliar esta noticia pincha en:NASA

Moitos teredes oído falar deste lugar: Stonehenge. Atópase preto de Amesbury en Wiltshire, Gran Bretaña, a uns 13 quilómetros de Salisbury. Está composto dun gran círculo de grandes megalitos (en realidade 4 círculos concéntricos de pedras) cuxa construcción calculase entre 2500 e 2000 a.C.

A noticia radica en que un equipo de arqueólogos viaxará ás profundidades de Stonehenge, ao círculo de pedras, para averiguar cando e por que foi construído e determinar se foi un santuario, similar ao de Fátima ou ao de Loudes da época, un lugar ao que se peregrinaba en busca de curación.

Xa non é a primeira vez, en 1964 xa se fixera unha tratando de resolver o misterio deste milenario monumento que xa cautivara aos investigadores da Idade Media.

Se tes interés en profundizar neste tema pincha en: Stonehenge

Na sima de Atapuerca (situada a 15 km de Burgos) atopouse a mandíbula do europeo máis máis vello. Os restos, de hai 1,2 millóns de anos, fan retroceder en casi 500.000 anos a chegada dos antepasados do home moderno.

A revista Nature publica no seu último número as principais conclusións do novo descubrimento do equipo investigador de Atapuerca, dirixido por Juan Luis Arsuaga, José María Bermúdez e Eudald Carbonell, e que se producíu o pasado 30 de xuño de 2007.

Se queres coñecer o xacemento e os seus decubrimentos. Pincha en Atapuerca: Unha viaxe á prehistoria

Brisa, a primeira femia nacida no Programa de Conservación do Lince Ibérico no ano 2005, paríu prematuramente a dous cachorros. O primeiro naceu morto, e a nai acabou ixeríndoo. O segundo, foi abandonado pola nai e fixéronse cargo del o Centro de Cría en Cautividade de Acebuche (Huelva).

Saliega, outra femia de Doñana, paríu tres cachorros que presentan bo estado de saúde. Esta femia xa paríu catro veces dende 2004.

Un estudio publicado pola revista "PLoS One" que o bacallao antártico adopta unha estratexia de supervivencia similar á da hibernación, algo raro para un peixe.

Según os investigadores do Instituto Antártico Británico e da Universidade de Birminghan, o peixe "Notothenia Coriiceps", unha especie de bacallao, virtualmente "vólvese xeo" para sobrevivir durante o longo inverno do extremo austral do planeta.

O estudio sinala que os peixes activan un "interruptor" estratéxico que miniminiza o custo enerxético durante o inverno, despois dun verán de intensa alimentación e crecemento.

Recreación artística do primeiro primate norteamericano. (Foto: PNAS | REUTERS)

Un científico estadounidense, o paleontólogo Chistopher Beard, do Museo Carnegie da Historia natural de Pittsburgh, desenterrou os restos do primate coñecido máis antigo que vivíu en nortamérica. Ao facelo, puído determinar o camiño que seguiron estes pequenos representantes do grupo dos mamíferos que inclúe aos lemures, monos, simios e persoas para acceder ata o novo continenete, concretamente a través dunha ponte de terra, hoxe desaparecida, que conectaba Siberia e Alaska: o estreito de Bering.

Coñecido como "Teihardina magnoliana", vivíu hai 55 millóns de anos, pesaba ao redor de 28 gramos, medía 7,5 centímetros e comía insectos e froitos.

O minúsculo emigrante vivía nas árbores, onde o seu maior inimigo serían os lagartos.

Imaxe da nube detectada, de 180 m de ancho e uns 190 m dende a base (Foto: EFE)

A sonda "Mars Reconnissance Orbiter" captou as imaxes dunha avalancha de po e xeo no polo norte de Marte, según informou o Laboratorio de Propulsión a Chorro" (JPL) da NASA.

O descubrimento das citadas avalanchas foron unha sorpresa e foron captadas fortuítamente o pasado 19 de febreiro.

Imaxe da galaxia M33 vista polos instrumentos ultravioleta do satélite "Swift"

A galaxia M33 forma parte, xunto con Andrómeda e a Vía Láctea (a nosa galaxia), do chamado Grupo Local de Galaxias, é dicir a rexión do universo na que nos encontramos. É a segunda galaxia espiral, só superada pola nosa. Tamén é coñecida como a galaxia do Triángulo.

Esta galaxia é noticia xa que brilla con luz ultravioleta como "un resplandor de estrelas nacentes", según acaba de dar a coñecer a NASA tras presentar unha nova e elaborada imaxe desta aglomeración de astros, situada a uns tres millóns de anos luz de nós.

Tal como anunciamos hai días, na pasada madrugada aconteceu unha eclipse total de Lúa. A hora para velo non era a máis adecuada, polo que reproducimos a secuencia do mesmo. Lembrade que non teremos a oportunidade de volver a velo ata dentro de seis anos.

Piollo momificado (Foto: Reuters) 

Recreación artística de como poderían ser as lagoas de hidrocarburos da superfiecie de Titan (Ilustración NASA)

A lúa Titán de Saturno, ten as reservas de hidrocarburos superior as que a Terra ten de  petróleo e de gas natural, información obtida pola sonda Cassini. Esta información foi facilitada pola NASA, concretamente a JPL (Laboratorio de Propulsión a Chorro).

"Titán está cuberta por materiais que conteñen carbono (C). É unha xigantesca fabrica de materiais órgánicos"

"Estes enormes xacementos de carbono son unha importante fiestra cara a xeoloxía  e á meteoroloxía de Titán".

 A temperatura media de Titán é de -179 ºC e en vez de auga, a súa superficie está cuberta de hidrocarburos en forma de metano e etano.

Un xacemento chino, preto de Mongolia, conservaba entre os sedimentos de hai uns 130 millóns de anos o esqueleto dun diminuto réptil voador , o máis pequeno que se leva descuberto ata agora.

O pequeno pterosaurio, bautizado como Nemicolopterus crypticus, tiña unha envergadura, coas as abertas, de tan só 25 cm e, á vista dos seus rasgos físicos, pénsase que vivía sobre as árbores como un paxaro. Comprobaron que non tiña dentes, que a forma da crista do seu húmero era diferente e que as falaxes das súas patas estaban curvadas, peculariedades que permiten afirmar que o lagarto N. crypticus vivía nas árbores e que comía insectos  nos bosque do norte da China.

Os lagartos alados existiron durante toda a idade Mesozoica (de hai 228 a 65 millóns de anos) e pénsase que foron os primeiros vertebrados en invadir o aire.

O caso que nos ocupa, situámolo no Cretácico temperán.

O transbordador "Atlantis" saíu dende o Centro Espacial Kennedy (Florida) nunha misión que ten por destino a ISS (Estación Espacial Internacional), na que instalará o módulo científico europeo "Columbus". Esta misión estaba prevista para o pasado decembro, pero foi suspendida en varias ocasións debido a problemas nos sensores situados no tanque exterior de combustible.

O astronauta na NASA Steve Frick dirixe a tripulación formada por seis persoas: o piloto Alan Poindexter e os especialistas Leland Melvin, Rex Walheim, Stanley Love e os membros da Axencia Espacial Europea (ESA) Hans Schlegel e Leopold Eyharts.

Espérase que o transbordador e a ISS se acoplen mañá sábado. A misión durará 11 días.

O último número da revista "Journal of Zoology" publica o descubrimento dunha nova especie dun "estraño" mamífero nas montañas Udzungua en Tanzania (África), que parece ser unha mestura de antílope anano e un pequeno oso formigueiro ao que bautizaron como "Rhynochocyon udzungwensis".

Esta especie pertence a familia dos elefantes musaraña e ten o tamaño dun gato; pesa uns 700 g e mide uns 30 cm. Sérvese da súa trompa para cazar insectos, especialmente termitas. Está activo dende amencer ata o anoitecer.

Para ampliar a noticia pincha en:Roedor xigante

O Llaima, volcán ubicado no sur de Chile, entrou en erupción o 1 de xaneiro. O volcán atópase na rexión sureña de A Araucania, dentro do Parque Nacional de Conguillío, do que se atopan preto as cidades turísticas de Churacautín, Cherquenco e Melipeuco, polo que foron evacuados decenas de turistas.

O volcán Llaima xa tivera a mediados do 2007 un aumento importante da súa actividade.

Estela dun buraco negro dunha galaxia que está arrasando unha constelación vecina. (Foto: NASA/EFE)

Un torrente de partículas dun buraco negro arrasa unha galaxia veciña.

Os telescopios da NASA detectaron un buraco negro dunha galaxia cun torrente de partículas que está arrasando unha constelación veciña. Os expertos advirten que nada pode sobrevivir ao torrente de partículas e que hai centos de millóns de estrelas no seu percorrido; algunhas, con planetas.

Se queres ampliar a noticia pincha en:

El torrente de partículas de un 'agujero negro' arrasa una galaxia vecina | elmundo.es

Un equipo de astrónomos da Universidade de Valencia participou na elaboración do maior mapa dixital da Vía Láctea realizado ata agora, cuns 200 millóns de obxectos celestes, según o profesor e mebro deste proxecto Juan Fabregat, quen sinalou que o catálogodo proxecto IPHAS (INT/WFC Photometric Ha Survey) constitúe o maior mapa dixital da Vía Láctea ata agora.

Se queres ampliar esta noticia pinche en:

O Ártico podería quedarse sen glaciares durante os meses máis calurosos de aquí ao ano 2013, segun os últimos estudos realizados con superconductores e que se acaban de presentar nun congreso científico en Estados Unidos.

Se queres profundizar nesta noticia pincha en:

 Predicen que los glaciares del Ártico desaparecerán en verano en 2013 | elmundo.es

Un estudante da Universidade de Bristol identificou unha nova especie dun xigantesco dinosaurio carnívoro atopados no Niger durante unha expediciópn en 1997.

A nova especie, bautizada como "Carchorodontosaurio iguidensis" pénsase que tería entre 13 e 14 m de lonxitude, máis do dobre dun autobús de dúas prantas. Só o cránio tería unhas dimensións aproximadas de 1,74 m de longo e cada un dos seus dentes sería aproximadamante o tamaño dun plátano.

Para ampliar esta información pincha en:

Identifican un nuevo dinosaurio carnívoro | elmundo.es

A sonda "Chang E I" deu o primeiro paso do programa lunar da China, comenzando a explorar a superficie lunar dende a súa órbita, a 200 km de distancia do satélite.

O aparello, lanzado o 24 de outubro pasado dende a base espacial de Xichang (suroeste de China), rematou estes traballos despregando os seus paneis solares e a antea de transmisión de datos á Terra, segundo explicaron fontes da CNSA (China National Space Administration).

Se queres ampliar esta noticia pincha en:

Secuencia na que se observa o movemento da Terra no momento de anoitecer (EFE/JAXA)

Se queres ampliar esta noticia pincha en:

Faro de Vigo - Descubren un quinto planeta en órbita cerca de la estrella Cáncri 55

A China lanza con éxito un satélite que abre a carreira para poñer o pé na Lúa no 2020.

O Chang´e I emprendeu o seu periplo espacial dende a base espacial de Xichanga, no suroeste do país ao mediodía do 24 de outubro, hora galega.

Se queres ampliar a noticia pincha en:

Obxecto que ten unha gravidade tan grande que a velocidade de escape é superior á velocidade da luz. A luz que trata de escapar dun burato negro cae sobre a súa superficie, tal como o fai unha pedra guindada ao aire. Por esa razón o burato negro é invisible dende o exterior.

O corpo está rodeado por unha fronteira esférica, chamada horizonte de sucesos, a través do que a luz pode entrar, pero nunca saír, polo que parace ser completamente negro.

O maior burato negro estelar que se coñece:

O telescopio xigante Gemini, de Hawai, en colaboración co observatorio espacial Chandra, caba de rexistar o maior burato negro estelar que se coñece, con unha masa 16 veces superior á do noso Sol.

Se queres ampliar esta noticia pincha en:

Astrónomos descubren el mayor agujero negro visto junto a una estrella | elmundo.es

O premio Nobel de Economía recaeu nos estadounidenses Leonid Hurwicz, Eric S. Maskin e Roger B. Myerson por "sentar as bases da teoría do deseño dos mecanismos" nos mercados, xa que os seus traballos contribuíron a idenficar mecanismos matemnáticos aplicables ao funcionamento e á regulación dos mercados.

O volume do seu casquete de xeo pasa de 14.000 a 24.000 metros cúbicos.

O Mont-Blanc, a cumbre dos Alpes, aumentou a súa altitude en 2,15 metros nos últimos 10 anos, a causa do incremento das nevadas no seu cume. Chega así aos 4.810,9 metros de altitude.

Mentres os glaciares vanse fundíndo a baixa altitude, por encima dos 4.000 metros, como calquera precipitación cae en forma de neve, o aumento das mesmas en verán incrementa a capa de xeo. En inverno a neve é moi fría, non se pega e o vento escapa con ela, pero no verán ten maior adherencia ao glaciar.

Se queres ampliar esta noticia pincha en:

 El Mont-Blanc crece 2,15 metros | elmundo.es

A sonda "Huygens" envia reveladoras imaxes de grandes masas de metáno líquido no polo norte da lúa Titán de Saturno.

Hai lagos como mares no polo norte de Titán, a maior das lúas de Saturno. Xa se sabía, pero agora víronse. A sonda Huygens, da Axencia Espacial Europea (ESA), e a súa nave doriza Cassini, da NASA cartografaron o extremo boreal do satélite e as novas imaxes mostran unha vasta rexión lacustre, con estánques minúsculos e enormes masas líquidas. En total, máis de 400. Hai líquido, pero non auga. En Titán chove metano que, xunto co seu compañeiro o etano, fai as veces e as funcións da auga na Terra. Segundo o responsable da misión, case un 14% da zona analizada son lagos de metano e etano, algún deles maior que o Superior de EE.UU., o máis grande da Terra.

Se queres ampliar a noticia pincha en:

Lagos como mares en Titán

A Academia Sueca premia a Doris Lessing, co Premio Nobel de Literatura, pola "súa épica narrativa da experiencia feminina"

Os Premios Nobel otórganselle ás persoas que realizaron investigacións sobresaintes, inventaran técnicas ou equipamentos revolucionarios ou contribuíran notablemente á sociedade. Instituíronse como vontade de Alfred Bernhard Nobel (Estocolmo, 21 de outubro de 1833-San Remo, 10 de decembro de 1896.

O inventor da dinamita e industrial sueco, firmou un testamento no Club Sueco-Noruego de París o 27 de novembro de 1895. Sentíase culpable pola súa responsabilidade como empresario enriquecido a través dunha industria productora de dinamita, que tiña como especial mercado a minería, pero tamén a guerra. Esa puido ser a motivación principal do seu afamado testamento, unida tamén a costume de realizar accións para facer transcender o seu nome ao morrer.

Desde a súa instauración en 1901, os Premios Nobel recaeron en sete españois:

Estes días están saíndo os galardonados neste ano 2007.

O primeiro galardón , sección de Medicina e fisioloxía foi para os estadounidenses Mario Capecchi (de orixe italiano) e Oliver Smithies (nacido no Reino Unido), e ao británico Sir Martin Evans polos traballos sobre células madre e manipulación xenética en modelos animais.

Seguiremos á espera de máis...

A prestixiosa revista Zoological Journal of The Linnean Society acaba de publicar que científicos estadounidenses da Universidade de Utah presentaron os restos dunha nova especie de dinosaurio herbívoro, cun cráneo case intacto e cunhas mandíbulas con forma de pico de pato, que contén uns 800 dentes.

Se queres ampliar esta noticia pincha en:

VELOCIRRAPTOR

Este dinosaurio do grupo terópodo dromeosáuridos, que vivíu no Campaniano (finais do perído Cretácico) hai uns 70-83 millóns de anos.

Se ben hai unha soa especie coñecida V. mongoliensis, outras foron nominadas no pasado. Atopáronse fósiles desta especie en Asia Central, Mongolia e China.

Foi un carnívoro bípedo, con cola longa e ríxida, e unha garra alongada e curva en cada pata, que empreñaba para matar ás súas presas. A diferencia doutros dromeosáuridos o Velocirraptor tiña cranio baixo e alongado, e un fuciño dirixido cara arriba.

Unha análise detallada dos sesu restos fósiles almacenados no Museo Nacional de Historia Natural de Estados Unidos revela que estes dinosaurios dospoñían de plumaxe e que eran máis pequenos do que se supoñía. Esta é a conclusión dun informe paleontólxico que publica a revista "Science".

Para ampliar a noticia pincha en:

Os homínidos non podían correr porque non tiñan o tendón de Aquiles

Bill chegou á conclusión que o talón de Aquiles é imprescindible para correr. O que se deriva desta conclusión é que o desenvolvemento do tendón foi imprescindible para que os homínidos se convirtieran en cazadores.

A Nebulosa Eta Carina (ou Gran Nebulosa Carina)

Hoxe falaremos das NEBULOSAS.

A palabra nebulosa deriva do grego nebula que significa néboa ou nube. Unha nebulosa é unha masa de materia cósmica celeste, difusa e luminosa, que ten aspecto de nube.

O telescopio espacial da NASA Spitzer detectou nun sistema planetario en formación suficiente vapor de agua como para encher cinco veces os océanos da Tierra, según o Laboratorio de Propulsión a Chorro (JPL).

Amplia a noticia en

É o sétimo planeta dende o Sol e o terceiro máis grande do Sistema Solar. Urano é tamén o primeiro que se descubríu grazas ao telescopio, concretamente por William Herschel en 1781.

A atmosfera de Urano está formada por hidróxeno, metano e outros hidrocarburos. O metano absorbe a luz vermella, por eso reflecte os tonos azuis e verdes.

Datos:www.astronomia.com

Os aneis de Urano son distintos dos de Xúpiter e Saturno. O exterior, Epsilon, está formado por grandes rochas de xeo e ten unha cor gris. Parece que hai outros aneis, ou fragmentos, non moi amplos, duns 50 metros.

O FURACÁN "DEAN" PODERÍA ACADAR A CATEGORÍA 5, MÁXIMA NA ESCALA SAFFIR-SIMPSON, AO CHEGAR Á COSTA DE MÉXICO

¿Pero como se forma? Aquí tes a contestación a esta pregunta:

elmundo.es - Graficos Interactivos