Confirmado: unha quenlla branca en Alacante evidencia a súa presenza esporádica no Mediterráneo
Se pensas que esta foto simplemente é de gaivotas, non prestaches atención. A quenlla branca (Carcharodon carcharias) está presente. Tan presente como no mar Mediterráneo, esta semana foi confirmada a súa presenza. As gaivotas poden estar preto do gran depredador do océano porque saben que é case imposible que unha quenlla branca alcance a un ave. Son rápidas, necesitan as correntes de aire que xorden das ondas e o seu campo visual é enorme. Non é que sexan valentes, senón que a maxia da ecoloxía xace en que cada especie domine a súa propia contorna.
A quenlla branca non é só un personaxe das películas: investigadores confirman a súa presenza no mar Mediterráneo. Un estudo do Instituto Español de Oceanografía (IEO-CSIC), en colaboración coa Universidade de Cádiz (UCA), documentou un novo rexistro dunha quenlla branca (Carcharodon carcharias) na zona económica exclusiva española. O estudo foi publicado en Achta Ichthyologica et Piscatoria tras máis de dous anos de investigación.
A captura incidental produciuse o 20 de abril de 2023 nunha zona próxima a Alacante. Era un exemplar novo que superaba os dous metros de lonxitude e pesaba aproximadamente noventa quilos. Estímase que este animal alcanza a adultez cando mide aproximadamente catro metros e a súa lonxitude máxima é de 6,60 metros.
Desde o punto de vista científico, que o exemplar fose novo expón un interrogante sobre a demografía da especie. Os investigadores son cautelosos sobre a posibilidade de que exista unha zona de crías en augas españolas.
Alertados da vulnerabilidade da especie, os pescadores avisaron aos científicos, con quen traballa de maneira estreita. José Carlos Báez, investigador do IEO, é o primeiro autor do estudo e quen determinou mediante fotos, vídeos e análises xenéticos que se trataba da icónica especie.
Os seus primeiros rexistros datan de 1862, con observacións indirectas que apoiaban a idea dunha presenza continuada, pero moi pouco frecuente, no Mediterráneo. Algunhas, por exemplo, simplemente eran mordeduras de tartarugas que, polas características do dano, especulábase que foran causadas por un depredador de gran tamaño como a quenlla branca. Entre 1986 e 2001 houbo 62 en augas españolas. Segundo os autores, nos últimos anos a presenza nas augas baleares diminuíu máis dun 73%. A Unión Internacional para a Conservación da Natureza (IUCN) incluíuno na lista vermella ao considerar que a súa poboación reduciuse entre o 30 e o 50% no últimas tres xeracións, aproximadamente 159 anos.
As quenllas son moi lonxevos, cunha esperanza de vida máxima de 73 anos. Pola data en que foi visto, os científicos aínda non saben se a súa presenza está vinculada á migración do atún vermello do Atlántico.
“Ao ser un depredador superior tanto en contornas costeiras como pelágicos, desempeña un papel crucial no mantemento do equilibrio trófico ao controlar as poboacións de presas e ten considerables efectos en fervenza nos ecosistemas costeiros de pastos mariños e algas, o que inflúe na calidade do hábitat e a captura de carbono”, destaca o estudo.
Non supoñen ningunha ameaza para os bañistas e, contrariamente á imaxe das películas, non son cazadores desapiadados. A confirmación da súa presenza abre unha infinidade de interrogantes sobre o impacto da quenlla branca no Mediterráneo. O estudo pon de relevo a importancia de continuar desenvolvendo programas de seguimento e conservación.
FONTE: nationalgeographic.com.es
