Avestruz / Imaxe: upload.wikimedia.org
A solución á pregunta do día anterior é 2,589 kg. Iste peso valeulle o récord do ovo máis grande do munto e foi posto por unha avestruz en Suecia.
E con esta pregunta remato esta serie adicada aos récords do mundo animal. Ata a próxima serie!
FONTE: Idea orixinal muyinteresante.es e fundacionaquae.org
Boris Cyrulnik é psiquiatra, neurólogo, profesor da Universidade de Tolón (Francia) e autor de libros como ‘Os parruliños feos’, ‘Resiliencia e adaptación’ ou ‘O amor que nos cura’. Considerado un referente internacional da chamada “resiliencia” (capacidade do ser humano para repoñerse á dor), Cyrulnik sobreviviu á Segunda Guerra Mundial e o nazismo con seis anos de idade, cando perdeu a gran parte da súa familia en Auschwitz. A pesar de vivir experiencias traumáticas, o profesor Cyrulnik é un exemplo de superación e dedicou gran parte da súa vida para estudar os mecanismos do ser humano para combater o sufrimento. Colaborador da Asociación para o Estudo Sistémico da Familia e outros Sistemas Humanos (AESFASHU), o neuropsiquiatra acaba de recibir o encargo do goberno francés para fomentar a empatía dende as garderías. "A clave para crear sociedades altruístas, empáticas e resilientes é a “segurización”, é dicir, a creación dunha contorna segura e afectuosa para o neno, tanto no seu fogar como na escola, desde os primeiros anos de vida", afirma Cyrulnik. Para iso propón retardar os ritmos de vida e ensinar aos nenos para confiar en si mesmos e nos demais.
O neutrino é unha partícula que sempre foi moi misteriosa porque é moi difícil de detectar. Trátase dunha partícula elemental subatómica que ten unha masa moi, moi pequena, un espín dun medio, e non teñen carga, por iso chámanse neutrinos porque son neutras. Con estas características é moi raro que interaccionen coa materia e por iso son tan complicadas de atopar xa que atravesan a materia igual que a luz atravesa un cristal. E como teñen esa masa tan pequena, de feito ao principio críase que non tiñan masa, móvense a velocidades próximas á da luz.
Os neutrinos xorden en procesos nucleares: no Big Bang, nos núcleos das estrelas e tamén nos aceleradores de partículas. Das catro forzas fundamentais que existen no universo: electromagnética, gravitatoria, débil e forte, os neutrinos só ven afectados pola gravitatoria dunha maneira moi pequena e a débil. Ao non ter carga non interaccionan coa forza electromagnética e tampouco interaccionan coa forza forte.
Ao principio, o neutrino foi só unha hipótese. Coñecíase a desintegración beta que é a que se produce cando nos núcleos inestables hai un cambio na relación de neutróns e protóns. Os núcleos están formados por neutróns e protóns pero cando se desintegran ás veces emiten unha partícula e o neutrón pode pasar a protón e o protón a neutrón. Pero a desintegración beta non cumpría a lei de conservación da enerxía que é unha lei fundamental da física. O investigador austriaco Wolfgang Pauli propuxo en 1930 a idea de que había unha partícula que non tiña carga, e el pensaba que tamén unha masa despreciable, e que era a que levaba a parte de enerxía que faltaba. Chamouna neutrino. Era só unha hipótese e de feito el mesmo escribiu que o que acababa de propoñer era algo que non se ía a poder demostrar nunca. Con todo, en 1956 construíuse un detector de neutrinos e confirmouse a súa existencia.
Pero ocorría que naquel detector contábanse moi poucos neutrinos, ao redor dun terzo do que calculaba que podía haber. E iso era porque hai tres tipos de neutrinos e só detectaban un. Na desintegración beta un neutrón se desintegra nun protón e emite un electrón e un antineutrino, e ese antineutrino é o que fai que se conserve a enerxía. Se a reacción é co protón, o que emite é un neutrón e un positrón, é dicir, un electrón con carga positiva, e un neutrino. Nesas reaccións que se producen nos núcleos inestables non varía a suma total de neutróns e protóns, o que varía é a relación entre eles. Ou sexa a sumatoria de n + p sería constante pero subiría o número de neutróns e baixaría o de protóns ou ao revés.
Como era evidente que os neutrinos non se ían a poder detectar directamente, o que idearon os científicos e científicas para atopalos foi crear aparellos que puidesen medir as reaccións que provocaban nalgúns elementos. Por exemplo, se se poñía como detectora a auga pesada, un neutrino incidente podía dar a súa enerxía ao líquido e crear un electrón. Ese electrón tería unha velocidade moi próxima á da luz porque adquiriría unha enerxía forte e produciría unha radiación que se chama radiación Cherenkov que é azul e vese. Tamén se utilizou cloro disolto nun tanque, porque cun átomo de cloro máis o neutrino fórmase un átomo de argon inestable, o que hai que facer aí é contar os átomos de argon que apareceron e así sábese cantos neutrinos detectáronse. Tamén se fai con galio que cun neutrino convértese en xermanio inestable. E a esta reacción, ironicamente, chamáballa Alsacia Lorena porque como o neutrino provoca que o galio convértase en xermanio, ocorría como coa rexión fronteiriza entre Francia e Alemaña que ao longo da historia pasou dun país a outro.
Imaxínate o difícil que son de detectar que cando as persoas que investigan física fan chistes sobre os neutrino píntanos sempre como unha pantasma. Pero detectalos foi moi importante para confirmar o modelo estándar que é o que temos para explicar todas as reaccións entre as partículas.
FONTE: Pila López Sancho/lepais.com/ciencia
A solución á pregunta de onte sobre o que sabemos do mundo animal é 1,9 m. Blosom é o seu nome e con esa altura acada o título da vaca máis grande no mundo.
E imos coa pregunta de hoxe!
15. Cal é o peso deste ovo?
- 1,547 kg
- 2,589 kg
- 2 kg
Mañá a solución!
FONTE: Idea orixinal muyinteresante.es e fundacionaquae.org
A viñeta diaria do xenial Davila, que publica hoxe o xornal Faro de Vigo, incide na problemática ambiental do plástico. Cada ano acaban no océano uns oito millóns de toneladas de plástico, un material que pode tardar séculos, ou máis, en desaparecer. E eu preguntome, podemos seguir gozando deste invento sen destruír o planeta?
O eu, o ego, a conciencia ou como se queira denominar a ese observador que nos dá identidade e dítanos os actos volitivos foi un dos grandes misterios da filosofía, o misticismo e a ciencia desde que os seres humanos comezaron a teorizar sobre a súa esencia e o que nos identifica como o que somos. Distintas correntes, desde o budismo ata a fenomenoloxía, teorizaron sobre a conciencia buscando definila e ata situala fisicamente, un esforzo ao que agora se uniu a neurobioloxía, unindo así dous camiños: o da ciencia e o do espírito, separados hai séculos pero destinados, parece, a converxer de novo nalgún momento. Divya Chander, doutora en neurociencia, anestesióloga e profesora da Singularity University, é unha das persoas que con máis empeño buscou nos últimos anos esa definición científica da conciencia. E esta procura converteuse, dalgunha forma, no sentido da súa vida: “A beleza e sinxeleza da complexidade das neuronas éo todo. Todo canto somos. Nin sequera podo explicar como se relaciona unha cousa coa outra. Simplemente esa relación estreméceme por dentro. Non se como dicilo, é unha sensación a nivel espiritual, máis aló do científico”.
Chander soubo desde moi pequena que a súa paixón era o cerebro, o seu funcionamento e o seu fisionomía: “con tan só sete anos adoitaba ler artigos científicos nunha revista chamada Scientific American”. Esta intención levouna a formarse nalgúns dos centros máis prestixiosos do mundo como Harvard e Stanford, e a converterse nunha das investigadoras que máis avanzou no terreo da optoxenética aplicada ao estudo dos interruptores de soño e conciencia no cerebro. Os seus estudos, que teñen extraordinarias aplicacións prácticas en medicina, por exemplo, e a súa experiencia incitárona a reflexionar sobre o potencial do noso cerebro e o que poderemos chegar a conseguir no futuro a través da neurociencia. Segundo Chander, escribir, mover robots ou comunicarnos a través do cerebro será posible nun tempo non moi afastado, e cre que eses avances chegarán mesmo a modificar a propia concepción da especie. Un salto interesante que, con todo, tamén pode ser perigoso se a desigualdade económica é a que dita quen pode e quen non beneficiarse dela: “Hai que asegurarse de que a tecnoloxía se democratiza, pola contra se empezamos a mellorar humanos o que pasará é que empezarán a evolucionar a unha velocidade que nalgún momento converteraos en superhumanos ou máis que humanos ou algo totalmente diferente. Acabarán tendo tal vantaxe fronte a aqueles que non poden permitirllo que non só crearemos unha nova especie, senón que marcaremos unha diferenza parecida á que existía entre nós e os nosos antepasados primates máis inmediatos”.
A científica estadounidense, que aínda soña con viaxar ao espazo como cando era unha nena de sete anos porque “estamos feitos de po cósmico”, pensa que seguiremos preguntándonos quen somos ata dar cunha resposta que nos satisfaga. E para iso, Chander cre que a ciencia e a tecnoloxía, pero tamén a filosofía e a espiritualidade, teñen moito que achegar a unha pregunta que deberiamos “dirixir ao cerebro”.
FONTE: José L. Álvarez Cedena/elpais.com
A solución á pregunta de onte sobre o que sabemos do mundo animal é 292,1 cm. Son os cornos de Lazy J Bluegrass, o que lle valeu para facerse co título do boi cos cornos máis longos.
E imos coa pregunta de hoxe!
14. Cal é a altura desta vaca?
- 1,50 m.
- 2 m.
- 1,90 m
Mañá a solución e unha nova proposta!
FONTE: Idea orixinal muyinteresante.es e fundacionaquae.org
Disección no banco de cerebros da Fundación CIEN, en Madrid / Imaxe: Fundación CIEN
Adolfo Suárez expirou aos 81 esquecendo que foi o primeiro presidente democrático en España tras a morte de Franco. Cada tres segundos diagnostícase un novo caso de demencia no mundo, con resultados demoledores. Máis dun século despois do descubrimento da enfermidade de Alzheimer, aínda non existe ningún tratamento e nin sequera compréndense ben as súas causas.
Un equipo internacional de científicos publicou un documento que podería axudar a explicar por que as terapias experimentais fracasan unha tras outra desde hai anos. O chamado alzhéimer non sempre é alzhéimer. Os investigadores, encabezados polo estadounidense Peter Nelson, describen un novo tipo de demencia, bautizado LATE (acrónimo do difícil nome científico "encelopatía TDP-43 límbico-predominante relacionada coa idade") que aparentemente é tan habitual como o alzhéimer nas persoas de máis de 80 anos. Pasou desapercibido durante décadas. “Existen máis de 200 virus diferentes que poden causar o arrefriado común. Por que iamos pensar que só hai unha causa da demencia?”, argumentou o citado investigador.
Tradicionalmente, a comunidade científica sinalou a dúas proteínas pola súa vinculación co alzhéimer: a beta amiloide, que se acumula entre as neuronas, e a tau, que tamén alcanza niveis prexudiciais e forma nobelos no cerebro. No novo tipo de demencia, LATE, os investigadores apuntan a outra proteína, a TDP-43, xa implicada noutras enfermidades do sistema nervioso, como a esclerose lateral amiotrófica.
Os autores do estudo sosteñen que os signos de LATE están presentes en máis do 20% dos cerebros analizados de persoas de máis de 80 anos.
Un equipo da Universidade de Pensilvania, xa observou en 2006 a presenza de cúmulos da proteína TDP-43 na dexeneración lobular frontotemporal do cerebro, un dos principais tipos de demencia xunto ao alzhéimer, a demencia de corpos de Lewy e a demencia vascular. No caso de LATE, a TDP-43 adóitase concentrar na amígdala e no hipocampo, dúas áreas do cerebro relacionadas, respectivamente, coas emocións e coa memoria autobiográfica.
Os autores do novo estudo, publicado na revista Brain, alertan de que cada vez hai máis persoas de máis de 80 anos en todo o mundo e, por tanto, “LATE ten un impacto crecente e pouco coñecido na saúde pública”. Hai “unha necesidade urxente de investigación”, advirten.
FONTE: Manuel Ansede/elpais.com/ciencia