Na imaxe principal, un selfie tomado polo propio Perseverance no cráter Jezero. Na imaxe de detalle, a prometedora rocha / NASA
Desde que o 21 de febreiro de 2021 o rover Perseverance aterrase en Marte, percorreu a súa superficie cun obxectivo claro: achar probas de vida pasada no planeta vermello. E durante todos estes anos recompilou mostras no cráter Jezero, un lugar onde existía un inmenso lago polo que discorría auga por milleiros hai miles de millóns de anos. En xullo de 2024, o rover atopou en Cheyava Falls, unha rocha do afloramento Bright Angel situado no val Neretva Vallis o que a NASA bautizou como «unha intrigante rocha».
Aquela pedra mostraba diminutas marcas azuis e verdosas incrustadas na súa superficie, bautizadas como «sementes de mapoula» e «manchas de leopardo». Nelas, os científicos identificaron minerais de fósforo e xofre asociados ao ferro (concretamente vivianita e greigita), substancias que na Terra adoitan formarse en ambientes acuáticos e a baixas temperaturas. Ademais, no noso planeta algúns procesos que xeran estes minerais poden estar relacionados coa actividade microbiana, o que abriu a posibilidade de que aqueles sinais fosen a pegada de antigos microorganismos que habitaron Marte cando o planeta vermello albergaba inmensos océanos de auga.
Detalle da rocha estudada por Perseverance / NASA
Agora, un novo estudo recentemente publicado en Science Advances achega máis evidencias de que aquelas mostras son únicas. Porque ao ser analizadas por outro instrumento de Perseverance, SHERLOC, que usa un láser ultravioletas para estudar a composición química das rochas, observouse que conteñen estruturas de carbono complexas e resistentes. O achado non constitúe unha proba de que alí existise vida, pero si reforza a idea de que aquel planeta vermello, hoxe convertido nun deserto xeado, puido ser hai miles de millóns de anos un mundo coas condicións necesarias para albergala.
«O carbono é o compoñente básico da vida na Terra, e todos os seres vivos están formados por macromoléculas orgánicas complexas»·, explica Ashley Murphy, investigadora do Instituto de Ciencias Planetarias da NASA e autora principal do estudo. «No noso planeta, esta molécula atópase a miúdo en rochas moi antigas e, nalgúns casos, é a única evidencia orgánica de vida microbiana pasada. Dado que o Marte primitivo podía ser máis similar á Terra, buscabamos estas moléculas, que son os ingredientes químicos necesarios para sustentar a vida».
Os autores barallan a posibilidade de que aquel rastro sexa produto da descomposición dun microorganismo que viviu fai miles de millóns de anos, cuxo carbono quedou ’impregnado’ na rocha. Tanto que está ’incrustado’ na parte máis primitiva da mostra, segundo afirman os investigadores.
Con todo, os autores son moi cautos e afirman que non poden dicir con rotundidade que microbios marcianos fosen a causa da existencia daquelas moléculas na rocha. «Descoñécese a orixe da materia orgánica, o que dificulta determinar a súa idade –explica pola súa banda Kyle Uckert, do Laboratorio de Propulsión a barullo da NASA e tamén autor do estudo–. Se se depositou coa actividade fluvial asociada á formación das lutitas, podería ter miles de millóns de anos; con todo, tamén podería estar relacionada con eventos de alteración máis recentes, cuxa idade aínda non determinamos».
Así, o equipo de Murphy e Uckert sinala como posibilidade (menos excitante que a explicación dos microbios marcianos, iso si) que o carbono fose resultado de procesos químicos nos que a auga, os minerais da rocha, o dióxido de carbono da súa atmosfera e algún proceso xeolóxico, como antigos sistemas volcánicos ou reaccións químicas en ambientes hidrotermais, desen como resultado moléculas orgánicas (que non vida).
Ou tamén puido chegar desde fóra, como ’polisón’ dalgún meteorito ou no po espacial que se depositou na superficie. No entanto, os autores indican que «a asociación da materia carbonosa macromolecular con fases minerais primarias e secundarias suxire posibles relacións con procesos de deposición e alteración». Dito doutro modo: non parece simplemente unha capa de po espacial depositada sobre a rocha, senón algo integrado na historia xeolóxica do lugar.
Por todo iso, aínda que o achado é emocionante, non permite aínda saltar á conclusión de que houbo vida pasada en Marte. «Determinar a orixe, distribución e historia de alteración do carbono orgánico observado en Cheyava Falls require análise de alta resolución e alta sensibilidade en laboratorios terrestres», apuntan os investigadores.
O achado súmase a unha crecente lista de probas que indican que Marte antigo foi un mundo moito máis parecido á Terra do que é hoxe: con auga líquida, minerais alterados e química orgánica. E a rocha achada en Cheyava Falls é unha prometedora mostra que, no entanto, será difícil que revele máis información desde o planeta vermello, xa que Perseverance construíuse co obxectivo de recoller mostras para unha posterior misión que as recollese (a malograda Mars Sample Return), e os seus instrumentos non están preparados para confirmar a vida no noso planeta veciño.
«A carga útil científica do rover non foi deseñada para distinguir entre compostos orgánicos formados mediante procesos abióticos e bióticos, senón que se seleccionou para identificar rochas interesantes que puidesen colleitarse para o seu posible regreso á Terra e someterse a probas máis rigorosas con instrumentos de laboratorio de maior sensibilidade e resolución», explica Uckert.
Con todo, a misión Mars Sample Return (exposta en colaboración, ademais, coa Axencia Espacial Europea) atópase en punto morto. Tras dez anos de traballo, un exorbitado aumento de orzamento debido á complexidade do proxecto e sucesivos recortes, o Goberno de Donald Trump nin sequera a contemplou nos seus orzamentos. Así, as 33 mostras únicas de rocahs e po marciano que empaquetou Perseverance quedarán alí de forma indefinida.
Algo que China, o maior rival de EE.UU. nesta nova carreira espacial, pretende aproveitar. En 2028 está planeado o lanzamento de Tianwen-3, unha sonda cuxo obxectivo é o de perforar dous metros a rocha marciana, colleitar medio quilo de material e traelo á Terra en 2031. De cumprirse os prazos e seguir atrasada a Mars Sample Return, China converteríase no primeiro país en traer mostras do planeta vermello mentres a prometedora mostra de Chevaya Falls quedaría esperando o seu rescate.
FONTE: Patricia Biosca/abc.es/ciencia
