#DígochoEu: Non é o mesmo 'recorrer' que 'percorrer'
Sabes a diferenza entre recorrer e percorrer? Aclarámolo!
#DígochoEu
INVENTOS QUE MATARON AOS SEUS CREADORES V
Continúo coa viaxe por estas fascinantes e tráxicas historias que revelan o perigo que acompaña á procura do progreso, xa que os seus creadores pagaron o prezo máis alto polas súas propias xenialidades, xa que a innovación ás veces chega a consecuencias un tanto imprevistas e, en ocasións, letais.
5. Coche voador de Smolinski
Henry Alozy Smolinski (1933-1973) foi un enxeñeiro estadounidense coa visión de revolucionar o transporte persoal mediante o desenvolvemento dun coche voador ao máis puro estilo da ciencia ficción. O seu ambicioso proxecto pretendía combinar a comodidade dun coche coa liberdade de voar nun invento que se desenvolveu na década de 1970. Con todo, a súa AVE Mizar, que fusionaba un Ford Pinto e a parte traseira dun avión Cessna, quedo simplemente no voo de proba, no que Smolinski, que pilotaba-conducía o dispositivo, sufriu un catastrófico fallo estrutural, que provocou un accidente no que morreron tanto el como o seu copiloto. Tiña 40 anos.
Continuará...
FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com e es.wikipedia.org Imaxes: lavanguardia.com e PhillyTR/es.findagrave.com
#DígochoEu: Non digas *antorcha 🔥
Non digas *Antorcha 🔥 Aquí tes as alternativas!
#DígochoEu
SABÍA QUE... POR QUE A FROITA MADURA É MAIS DOCE?
Recordo cando era neno, unha mazá era un evento. Crocante, un pouco aceda, con ese punto xusto de dozura que che deixaba con ganas de máis, pero sen empalagar. Agora, as mazás parecen ser sometidas a un tratamento de spa nun resort de luxo, emerxendo cunha dozura tan intensa que case podería servir como substituto do azucre no café.
E os amorodos? Antes eran pequenas xoias vermellas, acedas e perfumadas, que esixían ser paladeadas lentamente. Hoxe en día, son bombas de azucre disfrazado de froita, tan doces que case podes sentir como se che pega nos dentes. Por non falar das uvas. Esas pequenas esferas de néctar que parecen ser deseñadas nun laboratorio para activar os nosos centros de pracer.
Cando unha froita madura, experimenta unha serie de transformacións bioquímicas que alteran o seu sabor, textura e aroma. Un dos cambios máis notables é o aumento da súa dozura. Pero, por que ocorre isto?
A procura de cheiros agradables é tan antiga como a humanidade mesma. Os primeiros humanos xa utilizaban herbas e resinas aromáticas para afastar aos insectos e crear ambientes máis acolledores nas súas cavernas
No interior da froita inmatura, atópanse grandes cantidades de amidón, unha molécula complexa de azucre. A medida que a froita madura algunhas encimas descompoñen este amidón en azucres máis simples, como a glicosa e a fructosa.
Estas moléculas son moito máis doces ao padal e, por tanto, fan que a froita sexa máis agradable para comer.
Todo isto conségueno coa axuda do etileno, unha hormona vexetal que desempeña un papel fundamental na maduración. Esta hormona desencadea unha fervenza de reaccións químicas que aceleran a conversión do amidón en azucres e promoven outros cambios asociados á maduración, como o abrandamento da pulpa e o desenvolvemento do aroma.
Ademais, a medida que a froita madura, a súa pH tende a aumentar, facéndose máis alcalino. Este cambio tamén contribúe ao aumento da dozura percibida, xa que inflúe na forma en que as papilas gustativas detectan os sabores.
A evolución dotou ás froitas desta capacidade para volverse máis doces a medida que maduran por unha razón moi sinxela: para atraer aos animais e alcanzar a inmortalidade. E é que, ao ofrecer un premio doce, as froitas animan aos animais para comelas e a dispersar así as súas sementes a través dos seus excrementos. Desta maneira, as plantas garanten a supervivencia da súa especie.
Agora ben, non todas as froitas maduran do mesmo xeito. Algunhas como, por exemplo, os plátanos e os aguacates, continúan madurando despois de ser colleitadas; mentres que outras, como as cereixas e as uvas, alcanzan o seu máximo nivel de dozura na árbore.
As condicións climáticas durante o crecemento da froita tamén poden afectar significativamente o seu contido de azucre. Observouse que as froitas cultivadas en climas cálidos e asollados tenden a ser máis doces que aquelas que son cultivadas en climas máis fríos.
A este complexo polinomio hai que engadir que os agricultores utilizan diversas técnicas para acelerar ou retardar a maduración das froitas segundo interéselles. Por exemplo, poden expoñer as froitas ao etileno para inducir a maduración ou almacenalas a baixas temperaturas para retardala.
En fin, xa só nos queda esperar que a próxima froita que comamos sorpréndanos coa súa dozura. Sorte!
FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia
INVENTOS QUE MATARON AOS SEUS CREADORES IV
Continúo coa viaxe por estas fascinantes e tráxicas historias que revelan o perigo que acompaña á procura do progreso, xa que os seus creadores pagaron o prezo máis alto polas súas propias xenialidades, xa que a innovación ás veces chega a consecuencias un tanto imprevistas e, en ocasións, letais.
4. Barril non tripulado de Soucek
Percorrer as cataratas do Niágara nun barril non tripulado? Karel Soucek (1947-1985) era un especialista canadense de cinema, ávido de experiencias fortes. Os seus inventos de conquistar marabillas naturais das formas máis enxeñosas fíxose popular en todo o mundo e unha das súas creacións máis extravagantes foi o desenvolvemento dun barril especialmente deseñado para soportar a forza das augas das cataratas do Niágara. Fíxoo con éxito en 1984; volveu sangrando, pero vivo. Contento co resultado, decidiu instalar unha recreación das cataratas do Niágara dentro do Astrodome de Houston para repetir a súa fazaña. Desafortunadamente, o barril golpeou o bordo do tanque de auga que se atopaba debaixo e morreu polas feridas sufridas. Tiña 38 anos.
Continuará...
FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com e es.wikipedia.org Imaxe: sixpenceee.com
MAREAS VIVAS EQUINOCCIAIS: SETEMBRO 2024
Na madrugada do 17 ao 18 de setemebro terá lugar a segunda superlúa do ano / Luis Gandarillas/elcorreogallego.es
Atendede ben porque isto non ocorre todos os días. En concreto, pasa cada 19 anos. E é que esta mesma semana prodúcese a aliñación astronómica adecuada para que as mareas vivas alcancen o seu máximo. Por sorte, teremos desde onte mércores 18 ata o vindeiro venres 27 de setembro un espectáculo natural que permitirá ver, en case toda a costa galega, como as mareas alcanzan alturas por encima dos catro metros. É unha oportunidade única para observar este fenómeno tan espectacular.
As mareas en setembro xa se adoitan coñecer pola súa distinción con respecto ás do resto do ano. Chámallas mareas equinocciais e débese, xustamente, a que se producen ao redor do equinoccio de setembro (domingo, día 22), ese momento no que cambiamos de estación e pasamos ao outono. Pero vaiamos por partes para entender mellor este fenómeno. Durante o equinoccio (tanto o de marzo como o de setembro) o Sol está directamente sobre o ecuador da Terra, coincidindo coa posición da Lúa. Cando o equinoccio prodúcese, o día e a noite en ambos os hemisferios do planeta teñen exactamente a mesma duración, o que é un evento astronómico notable.
Pero, que teñen que ver aquí as mareas? Pois ben, as mareas veñen determinadas pola atracción gravitacional da Lúa. Neste momento do ano, durante o equinoccio, a Lúa, o Sol e a Terra están aliñados de maneira que a influencia gravitacional da Lúa, que sempre afecta as mareas, súmase á forza de atracción que tamén exerce o Sol. Esta aliñación produce mareas equinocciais especialmente intensas. Por iso, en setembro repítense cada ano unhas mareas vivas moi fortes. Pero este ano a particularidade reside en que as mareas equinocciais coinciden coa superlúa chea de setembro (Lúa da colleita), o que fai que sexan aínda máis vivas e notables, atopandose hoxe a 357,486 km da Terra.
Deste xeito, todo vai extremar: a pleamar será ata medio metro máis alta que noutros setembros, mentres que a baixamar será excepcionalmente baixa. De feito, probablemente varias praias desaparezan coa pleamar. Polo que, se con este tempo (que aínda acompaña) alguén decide achegarse a unha praia habitualmente estreita, debe saber que igual non atopará area nalgúns momentos do día.
No caso de A Guarda, aquí tes o cadro de mareas, onde mañá será o día máis notable:
FONTE: antena3.com e tablademareas.com/es
INVENTOS QUE MATARON AOS SEUS CREADORES III
Continúo coa viaxe por estas fascinantes e tráxicas historias que revelan o perigo que acompaña á procura do progreso, xa que os seus creadores pagaron o prezo máis alto polas súas propias xenialidades, xa que a innovación ás veces chega a consecuencias un tanto imprevistas e, en ocasións, letais.
3. Imprenta rotativa de Bullock
William Bullock (1813-1867) era un inventor estadounidense, pioneiro da imprenta, xa que fixo importantes contribucións á industria da impresión no século XIX coa súa revolucionaria imprenta rotativa. Era toda unha marabilla da enxeñería; o dispositivo era capaz de imprimir miles de páxinas por hora grazas a que incorporaba rolos continuos de papel. A velocidade de impresión non tiña precedentes. Con todo, nunha xornada na que Bullock tentaba axustar a imprenta, a súa perna quedou atrapada na maquinaria, que conduciu, a pesar dos médicos, á aparición de gangrena. Os médicos decidiron amputarlle a perna e Bullock morreu no intento. A súa morte destacou os perigos potenciais da maquinaria industrial e a necesidade de tomar precaucións de seguridade á hora de manipulala. Tiña 53-54 anos e corría o ano 1867.
Continuará...
FONTE: Sarah Romero/muyinteresante.com e es.wikipedia.org Imaxe: youtube.com
#DígochoEu: A túa tele non ten 40 *pulgadas
En galego non temos *pulgadas. Entón cal é a palabra correcta?
#DígochoEu