SOLUCIÓN ENCRUCILLADO CXLVII

 

VERTICAIS: 1. CNI 2. Chafarinas 3. Visgo 4. Peirao 5. Watt 7. Cobre.

HORIZONTAIS: 2. CIA 6. Algaria 8. Poio 9. Impostor.

Máis cultura xeral!

CANTO SABES DE MARROCOS? III

Continúo coa serie adicada a Marrocos, un país ao que moitos chaman a porta a África. É o país veciño alén do mar, que é realmente sorprendente, é cor, cheiro, sabor, grandes montañas, deserto, mar e medinas, tranquilidade e caos…

A contestación correcta á pregunta onte é 2. A saber…

 

E imos coa pregunta de hoxe!

3. Cal é a capital de Marrocos?

- Casablanca

- Rabat

- Agadir

- Fez

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org      Imaxes: es.wikipedia.org e sobremarruecos.com

ENCRUCILLADO CXLVII

VERTICAIS: 1. Centro Nacional de Intelixencia de España 2. Arquipélago español do mar Mediterráneo, situado fronte ás costas do norte de África, das que dista 4 km 3. Planta leñosa e perenne, de follas lanceoladas opostas, flores amarelas e froito en baga, que vive parasita sobre troncos e pólas de árbores e que ten por nome científico Viscum album 4. Construción na marxe dun río ou do mar, que polo xeral forma parte dun porto e que se utiliza principalmente para facilitar o embarque e desembarque de persoas e mercancías e para abrigo das embarcacións 5. Apelido do enxeñeiro mecánico, inventor e químico escocés que realizou melloras na máquina de Newcomen e que deron lugar á coñecida como máquina de vapor de auga, que resultaría fundamental no desenvolvemento da primeira Revolución Industria 7. Elemento químico metálico de cor vermella escura, moi dúctil e maleable, que se usa en aliaxe con outros, entre outras cousas, para facer cables eléctricos e cuxo símbolo é Cu.

HORIZONTAIS: 2. Central de Intelixencia Americana 6. Mamífero carnívoro da familia dos vivérridos, de cara e corpo alongados, fociño aguzado, cola longa, patas curtas e pelame con manchas ou raias escuras e de nome científico Viverra civetta 8.  Concello da comarca de Pontevedra, na provincia do mesmo nome, situado na banda norte da ría de Pontevedra, pertencente ás denominadas Rías Baixas, no que se atopa un Mosterio do mesmo nome 9. Persoa que engana aos demais finxindo ser o que non é ou quen non é.

BO NADAL 2023

No meu nome e da miña familia, deséxovos un Bo Nadal a tod@s cheo de ledicia.

Unha aperta!

VÍCTOR

Imaxe: encestando.es

A ORIXE DAS PALABRAS: CHINCHÍN

Non hai época do ano na que máis se incite a brindar que no Nadal. Quizá coa excepción de vodas, aniversarios e celebracións de índole parecida, non hai momento que máis se preste a alzar o brazo e desexar bos desexos facendo soar, que non chocar, as nosas copas cos que nos rodean.

De todos eses recordos, seguramente o da palabra chinchín sexa un dos que máis nos veñan á cabeza. É certo que non é a única que se utiliza, pero si é moi habitual que, directamente, no canto de chamalo brinde chamémolo chinchín.

Vale que se poden dicir moitas cousas mentres un brinda, sendo o máis habitual que acabemos dicindo saúde, o cal non ten nada de malo pero non deixa de ter algo de ironía cando brindamos con alcol polo medio.

Bromas aparte, o certo é que o termo chinchín leva instaurado na memoria colectiva dos brindes desde hai décadas, ou séculos, e non é nin un costume español nin un costume europeo. Con todo, adaptámola hai moitísimos anos e hoxe é unha forma de brindar que está presente en todo o mundo.

Pois ben, o chinchín é un termo orixinariamente chinés que viría da palabra Qǐng, que non significa outra cousa que por favor, e é que esa petición, que non ten que ver co clinclín, sería coa cal estariamos a convidar aos nosos compañeiros para brindar.

En mandarín, ese son reiterativo utilizarase para convidar a chocar as copas cos invitados. Tal e como indicaba o escritor Lorenzo Magalotti, italiano, en 1.666 cando se publicou Relazione della China, unha extensa recompilación das viaxes dun misioneiro xesuíta austríaco en China, onde se desagregaban trazos da cultura chinesa en moitísimos sentidos, do que no século XX faríase eco o lexicógrafo Tullio de Mauro nun dos seus lexicóns.

Por certo, no texto enteiro de Magalotti, faise mención de como os chineses repetían aquel zin zin zin, que soaría como o noso chinchín actual e que os italianos adaptaron.

FONTE: Jaime de las Heras/directoalpaladar.com

CANTO SABES DE MARROCOS? II

Continúo coa serie, que onte comezamos, adicada a Marrocos, un país ao que moitos chaman a porta a África. É o país veciño alén do mar, que é realmente sorprendente, é cor, cheiro, sabor, grandes montañas, deserto, mar e medinas, tranquilidade e caos…

A contestación correcta á pregunta onte é Ao norte co mar Mediterráneo e as cidades autónomas españolas de Ceuta e Melilla, ao leste con Alxeria, ao oeste co océano Atlántico e ao sur co territorio non autónomo do Sahara Occidental, que administra nun 80% e denomina provincias Meridionais, que fai fronteria con Mauritania. A saber…

 

E imos coa pregunta de hoxe!

2. Cal é a bandeira de Marrocos?

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org      Imaxes: es.wikipedia.org

SABÍAS QUE... POR QUE O IOGUR NATURAL SABE ÁCIDO?

Estímase que o iogur incorporouse á dieta dos nosos antepasados nun punto da liña do tempo situado entre o 10.000 e o 5.000 a. de C e nalgún lugar da antiga Mesopotamia.Dado que aquela sociedade era nómade, unha vez que se obtiñan os produtos alimentarios procedentes do gando (vacas, cabras, ovellas) tiñan que transportarse e almacenarse ata o seu posterior consumo.Debido a que naquela rexión as temperaturas eran moi elevadas o risco de que o leite se agrease e non puidese ser consumida era moi elevado. Por este motivo, os sumerios confeccionaron unhas bolsas fabricadas con intestinos de animais que contiñan mollos gástricos. Desta forma, cando o leite entraba en contacto con eles callábase, á vez que se volvía máis agre e preservábase durante un período de tempo máis prolongado.Os mesopotámicos non foron os únicos que conseguiron o iogur, sabemos que os hindús elaboraban o dahi e os persas o mast, produtos lácteos fermentados moi similares. Este último séguese elaborando a partir do leite de vaca ou de ovella e, ás veces, mestúrase con herbas, cogombros, allos, menta ou outras especias.Para coñecer os detalles científicos deste proceso foi preciso esperar ata o século XX, cando o ucraíno Elie Metchnikoff (1845-1916) observou que determinados microorganismos(Lactobacillus) tiñan a capacidade de transformar a lactosa presente no leite en ácido láctico, un composto que confería acidez, á vez que evitaba a aparición de bacterias patóxenas.Actualmente sabemos que a fermentación atópase favorecida pola acción da flora bacteriana (Lactobacillus bulgaricus e Streptococcus thermophilus) e que hai, como mínimo, cen millóns de microorganismos vivos por cada gramo de iogur.No proceso de fermentación a lactosa convértese en glicosa e galactosa, para despois dar lugar ao ácido láctico. Esta última transformación achega a acidez necesaria (pH 4.5) para que as caseínas, proteínas presentes no leite, comecen a agruparse, o que transforma o leite nun composto máis espeso.O nivel de acidez pode variar dun iogur a outro, xa que está influenciado por factores como o tempo de fermentación, a temperatura e o tipo de bacterias utilizadas durante o proceso de elaboración.Coa fermentación orixínanse dúas substancias: unha máis consistente, a callada, e outra líquida, o soro. No iogur normal o soro permanece xunto á parte callada, é o líquido que vemos cando abrimos a superficie do envase e que, en non poucas ocasións, eliminamos, un costume que deberiamos erradicar xa que forma parte do alimento.O produto final do iogur ten distintos graos de espesor, isto explica por que algúns se beben mentres que noutros é necesario utilizar a culler.No caso do iogur grego, unha vez que fermentou escórrese para extraer o soro e outros líquidos, co que se consegue un produto máis espeso e consistente. Se o proceso fixésese de forma tradicional habería que escorrelo en bolsas de tea de forma repetida ata conseguir a textura desexada.O proceso de filtración do iogur grego pode intensificar o sabor acedo, xa que ao eliminar o soro concéntranse os compoñentes, incluíndo o ácido láctico, o cal, como vimos, contribúe ao sabor acedo característico.

FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia

CANTO SABES DE MARROCOS?

Hoxe comezo unha serie adicada a Marrocos, un país ao que moitos chaman a porta a África. É o país veciño alén do mar, que é realmente sorprendente, é cor, cheiro, sabor, grandes montañas, deserto, mar e medinas, tranquilidade e caos…

Animáste a coñecelo algo mellor? Si! Pois comezamos!

1. Cales son límites de Marrocos?

- Ao norte co mar Mediterráneo, ao leste con Alxeria, ao oeste co océano Atlántico e ao sur co territorio non autónomo do Sahara Occidental.

- Ao norte co mar Mediterráneo e as cidades autónomas españolas de Ceuta e Melilla, ao leste con Alxeria, ao oeste co océano Atlántico e ao sur co territorio non autónomo do Sahara Occidental, que administra nun 80% e denomina provincias Meridionais, que fai fronteria con Mauritania.

- Ao norte co océano Atlántico e as cidades autónomas españolas de Ceuta e Melilla, ao leste con Alxeria, ao oeste co mar Mediterráneo e ao sur co territorio non autónomo do Sahara Occidental, que administra nun 80% e denomina provincias Meridionais.

Mañá a solución e unha nova proposta!

FONTE: es.wikipedia.org      Imaxes: turismomarruecos.net e es.wikipedia.org