O SUPERPODER DO REINO VEXETAL
“Para a ciencia o quecemento global é o maior problema ao que se enfrontou a humanidade ao longo da súa historia, é preciso que todo o mundo tome consciencia do que está a suceder e faga aquilo que estea na súa man”. O científico Stefano Mancuso é profesor, escritor e botánico especializado en neurobioloxía vexetal. A súa paixón pola natureza e a súa dedicación para comprender o mundo a través dela levoulle a importantes descubrimentos e a entender que “deberiamos imitar a súa incrible capacidade para crear comunidades pois só a través do traballo en equipo e a solidariedade podemos superar os desafíos aos que nos enfrontamos”.
Un enfoque que desafía as ideas convencionais sobre a intelixencia e a conciencia das plantas demostrando que son seres complexos e adaptables. Ademais das súas investigacións, Mancuso é fundador do Laboratorio Internacional de Neurobioloxía Vexetal en Florencia, un centro líder na investigación das capacidades cognitivas das plantas. O seu traballo baséase na idea de que as plantas teñen sistemas sensoriais moito máis sofisticados o que as converte nunha solución eficaz para campos como a saúde, a sustentabilidade e a tecnoloxía.
Nos seus libros e conferencias o experto convídanos a sentirnos parte do reino vexetal e a ter presente que non somos alleos nin estamos por encima de ningún ser vivo: “A idea de ser mellor é unha idea humana porque no momento no que pensas que es mellor que outro ser vivo, deixa de ser o teu igual e convértese en alguén a quen podes usar para os teus propios fins. A única maneira que temos de prosperar é cooperar a través da humildade”.
O LAGARTO ESQUECIDO: OBLITOSAURUS BUNNUELI
Foi bautizado como Oblitosaurus bunnueli en honra ao director de cinema de Calanda, Luís Buñuel. Trátase dun novo dinosauro achado en Teruel, e non dun dinosauro calquera. Unha investigación realizada por investigadores da Fundación Conxunto Paleontolóxico de Teruel-Dinópolis deu como resultado a descrición dun novo xénero e unha nova especie de dinosauro ornitópodo, o oblitosaurus (lagarto esquecido). Os detalles da investigación publicáronse no último número da revista científica Zoological Journal of the Linnean Society.
Os dinosauros ornitópodos tiñan pés con tres dedos, similares aos das aves, e foi un dos grupos de herbívoros máis exitosos do seu tempo. Tiñan un pico córneo, un pescozo curto e carecían de armadura. O Oblitosaurus atopado en Teruel é o ornitópodo de maior tamaño do Xurásico de Europa, xa que a súa lonxitude podería alcadar os sete metros, e habitou os ecosistemas costeiros do leste peninsular durante o Xurásico Superior, hai aproximadamente entre 150 e 145 millóns de anos.
Os fósiles achados de Oblitosaurus bunnueli (fémur, morna, fíbula, calcáneo, astrágalo, metatarso, falanxes do pé e da man, e un dente) proceden das escavacións paleontolóxicas levadas a cabo pola Fundación Dinópolis no xacemento Barrihonda-El Humero, situado en sedimentos do Xurásico Superior do termo municipal de Riodeva.
Deste mesmo xacemento proceden os fósiles do maior dinosauro saurópodo definido en Europa ata o momento, Turiasaurus riodevensis, e fósiles do Dacentrurus armatus, entre outros vertebrados e invertebrados.
O seu tamaño era excepcionalmente grande para un ornitópodo deste período de tempo xeolóxico. De feito, aseméllase nas súas dimensións a outros ornitópodos máis modernos do Cretácico Inferior, hai uns 125 millóns de anos.
Sergio Sánchez Fenollosa, primeiro autor do estudo, indicou que "a presenza de características únicas presentes nos ósos fósiles estudados, diferentes ás doutros dinosauros similares, permitiunos definir este novo xénero e esta nova especie de dinosauro ornitópodo".
Estas particularidades, xunto a outras, incluíndo o seu gran tamaño, "son as que fan de Oblitosaurus bunnueli un dinosauro moi importante para entender e reconstruír a historia evolutiva desta liñaxe", todo iso nun contexto en que os fósiles deste tipo de dinosauros son especialmente escasos no Xurásico europeo. "Así mesmo, o noso estudo permitiunos revelar a identidade dun posible produtor das grandes pegadas ornitópodas achadas no Xurásico Superior de toda a península Ibérica", engade o investigador.
Pola súa banda, Francisco Javier Verdú, coautor da publicación, explicou que o Oblitosaurus bunnueli permitiulles "coñecer mellor como era a diversidade deste grupo de dinosauros durante o Xurásico. Ademais, a análise das relacións evolutivas de Oblitosaurus con outros ornitópodos permitiu redefinir que son os anquilopolexios e dispoñer de máis evidencias para resolver a relación existente entre as especies do xénero Camptosaurus, cuxos fósiles se descubriron en América do Norte e Europa".
Segundo Alberto Cobos, director xerente da Fundación Dinópolis e coautor do traballo, "dalgunha maneira pódese dicir que, debido ás grandes dimensións dos fósiles de saurópodos e estegosaurios procedentes de leste mesmo xacemento, os asignados a ornitópodos pasaran algo desapercibidos. Por iso denominamos ao xénero do novo dinosauro, Oblitosaurus, lagarto esquecido e, a través dunha das súas películas máis coñecidas, Os Esquecidos, relacionámolo cun dos directores máis soados da historia do cinema, o turolense Luís Buñuel; de aí a denominación da nova especie O. bunnueli".
Para Cobos, este achado "é a mellor maneira de conmemorar os 25 anos da Fundación Conxunto Paleontolóxico de Teruel-Dinópolis e de render homenaxe a Luís Buñuel no marco do 40 aniversario do seu falecemento".
FONTE: Javier Ortega/elmundo.es/ciencia
CANTO SABES DE ITALIA? XII
Continúo coa serie adicada a Italia, país ubicado no centro do mar Mediterráneo, na Europa meridional, berce do renacemento europeo, o país da bota ten de todo e para todo o mundo.
A contestación correcta á pregunta de onte é Garda. Tamén chamado lago de Benaco, é o maior lago italiano e un dos máis afamados lagos turísticos do norte de Italia (entre os Alpes e a chaira padana, a un 25 km ao oeste de Verona e un 27 km ao leste de Brescia). Ten unha superficie de 368 km², cunha lonxitude de 51,6 km e unha anchura de 17,2 km, e atópase aproximadamente a 65 m s. n. m., ao pé dos Alpes. É un lago glaciar que se formou ao final da última glaciación.
E imos coa pregunta de hoxe!
12. Venecia. O seu centro histórico, declarado Patrimonio da Humanidade pola Unesco, está situado nun conxunto de illas na lagoa de Venecia, no norte do mar…
- Mediterraneo
- Tirreno
- Adriático
- Xónico
Mañá a solución e unha nova pregunta!
FONTE: es.wikipedia.org Imaxe: lagaviotaviajera.com e capitales.com
Himno do Centenario do R.C. Celta de Vigo (1923-2023)
De neno, C. Tangana (Antón Álvarez Alfaro-Madrid, 1990) non soñaba con ser músico, pero si con marcar un gol en Balaídos. Estudante dun colexio de Carabanchel, aquel fillo de vigués non tiña noticia de que houbese ninguén máis preto ao que chamasen Pucho. Tampouco que emulase os lanzamentos de falta de Mostovoi nin que celebrase os goles coa Gaivota de Catanha. "Para min, ser celtista era algo case subversivo", dixo este xoves o artista na presentación do himno do centenario. "Isto conecta co meu eu de toda a vida. É o máis importante a nivel cultural que fixen", sinalou.
Xunto a C. Tangana participararon neste himno, baixo o título Oliveira dos cen anos. 1923-2023, a Coral Casablanca, o grupo de pandereteiras Lagharteiras e a popular peña celtista Tropas de Breogán, ademais da Banda Keltoi.
Parabéns!
El RC Celta presenta el himno de su centenario con C. Tangana
El RC Celta presentó este jueves el himno de su centenario en el Teatro Afundación de Vigo, mediante un acto multitudinario encabezado por la cúpula directiva del club, por la plantilla de futbolistas al completo y sobre todo por el cantante madrileño Antón Álvarez, conocido artísticamente como C. Tangana, al ser el responsable de la composición y también director de la pieza audiovisual que lo acompaña.
Leer más: https://www.europapress.es/deportes/futbol-00162/noticia-rc-celta-presenta-himno-centenario-tangana-20230707002710.html
(c) 2023 Europa Press. Está expresamente prohibida la redistribución y la redifusión de este contenido sin su previo y expreso consentimiento.
O BLOB, UN ORGANISMO REAL QUE PARECE CIENCIA FICCIÓN
A clasificación tradicional dos seres vivos recoñece catro grandes reinos entre os eucariotas: animais, plantas, fungos e protistas. Con todo, o descubrimento do proceso evolutivo e os estudos de filoxenia demostraron as carencias deste sistema clásico de clasificación. Por exemplo, o fermento da cervexa, a alga diatomea e o plasmodio da malaria incluíanse, pola súa condición unicelular, no amplo grupo ‘caixón de xastre’ dos protistas, aínda que en realidade, o fermento está máis preto dos fungos, a diatomea das plantas, e o plasmodio dos animais. De feito, considéranse tres grupos distintos, as algas (próximas ás plantas), os fungos unicelulares (próximos aos fungos verdadeiros) e os protozoos (próximos aos animais).
Se o reino protista xa se desmorona con exemplos que se consideran evidentes, os seus límites tamén se desdibuxan cando se observan seres vivos con trazos que parecen mestura de varios tipos ou mesmo que non caben en ningunha das tres categorías máis ou menos definidas.
Os euglenófitos son organismos unicelulares cunha mancha pigmentaria asociada a uns flagelos, que funciona como un sistema de desprazamento activo en función da luz, moi útil para evitar aos depredadores; ademais, depredan a outros organismos unicelulares máis pequenos, como bacterias. Con esta descrición, sería fácil categorizarlos como protozoos, pero o sorprendente é que realizan a fotosíntesis, como as algas. Velaquí una desas rarezas protistas.
Outros seres vivos, aínda máis estraños, son os hemimastigóforos, un grupo protista que non ten semellanza con nada coñecido, e que probablemente constitúa un das liñaxes de eucariotas máis antigos. Ou os aínda máis raros metamonados, organismos unicelulares excepcionais, por ser as únicas criaturas eucarióticas coñecidas que carecen de mitocondrias, os orgánulos celulares responsables da respiración.
Entre este gran abanico de diversidade de ‘bichos raros’ unicelulares que se saen dos esquemas coñecidos, destaca un polo seu comportamento e a súa organización, que esperta a curiosidade: o blob ou mofo policéfalo (Physarum polycephalum).
Blob en estado natural - ViniSouza128/iStock
Aínda que comunmente considéraselle un mofo, se penetramos na clasificación filoxenética do blob, atopamos que pertence ao gran grupo dos amebozoos, ao que pertencen as amebas, como a máis famosa Amoeba proteus ou Polychaos dubium, o organismo co xenoma máis grande coñecido. Con todo, o comportamento do blob é distinto ao dunha ameba.
Se atendemos á súa organización, aparentemente pode parecer un organismo pluricelular; ao fin e ao cabo, é macroscópico, visible a primeira ollada. Pero que este detalle non leve a erro; aínda que o organismo está composto de moitas células asociadas unhas con outras, non presenta ningunha especialización. Non hai división de traballo. É máis, todas as células do corpo do blob están fusionadas nunha soa membrana con múltiples núcleos.
Non é, en sentido estrito, un organismo pluricelular, senón un organismo unicelular con organización colonial. O seu corpo lembra ao dun fungo, pero de aspecto viscoso. Ese aspecto dálle o seu nome, inspirado polo monstro da película de terror The Blob, dirixida por Irvin Yeaworth, en 1958.
O blob é un organismo saprófito; cando atopa unha fonte de alimento, como bacterias ou esporas, medra ao redor delas e segrega encimas dixestivas para, despois, absorber os nutrientes. Para seguir explorando a contorna, en lugar de avanzar co seu corpo enteiro ou emitir brazos como unha ameba, produce unha serie de apéndices en forma de tubos finos, máis ou menos rectos; un sistema máis eficiente e económico.
Cando os tubos non alcanzan unha fonte de alimento, simplemente contráense e son reabsorbidos polo organismo. Con todo, se o apéndice atopa unha nova fonte de alimento, desenvolverase unha nova colonia, que manterá contacto coa anterior a través do tubo. Como resultado final, as distintas colonias mantéñense interconectadas por unha intrincada rede de tubos, como as cidades conéctanse con estradas ou ferrocarrís.
Blob medrando segundo o mapa ferroviario de Tokio - Tero et al. 2010
Un dos problemas máis habituais do urbanismo e a organización do transporte é establecer unha rede de vías (estradas, ferrocarrís, túneles de metro…) que interconecten distintos puntos da forma máis eficiente posible. Distintas cidades e países dispoñen de distintos esquemas de distribución, unhas máis radiais e centralizadas, outras máis concéntricas… non é tarefa fácil achar a máis adecuada. Por exemplo, unir todos os puntos mediante a liña máis curta pode parecer unha boa solución, pero pode implicar que quen vaia a viaxar entre dúas estacións non inmediatamente contiguas deba dar rodeos innecesarios.
E se o blob e o seu particular sistema de crecemento puidese axudar a solucionar ese problema? Esa é a pregunta que se fixo Atsushi Tero, do Instituto de Investigación de Ciencia Electrónica da Universidade de Hokkaido, Xapón, e o seu grupo de colaboradores. Dispuxeron o blob sobre un medio de cultivo, con alimento distribuído segundo un patrón equivalente a un mapa a escala das cidades que rodean Tokio.
O resultado foi tan sorprendente, que apareceu publicado na prestixiosa revista Science en 2010: o blob medrará, formando colonias nas distintas cidades, e mantendo unha rede de tubos moi similares á rede ferroviaria xaponesa, que optimizaba o transporte entre os distintos puntos, independentemente da orixe e o destino.
Resolver a distribución óptima dun mapa de ferrocarrís é só una das grandes proezas das que o blob é capaz. Tamén se probou a súa capacidade para achar o camiño máis curto nun labirinto, resolver complicados crebacabezas computacionales e tomar decisións multiobxectivo. Este tipo de comportamentos tan complexos non os desenvolve de forma voluntaria (é un organismo carente de sistema nervioso), senón que é unha consecuencia da súa forma de vida, unha propiedade emerxente que xorde das interaccións que se producen no corpo do blob.
Talvez, pensándoo fríamente, a nosa forma de tomar decisións sexa, tamén, unha propiedade emerxente produto das interaccións do noso cerebro.
Este sistema, levado a un modelo matemático inspirado na natureza, proporciona información sobre como implementar melloras na eficiencia e na distribución de sistemas de transporte deseñados por humanos. Non é a primeira vez, nin será a última, que o comportamento natural dun organismo ensínanos a optimizar aspectos e mecanismos que afectan directamente á nosa forma de vivir.
FONTE: Álvaro Bayón/muyinteresante.es/natureza
#DígochoEu: Gozando no Monte do Gozo
Esther goza no Monte do Gozo e de paso lembranos palabras correctas e incorrectas do noso idioma!
#DígochoEu
CANTO SABES DE ITALIA? XI
Continúo coa serie adicada a Italia, país ubicado no centro do mar Mediterráneo, na Europa meridional, berce do renacemento europeo, o país da bota ten de todo e para todo o mundo.
A contestación correcta á pregunta de onte é Etna. É o volcán activo na costa este de Sicilia, no territorio da Cidade metropolitana de Catania, Italia. Ten ao redor de 3.357 metros de altura, aínda que esta varía debido ás constantes erupcións. É o volcán activo con maior altura da placa Euroasiática, o primeiro en referencia á Europa xeográfica e a montaña máis alta de Italia ao sur dos Alpes. Cobre unha área de 1.190 km², cunha circunferencia basal de 140 quilómetros.
E imos coa pregunta de hoxe!
11. Cal é o maior lago de Italia?
- Garda
- Como
- Maior
- Iseo
- Scanno
Mañá a solución e unha nova pregunta!
FONTE: es.wikipedia.org Imaxe: paellachips.com e es.wikipedia.org