No #ApuntomentoLusófono de hoxe, primeiro estivemos con @carlapuntogal, unha rapaza do Uruguai que aprendeu galego mirando o Malicias Noticias, e logo con @galicianforbeginners, un rapaz que comezou a falar galego nun ámbito castelanfalante.
Empoderada, de alegría contaxiosa e sorriso amplo, a actriz e artista multidisciplinar Mara Jiménez irrompeu hai uns anos nas redes sociais para poñer sobre a mesa temas como a gordofobia, a autoestima, a saúde mental ou os trastornos de alimentación. Abriu o seu perfil, Croquetamente, para compartir a súa experiencia cun TCA (trastorno da conduta alimentaria) e os seus problemas de autoestima e bullying. Ao pouco tempo creou un formato en clave de humor, viralizouse e hoxe é referente do movemento ‘body positive’. “Sinto que o humor é unha ferramenta moi poderosa que nos axuda moitas veces para comunicar cousas que, doutra forma, non somos capaces de comunicar”, recoñece Jiménez.
Formada en Teatro Musical na Escola Coco Comin de Barcelona e estudante de Integración Social, Mara Jiménez está inmersa en dúas producións teatrais: ‘Gordas’ e ‘Like, o musical’ e imparte charlas e talleres de divulgación. No seu primeiro libro, ’Acepta e voa. De odiarme a amarme sen medida’, describe a súa experiencia cun trastorno de conduta alimentaria e a súa loita contra a violencia, o ’bullying’ e a gordofobia.
Crítica coas interaccións maliciosas nas redes e consciente do poder e a responsabilidade que ten como creadora de contido, Mara Jiménez empéñase en mostrar tamén as sombras do que irradia Instagram ou Tiktok.“Esfórzome moito en mostrar as dúas caras para que a xente entenda que o que vemos nunha ‘narrativa’, ou nun ‘post’ ou nunha conta de Instagram non é a realidade”, sentenza.
Continúo coa serie adicada a o Imperio Romano. A civilización romana é considerada unha das máis influentes da historia. Definiu a historia e os costumes de boa parte da humanidade e a súa influencia perdura aínda con forza nos nosos días.
A contestación correcta á pregunta de onte é I a. C.. A integración de Galicia no Imperio Romano prodúcese durante o mandato do emperador César Augusto no século I a.C., formando parte da provincia Tarraconense baixo a autoridade do emperador e dun procurador designado para o territorio de Asturiae e Gallaeciae. Non será ata o século III d.C. cando o emperador Caracalla constitúa a Provincia Nova Citerior desde o Douro ata Cantabria, que será reformada no ano 305 por Diocleciano recibindo o nome de Gallaecia.
E imos coa pregunta de hoxe!
15. As termas romanas eran baños públicos da civilización romana, cuxo uso non era unicamente a hixiene, senón que tamén eran consideradas lugares de reunión e de actividades ximnásticas e lúdicas. Relaciona as seguiontes estancias coas actividades que nelas se realizaban:
1. Apodyterium a. Unha habitación seca e de descanso
2. Frigidarium b. Baño quente
3. Tepidarium c. Habitación onde o bañista gardaba a súa roupa
4. Caldarium d. Baño morno
5. Laconium e. Baño fío
Mañá a solución e unha nova pregunta!
FONTE: historyofspain.es e beaire.com/es Imaxe: historiasdelahistoria.com
A aliaxe metálica, feita de cromo, cobalto e níquel, chámase CrCoNi e é o material máis duro do noso planeta. O material é impresionantemente forte, o que significa que resiste a deformación permanente e, ao mesmo tempo, segue sendo extremadamente dúctil, isto é, moi maleable.
"Cando deseñas materiais estruturais, queres que sexan fortes pero tamén dúctiles e resistentes á fractura", dixo nun comunicado o codirector do proxecto Easo George, presidente do Gobernador para Teoría e Desenvolvemento de Aliaxes Avanzadas en ORNL e a Universidade de Tennessee. "Polo xeral, é un compromiso entre estas propiedades. Pero este material é ambas as cousas, e en lugar de volverse quebradizo a baixas temperaturas, vólvese máis resistente".
As aliaxes de alta entropía (HEA) son un grupo de metais que inclúe un subconjunto de CrCoNi. Os HEA están construídos cunha mestura equitativa de cada elemento constituínte, a diferenza de todas as aliaxes actuais, que teñen unha alta proporción dun elemento e adicións máis pequenas doutros elementos.
O novo estudo, publicado na revista Science, científicos do Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley (Berkeley Lab) e o Laboratorio Nacional Oak Ridge mediron a dureza máis alta xamais rexistrada de calquera material mentres investigaban unha aliaxe metálica feita de cromo, cobalto e níquel (CrCoNi).
“A dureza deste material preto das temperaturas de helio líquido (20 Kelvin, -253 ºC) é tan alta como 500 megapascais. Nas mesmas unidades, a dureza dunha peza de silicio é un, a estrutura de aluminio dos avións de pasaxeiros é de aproximadamente 35 e a dureza dalgúns dos mellores aceiros é de ao redor de 100. Polo que 500, é un número asombroso”, explicou Robert Ritchie, científico senior da facultade na División de Ciencias dos Materiais de Berkeley Lab e profesor de enxeñería de Chua en UC Berkeley e coautor do traballo.
O material máis resistente do planeta / Robert Ritchie/Berkeley Lab
Os científicos utilizaron difracción de neutróns, difracción de retrodispersión de electróns e microscopía electrónica de transmisión para examinar as estruturas reticulares de mostras de CrCoNi que se fracturaron a temperatura ambiente e 20 K.
Segundo o comunicado, "as imaxes e os mapas atómicos xerados a partir destas técnicas revelaron que a dureza da aliaxe débese a un trío de obstáculos de dislocación que entran en vigor nunha orde particular cando se aplica forza ao material. Pero cando se deforma, a estrutura vólvese moi complicada, e este cambio axuda a explicar a súa excepcional resistencia á fractura", agregou Andrew Minor, director das instalacións do Centro Nacional de Microscopía Electrónica de Molecular Foundry en Berkeley Lab e Profesor de Ciencia e Enxeñería de Materiais en UC Berkeley, así como coautor do traballo.
Este material está a desenvolverse agora para diferentes aplicacións, pero debido ao custo de crealo, os investigadores actualmente considérano un bo candidato para contornas extremas como o espazo profundo.
Aínda que o progreso é emocionante, Ritchie advirte que o uso no mundo real aínda podería estar lonxe, por unha boa razón. “Cando estás a voar nun avión, gustaríache saber que o que che salva de caer 12.000 metros é unha aliaxe de fuselaxe que se desenvolveu hai só uns meses? Ou gustaríalle que os materiais fosen maduros e ben entendidos? É por iso que os materiais estruturais poden tardar moitos anos, mesmo décadas, en ter un uso real”.
Continúo coa serie adicada a o Imperio Romano. A civilización romana é considerada unha das máis influentes da historia. Definiu a historia e os costumes de boa parte da humanidade e a súa influencia perdura aínda con forza nos nosos días.
A contestación correcta á pregunta de onte é 3. Marco Ulpio Trajano naceu o 18 de setembro de 53 d. C. na cidade de Itálica, a escasos quilómetros de Hispalis (Sevilla). Gobernou o Imperio, desde o ano 98 ao 117 d.C.. Publio Elio Adriano tamén naceu en Itálica. Foi nomeado emperador polo seu tío Trajano, ao que sucedeu. Gobernou o Imperio do ano 117 ao 138 d.C. O último dos emperadores romanos de orixe hispana foi Flavius Theodosius coñecido como Teodosio I o Grande, que naceu en Cauca (a actual Coca, na provincia de Segovia). Gobernou desde o ano 379 ao 395 d.C., primeiro como emperador de Oriente e despois de todo o Imperio Romano
E imos coa pregunta de hoxe!
14. Galicia foi conquistada polos romanos, non de maneira fácil, en varias fases. En que século se integrou definitivamente no Imperio Romano?
- Século II a. C.
- Seculo I a. C.
- Século I d. C.
Mañá a solución e unha nova pregunta!
FONTE: historyofspain.es Imaxe: caminosconarte.com
Formigas en fila / Adobe Stock/abc.es
Os artrópodos son o filo máis numeroso do reino animal e está formado, á súa vez, por catro familias: miriápodos, crustáceos, arácnidos e insectos. Estes últimos representan o 90% de todos os artrópodos.
Dentro dos insectos atopámonos coas formigas, un dos organismos cun papel máis crucial na maioría dos ecosistemas. Calcúlase que hai máis de 10.000 especies diferentes de formigas en todo o mundo, o cal as permitiu colonizar unha gran cantidade de ambientes, desde os máis áridos ata os bosques, pasando por selvas e montañas.
Desde un punto de vista anatómico, o corpo das formigas ten tres secciones claramente diferenciadas: cabeza, tórax e abdome. Na cabeza é fácil distinguir a mandíbula, os ollos e as antenas; do tórax saen seis patas e no abdome localízanse os aguillóns e as glándulas propias desta especie.
Segundo o DRAE para que exista linguaxe é necesario que haxa un emisor –produtor da mensaxe-, unha mensaxe –o que se quere dicir- e un receptor –capaz de interpretar a mensaxe-.
Cando se establece unha linguaxe infoquímico o que prima é a brevidade do contido, aínda que o seu contido pode ser en grao sumo variado. Nalgúns casos será descifrado por un animal da mesma especie (feromona), noutros casos con el tratarase influír na conduta doutra especie co fin de obter un efecto beneficioso (alomona), e noutros de causar un prexuízo ao emisor (kairomona) ou, simplemente, propiciar un beneficio ambas as especies (sinomona).
Así, por exemplo, púidose identificar certas substancias que emiten algúns depredadores de mosquitos (kairomonas) co fin de que estes animais non depositen os seus ovos en determinados charcos de auga.
Volvendo ás formigas. Son animais eusociais que teñen unha complexa rede de comunicación, baseada fundamentalmente nunha estratexia química a través de feromonas –do grego pherein, levar, e hormon, excitar ou estimular.
O emisor da mensaxe está representado por cada unha das glándulas que se atopan distribuídas polo seu corpo: a glándula de Dufour, a glándula do veleno, a glándula anal, a glándula do tórax e as do abdome.
O receptor estaría localizado nas antenas, o órgano sensitivo máis importante do seu corpo, tanto desde o punto de vista olfatorio como táctil. Grazas a elas son capaces de diferenciar os vinte e cinco hidrocarburos diferentes e semivolátiles que poden emitir as súas compañeiras e que se traducen en cheiros sutilmente diferentes.
Nese universo olfatorio hai, fundamentalmente dous tipos de feromonas: unhas que impregnan o corpo da formiga e que lle serve para identificarse na súa colonia –unha especie de DNI químico para evitar a entrada de posibles impostores- e outras que emiten a vontade para relacionarse coas súas compañeiras.
Entre estas últimas feromonas atópanse as chamadas de pista que se segregan nunhas glándulas situadas no extremo final do abdome. Son precisamente estas as que se producen cando unha formiga atopa un roteiro que a leva cara a unha fonte de alimento e que quere compartir con outras formigas. Literalmente a formiga emisora rega o chan con estas feromonas, as cales son as responsables últimas de que formen unha fila aparentemente interminable.
FONTE: Pedro Gargantilla/abc.es/ciencia